Facebook Twitter Google +1     Admin

COCHES DO PASADO CON NOME PROPIO IV

Continuando coa serie aos coches do século pasado con un nome propio peculair, hoxe falaremos do Zapatilla.

 

O Zapatilla era realmente un Biscúter, un icono da automoción celtibérica, un microcoche moi popular na España dos anos cincuenta e que hoxe é unha peza indiscutible de museo, con forma de zapatilla.

Ten as súas orixes en Francia, a finais dos anos 1940, onde Gabriel Voisin, deseñador de avións e titular da prestixiosa fábrica de automóbiles Voisin, deseñou un coche mínimo chamado Bi-scooter. O nome implicaba que era do tamaño de dúas motos scooter ou ben unha moto scooter con catro rodas. En Francia, a idea non atraeu o interese dos fabricantes nin do público, pero ocorreu todo o contrario na España de posguerra, e finalmente vendeu a licenza á firma española Autonacional S.A. de Barcelona.

Cando se introduciu no mercado en 1953, o coche non tiña nome formal e chamábase simplemente Serie 100, pero pronto pasou a ser coñecido como "Zapatilla".

O Zapatilla realmente estaba simplificado ao mínimo, sen portas, fiestras nin marcha atrás. O motor Hispano Villiers dun cilindro, 197 cc e dous tempos desenvolvía 9 CV, arrincábase cun tirador e tiña a transmisión soamente á roda dianteira dereita. O freado realizábase cun sistema pouco común de tres puntos, que incluía a transmisión e cables ás rodas traseiras. Unha característica realmente avanzada foi unha carrocería completamente de aluminio, aínda que máis tarde se usase aceiro.

Mañá, un novo coche! 

FONTE: motor.elpais.com e wikipedia
No hay comentarios. Comentar. Más...

UN MOVO MUNDO: "ULTIMA THULE"

Artist’s impression of NASA’s New Horizons spacecraft encountering 2014 MU69

Recreación artística dun obxecto del Cinturón Kuiper que orbita máis alá de Plutón "Ultima Thule" / NASA/JHUAPL/SwRI/Steve Gribben

En xaneiro de 2019, a sonda New Horizons  descubrirá un novo mundo. A nave espacial que en 2015 visitou Plutón por primeira vez leva tres anos viaxando en busca do seu próximo obxectivo, a uns 1.600 millóns de quilómetros de distancia do que durante moito tempo consideramos o último planeta do Sistema Solar. Nos últimos anos, internouse no cinto de  Kuiper, unha rexión poboada por obxectos xeados aínda rodeados de misterio. Alí atoparase cun corpo (ou quizá dous) duns 19 quilómetros de diámetro que se bautizou provisionalmente como Ultima Thule.

Enviar un artefacto a 6.500 millóns de quilómetros de distancia para que sobrevoe a só 3.500 quilómetros da superficie dun corpo relativamente pequeno require unha precisión nos cálculos difícil de imaxinar. Para alcanzar o seu obxectivo, a NASA, que é a responsable da misión New Horizons, realizou varias expedicións por todo o mundo para observar o paso de Ultima Thule por diante dalgunhas estrelas para poder coñecer mellor as súas características. O ano pasado, varios equipos de investigadores colocaron os seus telescopios en distintos puntos da Patagonia arxentina para fotografar o obxecto MU69, como se coñece oficialmente a Ultima  Thule.

Ata entón, o único telescopio capaz de observar ese novo mundo fora o Hubble, que foi o encargado de buscar o novo obxectivo para New Horizons. Con todo, non fora capaz de determinar o seu tamaño ou a súa forma, algo que foi posible coas novas observacións.

Este ano realizáronse dúas expedicións máis, unha a Senegal e outra a Colombia, para acabar de afinar o coñecemento que se ten sobre o obxecto do cinto de  Kuiper.

Nas próximas semanas, os científicos da NASA analizarán os datos recolleitos para acabar de programar a traxectoria do New Horizons que o día de Ano Novo de 2019, dentro de tan só catro meses, chegará a un novo mundo, o máis afastado xamais explorado pola humanidade. Entón, poderá empezar a desvelar algunhas incógnitas que non se poden percibir de lonxe, coma se é en realidade un sistema  binario con dúas rocas orbitando unha xunto á outra ou se trata dunha soa.

Os datos que recolla tamén servirán para facer arqueoloxía do Sistema Solar. Como o cinto de asteroides aínda que moito maior, o cinto de Kuiper está formado por restos da formación do noso sistema planetario e é probable que aqueles obxectos manteñan unha composición similar á que tiñan naquela etapa  antiquísima. No seu paso  velocísimo sobre Ultima  Thule New  Horizons tamén espera recoller algunha peza máis que engadir ao inmenso e  fragmentado crebacabezas das nosas orixes.

FONTE: Daniel Mediavilla/elpais.es/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

COCHES DO PASADO CON NOME PROPIO III

Continuando coa serie aos coches do século pasado con un nome propio peculair, hoxe falaremos do Lola Flores.

 

O Lola Flores é en realidade o Mercedes Benz 170D. En 1949, Mercedes instalou un motor diésel ao seu modelo 170, e así naceu o 170D. Un coche fiable que se converteu no primeiro modelo de gasóleo de carácter popular. O ruidoso castañeteo que facía ao ralentí serviu para que lle puxesen de sobrenome Lola Flores.

O Mercedes 170 D ofrecía 38 cv e 100 km/ h grazas a uns 4 cilindros de 1697 cc. A versión de gasolina de idéntico cubicaxe e potencia alcanzaba o 108 km/ h.

Mañá, un novo coche!

FONTE: motor.elpais.com e 8000vueltas.com
No hay comentarios. Comentar. Más...

O CUNCHA DO PEREGRINO E O CAMIÑO DE SANTIAGO

20180811141112-sin-titulo.png


A cuncha do peregrino, é sen dúbida o símbolo máis  universa e representativo do Camiño de Santiago, unha icona co que sobran as palabras cando nos referimos ás rutas xacobeas que chegan a Santiago. A cuncha de vieira, unha familia de molusco bivalvo moi común en Galicia, parece hoxe un obxecto case imprescindible para o peregrino que emprende a súa viaxe, con todo, a pesar da súa popularidade, a razón pola que os primeiros camiñantes adoptárona descoñécese.

A pesar de non estar tan  difuminados as súas orixes, si coñecemos o uso que obtivo desde o comezo das peregrinacións a cidade santa: distinguir aos camiñantes que concluíran a súa peregrinación polo Camiño de Santiago. Tradicionalmente a todos os peregrinos que chegaran a Santiago de Compostela entregábaselles un documento acreditativo e concedíaselles unha cuncha de vieira para colocala no chapeu ou na capa. Portar a cuncha de vieira era considerado como unha forma de tributo ao Apóstolo, como xa se indicaba nos textos do  Códice  Calixtino.

Desta forma, inicialmente a cuncha de peregrino permitía distinguir aos peregrinos que regresaban a casa, non aos que aínda non chegaran a cidade santa (lembremos que tradicionalmente a peregrinación consistía nunha viaxe de ida e volta a casa). A pesar do seu uso inicial, a popularización da cuncha de vieira fixo que os peregrinos a terminen portando indistintamente de se visitaron xa Santiago de Compostela ou non (hoxe poucos son os peregrinos que emprenden a súa viaxe de volta desde Santiago camiñando).

Co paso dos anos, a cuncha do peregrino pasou de ser un distintivo dos peregrinos para converterse en todo un símbolo do Camiño de Santiago. De feito, a cuncha de vieira é un dos símbolos usados oficialmente por Xacobeo para a sinalización do Camiño de Santiago que verás en centos de mouteiras repartidas por todas as rutas recoñecidas como oficiais, impreso en cor amarela e baixa fondo azul.

A pesar de non coñecer de certo a orixe deste símbolo peregrino, si que temos noticia de numerosas teorías que viran ao redor de como este obxecto pasou a formar parte da iconografía do Camiño de Santiago.

Algúns opinan que a asociación da cuncha de vieira coa peregrinación a Santiago de Compostela está relacionada co seu uso por parte dos peregrinos para beber auga nos ríos e arroios, debido á facilidade de levar sempre unha encima. Outros afirman que o seu uso veu da man do asentamento de mercadores ao redor da Catedral, aproveitando o auxe das peregrinacións na Idade Media. Estes mercadores popularizarían a venda de cunchas de vieira entre os peregrinos; algo así como un recordo que levar con eles de volta a casa.

Doutra banda, segundo conta a tradición popular, a adopción da cuncha de peregrino podería estar relacionada coa volta dos discípulos de Santiago o Maior á Península en barca para dar sepultura aos restos do seu mestre. Na súa chegada a costas galegas, os discípulos de Santiago divisarían a celebración dunha voda na que se estaba levando a cabo un particular xogo entre xinetes.

O reto  consitía en lanzar ao aire unha especie de lanza mentres o portador cabalgaba dacabalo, co obxectivo de facerse con ela antes de que tocase chan. Ao chegar a quenda do noivo, a lanza do mozo desviouse ata o mar, sendo perseguida polo xinete, que sen querer habería desbocado o seu cabalo, afundíndose ambos na auga. Ante o asombro de todos, xinete e cabalo aparecerían segundos despois sans e salvos á beira da barca dos peregrinos ; acto seguido, ao ir o  jóven a saudar aos discípulos do Apóstolo, este deuse conta de que o seu corpo estaba cuberto de cunchas de vieiras.

O feito da súa salvación e a súa posterior conversión ao cristianismo sería catalogado como un milagre por parte dos discípulos, que tras a voda seguirían o seu camiño por mar ata a tumba do Apóstolo. Para conmemorar o milagre, cóntase que se estableceu que todo peregrino que fixese o Camiño de Santiago debese portar unha cuncha de vieira consigo.

FONTE: viveocamiño.com

No hay comentarios. Comentar. Más...

COCHES DO PASADO CON NOME PROPIO II

Continuando coa serie aos coches do século pasado con un nome propio peculair, hoxe falaremos da Cirila.



A cirila realmente é un Citroën 2CV (dous cabalos, popularmente chamado), nesta imaxe unha furgoneta. A versión furgoneta do Citroën 2CV foi fabricada entre 1954 e 1978. Utilizouse para labores do campo e tamén, moi intensamente, para traballos de reparto na cidade.

El Citroën 2CV está de aniversario
2 CV /autocasion.com

 

O Citröen 2CV foi presentado á prensa no Salón do Automóbil de París en 1948 cun motor de 375 cc. Máis adiante tivo melloras, como un novo motor de 425 cc en 1955 e outro de 602 cc en 1966. O derradeiro 2CV fabricouse o 27 de xullo de 1990. Na factoría de Citroën en Vigo estivo en produción entre os anos 1959 e 1984.

Mañá, un novo coche!

FONTE: motor.elpais.com e autocasion.com

 

No hay comentarios. Comentar. Más...

CITARUM: O RÍO MÁIS CONTAMINADO DO MUNDO

 

Java, Indonesia Map

Illa de xava (Indonesia) / Imaxe: vacationstogo.com

A organización ecoloxista independente Green Cros Suíza ten identificados os dez lugares máis contaminados do planeta. Entre eles atópase o río  Citarum en Indonesia, un río completamente cheo de lixo debido á falta de recollida de residuos nas poboacións próximas. As augas están cheas de refugallos orgánicos debido tamén á falta de rede de sumidoiros e cheo de químicos perigosos debido a que todas as fábricas abocan os seus residuos sen control ao río.

Estímase que hai máis de 2.000 instalacións industriais, entre elas 200 fábricas téxtiles, concentradas no val do río  Citarum, na rexión de  Bandung. Durante décadas, o goberno indonesio ha permitido que as fábricas vertan as augas residuais non tratadas nas canles que conducen ao río, a condición de que non conteñan certos produtos químicos considerados demasiado perigosos.

En maio de 2017, o Tribunal Supremo de Indonesia, despois dunha demanda presentada por Greenpeace Indonesia e outras organizacións comunitarias, decidiu suspender, cancelar e revogar os decretos gobernamentais que permitían a vertedura legal das tres fábricas máis grandes de Indonesia: PT  Kahatex, PT  Insan  Sandan  Internusa e PT  Five  Star Téxtil. As fábricas apelaron a decisión argumentando que sen eses permisos de vertedura de augas residuais veranse obrigados a pechar e poñer a decenas de miles de persoas sen traballo. O caso está pendente ante o Tribunal Supremo de Indonesia.

O goberno indonesio, mentres tanto, bota a culpa da gran maioría da contaminación sobre os residentes da rexión, que refugan o seu lixo doméstico e baleiran as augas residuais sen tratar no río. Moitos dos pobos máis pequenos que bordean o río  Citarum non teñen recolección pública de lixo ou vertedoiros, deixando á xente elixir entre queimar os seus desperdicios ou arroxalos ao río.

O río  Citarum flúe ao redor de 300 quilómetros desde as montañas do sur de Xava ata o mar, proporcionando rega e auga potable a máis de 25 millóns de persoas, incluídos os residentes de Iacarta.

FONTE:Neus palau/lavanguardia.com/natural

No hay comentarios. Comentar. Más...

POR QUE MENTEN OS NENOS?

 

A psicóloga e escritora Alicia Bandeiras leva máis de 20 anos traballando con nenos e adolescentes en proxectos de educación. A súa contribución á divulgación da psicoloxía na sociedade foi recoñecida durante tres edicións consecutivas polo Colexio Oficial de Psicólogos de Madrid con galardóns como o Premio de Xornalismo de Televisión. Autora dos libros, “Pequenos tiranos”, “Fillos felices” e “Nenos  sobreestimulados”, Bandeiras aposta por respectar o ritmo de aprendizaxe da nenos fronte ao exceso de actividades extraescolares. A psicóloga describe unha xeración de familias tensas que tentan que os seus fillos non queden atrás nunha competición por ser mellores e defende os momentos de xogo e lecer en familia como un estupendo vehículo para a educación en valores. “En consulta, antes os nenos dicíanme que querían que os seus pais pasasen máis tempo en casa. Agora son eles quen pide estar máis en casa e non en tantas extraescolares”, conclúe.

No hay comentarios. Comentar. Más...

COCHES DO PASADO CON NOME PROPIO

De vez en cando, nalgunha exposición, rally de coches históricos... puidecehes ver algún destes coches dos que imos falar, pero se che digo Cirila, Lola Flores ou zapatilla seguro que non sabes do que estou a falar e sigo falando de coches do século pasado, o XX.

Comezo unha serie adicada a eles. Para empezar falaremos do ovo, aínda que o seu nome real sexa BMW Isetta.

Un auténtico ovo motorizado que popularizou  BMW nos anos cincuenta, aínda que en realidade naceu en Italia da man da factoría Iso Rivolta a partir dun deseño de  Ermenegildo Preti. Accedíase ao interior do coche, de 2,3 metros de lonxitude, abrindo o frontal dianteiro.

BMW Isetta

O seu reducido habitáculo permitía sentar a dous adultos e un neno pequeno / Imaxe: motorpasion.com

Mañá, un novo coche!

FONTE: motor.elpais.com

No hay comentarios. Comentar. Más...

UNHA NOVA ARAÑA SIMILAR AOS LIQUES

Ejemplar adulto de la nueva especie de araña descubierta en España

Exemplar adulto da nova especie de araña descuberta en España / Eduardo Morano e Raul Bonal/abc.es


Nunha contorna tan humanizada, como os países europeos, é raro seguir descubrindo novas especies, en parte porque xa identificamos á maioría. Con todo, a pesar de telas baixo os nosos ollos durante décadas, algunhas especies aparecen nos lugares máis insospeitados.

É o caso de  Araneus  bonali, unha araña que se escondía nos troncos dos carballos do centro da península ibérica «disfrazada» de  lique. O achado acábano de publicar Eduardo  Morano, da Universidade de Castela-A Mancha, e Raúl  Bonal, da Universidade de Estremadura, na revista ZooKeys.

"Cantas novas especies seguen sen coñecerse nestes carballos illados que unha vez formaron vastos bosques?", pregúntanse os investigadores. A nova araña permaneceu ata agora camuflada entre os liques que crecen naturalmente nestas árbores.

O equipo recolleu exemplares nos carballos de campos agrícolas da localidade de Ocas (Toledo), e en  Piedrabuena e o Parque Nacional das Táboas de Daimiel (Cidade Real), e na Dehesa Casabranca, no  Guijo de  Granadilla (Cáceres).

O que máis sorprendeu aos científicos é a similitude entre os exemplares adultos de araña e os liques que cobren os troncos do carballo onde habita o  arácnido. Curiosamente, os xuvenís que viven nos novos brotes da copa do carballo son tamén  verdosos.

"Calquera que pasease por calquera pobo ou parque no centro de España estivo preto da nova especie. Con todo, darse conta non só require curiosidade, senón tamén unha boa vista xa que as súas cores, similares aos liques, constitúen unha excelente imitación", declaran os autores.

Os científicos aínda non saben se esta camuflaxe permite á araña evitar aos depredadores ou máis ben sorprender á súa presa. A súa descrición volve mostrar a necesidade de completar a lista de arañas que viven no Vello Mundo, como os países da conca mediterránea, "unha rexión que garda máis sorpresas  taxonómicas baixo a manga", opinan  Morano e  Bonal.

FONTE: sinc/abc.es

No hay comentarios. Comentar. Más...

ANTOINE LAVOASIER: DA REVOLUCIÓN CIENTÍFICA Á GUILLOTINA

Lavoasier e a asúa morte na guillotina / Imaxe: creoquelose.wordpress.com e wolframio1783.blogspot.com

Antoine-Laurent de Lavoisier (1743-1794) químico, biólogo e economista francés.  Foi un dos protagonistas principais da revolución científica que conduciu á consolidación da química, polo que é considerado o fundador da química moderna. As súas aportaciós son innumerables: estudos sobre a  oxidación dos corpos, a introdución do concepto de medida, a elaboración dun sistema lóxico de nomenclatura, o fenómeno da respiración animal, a análise do aire, a lei de conservación da masa ou lei  Lomonósov- Lavoisier,​ a teoría  calórica, a combustión, e os seus estudos sobre a  fotosíntesis.

Os historiadores da Ciencia conclúen que o seu "Tratado elemental de Química" pode ser considerado o primeiro texto da química moderna. Foi publicado en 1789, cuatro meses antes del inicio de la Revolución Francesa.

Pero a súa indiscutible intelixencia non estivo rifada coa súa inxenuidade. Lavoisier cometeu dous grandes erros que terían consecuencias funestas para a Ciencia en xeral e para el en particular.

O primeiro cometeuno en 1768, algúns días despois de ser elixido membro da Academia de Ciencias, cando mercou un terzo das accións do  Fermier Xeral  Baudon na  Ferme  Générale. Basicamente tratábase dunha compañía privada que desde 1726 administraba, por conta do rei de Francia, a recadación e imposición dos impostos indirectos da coroa francesa. Como é fácil entender esta institución non contou coas simpatías dos revolucionarios.

O segundo e, definitivo, erro, cometeuno cando denegou a Jean- Paul  Marat (1743-1793) a entrada na honorable Academia das Ciencias Francesas. Antes do inicio da Revolución Francesa, Marat estudara medicina en Francia e traballado como médico durante un tempo en Inglaterra e en París, período durante o cal se interesou en especial polas propiedades  curativas da electricidade.

Foi durante esta época cando levou a cabo un estudo sobre o fluído ígneo, que segundo  Marat podía observarse mediante determinados experimentos. Tratábase dun tema rodeado de gran polémica dentro da comunidade científica e sobre o cal  Lavoisier non escatimou en descualificacións cara a  Marat.

En 1791  Marat tomouse o desquite. No seu xornal escribiu un artigo no que atacaba a  Lavoisier: "Denuncio ao  corifeo dos  charlatáns, ao mestre  Lavoisier, fillo dun  terrateniente acaparador, aprendiz de químico (…) membro da Academia das Ciencias, desleal administrador da Comisión Alimenticia de París, e o maior intrigante da actualidade".

A situación do científico non podía ser peor. Non tardou en ser desaloxado do seu laboratorio e encerrado en prisión. Acusábaselle, principalmente, de ser un recadador da Coroa francesa.

Durante o proceso xudicial  Lavoisier alegou que non era un recadador, o cal non era totalmente certo, senón un científico. O xuíz revolucionario contestou enerxicamente cunha frase que pasou á historia: "A República non necesita científicos".

Despois dun longo sumario, o 8 de maio de 1794 foron  guillotinados na Praza da Revolución, actualmente Praza da Concordia, vinte e oito membros da  Ferme  Générale, entre eles  Lavoisier.

O matemático Joseph-Luois Lagrange (1736-1813) en relación coa morte de  Lavoisier dixo: "Só fixo falta un instante para cortarlle a cabeza, pero Francia non será capaz de producir outra semellante nun século".

FONTE: Pedro Gargantilla/abc.es/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

PREMIOS DRONE AWARDS 2018

 

Foto gañadora do Drone Awards 2018 / Imaxe: droneawards.photo

A crecente popularidade da fotografía con drons está a facer que proliferen os concursos dedicados a esta disciplina. É o caso do  Drone Awards 2018, un certame que este ano celebrou a súa primeira edición e está organizado por Art Photo Travel, unha asociación cultural italiana.

"Co ceo como único límite" para este concurso, a organización afirma recibir máis de 4.400 participacións provenientes de fotógrafos de 101 países diferentes entre os que se elixiron os gañadores finais de seis categorías: Abstract,  Nature,  People,  Sports,  Urban e  Wildlife.

O francés  Florian  Ledoux levou o título de Fotógrafo do ano coa súa foto "Above  the polar  bear" que vedes na parte superior.

A imaxe foi tomada durante o verán nas xeadas augas do norte de Canadá e mostra en plano  cenital a un oso cruzando entre pedazos de xeo. Como xa podedes imaxinar, o fotógrafo busca denunciar os problemas que está a traer o cambio climático, un dos cales é a cada vez maior escaseza de xeo que afecta directamente os osos polares que dependen deste elemento para cazar.

Para ver o resto de fotos, das diferentes categorías, preme AQUÍ.

FONTE: Óscar Condés/xatakafoto.com

No hay comentarios. Comentar. Más...

FÓRMULA E: BÓLIDOS ELÉCTRICOS

 


A ABB Fórmula E non conta aínda con lendas. É demasiado nova (só se disputa dende 2014) para procrear duelos dos que lembran os afeccionados durante décadas. Historias das que converten o deporte niso que os americanos cualifican como “bigger  than  life” (máis grande que a vida). Enfrontamentos como os de Ayrton Senna ou Alain  Prost, inimigos irreconciliables dentro e fóra da pista; ou, no outro extremo, James Junt e Niki Lauda, rivais encarnizados, antagónicos nos seus caracteres, cando se subían nos seus respectivos coches, pero que se profesaron unha mutua admiración e respecto. Fáltanlle lendas, é certo, pero no demais está a queimar etapas a pasos axigantados. E para iso mírase no espello da súa irmá maior, a Fórmula 1.

Se hai algo que caracteriza ao gran circo do motor á marxe das carreiras, son os avances tecnolóxicos que achegaron á industria do automóbil. A Fórmula 1 é un deporte que carga cuns custos altísimos: poñer a correr un coches nun circuíto é un proceso longo, que implica a un equipo numeroso e custa moitos millóns de dólares para que, nalgúns casos, o monopraza non supere un puñado de voltas. Á marxe do aparello publicitario que supón para as grandes marcas, o que achega a Fórmula 1 son innovacións tecnolóxicas que son primeiro probadas nos circuítos e despois saltan aos coches que todos conducimos: algúns exemplos son os motores turbo, os chasis de carbono, os freos de disco, as caixas de cambio automáticas ou os diferentes tipos de pneumáticos, entre moitas outras. É aquí onde o gran investimento obtén a súa recompensa.

Ese é o espírito que predomina na Fórmula E, que xa nace con vocación innovadora. Dependente da Federación Internacional do Automóbil, na súa páxina web oficial aseguran: “Non somos só unha carreira. Somos un banco de probas de desenvolvemento tecnolóxico e sustentable para algunhas das empresas líderes dentro e fóra das competicións do motor para abordar problemas de mobilidade e ambientais. Cremos que os vehículos eléctricos representan o futuro e son a resposta ao transporte sustentable e a loita contra o cambio climático. Con todo, recoñecemos que no noso avance cara á era eléctrica e a transición cara a sociedades con baixas emisións de carbono, a potencia utilizada tamén debe ser baixa en carbono”.

Cunhas normas moi similares á Fórmula 1, a tempada dos bólidos eléctricos está conformada por dez carreiras en distintas cidades dos cinco continentes. Os fabricantes e promotores apostan, ademais, por un tipo de evento no que se reduza ao máximo a pegada ecolóxica. Frank  Muhlon, director de negocios globais para cargadores de vehículos eléctricos de ABB (compañía que dá nome ao campionato), cre que hai catro factores que hai que implementar, algúns deles xa moi avanzados, para que a mobilidade eléctrica termine de asentarse: ter os coches apropiados, unha  infraestrutura de carga suficiente, baterías con boa autonomía e electricidade xerada a través de renovables. Con iso conseguiremos facer realidade o lema que, en palabras de  Muhlon, guíalles: “conquistar o mundo sen consumir a Terra”.

FONTE: José  L. Álvarez  Cedena/elpais.es

No hay comentarios. Comentar. Más...

A ORIXE DAS PALABRAS: "IMPÓRTAME UN PEMENTO!"

 

 

Bodegón / Imaxe: paisajesybodegones.com/

 

Impórtame un pemento! Esta expresión empregámola cando queremos dicir de algo que nos trae sen coidado, impórtanos pouco ou nada ou o desinterese que poida carrexa algo.

A expresión provén do mundo da pintura, máis concretamente da  pntura de bodegóns e naturezas mortas. Coa explosión deste xénero pictórico no século  XVII os artistas buscaban cada vez máis o virtuosismo en cada unha das súas teas, non só na composición das súas imaxes senón na recreación de todas e cada unha das texturas dos obxectos representados. É por este motivo que os pintores adoraban as granadas, os limóns e todo froito cuxa superficie fose un desafío á hora de ser reflectida fielmente. Unha das verduras que non gozou desta fortuna foi o pemento, que podería ser en cambio unha gran novidade considerando a súa chegada a Europa só despois da súa importación desde América. A superficie do pemento, tersa, brillante e case por completo  monocroma, non ofrecía ningún atractivo aos pintores de bodegóns, que de cando en cando o incluíron nos seus cadros. Por iso neste gremio comezou a utilizarse a expresión “impórtame un pemento”, propio pola “inutilidade” da verdura para as súas creacións.

FONTE: emitologias.wordpress.com

No hay comentarios. Comentar. Más...

SOLUCIÓN A PROPOSTA MATEMÁTICA DO APROBADO

 

Resultado de imagen de aprobado

Aprobado / Imaxe: pinterest.es

A solución a proposta matemática de onte é:

1 x 2 x 3 + 4 - 5 = 5

Sinxelo, non?


No hay comentarios. Comentar. Más...

CONSEGUIR O APROBADO

O profesor poñerá a cualificación de APROBADO a quen logre incluír unha  combinación dos signos básicos de operacións, é dicir, suma, resta, multiplicación e/ou división entre os números corridos do 1 ao 5 dando como resultado o número cinco (1 2 3 4 5 = 5).

Advertencia: non debes alterar a orde corrido dos  números.

A solución mañá!

FONTE: acertijosmatematicos.org

No hay comentarios. Comentar. Más...



Archivos

Ms

contador de visitas

Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris
Plantilla basada en el tema iDream de Templates Next