Facebook Twitter Google +1     Admin

HUMOR NA SEMANA SANTA

Viñeta no xornal Faro de Vigo de Davila

Xenial!

No hay comentarios. Comentar. Más...

CHINCHES ACUÁTICAS XIGANTES

 

A maioría dos mortais pensa nas chinches como en pequenos e molestos insectos de apenas uns milímetros, temibles porque se alimentan de sangue humano e colonizan as camas menos insalubres. Con todo, a familia dos heterópteros é moi ampla, e conta con curmáns moito máis grandes e terribles, polo menos en aparencia.

É o caso das chinches acuáticas xigantes, depredadoras  voraces que comen desde peixes a tartarugas, pasando por serpes e mesmo patos. E son capaces debido á súa envergadura, cuxos espécimes máis grandes, chamados Lethocerus grandis e Lethocerus maximus, que viven en Sudamérica, poden medir máis de 10 centímetros. Pero existen 150 especies deferentes repartidas por zonas subtropicales e tropicais de todo o mundo, e que acaban de ser obxecto de estudo de investigadores da Universidade de Nagasaki (Xapón) publicado na revista Entomological Science. 

Estes insectos teñen artes depredadoras únicas, e non parece importarlles o tamaño das súas presas. Cando teñen a presa ao alcance, atrápana coas patas dianteiras e asegúrana coas traseiras, nun abrazo mortal. A continuación, crávanlle unha especie de aguillón que probablemente inxecte unhas toxinas que axuden á posterior descomposición do tecido (xa sexa a través da paralización ou a anestesia da vítima). Despois, absorben os fluídos triturados da presa. Nas de maior tamaño, poden tardar horas e que a vítima estea con vida durante o proceso.

Ao contrario do que ocorre normalmente no reino animal, para as chinches acuáticas xigantes a tarefa de coidar dos ovos correspóndelle ao macho, que poden mesmo cargar nas súas costas coas futuras  chinches.

A investigación tamén sinala que nalgunhas especies as femias encárganse de comerse os ovos doutras nais. E non só as femias son temibles. Tamén as súas ninfas (as crías cuxa fase vital dura ata 60 días), que cazan cágados ou peixes pequenos. As ninfas contan con patas dianteiras moi curvadas, o que lles axuda a agarrar ás presas máis facilmente.

Con todo, e a pesar dos seus temibles comportamentos, as  chinches acuáticas xigantes son necesarias para os ecosistemas, debido precisamente á súa condición de  superdepredaroras: manteñen o equilibrio da cadea  trófica. E, á súa vez, tamén son presas de peces e outros animais máis grandes, incluídas as persoas, que se comen estes insectos fritos ou fervidos no sueste asiático.

FONTE: abc.es/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

SOLUCIÓN Á SOPA DE LETRAS II

Con respecto ao primeiro, só un chico máis difícil! O próximo, máis!

No hay comentarios. Comentar. Más...

UNHA TEORÍA QUE CONTRADÍ TODO O QUE SABIAMOS DA ORIXE DOS RAIOS

O raio que se ve aquí comeza no profundo da nube, onde os científicos continúan estudando os seus primeiros momentos /  UNH

A pesar de ser un dos fenómenos visibles que acompañan ao home dende que ten conciencia, a orixe dos raios nas tormentas segue sendo un enigma. A ciencia debateu longamente sobre o tema. Con todo, recentemente o problema de como se orixinan os raios pareceu resolverse grazas ao descubrimento dunha «rápida ruptura positiva» de aire, que implicaba o desenvolvemento descendente dunha vía de paso na nube, pasando da carga positiva na parte superior da nube á carga negativa no centro da mesma. A vía de paso fórmase a unha quinta parte a velocidade da luz e pode disparar raios. Todo coincidía coa teoría sostida durante séculos. Pero un grupo de científicos da Universidade de NewHampshire (EE. UU.) acaban de atopar evidencias que  refutan todo o contrario.

Nun artigo publicado na revista Nature Communications, os investigadores relatan como documentaron un evento de «rápida ruptura negativa», que mostra unha nova forma posible de que se orixine un raio: tamén se pode crear unha ruta ascendente dentro da nube, que vai na dirección oposta e igual de rápida á anterior comentada, o que indica que hai outra forma de acender a electricidade no aire. Trátase dun fenómeno que se coñecía, pero que non se puido constatar.

En colaboración cun equipo de investigación de raios do Instituto de Minería e Tecnoloxía de Novo México, os investigadores documentaron unha rápida caída negativa nunha tormenta de raios da Florida no Centro Espacial Kennedy utilizando ondas de radio que se orixinan nas nubes de tormenta. Unha serie de antenas terrestres recolleron as ondas de radio, o que permitiu aos investigadores crear unha imaxe moi detallada das fontes de radio e identificar este fenómeno inusual.

Os investigadores continúan desenvolvendo imaxes a partir dos datos, esperan aprender máis sobre a frecuencia coa que ocorren os eventos de rápida ruptura negativa e que fracción deles pode iniciar un lóstrego real.

FONTE: abc.es/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

SOPA DE LETRAS II