Facebook Twitter Google +1     Admin

DENTRO DUN SÉCULO A TERRA PODERÍA VOLVER AO CLIMA DE HAI 50 MILLÓNS DE ANOS

Ilustración que muestra cómo pudo ser la región ártica hace 50 millones de años.  
Ilustración que amosa como puido ser a rexión ártica hai 50 millóns de anos / Marlin Peterson

 

A Terra viviu épocas moito máis cálidas. Hai 50 millóns de anos, durante o  Eoceno, a temperatura media do planeta era 13 graos maior, non había xeo nos polos e as selvas cubrían un mundo tropical no que os devanceiros dos mamíferos modernos ocupaban o oco deixado polos “recentemente” extintos dinosauros. Se se mantivesen as emisións de gases con efecto invernadoiro nos niveis actuais, en pouco máis dun século chegaríase a unha situación climática parecida á do Eoceno. Como adoitan argumentar quen nega a influencia humana no cambio climático, non sería a primeira vez na historia do planeta na que se alcanzou ese punto. O que converte o actual proceso en excepcional é a velocidade do cambio. En menos de dous séculos reverteuse un proceso paulatino de 50 millóns de anos de arrefriado.

O cálculo acábao de publicar na revista PNAS un equipo da Universidade de Wisconsin-Madison (EE UU), que quere utilizar o pasado como referencia para tratar de prever como será o mundo cara ao que nos diriximos. Para facer as súas predicións os investigadores tomaron as distintas proxeccións expostas polo quinto informe do Panel Intergobernamental sobre Cambio Climático da ONU e comparáronas con datos recolleitos sobre a historia xeolóxica terrestre.

Nesta viaxe ao pasado, en 2030, a Terra xa retrocedería  climáticamente ata hai tres millóns de anos, no Plioceno medio. Aquel mundo, no que os nosos antepasados comezaron a camiñar ergueitos, tiña unha temperatura entre dúas e tres graos maior que a actual e os mesmos niveis de dióxido de carbono. Con todo, debido á maior temperatura dos milenios anteriores, as capas de xeo nos polos eran máis finas e o nivel do mar estaba 25 metros por encima do actual. Naquel tempo producíronse algúns dos cambios que fixeron o mundo como o coñecemos. América do Norte e  Sudamérica uníronse, a fusión do  subcontinente indio con Asia provocou a ascensión da cordilleira do Himalaya e comezou un período árido que cambiou as selvas por sabanas que fixeron posible a aparición da humanidade.

Os modelos empregados polos autores do artigo suxiren que, no escenario máis extremo, hai un 9% de rexións do planeta, concentradas no sueste asiático e o norte de Australia, nas que o novo clima non podería compararse con rexistros do pasado da Terra. No seu estudo, refírense ás chamadas para manter as condicións climáticas dentro das que viron aparecer a agricultura e con ela a civilización, algo que se define como un “espazo operativo seguro”. Comparando as proxeccións co pasado xeolóxico, os autores queren comprender mellor onde se atopan os limiares que nos poden sacar dese espazo seguro e que significa cruzar cada un deles.

O coautor do citado estudo sinala que “canto máis nos afastemos do  Holoceno [o período que comezou tras a última  glaciación e continúa agora] máis probable é que nos salgamos do espazo operativo seguro”, apuntando e apunta á rápida evolución do coñecemento sobre o cambio climático e os seus efectos. “Nos  veintitantos anos que levo traballando neste campo, pasamos de esperar que o cambio climático sucedese a detectar os seus efectos, e agora estamos a ver que está a provocar danos. A xente morre, prodúcense danos materiais e vemos incendios e tormentas máis intensos que se poden atribuír ao cambio climático”.

Asumindo unha visión optimista, as predicións mostran que a vida é resistente e pode adaptarse a grandes cambios. Con todo, a velocidade da transformación é inédita e, aínda que a vida estea a salvo, iso non significa que as especies individuais vaian superar esta revolución climática intactas.

FONTE: Daniel Mediavilla/elpais.com/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

UNHA TAL SABELA

 

Non son seguidor de concursos, pero chegou aos neus oídos que hai unha galega en OT 2018, unha tal Sabela. Púxenme a indagar e...

Sebala Ramil Rivas, 24 anos, natural de Bravos, en Ourol, na Mariña Occidental (Lugo), aínda que afincada en As Pontes (A Coruña). Cursou o Grao medio de Clarinete, grao en Terapia Ocupacional, e un máster en Musicoterapia. Traballa nunha asociación de saúde mental e nun programa de inserción sociolaboral de persoas con discapacidade intelectual. Compón en castelán e en  gallego.

Aquí tes a súa última actuación no programa, cunha canción en galego, como ten que ser: "Negro caravel", de Rosa Cedrón e Cristina Pato,lle valeu o pase a final. Que teñas sorte paisana!

Un pedazo de voz!

No hay comentarios. Comentar. Más...

O VOLCÁN MÁIS PERIGOSO DO MUNDO

Volcán de Iwo Jima (Japón)

O noso planeta ten preto de 2.000 volcáns, tanto activos como inactivos, repartidos por toda a Terra. Os países que maior concentración presentan son Chile, Estados Unidos, Xapón e Indonesia.

A pesar dos avances científicos e tecnolóxicos, os volcáns seguen sendo todo un misterio para os humanos. Por sorte, hoxe en día cóntase con materiais capaces de predicir unha catástrofe e salvar así miles de vidas. A ameaza  volcánica actual non é extrema, pero aínda así non estamos totalmente a salvo. Conviven connosco inmersos nun soño profundo, pero se espertan, as súas consecuencias poderían ser catastróficas.

 Un equipo de investigadores da Universidade de Manchester (Reino Unido) publicou a lista dos volcáns máis perigosos do noso planeta. Segundo esta lista, o primeiro posto é para o volcán de  Iwo  Jima en Xapón, onde a illa Iwo Tō (antes denominada Iwo Jima) foi empurrada ata 17 metros sobre a superficie do océano debido á cámara de  magma que medra na zona inferior.

Situación Iwo Jima / Imaxe: wikiwand.com

Segundo os expertos, a  erupción do volcán de  Iwo  Jima provocará un  tsunami duns 25 metros de altura e afectaría o sur de Xapón e parte de China, incluídas as cidades de Xangai e Hong Kong.

Na citada lista, o segundo posto sería para o volcán de Chiltepe/Apoyeque (Nicaragua) e no terceiro lugar o volcán de campos Flégreos (Italia).

FONTE: Sarah Romero e María Moya/muyinteresante.es

No hay comentarios. Comentar. Más...

SOLUCIÓN AO PROBLEMA DE COMO CRUZAR UN RÍO POR UNHA PONTE

Problema-solución / Imaxe: marketingdirecto.com/

Lembrades a pregunta do problema? Como realizarán os cruces, dun a outro lado do río, para tardar o mínimo tempo posible en cruzalo todos? Calcular tamén o tempo mínimo para o caso de n persoas.

Resolvéstelo? Imos ver a solución:

Chamaremos “beira A” á beira no que inicialmente se atopan e “beira  B” á beira contraria, que será o do destino. Tamén denotaremos a cada persoa polo tempo que tarda en cruzar.

A estratexia que leva ao tempo mínimo consiste no seguinte:

- Se as dúas persoas 1 e 2 atópanse na “beira A”, cruzarán ambas.
- Se algunha das persoas 1 e 2 atópanse na “beira  B”, cruzará a persoa 1 para devolver a lanterna ás da “beira A”.
- Se só una das persoas 1 ou 2 atópanse na “beira A”, cruzarán as dúas persoas que máis tempo tardan.

Con esta estratexia, podemos establecer a seguinte fórmula recursiva:

T(n) =  T(n – 2) +  n + 5.

Para iso, con  n persoas, pasan primeiro as persoas 1 e 2 (dous minutos), volve a persoa 1 (un minuto), pasan as persoas  n e  n – 1 ( n minutos) e volve a persoa 2 (dous minutos). Neste momento, o problema redúcese ao de  n – 2 persoas.

Aplicando sucesivamente esta fórmula, obtense a fórmula explícita

T(2 n + 1) =  n2 + 7 n – 2;  T(2 n) =  n2 + 6 n – 5.

No caso proposto (n = 5), é  T = 16 minutos.

FONTE: zientzia-astea.org/es

No hay comentarios. Comentar. Más...

AXÚDAME3D

 

Hai decisións que che cambian a vida. Momentos que, ás veces sen sabelo cando ocorren, marcan un antes e un despois. Guillermo Martínez, enxeñeiro madrileño, ten claro cando foi o seu. É completamente consciente e ten, ademais, gravado na memoria o día en que ocorreu: foi cando descubriu na internet as impresoras 3D e decidiu comprarse unha. En principio a súa nova adquisición ía servirlle para fabricar xoguetes, a súa gran paixón, pero aquela primeira impresora era, en realidade, o xerme dunha idea que ía cambiar non só a vida de Guillermo, senón a de moita outra xente a miles de quilómetros de distancia.

Na web de Axúdame3D, a organización fundada por Guillermo Martínez, aparece como lema “axudar é demasiado fácil como para non facelo”. Unha frase que, el mesmo recoñece, hai apenas uns meses só lle impulsaría a darlle un like en Twitter. Agora, en cambio, repítea constantemente e é un dos motores da súa vida. E é que con aquela impresora 3D coa que imprimía vasos ou flores, rematou fabricando próteses para persoas que non teñen brazos. A idea xurdiulle pouco antes dunha viaxe de voluntariado a Kenia ao terminar os estudos; por entón Guillermo xa empezara a  trastear con mans impresas, obtendo os  tutoriales e axuda necesarios a través de Internet porque quería darlle unha utilidade maior á súa impresora. “Tiña unha chea de mans na miña casa e non sabía que facer con elas. Entón falei cos coordinadores do  orfanato que ía visitar en Kenia e buscáronme varios candidatos pola zona que necesitasen estas próteses” explica Guillermo. O seguinte paso foi adaptar os deseños ás necesidades da xente que ía utilizar as súas próteses. E aquilo foi o comezo de Axúdame3D.

Pasou algo máis dun ano desde aquela primeira viaxe, pero a vida de Guillermo xa non será nunca igual. Grazas a el agora hai unha manchea de nenos e maiores que poden desenvolverse con maior facilidade. A súa idea foi, ademais, recoñecida cun premio (o primeiro que consegue un español) no Foro Mundial da Mocidade celebrado en novembro en Exipto e onde puido mostrar o seu proxecto aos máis de tres millóns de persoas que seguiron o evento por Internet. Os plans de Guillermo pasan agora por ampliar a súa organización para poder axudar a máis xente, o que significa por unha banda aumentar a rede de contactos e voluntarios (xente que queira deseñar ou imprimir) e, por outro, recadar fondos. Pero, ademais, tamén está centrado en divulgar o seu traballo nas escolas para ensinar aos máis pequenos a través de talleres e charlas que, con imaxinación e o coñecemento compartido ao que se accede a través de Internet, é posible cambiar cousas neste mundo. Unha misión para a que sente preparado porque, como afirma na súa conta de Twitter: “Unha gran tecnoloxía comporta unha gran responsabilidade”.

Unha boa idea solidaria!

FONTE: José  L. Álvarez  Cedena/elpais.com

No hay comentarios. Comentar. Más...

PROBLEMA: CRUZAR UN RÍO POR UNHA PONTE

Sólo hay una forma de cruzar el puente en 15 minutos

Ponte sobre río / Imaxe: littlehenrabi/Getty/lavanguardia.com

Propóñoche o seguinte problema: CRUZAR UN RÍO POR UNHA PONTE

Nunha noite escura hai cinco homes deste lado do río. Os cinco deben cruzalo a través dunha ponte que como máximo pode soster a dous homes ao mesmo tempo. Teñen unha soa lanterna. Isto obriga a que se dous homes cruzan ao mesmo tempo, deban facelo xuntos, á velocidade do máis lento. Tamén obriga a que algún deles volva para levarlles a lanterna aos que quedaron. Cada un tarda un tempo diferente en cruzar: Xenio, veloz como o pensamento, tarda 1 minuto. Pablo, rápido como o seu automóbil, tarda 2 minutos. Gustavo,  entumecido polos fríos do Polo Norte, tarda 3 minutos. Anxo, que insiste en levar unha caixa de cervexa, tarda 4 minutos. Daniel,  tullido dunha perna, tarda 5 minutos.

Como realizarán os cruces, dun a outro lado do río, para tardar o mínimo tempo posible en cruzalo todos? Calcular tamén o tempo mínimo para o caso de n persoas.

FONTE: zientzia-astea.org/es

No hay comentarios. Comentar. Más...

O LAGO MÁIS GRANDE DO MUNDO

Mapa cos países que teñen fronteira co mar Caspio / Imaxe: saberespractico.com

O mar Caspio é o lago (salgado) máis grande por superficie e volume do mundo. A súa superficie é de 371.000 km2, un volume de 78.200km3, unha profundidade máxima de 1025 m e media de 170 m e unha lonxitude de 1.199 km.

Non é o máis profundo, posto que ocupa o lago Baikal (Rusia) con 1.637 m.

O segundo lago máis grande do mundo (neste caso de auga doce) é o Lago Superior (Canada/EEUU) cunha superficie de 82.414 km2.

FONTE: muyinteresante.es e wikipedia

No hay comentarios. Comentar. Más...

SOLUCIÓN AO PROBLEMA DA EXPEDICIÓN AO PLANETA L

Problema-solución / Imaxe: marketingdirecto.com/

Lembrades a pregunta do problema? Cantas extremidades posúen os seres do planeta L? 

Resolvéstelo? Imos ver a solución:

Na seguinte táboa indícanse os datos do problema.

       Tripulantes da nave         Habitantes do planeta L 
Extremidades                    x                      x-1 
Dedos en cada extremidade 
                20/x                   20/(x-1) 

 
A solución é x = 5. Así, pois, os tripulantes da nave teñen 5 extremidades con 4 dedos en cada unha. Os habitantes do planeta  L  teñen 4 extremidades con 5 dedos en cada unha.

O interesante do problema é que, lido o enunciado, téndese a pensar que os tripulantes son humanos terrestres que chegan a un planeta descoñecido, cando a situación, tras resolver o problema, é a inversa: estraños seres doutro planeta chegan de visita á terra. Para os tripulantes da nave o noso aspecto resulta espantoso.

FONTE: zientzia-astea.org/es

No hay comentarios. Comentar. Más...

O SUPERCONTINENTE NA TERRA DENTRO DE 200 MILLÓNS DE ANOS

A capa externa da Terra, a codia sólida sobre a que camiñamos, está feita de partes rotas, algo parecido á casca feita pedazos dun ovo. Estas pezas, as placas  tectónicas, móvense ao redor do planeta a unha velocidade duns poucos centímetros ao ano. Cada certo tempo, as placas xúntanse e forman un  supercontinente que permanece durante máis de 100 millóns de anos, ata que desaparece ao dispersarse as placas. Posteriormente, tras un lapso de tempo de entre 400 e 600 millóns de anos, o proceso repítese.

O último  supercontinente, Panxea, formouse hai uns 310 millóns de anos e comezou a separarse hai 180 millóns de anos aproximadamente. Crese que o seguinte se formará en 200/250 millóns de anos, polo que actualmente atopámonos no ecuador da fase de dispersión do actual ciclo de formación. A pregunta é, como e por que se formará o futuro  supercontinente?

Existen, fundamentalmente, catro escenarios probables para a devandita formación:

1. Novopanxea

De manterse as condicións actuais, é dicir, que o Atlántico continúe abríndose e o Pacífico pechándose, teriamos un escenario no que o seguinte  supercontinente formaríase nas antípodas de Panxea. O continente americano chocaría cunha Antártida que se atoparía navegando á deriva cara ao norte, para posteriormente chocar cos xa reunidos África e Eurasia. Este hipotético  supercontinente recibe o nome de Novopanxea ou Novopanxaea.

2. Panxea Última
A apertura do Atlántico, con todo, podería retardarse e, mesmo, comezar a pecharse no futuro. Os dous pequenos arcos de subducción do Atlántico poderían estenderse ao longo da costa este de toda América, o que levaría a unha nova formación de Panxea tras a colisión de América, Europa e África, producindo un  supercontinente chamado  Panxea Última, que estaría rodeado completamente por un súper océano Pacífico.

3. Aurica

Aurica

Con todo, se o Atlántico desenvolvese novas áreas de subducción, algo que podería estar a ocorrer xa, tanto o Pacífico como o Atlántico poderían pecharse. Isto significa que debería crearse unha nova conca oceánica para substituílos. Neste escenario, a greta  panasiática que atravesa Asia desde o oeste de India ata o Ártico abriríase para formar un novo océano. O resultado sería a formación do  supercontinente  Aurica. Debido á deriva actual de Australia cara ao norte, situaríase no centro do novo continente, xa que o Extremo Oriente e América pecharían o Pacífico a cada lado. As placas europeas e africanas reuniríanse así con América polo peche do Atlántico.

4. Amasia

O cuarto escenario predí un destino completamente diferente para a futura Terra. Algunhas das placas  tectónicas están a desprazarse actualmente cara ao norte, incluídas África e Australia. Crese que esta deriva é impulsada por anomalías no interior da Terra (no manto, concretamente) herdadas de Panxea. Debido a esta deriva cara ao norte, pódese imaxinar un escenario no que todos os continentes excepto a Antártida continúen viaxando cara ao norte. Isto significa que, ao final, reuniríanse en torno ao Polo Norte nun  supercontinente chamado Amasia. Neste escenario, tanto o Atlántico como o Pacífico permanecerían abertos na súa maioría.

Destes catro escenarios, considérase que  Novopanxea é o máis probable. Obedecería á progresión lóxica das direccións actuais que adoptan as placas continentais á deriva, mentres que os outros tres escenarios necesitarían de procesos adicionais para verse realizados.
 

FONTE: Mattias Green/Hannah Sophia Davies/Joao C. Duarte/elpais.es/ciencia

      
No hay comentarios. Comentar. Más...

PROBLEMA: EXPEDICIÓN AO PLANETA L

Alieníxenas / Imaxe: elmetropolitanodigital.com

Propóñoche o seguinte problema: EXPEDICIÓN AO PLANETA L

Biólogo: Profesor  K.  

Informe: “O terceiro día vimos seres estraños. Aínda que teñen vinte dedos en total, coma nós, teñen unha extremidade menos e un dedo máis en cada extremidade, o que lles dá, por certo, un aspecto espantoso”. Cantas extremidades posúen os devanditos seres?

FONTE: zientzia-astea.org/es

No hay comentarios. Comentar. Más...

ICTIOSAURIOS

  Los ictiosaurios tenían un aspecto parecido al de los delfines actuales  

Os  ictiosaurios tiñan un aspecto parecido ao dos golfiños actuais

ictiosaurio sempre foi un dos grandes misterios da vida animal no Xurásico. Con aspecto de  delfin ou balea dentada, en realidade eran réptiles mariños que pouco tiñan que ver cos cetáceos. Ou iso críase ata agora. Un equipo internacional de investigadores, onde se inclúen científicos da Universidade Estatal de Carolina do Norte e a Universidade  Lund de Suecia, descubriron que o seu parecido vai moito máis alá do aspecto. A análise molecular e microestructural dun ictiososaurio  Stenopterygius do  Xurásico (datado en 180 millóns de anos e atopado en Alemaña) revela que estes animais probablemente eran de sangue quente, tiñan graxa illante e usaban a súa  coloración como camuflaxe dos depredadores.

"Os  ictiosaurios son interesantes porque teñen moitos trazos en común cos golfiños, pero non están relacionados en absoluto con estes mamíferos que habitan no mar", explican os autores da investigación publicada na revista Nature. Pero o enigma non queda aí: "Tampouco estamos moi seguros da súa bioloxía. Teñen moitas características en común cos réptiles mariños vivos, por exemplo as tartarugas mariñas; pero sabemos polo rexistro fósil que daban a luz ás súas crías, o que se asocia co sangue quente. Este estudo revela algúns deses misterios biolóxicos".

 Representación fotográfica (arriba) y diagramática (abajo) del fósil de 85 cm de largo (que corresponde a aproximadamente la mitad de la longitud original del animal)

Representación fotográfica (arriba) e  diagramática (abaixo) do fósil de 85 cm de longo (que corresponde a aproximadamente a metade da lonxitude orixinal do animal) / Johan  Lindgren
 

Os investigadores identificaron  microestructuras de tipo celular que contiñan  orgánulos de  pigmento dentro da pel do fósil, o que podería indicar que usaban a  coloración como camuflaxe ante os depredadores. Ademais, atoparon rastros dun órgano interno, probablemente o fígado. Tamén observaron material  químicamente compatible coa graxa dos vertebrados, que só se atopa en animais capaces de manter a temperatura corporal independentemente das condicións ambientais.

As mostras foron mandadas a varios laboratorios internacionais, quen, á parte de realizar varias probas con  espectrometría de masas, extraeron tecidos brandos das mostras e realizaron múltiples análises  inmunohistoquímicos de alta resolución. Pola súa banda, o equipo de investigación tamén atopou evidencia química de graxa  subcutánea. "Esta é a primeira evidencia química directa de sangue quente nun  ictiosaurio, porque a graxa é unha característica dos animais de sangue quente", afirman.

En conxunto, os achados indican que o Stenopterygius tiña unha pel similar á dunha balea e unha  coloración similar á de moitos animais mariños vivos, escuros na parte superior e máis claros na parte inferior, o que proporcionaría a camuflaxe dos depredadores.

"Tanto morfolóxicamente como químicamente, atopamos que, aínda que  Stenopterygius consideraríase como un réptil, perdeu a pel  escamosa, igual que o fixo a tartaruga laúde (a máis grande das tartarugas mariñas actuais), o que reduciu a resistencia e aumentou a súa maniobrabilidade baixo a auga", apunta  os investigadores.

FONTE: abc.es/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

COMO AS MATEMÁTICAS PREDÍN O FUTURO

 

Se un xornalista británico ten unha dúbida científica, levanta o teléfono e chama a un dos despachos da Universidade de Oxford: o de Marcus du Sautoy. Este matemático nado en Londres, tan fascinado pola linguaxe dos números como polo fútbol, é o tradutor público do que el considera “o  superpoder da ciencia”. Estudou en Oxford, universidade na que agora é profesor e onde ademais lidera a prestixiosa Cátedra Charles  Simonyi para o Entendemento Público da Ciencia.  Du  Sautoy defende que “a ciencia está a adquirir moita forza e é importante que os científicos demos a cara e tentemos explicar á sociedade a nosa historia e os problemas aos que nos enfrontamos”, ao que engade: “este coñecemento dá poder político aos cidadáns”.

 O científico británico é colaborador dos diarios The Guardian e The Times, aínda que debe a súa popularidade ao programa da BBC ’The  Code’ onde desentraña a historia, o uso e o significado dos números.

 Escribiu numerosos libros, entre os que se atopa o superventas ’A música dos números primos’. Recentemente lanzou en castelán ’O que non podemos saber’, un ensaio sobre os límites do coñecemento humano e as motivacións que impulsan a investigación científica. Os relatos humanistas de Du Sautoy son unha viaxe emocionante a través dos segredos e a beleza do mundo das matemáticas. "Unha das traxedias do noso sistema educativo é que separamos as materias e os estudantes van a clases de matemáticas, logo historia, logo literatura ou música e non se dan conta de que todas están unidas", sentenza.

No hay comentarios. Comentar. Más...

OBTER AUGA POTABLE NO DESERTO PROCEDENTE DO AIRE

silueta soltar nube cielo verano azul deporte extremo grifo Sol paracaidismo Atmósfera de tierra

Auga da atmosfera/ Imaxe: pxhere.com

Debido aos cambios abruptos na nosa contorna, os científicos traballan sen descanso para atopar formas cada vez máis enxeñosas de satisfacer as necesidades da humanidade como, neste caso, obter auga potable do aire do deserto.

Un novo prototipo de dispositivo, desenvolto pola Universidade de Ciencia e Tecnoloxía do Rey Abdullah (KAUST) en Arabia Saudita, é capaz de absorber auga e logo liberala a petición. É o tipo de invento que podería ser invaluable para as persoas que viven en rexións áridas e desérticas, onde a auga xa é máis ben escasa. 

A clave para este dispositivo é un hidrogel especial baseado en cloruro de calcio. Pode resultar irresistible para a auga, pero xeralmente convértese nun líquido salgado ao absorber o vapor. Pero grazas ao traballo dos enxeñeiros, a mestura de  hidrogel fai que se manteña en forma sólida ata que se necesita a auga.

"Os aspectos máis notables do  hidrogel son o seu alto rendemento e baixo custo", afirma un dos autores do estudo que recolle a revista Environmental Science & Technology.

Cunha estimación de 13 billóns de toneladas de vapor de auga na atmosfera, o poder de colleitar parte desa auga para manter aos humanos  hidratados sería un gran avance, especialmente para os centos de millóns de persoas no mundo sen unha fonte de auga adecuada.

A idea é que o dispositivo pode capturar a auga do aire durante a noite e logo liberala cando se quenta durante o día.

Así é exactamente como funciona o prototipo probado polos investigadores: 35 gramos de  hidrogel puideron capturar 37 gramos de auga durante unha noite cunha humidade relativa de ao redor do 60%.

Ao día seguinte, 2,5 horas de sol foron suficientes para liberar 20 gramos de auga, que se colleitou nun dispositivo listo para beber. 

Con todo, os científicos aínda non están satisfeitos, esperan modificar o deseño para que a auga se libere continuamente e non de forma intermitente. Estes dispositivos poden salvar vidas, o que os converte nunha ferramenta incriblemente importante.

Hai moitas iniciativas en marcha, pero este novo dispositivo baseado en hidrogel está a marcar unha gran cantidade das casas necesarias para o seu éxito masivo.

"Este tipo de xerador de auga atmosférica é barato e alcanzable, funciona perfectamente cun amplo rango de humidade, non necesita electricidade e, por tanto, é especialmente adecuado para a produción de auga limpa en áreas remotas", escriben os investigadores.

FONTE: Sarah Romero/muyinteresante.es

No hay comentarios. Comentar. Más...

SOLICION AO PROBLEMA DOS SALTOS DO COELLO E O CAN

Problema-solución / Imaxe: marketingdirecto.com/

Lembrades a pregunta do problema? En cantos saltos alcanza o can ao coello? 

Resolvéstelo? Imos ver a solución: 

Os tres saltos do can equivalen a 9 saltos do coello, de modo que, cada vez que o can dá tres saltos, descóntalle un salto ao coello. Para descontar a vantaxe de 50 saltos, o can terá que dar 3 x 50 = 150 saltos, mentres o coello dará 400 saltos.

FONTE: zientzia-astea.org/es

No hay comentarios. Comentar. Más...

O MESTRE

 

Doutor en Neurociencias pola Universidade de Oxford e doutor en Medicina pola Universidade de Granada, Francisco Mora é catedrático de Fisioloxía na Universidade Complutense de Madrid. Referente internacional en Neuroeducación e autor de numerosas publicacións e libros como "Neuroeducación: só pódese aprender aquilo que se ama", o profesor Mora destaca a importancia que teñen as emocións na aprendizaxe. Todo o que somos, pensamos, sentimos e aprendemos é froito do noso cerebro en interacción constante co noso corpo e coa contorna, explica. Mora, achéganos as ferramentas e claves básicas que ofrece a Neurociencia para a mellora da aprendizaxe e a memoria, sempre desde o lado humano afirmando que "Tentar ensinar sen coñecer como funciona o cerebro pronto será como deseñar unha luva sen nunca antes ver unha man”. Defensor da necesidade dunha sólida formación ética e en valores nos nenos, Francisco Mora sostén que todos os cambios importantes que sucedan nas nosas sociedades occidentais pasarán "por recoñecer e aceptar que o ser humano é o que a educación fai del", destacando especialmente o papel central dos mestres aos que considera “a xoia da coroa dun país” e os artífices fundamentais desta tarefa. "Son os mestres quen ademais do coñecemento transmiten os seus valores aos homes e mulleres do futuro", destaca.

No hay comentarios. Comentar. Más...



Archivos

Ms

contador de visitas

Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris
Plantilla basada en el tema iDream de Templates Next