A estrela artificial impulsada por láser proporcionará un banco de probas para telescopios / Midjourney/Sarah Romero
En 2029, os observadores do ceo poderán albiscar polo menos unha ’estrela’ que foi creada por humanos. A NASA pretende poñer unha “estrela artificial” en órbita ao redor da Terra ise ano. Foi bautizada como Landolt, e será un pequeno satélite do tamaño dunha caixa de zapatos equipado con oito láseres que orbitará a Terra a pouco máis de 35.400 quilómetros sobre a superficie do planeta, imitando unha estrela real (é unha distancia o suficientemente grande como para imitar as características dunha estrela xenuína, din os expertos).
Estudar estrelas afastadas é bastante desafiante para os astrónomos. Cando a luz estelar atravesa a atmosfera terrestre, unha fracción dela é absorbida. Isto complica a tarefa de medir o brillo auténtico das estrelas, especialmente das que están máis lonxe. Na actualidade, os astrónomos utilizan certos tipos de estrelas coñecidas como "candeas estándar" para calcular as distancias e o brillo doutras estrelas. Con todo, a precisión dos datos empregados para elas non é tan alta como os científicos desexarían. E aquí é onde entraría a misión Landolt.
Para calibrar adecuadamente os telescopios terrestres, crear novos catálogos máis precisos dos brillos das estrelas reais e mellorar a calidade dos datos que recompilan. Debido ao seu baixo brillo, este diminuto obxecto satelital non será visible para o ollo humano. Con todo, os astrónomos que utilicen telescopios na Terra poderán detectalo, o que podería conducir a unha maior comprensión de todo o universo. É unha forma de eliminar a interferencia atmosférica grazas a unha simulación no espazo.
Está previsto que a misión se lance a unha órbita xeoestacionaria en 2029 e, unha vez en órbita, o satélite emitirá oito láseres a bordo en telescopios terrestres, que observarán a "estrela artificial" no mesmo marco que os seus obxectivos científicos. Estudar as estrelas distantes é difícil sen puntos de calibración de fluxo absoluto, é dicir, estrelas que poden axudar aos astrónomos para calibrar os seus instrumentos. Con esta adición artificial, os científicos obterán unha maior precisión que a que se pode lograr cos métodos convencionais. En esencia, o traballo deste dispositivo será imitar ás estrelas e outros obxectos celestes como as supernovas.
"Mesmo cos instrumentos modernos de hoxe, as medicións do brillo real das estrelas só coñécense nunha pequena porcentaxe", explicou o subdirector do Instituto de Ciencia de Exoplanetas da NASA e astrónomo de Caltech, David Ciardi, nun comunicado de prensa. "Landolt permitirá unha mellora nesas medicións en máis dun factor de dez". "Entender o brillo real das estrelas permítenos entendelas mellor e, quizais máis importante, entender mellor os planetas que orbitan ao redor delas".
O satélite-estrela foi bautizado como Landolt en honra ao defunto astrónomo estadounidense Arlo Landolt (quen faleceu en xaneiro de 2022 aos 86 anos), que creou os estándares fotométricos amplamente utilizados para medir a luz das estrelas. De feito, os físicos e astrónomos de todo o mundo aínda utilizan as estrelas estándar que rexistrou como métricas de calibración. A NASA deu oficialmente luz verde a esta misión en febreiro de 2024, pero non se anunciou ao público ata fai ben pouco. O proxecto, que comparará o brillo da estrela artificial co brillo das estrelas reais, probablemente contará cun equipo de ao redor de 30 persoas e estímase que custará ao redor de 20 millóns de dólares.
O control da misión terá a súa base no campus da Universidade George Mason no condado de Fairfax, Virxinia, e colaborará con científicos de 12 institucións. Os profesores e estudantes da Facultade de Ciencias e da Facultade de Enxeñería e Computación de Mason traballarán xunto coa NASA, o NIST e outras nove organizacións nun proxecto pioneiro no seu tipo para unha universidade da área de Washington, D.C. Se ten éxito, podería ter un impacto de amplo alcance. Espérase que a misión poida axudar a identificar zonas habitables ao redor das estrelas, co obxectivo final de atopar outro planeta que albergue vida.
“O obxectivo é poder pescudar se outros planetas que orbitan ao redor doutras estrelas tamén poderían ter océanos onde presumiblemente podería xurdir e vivir a vida”, apuntou Jamie Tayar, profesor adxunto de astronomía na Universidade de Florida. “Para cada estrela, é necesario saber exactamente canta enerxía provén da estrela e exactamente a que distancia atópase o planeta, etcétera”.
As oito balizas láser de alta precisión do Instituto Nacional de Estándares e Tecnoloxía (NIST) (líder mundial na medición de emisións de fotóns) que compoñen a estrela artificial caberán nun pequeno satélite de non máis de 24 quilogramos que irá aloxado nun diminuto CubeSat que se lanzará a bordo dun foguete de SpaceX (presumiblemente en 2029 aínda que aínda non se fixou a data firme).
FONTE: Sarah Romero/muyinteresante.com
