Un novo cráter xigante apareceu na Lúa. O sorprendente é que desapareceron outros moitos

Un estudo presentado na 57ª Conferencia de Ciencias Lunares e Planetarias deu a coñecer algo sorprendente: un novo cráter na Lúa. Os científicos responsables da súa elaboración atopárono tras analizar miles de secuencias de imaxes captadas pola sonda LRO da NASA, que leva vixiando o satélite case 17 anos. Con todo, o máis sorprendente é que parecen borrarse decenas de oquedades que foran documentadas previamente.

O descubrimento foi realizado polo astrónomo Mark Robinson, quen destaca que o cráter alcanza os 225 metros de diámetro. Segundo as simulacións realizadas, un impacto desta magnitude só se produce unha vez cada 139 anos, o que engade aínda máis valor ao achado. Ademais, chega aos 43 metros de profundidade e atópase rodeado por un halo de materiais brillantes que foron expulsados violentamente durante a colisión.

Paradoxalmente, a aparición desta gran estrutura provocou que o reconto total de cavidades na zona diminúa de forma drástica. Os científicos confirmaron que decenas de cráteres previos desapareceron debido á potencia da explosión e ao posterior enterramento polos materiais ejectados no choque.

O equipo investigador explicou detalladamente a magnitude desta perda xeolóxica mediante a seguinte declaración técnica: "Só se poden detectar dous cráteres preexistentes dentro de dous radios, e ambos atópanse a menos de 30 metros dese límite".

Os expertos engadiron ademais que: "Todos os demais cráteres dentro dese límite foron borrados ou degradados de tal xeito que xa non son detectables". Esta degradación masiva implica que formacións de ata 40 metros de ancho foron completamente borradas do mapa lunar, deixando unha superficie lisa cuberta por sedimentos e rochas exectadas.

A observación de bloques rochosos de ata 11 metros confirma as teorías físicas sobre a distribución de enerxía nestas colisións a gran velocidade. O seguimento constante a través de internet e redes satelitales permite verificar que a Lúa é unha contorna moito máis dinámica e cambiante do que suxiren as observacións astronómicas tradicionais.

Contar con rexistros visuais de alta resolución antes e despois dun evento destas características supón un fito para a xeoloxía planetaria. Estes datos resultarán fundamentais para asegurar a protección de misións futuras, xa que demostran a capacidade destrutiva que posúen os meteoritos nun corpo celeste que carece dunha capa atmosférica protectora.

FONTE: Rubén Badillo/nationalgeographic.com.es    Imaxe: NASA/GSFC/Arizona State University