“Man” (o ser humano) é un curto de animación sobre os principais impactos ambientais causados polo ser humano. O vídeo denuncia o aumento da contaminación, a caza e desaparición de especies, o consumo insostible, etc., e onde se pode chegar se non se frea. O seu autor é o ilustrador e animador con sede en Londres Steve Cutts.
FONTE: Revisra Consumer
Plástico no mar / Imaxe:elperromorao.com
Os mares e océanos convertéronse nun gran vertedoiro. Recentes estudos estiman que 270.000 toneladas de plásticos, uns cinco billóns de anacos de todos os tamaños, flotan por todo o mundo. Necesitaríanse, aseguran os investigadores de 5Gyres Institute, 11.000 camións de transporte para retirar todos os residuos plásticos dos mares. Aínda así, os expertos sempre consideraron que estas cifras non eran as esperadas, tendo en conta a inxente cantidade de residuos que xera o ser humano. Un estudo, dirixido pola universidade de Plymouth e publicado pola Royal Society Open Science, revela que mesmo nas partes máis profundas e remotas do océano, se pode encontrar a pegada contaminante da actividade humana.
Segundo este estudo, nalgúns fondos mariños poden encontrarse ata 4.000 millóns de fibras microscópicas de plástico por cada quilómetro cadrado. Unha concentración catro veces maior que nas augas pouco profundas e costeiras. De feito, estes datos, resolven parte das dúbidas que tiñan os científicos, xa que estudos recentes mostraban que a abundancia de plásticos flotando na superficie do océano era menor da esperado. Algo non cadraba. Onde estaba todo o plástico que ía parar aos océanos? Os resultados do estudo revelan a gran concentración de plástico nos fondos mariños; pódense encontrar dende 1,4 ata 40 mostras (de entre 2 e 3 milímetros de lonxitude) por cada 50 mililitros de sedimentos. E en proporción, o raión, nun 56,9%, é o composto máis encontrado. O resto: poliéster, poliamidas, acetato e acrílico.
O lixo mariño, especialmente o plástico, é un grave problema ambiental que afecta aos ecosistemas mariños. Segundo os cálculos dos investigadores que realizaron o estudo, para o que analizaron mostras de sedimentos e corais profundas recollidas en 16 puntos de mostraxe no Mediterráneo, o Atlántico nororiental, o Ártico e o Índico meridional, a área no que se concentra a maior cantidade de plásticos, abrangue máis de 300 millóns de quilómetros cadrados de superficie (o océano Pacífico ocupa 165 millóns).
FONTE: Xornal El País/Ciencia
Logo do COP20 de Lima (Perú) / Imaxe: cop20.pe
Á 1 da mañá do domingo e na prórroga do Vixésimo Cume do Clima (COP20), máis de 190 países lograron un acordo de mínimos que insufla un pouco de osíxeno ás asfixiadas negociacións climáticas que teñen como meta que Parides 2015 sexa o escenario da firma dun acordo que substitúa ao Protocolo de Kyoto.
O texto do acordo finalmente ratificado foi o terceiro posto sobre a mesa pola presidencia da COP tras dúas semanas de negociacións e 25 horas de prórroga. Ás 11 da noite e cando parecía que definitivamente o Cumio de Lima naufragaba, o Ministro de Medioambiente Peruano, entregaba ás parte un acordo que foi ratificado logo de tan só unha hora de plenaria.
A clave para obter este mínimo común denominador foi flexibilizar posturas e priorizar o lograr un acordo cara a Paris a costa do risco de que sexa débil e con deberes pendentes, como finalmente pasou.
Unha das chaves que permitiron desbloquear as negociacións foi o punto 4 do acordo, que "urxe" aos países desenvolvidos "a prever e mobilizar soporte financeiro para accións ambiciosas de mitigación e adaptación" para os países xa afectados polo cambio climático. Nese sentido, o texto "invita" aos países a incluír este financiamiento xunto aos compromisos de redución de emisións que cada parte firmante da Convención Marco de Cambio Climático debe presentar á ONU antes de outubro de 2015, segundo o novo texto.
Unha vez que os países entreguen os seus compromisos, a presidencia da COP só terá pouco máis dun mes para procesalos e incorporalos a un acordo global e vinculante para lograr reducir as emisións e non superar o limiar de temperatura dos 2 grados Celsius.
Na conferencia de prensa tralo acordo, o presidente do Cumio de Lima, cualificou o texto como unha "boa decisión. O Comisario Europeo de Cambio Climático, considerou que a flexibilidad que demostraron as partes na madrugada deste domingo prevé un avance positivo das negociacións cara a Paris durante todo o 2015. Pero a sociedade civil advirte que o acordo de Lima deixa demasiados deberes para o COP21.
FONTE: Xornal El Mundo/Ciencia
Os "3 R’s" / Imaxe: emaus.com
A economía circular imita á natureza, onde todo se aproveita nun ciclo. O lixo, os residuos, non son algo inútil do que hai que desprenderse, senón un produto que se aproveita. A idea pretende superar o actual sistema de produción, baseado no "usar e tirar", que xa non dá máis de si. O lixo, a contaminación, o esgotamento dos recursos naturais redúcese e o medio agradéceo. A UE quere converterse nos próximos anos nunha economía circular que xere ademais miles de "empregos verdes". Cada vez máis plans, directivas ou propostas asúmena como obxectivo e os países membros, como España, deberán moverse nesa dirección.
FONTE: Revista Consumer
Este vídeo forma parte dun experimento de futuroloxía climática, un traballo conxunto da Organización Meteorolóxica Mundial (OMM), a Axencia Estatal de Meteoroloxía (AEMET) e TVE, baseado en proxeccións científicas, serve para poñer sobre aviso a poboación dos riscos que corre o planeta de seguir por esta verea de emisións de gases con efecto invernadoiro e cambio climático global.
Segundo o prognóstico do tempo que presenta Mónica López, xefe de Información Meteorolóxica de TVE, durante as noites dese verán non haberá quen logre conciliar o sono: entre as 22.00 horas e as 8.00 horas daranse temperaturas de máis de 40 graos cunha mínima de 29 graos. Segundo explica López, nos 30 anos que preceden a 2050 a temperatura media de España terá aumentado de media 3 graos.
Este vídeo forma parte dunha serie que lanzou a OMM no marco do Cumio do Clima que comezou o pasado día 1 en Lima (Perú), para concienciar distintos países do mundo das consecuencias da inacción. Aínda que noticias como a coñecida onte, que 2014 será o máis caloroso da historia, xa poderían servir para ese propósito.
FONTE:Xornal El Pais/ciencia
Logotipo do Ano Internacional dos Chans / Imaxe:fao.org
A Asemblea Xeral da Organización de Nacións Unidas (ONU) declarou 2015 Ano Internacional dos Chans (AIS). De forma oficial, comezará o 5 de decembro con actos inaugurais en Nova York, Roma e Bangkok. Os lemas elixidos para difundir este ano internacional a nivel global son "Os chans, fundamento da agricultura familiar" e "Chans sans para unha vida sa".
Os responsables de Nacións Unidas sinalan que o obxectivo do AIS 2015 é aumentar a concienciación da importancia do chan para a seguridade alimentaria da poboación mundial e para o bo funcionamento dos ecosistemas, así como o apoio a políticas para a xestión e a protección sostible deste recurso natural.
O chan é moito máis que a superficie onde nos apoiamos. A ONU recorda que é a base para o mantemento e crecemento da vexetación, dende bosques ata cultivos dos que se obteñen alimentos, medicinas ou combustibles. O chan é tamén esencial para a biodiversidade animal, tanto salvaxe coma doméstica. No seu interior encóntranse millóns de organismos que, aínda que se descoñezan ou non se vexan, cumpren funcións vitais como a descomposición de restos vexetais e elementos tóxicos, a absorción de compoñentes da atmosfera, a regulación do carbono ou os ciclos hidrolóxicos.
A subministración de auga de calidade, un ben cada vez máis escaso, depende en boa medida do estado dos chans, xunto á paisaxe e a súa vexetación. Un chan en mal estado non pode reter a auga das precipitacións, e o ciclo hidrolóxico reséntese. Se un chan se contamina, a súa influencia nótase na auga e o resto dos seus elementos.
A importancia dos chans na loita contra o cambio climático é outro punto destacado. A materia orgánica dos chans é unha das maiores reservas de dióxido de carbono (CO2) e pode actuar como almacén e sumidoiro deste gas de efecto invernadoiro. Os expertos da ONU non esquecen tampouco o valor do chan como testemuña da historia da terra e do patrimonio cultural dos nosos antepasados.
FONTE: Revista Consumer
Quentamento global / Imaxe: sdpnoticias.com
Os dez meses máis cálidos dende que se recollen datos.O ano 2014 é, ata outubro, o ano máis caloroso do que se ten noticIA. En concreto a media destes meses é 0,7 graos centígrados máis quente que a media de todo o século XX, que se situou en 14,1 graos para todo o planeta. Os rexistros que cos que traballa a Administración Nacional Oceánica e Atmosférica (NOAA), organismo que ofreceu os datos, remóntanse a 1880.
Ademais, outubro é o terceiro mes consecutivo e o quinto dos últimos seis que marcar récord histórico para a temperatura global. As altas temperaturas de outubro víronse empurradas pola calor tanto en superficies terrestres como oceánicas e tamén porque se distribuíu uniformemente por ambos os dous hemisferios. A escala mundial, as calurosas temperaturas de gran parte de América do Sur e Australia contribuíron decisivamente á temperatura media da superficie terrestre.
No hemisferio norte, tamén se notou unha calor inédita nas rexións costeiras occidentais dos Estados Unidos e gran parte de Extremo Oriente de Rusia. Tamén puxo o seu gran de area ao termómetro global a calor sufrida en boa parte do sur de Europa.
Por exemplo, España tamén marcou récord de temperatura en outubro: segundo a Axencia Española de Meteoroloxía, foi un mes "extremadamente cálido", cunha temperatura media de 18,7 graos, valor que supera en 3,3 a media do mes.
Foi, polo tanto, o mes de outubro máis cálido dende que se empezou a recoller rexistros en 1865. Ademais, en España o mes pasado foi lixeiramente máis seco do normal.
FONTE: Xornal El País/Ciencia
Coma se o hemisferio norte estivese en chamas, así se mostra a nube de dióxido de carbono (CO2) cubrindo a atmosfera sobre Norteamérica, Europa e Asia. As supercomputadoras da NASA móstrannos un ano de evolución deste gas, o máis importante de efecto invernadoiro proveniente da actividade humana. A Terra non é capaz de absorber a metade destas emisións e permanece na atmosfera, contribuíndo decisivamente ao aumento das temperaturas globais no longo prazo.
O vídeo comprime un ano de datos (2006, concretamente) nuns minutos de imaxes nas que vemos o CO2 cubrir boa parte da atmosfera para remitir sensiblemente en primavera cando chega a fotosíntese ás rexións verdes do norte. Deste modo, a simulación ilustra á perfección as diferenzas nos niveis de dióxido de carbono nos hemisferios norte (densamente poboado e industrializado) e sur, así como os cambios nas concentracións de dióxido de carbono no mundo durante as estacións.
FONTE: Xornal El País/Ciencia
