ZONA VERDE

O Seprona, o fotógrafo Pedro Armestre e o Grupo de Estudos do Mar Profundo de Arxentina gañan os Premios Biodiversidade da FBBVA

O Premio Biodiversidade España recoñeceu á UCOMA do SEPRONA por “a súa relevante contribución como unidade de vangarda contra os delitos medioambientais, non só a nivel nacional senón internacional: contra o tráfico de especies de flora e fauna, a caza furtiva, a pesca ilegal e outras actividades especialmente lesivas para os ecosistemas naturais, como as verteduras contaminantes e de substancias tóxicas”, en palabras do xurado. “A traxectoria acreditada pola UCOMA demostra unha capacidade sostida para trasladar o mellor coñecemento técnico e científico a intervencións operativas, con resultados sobresalientes como unidade de vangarda contra os delitos ambientais, na defensa das especies, os seus hábitats naturais, os ecosistemas e a biodiversidade en xeral, contribuíndo así ao cumprimento da lexislación medioambiental”.

Na categoría de Educación e Comunicación Medioambientais en España premiouse o labor do fotoperiodista ambiental Pedro Armestre, quen “desde os anos 90 permitiu retratar a situación ambiental en España, concentrando nas súas fotografías a complexidade da crise climática e de biodiversidade”, segundo resalta o xurado. “A súa traxectoria combina rigor documental, sensibilidade ética e unha profunda conciencia do acto fotográfico. A narrativa visual das súas imaxes xera un alto impacto emocional que axuda a crear conciencia. A súa fotografía, marcada polo compromiso ambiental, transcendeu fronteiras e foi publicado en medios internacionais”.

Na categoría de Educación e Comunicación Medioambientais Global recoñeceuse ao Grupo de Estudos do Mar Profundo de Arxentina (GEMPA), integrado por 20 investigadores –a maioría pertencentes ao CONICET, a maior e prestixiosa institución pública de investigación científica arxentina–, por difundir “a investigación mariña de fronteira a audiencias masivas”, conseguindo “un innovador xeito de narrar a ciencia e xerar conciencia pública medioambiental”. En 2025, en colaboración co Schmidt Ocean Institute, os investigadores do GEMPA exploraron o noiro continental arxentino a case 4.000 metros de profundidade e as súas retransmisións en directo tiveron un alcance masivo, con 20 millóns de visualizacións acumuladas, “humanizando aos científicos e descubrindo especies en tempo real ante o público”.

Tras cumprir os seus dúas primeiras décadas, desde esta XXI edición os Premios Fundación BBVA á Conservación da Biodiversidade pasan a denominarse Premios Biodiversidade Fundación BBVA, ampliando o número das súas categorías de catro a sete. Creados en 2004, o obxectivo destes galardóns é recoñecer a persoas e institucións capaces de trasladar os achados da investigación científica a actuacións, con resultados relevantes, medibles e cun impacto perdurable.

Parabéns a tod@s!

FONTE: biophilia-fbbva.es

TEATRO E ECOLOXÍA ÚNENSE EN CAMPOSANCOS COA LIMPEZA COLEXTIVA DA PARIA DO MUÍÑO

O próximo domingo, día 18, a praia do Muíño será escenario dunha iniciativa que combina o coidado do medio ambiente  coa creación artística. Alalá S. Coop Galega e FOCO súmanse á XV Limpeza Simultánea de Praias, organizada por Adega, cunha proposta que integra a recollida de residuos, o teatro e a sesnsibilidade ambiental.

A actividade enmárcase no proxecto FIOS e está aberta gratuitamente a toda a cidadanía. Dará comezo ás 11 da mañá  coa limpeza colectiva do areal.

Á 13 horas, a actividade desprazarase a parte alta da cafetería A Rede, na Pasaxe, cun aparitivo e unha mostra de microteatro de obxectos elaborados a partir dos materiais rescatados da praia.

Punto de encontro: Caseta de Socorrismo na praia do Muíno.

Recoméndase acudir con calzado cerrado e roupa cómoda.

Anímate!

FONTE: telemariñas.com

GAÑADORES DO WILDLIFE PHOTOGRAPHER OF THE YEARESTE

Tras a perda de Federico Veronesi /Wildlife Photographer of the Yeareste/nhm.ac.uk/wpy/gallery

Desde hai máis de seis décadas, o concurso fotográfico Wildlife Photographer of the Yeareste, o máis prestixioso do mundo na súa categoría organizado polo Museo de Historia Natural de Londres, recorre ao poder da fotografía para achegar ás persoas a beleza da natureza, poñendo de relevo os desafíos aos que se enfronta a fauna salvaxe e a biodiversidade en todo o planeta.

A desgarradora imaxe dunha elefanta que carga co seu neno morto foi recoñecida como a mellor fotografía de natureza do ano do certame e gañadora na categoría Comportamento: Mamíferos, seleccionada entre máis de 65.000 obras, procedentes de 121 países e territorios. 

O seu autor: Federico Veronesi (Italia) presenza o impactante momento en que unha elefanta carga cun neno morto, un raro indicio dos complexos comportamentos animais. Federico seguía o rastro duns elefantes cando deu cun insólito patrón de marcas de arrastre na area da canle seca dun río (val do río Huab-Damaraland, Namibia). A orixe quedou claro cando alcanzou a un grupo familiar. Unha femia apareceu co neno, cunha das súas patas encaixada entre o cabeiro e a trompa.

Tanto en elefantes asiáticos como africanos se observaron comportamentos relacionados coa morte, como vocalizacións, a vixilancia dos corpos sen vida, a inspección e manipulación de ósos ou o transporte dos falecidos. Algúns investigadores suxiren que estas condutas poderían reflectir o camiño dos elefantes cara á comprensión da morte, mentres que outros as interpretan como posibles mostras de duelo.

Se queres coñecer o resto de fotografías gañadoras, das diferente cartegorís, preme AQUÍ.

FONTE: rtve.es e nhm.ac.uk/wpy/gallery

Estas son as aves co canto máis forte do mundo: peor aínda que unha motoserra ou un martelo pneumático

O campaneiro branco do Amazonas (Procnias albus)  é un paxariño de apenas un cuarto de quilo pero pode presumir de cantar máis forte que ningunha outra ave coñecida. O seu magnífico chorro de voz, rexistrado en 2019 por investigadores da Universidade de Massachusetts Amherst (EE.UU.) e que mesmo se gañou un lugar no Libro Guinness das Marcas, é aínda máis estrondoso que unha motoserra en marcha. Pois ben, ao campión saíronlle dous potentes competidores dispostos a arrebatarlle o título: o campaneiro de gorxa espida (Procnias nudicollis) e a seriema de patas vermellas (Cariama cristata). Os trinos do primeiro lembran a algo metálico, case como a banda sonora de Psicose na escena da ducha.

«A amplitude vocal é unha das propiedades máis básicas do sinal animal, xa que determina ata onde se propaga e, por tanto, quen pode oíla, explica João C.T. Menezes, coautor do estudo que este martes publica na revista Evolution. Con todo, en comparanza con aspectos como a frecuencia ou a duración do canto, sabemos moi pouco sobre como e por que varía a amplitude entre especies».

O problema, conta o investigador, débese, en parte, a que o volume do canto é difícil de medir correctamente no campo, pois se necesita equipo calibrado e unha estimación precisa da distancia entre a ave e o micrófono. Para solucionalo, Menezes e Jeff Podos, o seu profesor en Amherst, utilizaron os telémetros láser de alta precisión que inventaron os golfistas e os sonómetros portátiles de alta resolución que se empregan para supervisar a seguridade laboral. Desta forma, mediron o canto de 123 especies de aves en áreas ao redor do Amherst e por todo Brasil. A gran maioría, 113, nunca antes tiveran o seu volume catalogado.

Os investigadores descubriron que existe unha enorme variabilidade de 58 decibeles no volume dos cantos dos paxaros, desde o colibrí (64 decibeles, aproximadamente o volume dunha conversación normal), ata os campaneiros de garganta espida e as seriemas de patas vermellas, que superaron os 120 decibeles, máis fortes que as motoserras e os martelos pneumáticos en funcionamento.

O campaneiro de gorxa espida, gravado principalmente nunha rexión coñecida como Vale do Ribeira, é un parente próximo do actual posuidor da marca, que tamén rolda os 120 decibeis. Os machos adultos son case completamente brancos, coa cara e a gorxa de cor azul verdosa. «No lugar e a época adecuados, pódeselles oír cantar case continuamente, pero atopar ao cantor pode ser sorprendentemente difícil, xa que os machos cantan desde perchas altas e expostas no dosel do bosque», explica Menezes.

O canto do paxaro campá «é unha nota metálica aguda, similar ao son dun martelo golpeando metal ou unha campá. Ás veces as notas preséntanse en secuencias e outras veces en golpes illados; estes últimos adoitan ser os máis fortes. Como di unha clásica polka paraguaia inspirada no paxaro campá: ’é o secular tañido’», describe o investigador.

Pola súa banda, a seriema pativermella é unha ave alta, de patas longas e principalmente terrestre. É característica do Pechado brasileiro e outros hábitats abertos. Estas aves «forman parellas monógamas, e os machos e as femias adoitan cantar xuntos nos seus característicos duetos, ás veces desde perchas prominentes como postes de cercados ou árbores».

A seriema ten un son completamente diferente. Segundo Menezes, que gravou os seus cantos no estado de São Paulo, «a súa melodía é unha longa secuencia de notas claras e sostidas que se aceleran e intensifícanse gradualmente, e adoita interpretarse a dúo. Hai algo case triste ou melancólico no seu son; polo menos, así o perciben os brasileiros: ’a súa triste melodía faime lembrar os meus días de viaxe’, di unha famosa canción brasileira».

Pero o obxectivo non era buscar novas marcas, senón comprender que provoca que algunhas aves canten máis forte que outras: Son máis ruidosas as aves máis grandes? Desenvolven as aves de diferentes hábitats distintas amplitudes de son? Importa o sistema de apareamiento? Importa a anatomía do pico?

Os investigadores puideron responder algunhas preguntas. Observaron que, en efecto, as aves máis grandes tendían a alcanzar maiores amplitudes, do mesmo xeito que as aves con bocas máis anchas. De feito, «pódense observar estes dous patróns nas nosas tres especies máis ruidosas: os dous paxaros campá teñen bocas notablemente anchas, mentres que a seriema de patas vermellas é a especie máis grande da nosa mostra», sinala Menezes. «Estes trazos probablemente explican parte do problema, pero claramente non o explican todo, xa que as aves poden alcanzar ou mesmo superar as amplitudes rexistradas en animais terrestres moito máis grandes, como elefantes e bisontes», engade.

Pero, para que producen sons tan extraordinariamente fortes? Para o ornitólogo segue sendo unha «cuestión aberta». «Agora coñecemos algúns dos mecanismos: corpos máis grandes e picos máis anchos. Pero aínda non descubrimos os motivos, e probablemente necesitemos moitos máis datos de moitas máis especies para poder desentrañar o que está a suceder no plano ecolóxico e evolutivo», recoñece.

E haberá outras aves no mundo que canten aínda máis forte? «Probablemente existan outras aves cun volume similar, como as outras dúas especies de campaneiros das que aínda non temos medicións precisas de amplitude, pero me sorpendería atopar especies moito máis ruidosas que as que identificamos», indica. 

FONTE: Judith de Jorge/abc.es/ciencia                    Imaxes: bbc.com e es.wikipedia.org 

Congro, ostra e vieira: máis de 60 especies están afectadas polo cambio climático nas Rías Baixas

Un estudo do CIM identifica ata 63 especies afectadas polo cambio climático, como a ostra, o congro e a vieira / Wikimedia Commons

O cambio climático está cada vez máis presente nos ecosistemas mariños, e as Rías Baixas non son alleas ás súas consecuencias. Un estudo do grupo Future Ocean Lab do Centro de Investigación Mariña (CIM) da Universidade de Vigo analiza 63 especies do sur da costa galega afectadas polo quecemento global, establecendo unha clasificación diferenciada entre peixes e invertebrados mariños. “Non só se ten en conta o aumento das temperaturas, senón tamén os episodios extremos de seca ou de choivas intensas”, explica Juan Bueno Pardo, investigador do estudo e membro do grupo liderado por Elena Ojea, publicado en Regional Environmental Change.

A solla de altura sitúase como a especie de peixe con maior nivel de risco, unha vulnerabilidade que aumenta co paso do tempo. Séguena a maragota e o congro, mentres que a anguía, xa en situación delicada, ocupa o cuarto posto. Entre os invertebrados, destacan o lumbrigante, a ostra e a vieira, un escenario que esperta preocupación sobre o futuro do marisqueo nos vindeiros anos.

Segundo explica Bueno Pardo, as especies sésiles (aquelas que permanecen fixas a un substrato) e os peixes bentónicos (que viven asociados ao fondo mariño) son as máis vulnerables fronte aos efectos do cambio climático. Nos episodios extremos, as especies con maior capacidade de desprazamento teñen máis posibilidades de sobrevivir, mentres que as sésiles non poden escapar das condicións ambientais. Esta situación repercute directamente no sector pesqueiro e marisqueiro, xa que “o marisqueo está baseado, precisamente, en especies sésiles e bentónicas”, subliña o investigador.

A metodoloxía do estudo baséase en tres parámetros principais: o rango de tolerancia térmica (a capacidade das especies para soportar o aumento das temperaturas previsto co paso do tempo), a especificidade do hábitat e as súas estratexias de vida. Neste último aspecto, existen especies cunha reprodución rápida e elevada fecundidade, mentres que outras presentan taxas reprodutivas máis baixas e un crecemento poboacional máis lento. “As especies que se reproducen máis rápido adoitan ser tamén as máis adaptables a cambios ambientais intensos”, explica Juan Bueno Pardo.

Neste contexto, os invertebrados mariños, especialmente os bivalvos e especies como o percebe ou o ourizo, figuran entre os organismos máis afectados polo cambio climático. O investigador sinala que, polo momento, o ourizo mantén un estado favorable, aínda que as previsións apuntan a un posible declive futuro debido ao impacto do aumento das temperaturas e á alteración do seu rango térmico.

“Os eventos extremos son determinantes, incluso máis ca o aumento da temperatura ou a acidificación”, explica o investigador. Neste sentido, o cambio climático maniféstase en dúas realidades complementarias: por unha banda, episodios de calor intensa durante o verán e, pola outra, fortes chuvias e temporais no inverno. O incremento progresivo da temperatura do mar está estreitamente ligado á acidificación dos océanos, un fenómeno ao que se suma tamén a contaminación por metais pesados detectada na Ría de Vigo, segundo sinala Juan Bueno Pardo. Ademais, existe outro factor de presión engadido: a expansión de especies invasoras. “Están modificando a composición dos hábitats, comezando polas algas”, apunta.

Neste escenario, as especies con maior risco de desaparición presentan un crecemento máis lento, dependen de hábitats moi específicos, na maioría dos casos, substratos rochosos, e contan cunha menor capacidade de resiliencia fronte aos cambios ambientais. A súa forte dependencia de determinadas condicións ecolóxicas convérteas especialmente vulnerables aos efectos do cambio climático.

En Galicia, o marisqueo forma parte da identidade cultural e económica da costa, polo que o impacto do cambio climático sobre estas especies tradicionais resulta especialmente preocupante. Nas Rías Baixas xa se observan sinais evidentes de retroceso en varias delas. “Escasean todas as ameixas, especialmente as variedades tradicionais; a ameixa fina practicamente xa non se ve”, explica o investigador en referencia á Ruditapes decussatus, unha das especies incluídas na lista de invertebrados máis afectados.

A ameixa xaponesa foi gañando presenza grazas á súa maior capacidade de adaptación, cunha tolerancia térmica máis elevada e unha reprodución máis rápida. Pola súa banda, o berberecho (Cerastoderma edule) ocupa o posto número 22 entre as especies con maior nivel de risco, mentres que o polbo de pedra (Octopus vulgaris) aparece na última posición da clasificación. A nécora (Necora puber), ademais, sitúase entre as dez especies máis afectadas, nun estado considerado crítico. “Con estes datos enténdese por que o sector está como está”, conclúe Juan Bueno Pardo, en referencia á situación que atravesan o marisqueo e a pesca tradicional galega.

A investigación do CIM tamén aborda a dimensión social das consecuencias do cambio climático sobre o marisqueo, poñendo especial atención no papel das mulleres, maioritarias neste sector. “É imprescindible incorporar a perspectiva de xénero na xestión das especies e da explotación dos recursos mariños”, sinala o investigador. Así, considera necesario analizar as condicións específicas das mariscadoras, a compatibilidade da actividade con outros traballos e a maneira en que as súas necesidades encaixan nun sector especialmente vulnerable ás transformacións ambientais e económicas. “Deberían obter un maior retorno económico pola actividade que realizan, xa que, ademais de mariscar, tamén desempeñan labores fundamentais como a limpeza das zonas de produción e o control do furtivismo”, explica Juan Bueno Pardo.

“A curto prazo, nos vindeiros 20 anos, non se prevén cambios drásticos, aínda que as especies máis sensibles, como a ameixa fina, poderían chegar a desaparecer”, advirte Juan Bueno Pardo. Neste escenario, o investigador considera que a sociedade terá que adaptarse progresivamente a unha nova realidade no consumo de produtos do mar, xa que o impacto do cambio climático afectará cada vez máis á dispoñibilidade dos recursos mariños.

Outro dos elementos clave para comprender o futuro das Rías Baixas é o afloramento mariño, un proceso fundamental para o funcionamento e a produtividade destes ecosistemas. Segundo o especialista, unha perda de intensidade deste fenómeno podería ter consecuencias moi negativas sobre a capacidade produtiva das rías. Ademais, alerta de que a expansión das especies invasoras tamén transformará de maneira significativa o equilibrio actual dos hábitats mariños.

Ante esta situación, o investigador insiste na necesidade de adoptar medidas de adaptación e planificación. “É imprescindible incorporar unha perspectiva climática nos plans de xestión das especies, especialmente das sésiles, que sosteñen boa parte da actividade marisqueira”, afirma. “Aínda non se están tendo suficientemente en conta os cambios climáticos que veñen, e todo apunta a que serán cada vez máis graves”, conclúe.

A investigación presenta dúas listaxes diferenciadas (unha de peixes e outra de especies sen aletas, é dicir, invertebrados mariños) que reúnen un total de 63 especies afectadas polo cambio climático. O ranking inclúe tanto datos actuais como proxeccións para o período 2041-2060 baixo distintos escenarios climáticos. Con todo, segundo explica Juan Bueno Pardo, “os resultados non cambian demasiado” entre os diferentes escenarios analizados. Os valores empregados no estudo están normalizados nunha escala de 0 a 1. Isto significa que unha especie cun valor próximo a cero non está libre de risco, senón que presenta unha vulnerabilidade menor en comparación co resto das especies avaliadas. Por este motivo, os investigadores falan de riscos relativos, máis que absolutos.

Estas son as listaxes:

Peixes

—Solla de altura (Pleuronectes platessa)

—Maragota (Labrus bergylta)

—Congro (Conger conger)

—Anguía (Anguilla anguilla)

—Rodaballo (Scophthalmus maximus)

—Faneca (Trisopterus luscus)

—Raia cravuda (Raja clavata)

—Peixe sapo (Lophius piscatorius)

—Peixe sapo negro (Lophius budegassa)

—Badexo (Pollachius pollachius)

—Salmonete de pedra (Mullus surmuletus)

—Castañeta encarnada (Beryx decadactylus)

—Pescada branca (Merluccius merluccius)

—Linguado (Solea solea)

—Ollomol (Pagellus bogaraveo)

—Xurelo (Trachurus trachurus)

—Cabala (Scomber scombrus)

—Sardiña (Sardina pilchardus)

—Robaliza (Dicentrarchus labrax)

—Agulla (Belone belone)

—Cabra de altura (Helicolenus dactylopterus)

—Dourada (Sparus aurata)

—Bocareu (Engraulis encrasicolus)

—Curso (Scophthalmus rhombus)

—Sargo común (Diplodus sargus)

—Sanmartiño (Zeus faber)

—Boga (Boops boops)

—Atún branco (Thunnus alalunga)

—Acedía cuneada (Dicologlossa cuneata)

—Prago rosa (Pagrus pagrus)

—Cabala apintarada (Scomber colias)

Non-peixes

—Lumbrigante (Homarus gammarus)

—Ostra común (Ostrea edulis)

—Vieira (Pecten maximus)

—Boi (Cancer pagurus)

—Ameixa branca (Spisula solida)

—Anémona común (Anemonia viridis)

—Caramuxa (Littorina littorea)

—Nécora (Necora puber)

—Longueirón pouco curvo (Ensis magnus)

—Volandeira (Aequipecten opercularis)

—Ameixa brava (Venus verrucosa)

—Zamburiña (Chlamys varia)

—Longueirón dereito (Ensis siliqua)

—Peneira (Haliotis tuberculata)

—Percebe (Pollicipes pollicipes)

—Lagosta (Palinurus elephas)

—Ameixa reloxo (Dosinia exoleta)

—Ameixa veada (Polititapes rhomboides)

—Ourizo da pedra (Paracentrotus lividus)

—Camarón manso (Palaemon serratus)

—Centola do Mediterráneo (Maja squinado)

—Ameixa galega (Ruditapes decussatus)

—Berberecho (Cerastoderma edule)

—Ostra xigante (Crassostrea gigas)

—Mexillón galego (Mytilus galloprovincialis)

—Choco común (Sepia officinalis)

—Ameixa babosa (Venerupis corrugata)

—Bichoca (Arenicola marina)

—Lura común (Loligo vulgaris)

—Ameixa xaponesa (Ruditapes philippinarum)

—Ameixa bicuda (Venerupis aeurea)

—Polbo común (Octopus vulgaris)

FONTE: Andrea Veiga/gciencia.com

RA LEMUR EN PERIGO CRÍTICO

A ra lémur (Agalychnis lemur)é unha especie de anfibios anuro pertencente á familia Hylidae. Mide entre 30 e 45 milímetros de lonxitude. A súa pel é de cor verde brillante durante o día para ocultarse entre a follaxe. Vólvese de ton marrón pola noite cando sae a buscar alimento. Carece de membranas interdixitais nas mans e os pés, a diferenza doutras ras da súa mesma familia.

Distribúese desde Costa Rica ata Panamá e na zona fronteiriza de Colombia. Os seus hábitats naturais inclúen bosques tropicais ou subtropicais húmidos e a baixa ou moderada altitude, biomas de montaña secos, ríos, marismas de auga doce e correntes intermitentes de auga. É de hábitos nocturnos.

É un dos anfibios máis ameazados do mundo pola destrución do seu hábitat natural e a quitridiomicosis. Catalogada "en perigo crítico", en 2014 atopouse unha das últimas poboacións no cerro Chimu, de Costa Rica.

FONTE: Javier Lobón Rovira/nationalgeographic.com.es e es.wikipedia.org

GRANDES ANIMAIS A ESCALA HUMANA

Cando vemos os grandes animais, moitas veces perdemos as referencias do seu tamaño.

Por iso, o fotógrafo Harman Singh Heer decidiu fotografar a este xigantesco rinoceronte de Quenia a moi pouca distancia e situado a nivel de chan. Con experiencia no terreo e asesorado por un guía local, esperou que se achegasen e captou o momento cun gran angular.

O corno, formado principalmente por queratina, parece apuntar á cámara. Os rinocerontes son uns dos mamíferos máis grandes do planeta e posiblemente non visen a Heer porque non teñen boa vista. En cambio, o seu olfacto e audición están extraordinariamente desenvolvidos...

Uns datos: O tamaño dos rinocerontes brancos machos oscila entre 3,70 e 4,20 m de lonxitude sen contar a cola (a cal promedia 70 cm en ambos os sexos), unha altura aos ombreiros de entre 1,70 a 1,86 m, e un peso de entre 2.000 e 2.300 kg. Mentres que as femias van de 3,35 a 3,65 m de lonxitude, unha altura ao ombreiro de 1,60 a 1,77 m, e un peso de entre 1.500 a 17.00 kg.

FONTE: Pedro Molina/nationalgeographic.com.es e es.wikipedia.org

TESOUROS NATURAIS DE EUROPA 2026

33 anos de Tesouros naturais de Europa convocada pola Fundación EuroNatur: unha cifra afortunada que sen dúbida merece un brinde, especialmente polas doce fotografías gañadoras deste ano, que destacaron entre case 2850 participantes. Certamente, as fotos non mostran elefantes enchispados nin ampelis europeos ebrios, pero «sobrio» sería un termo inadecuado para describir a beleza destas imaxes. 

Na imaxe : 1º posto: Agnieszka Florczyk

En defensa persoal

Cando unha grúa macho percibe que outro é o seu rival, vai por detrás e crávelle o pico na cola, xeralmente quitándolle algunhas plumas. O que facía un desta bandada en Polonia foi rexistrado por Agnieszka Florczyk, que gañou o primeiro premio do European Treasures of Nature 2026. As grúas son algunhas das aves máis afectadas polos brotes de gripe aviaria.

Se queres ver o resto das fotografías preme AQUÍ.

FONTE: euronatur.org