ZONA VERDE

A estraña ave en perigo de extinción que naceu en Alemaña, escapou de Cádiz e agora viaxa por Galicia

Exemplar de ibis eremita en Galicia / Gustavo Ferreiro | SEO/BirdLife

A plumaxe negra, a cabeza pelada e vermella, e un pico longo e curvo son as características que identifican o ibis eremita (Geronticus eremita), unha especie considerada rexionalmente extinta segundo a Lista Vermella Europea de Aves 2021. Porrón, grazas ao Proxecto Eremita, centrado na súa reintrodución na provincia de Cádiz, comezaron a asentarse parellas reprodutoras, con exemplares nados xa en liberdade. Un destes individuos trasladouse ata Galicia e, aínda que non é reprodutor, deixa ver a súa singular fermosura na provincia da Coruña ou no Val Miñor, destinos aos que regresa ano. Segundo Gustavo Ferreiro, representante de SEO/BirdLife en Pontevedra, tamén se ten constancia doutro exemplar diferente na comunidade.

“Galicia pode ofrecer hábitats axeitados para alimentarse e vivir con comodidade, aínda que non tanto para reproducirse ” , explica o ornitólogo. O ibis eremita adoita empregar repisas de cantís para aniñar e, aínda que en Galicia existen algúns espazos deste tipo en zonas costeiras, non son determinantes. Pola contra, si conta con áreas abertas para alimentarse, como prados ou descampados onde se achega ao gando para capturar insectos. “Adáptase a contornas preto de núcleos urbanos habitados”, sinala Ferreiro. O clima tamén inflúe: prefire temperaturas máis secas e suaves, malia que antes da súa desaparición habitaba zonas do norte de Europa.

A pesar da súa extinción en Europa, as maiores poboacións mantivéronse no norte de África, concretamente en Marrocos, con arredor de 700 individuos. Co cambio de enfoque dos zoolóxicos cara á conservación, puxéronse en marcha programas de cría en catividade en Austria e Alemaña e, dende 2003, tamén en España a través do Proxecto Eremita en Cádiz, coa colaboración da Junta de Andalucía e entidades como o Zoobotánico de Xerez. “O obxectivo é que volva existir no territorio de forma silvestre“, sinala o voceiro de SEO/BirdLife.

O proceso reintrodución baséase na solta periódica de exemplares. “Como en todas as aves, existe unha elevada mortalidade nos primeiros anos de vida, polo que é necesario compensala”, sinala Ferreiro. Agora, o ibis eremita xa se reproduce de maneira natural, con parellas asentadas en Xerez da Fronteira. Con todo, o proxecto continúa para reforzar a poboación.

O exemplar visto en Galicia procede destas soltas, aínda que é orixinario dun zoolóxico alemán: “Foi un individuo novo que se pegou a viaxe ata aquí”. Este comportamento non é inusual: as aves máis novas tenden a dispersarse antes de regresar ás súas colonias de orixe ao acadar a madurez sexual. Porén, as súas viaxes tamén implican riscos: en agosto de 2019, catro exemplares foron abatidos por un cazador en Montemolín (Badaxoz), o que derivou nun ano de prisión, a perda do permiso de caza e pesca durante 35 meses e 20.000 euros de indemnización para a Junta de Andalucía. “O normal é que un cazador cace toda ave que sabe que pode disparar”, sinala Gustavo Ferreiro, incluídas nos catálogos rexionais.

O ibis eremita é unha especie que adoita achegarse a núcleos de poboación, un comportamento que o ornitólogo galego nos considera o máis axeitado. “É perigoso para calquera especie”, subliña. Explica que, antes de soltar ao exemplar para poder reintroducilo, se evita o contacto directo con persoas para que non se alimente grazas á elas. Así, o exemplar de Galicia probablemente sexa unha ave moza, inexperta, que non relaciona ao humano cunha zona de perigo, a causa de ser criado en ambientes en catividade.

Os primeiros pasos para conservar aves e, concretamente, o ibis eremita, son a sensibilización e información. Gustavo Ferreiro sinala que, se o sector da caza informase mellor aos cazadores de que especies se poden ou non cazar, poderían convivir co resto da fauna. Por outra banda, se es afortunado e tes a oportunidade de ver a este exemplar que sobrevoa Galicia, o máximo consello dende SEO/BirdLife é respetalo e non estresalo. “Se está nun tellado, probablemente estea alimentándose e rematará baixando”, sinala, e engade que “se o vemos nunha zona moi urbana, como un parque, é recomendable non levar ao can solto e non achegarse demasiado”.

Con todo, o caso deste exemplar galego trátase, en palabras de Gustavo Ferreiro, dunha “anécdota illada”. Ao aumentar as poboacións do sur, podería caber a posibilidade de que novos exemplares aparecesen por Galicia, dentro dun contexto de cambio climático, a longo prazo.

FONTE: Andrea Veiga/gciencia.com

As emisións de CO₂ provocarán 10 veces máis impacto no futuro que os danos xa causados

O director executivo de Tesla, Elon Musk, baixa da seu jet privado no aeroporto de Ostende (Bélxica) en febreiro de 2019. Só as emisións dos seus voos privados de 2022 xerarán uns danos dun millón de dólares / Belga News Agency/Alamy Stock Photo (Alamy Stock Photo)

Investigadores da Universidade de Stanford (California, Estados Unidos) fixeron unha analoxía entre as emisións de gases de efecto invernadoiro (GEI) e o lixo. Ambas as son subprodutos de actividades humanas. Ambas as están a xerar serios problemas ao planeta. Ambas as provocan danos que se poden cuantificar en dólares. Ámbalas hai que xestionalas, pero en ambas as hai algúns que non pagan a factura e moitos outros que a sofren. Sobre esta comparación, desenvolvida en Nature, a principal referencia da ciencia, construíron un marco que permite estimar o custo do CO₂ case a nivel individual. O traballo tamén desvela o carácter acumulativo do seu impacto: aos danos xa producidos polas emisións do pasado, haberá que sumar os futuros, que se multiplicarán por 10.

“Cando xeramos lixo, é ilegal tirala onde queiramos, porque facelo supón un custo para os demais”, lembra Solomon Hsiang, coautor do estudo e profesor de ciencias sociais ambientais na Escola Doerr de Sustentabilidade da universidade californiana. “Normalmente, pagamos a alguén para que leve os nosos residuos. O noso legado de emisións de gases de efecto invernadoiro é similar, só que nunca pagamos a factura e segue xerando intereses”, engade.

A idea básica é considerar a emisión dunha unidade de GEI como a creación dun activo que produce un fluxo posterior ou cadea de valor. Só que neste caso é negativo e aquel fluxo, no canto de xerar beneficios e beneficiados, provoca danos e prexudicados. Neste marco, calculan os danos provocados polos gases xa emitidos, os que provocarán no futuro eses mesmos GEI (poñendo o fin da liña temporal en 2100) e, para rematar, os danos futuros das emisións actuais e por emitir.

Segundo os seus cálculos, expresados sempre en dólares, os danos polas emisións van acumulándose. Así, unha tonelada de CO₂ emitida en 1990 causou uns danos estimados en 180 dólares ata 2020. Pero provocará 1.840 ata 2100. En xeral, o impacto futuro dos gases do pasado sobe polo menos unha orde de magnitude, é dicir, polo menos 10 veces máis. “Mentres se emita unha tonelada de dióxido de carbono, seguirase producindo quecemento global, e ese quecemento provocará danos”, di Marshall Burke, tamén profesor de ciencias sociais ambientais de Stanford, e primeiro autor do estudo, nunha nota.

O impacto dos GEI segue un patrón xeográfico desigual: os danos acumulados, pasados ​​e futuros, derivados das emisións históricas, combinan uns beneficios modestos ou danos limitados en países de latitudes altas, o do primeiro mundo, onde o quecemento ten un efecto limitado e, como escriben os autores, “danos xeneralizados en países de latitudes medias e tropicais, onde o quecemento prexudica o crecemento con alta probabilidade e onde os danos son substanciais como porcentaxe do PIB actual”.

E poñen ao seu país como exemplo. Segundo a súa análise, as emisións estadounidenses desde 1990 causaron máis de 10 billóns de dólares en danos económicos globais, a maioría externos. Isto inclúe importantes impactos negativos nas economías en desenvolvemento, como 330.000 millóns de dólares no Brasil ou 500.000 millóns de dólares na India. Só un terzo do dano causado é dentro do propio Estados Unidos, mentres que outros 1,4 billóns de dólares afectaron a Europa.

O marco que deseñaron permite estimar as emisións e, por tanto, os danos xerados polos países, as grandes empresas, pero tamén personaxes ben coñecidos. Partindo do custo estimado das emisións dun voo de longo alcance, por exemplo, calculan que as emisións dos voos privados realizados por Bill Gates, Jeff Bezos, Elon Musk ou Taylor Swift en 2022 xerarán cada un máis dun millón de dólares en danos para o ano 2100, “o que pon de relevo o custo social substancial, e talvez pouco recoñecido, das decisións de consumo individuais”, escriben os autores.

Un segundo estudo, tamén publicado en Nature, vaise aos extremos. Os científicos debuxan o futuro climático correndo unha vintena de modelos complexos sobre potentes computadores. Dos seus resultados, quedan cos intermedios, como máis probables, descartando os extremos, tanto os máis pesimistas como os máis optimistas. Con todo, este novo traballo descarta os escenarios máis probables, para quedarse cos menos probables, pero aínda posibles.

Nos mellores escenarios dos modelos climáticos tamén se poderán producir eventos extremos que afecten á seguridade alimentaria. Na imaxe, un campo de millo sedento / André Künzelmann

“A prol dunha avaliación de riscos responsable, deberiamos ir máis aló dos rangos máis probables proxectados polos modelos climáticos e considerar resultados extremos que poderían ter graves consecuencias sociais ou ambientais”, afirma o autor principal do estudo e investigador climático do Centro Helmholtz de Investigación Ambiental (UFZ, Alemaña), Emanuele Bevacqua.

O mellor dos escenarios posibles para as próximas décadas é, seguindo os Acordos de París, que a temperatura global non suba 1,5° respecto de os niveis preindustriales ou, en todo caso, non supere os 2° extra. Para logralo, a ciencia climática considera necesaria unha redución drástica das emisións de GEI xa e alcanzar a neutralidade do carbono en 2050. Pero aínda nese caso, pódense producir eventos extremos de gran impacto.

Este traballo céntrase en tres tipos de eventos cuxo impacto se ve amplificado polo lugar onde se producen: choivas abundantes en zonas densamente poboadas, como sucedeu coa dina sobre Valencia; secas prolongadas en zonas de produción agraria de alimentos básicos como o trigo, o millo ou o arroz; e os incendios en áreas forestais de alto valor ecolóxico.

O que atopan é que amplas zonas do centro de Europa, o Mediterráneo, este de Asia, o subcontinente indio ou o África central poderían sufrir eventos de precipitacións intensas durante días. As secas afectarían con maior dureza a rexións produtoras de arroz, como o sueste da China e o noroeste de India, o medio oeste estadounidense e as súas producións de millo, e o leste de Europa, principal celeiro do planeta.

“Ao centrarnos nas secas nestas rexións agrícolas clave a nivel mundial, mostramos que os resultados a 2 graos poderían producir eventos extremos que se esperan para escenarios de maior quecemento, con 3 graos ou 4 graos”, di Bevacqua. Para este investigador, “que os fenómenos meteorolóxicos extremos tradúzanse en impactos graves depende en gran medida da exposición —por exemplo, a poboación e os bens— e a vulnerabilidade, o que subliña a importancia de desenvolver estratexias de adaptación sólidas para reducir os impactos".

FONTE: Miguel Angel Criado/elpais.com

Da pel de pataca ao biocombustible: así aposta unha investigación galega polas enerxías renovables

A pataca é o cuarto cultivo alimentario máis importante do mundo / Freepik

O petróleo cru é esencial para o desenvolvemento industrial, pero dado o aumento da súa demanda mundial e o esgotamento de recursos fósiles cabe buscar alternativas sostibles e renovables. Esta é a misión detrás da investigación de Beatriz Rodríguez Martínez, enxeñeira química e membro do grupo Bio2Val (Biorefinería e Valorización da Biomasa) da Universidade de Vigo, que trata de atopar na pel de pataca unha forma de biomasa a través da simulación de proceso. A pataca é o cuarto cultivo alimentario máis importante do mundo e unha materia prima prometedora, xa que é un residuo agrícola amplamente dispoñible. No laboratorio de Rodríguez Martínez, os residuos pásanse a chamar “subprodutos”.

“En Ourense hai grandes plantacións, e a composición da pel de pataca, rica en amidón e nutrientes, permite que o proceso de obtención de biocombustibles vaia moito mellor sen aditivos”, explica Beatriz Rodríguez. Así, este subproduto oscila entre as 70 e 140 millóns de toneladas métricas anuais. A raíz deste dato, cabe preguntarse se poderá substituír ao petróleo cru co traballo das biorefinerías. Con todo, atopar unha compensación entre viabilidade económica e rendemento ambiental non será tarefa fácil.

A vida útil da pel de pataca remata ao pelala: refúgase ou convértese en produtos de baixo valor, como alimento para animais ou fertilizantes. Con todo, permite producir biogás ou produtos químicos como o ácido succínico e o bioetanol. O primeiro ten importancia na industria química en enerxías renovables, mentres o segundo é un biocombustible biodegradable que emite menos CO₂ que os combustibles fósiles. Estes dous produtos serán os protagonistas dos dous escenarios contemplados na investigación, no contexto de maximizar a valoración da pel de pataca.

O Escenario 1 da investigación de Rodríguez Martínez consiste na produción única de ácido biosuccínico (AS). Así, a pel de pataca sométese a un pretratamento inicial: unha moedura mecánica para reducir o tamaño da partícula, seguido dunha etapa de licuefacción con tratamento enzimático. Este proceso curta as fibras complexas e convértenas en azucres simples. Pero a verdadeira protagonista do proceso é unha bacteria chamada Actinobacillus succinogenes.

“Hai xente que se dedica a adestrar estes microorganismos, pero tanto o bioetanol como o ácido están moi producidos, polo que hai unha casa dedicada especialmente á súa venda”, sinala a investigadora. Nun paso, esta bacteria consume os azucres fermentables para producir o ácido e, posteriormente, excreta de xeito natural a substancia como ácido succínico. Ao rematar a fermentación, obtense un caldo cheo de bacterias, restos de comida e ácido. Para sacalo, emprégase unha técnica chamada extracción líquido-líquido, que permite atrapar soamente o ácido.

O proceso remata con tres pasos de refinamento: a separación para quitar as impurezas máis grandes, a cristalización para que o ácido se volva sólido, e a purificación para obter cristais de ácido succínico de alta pureza (99,5%). “Tras moitos estudos, comprobei que podía obter ácido biosuccínico do amidón“, subliña.

Imaxe de laboratorio /Beatriz Rodríguez Martínez

O Escenario 2 baséase na produción de bioetanol coa reutilización do dióxido de carbono liberado para a biosíntese de ácido succínico, acoplando as rutas de conversión. “O proceso é semellante en ambos os casos, pero aquí empregamos a bacteria Saccharomyces cerevisiae“, sinala Beatriz Rodríguez.

O 40% do fluxo envíase a uns tanques onde a bacteria produce bioetanol. Ao fermentar, tamén xera CO₂, que se captura para reducir o seu impacto na atmosfera. O resto da glucosa destínase á produción de ácido succínico, pero a bacteria precisa de dióxido de carbono para producilo: a cantidade de glucosa que se dirixe a este proceso depende directamente de canto CO₂ libera a Saccharomyces cerevisiae. O obxectivo é que non sobre nin falte nada: “Recirculo o proceso de entrada de ácido, xerando emisións de dióxido de carbono cero ou mínimas“, sinala Rodríguez Martínez. “Estamos buscando a bioeconomía circular“, engade.

Converter a pel de pataca en biocombustible é importante, e este é o por que. A investigadora explica que estes residuos conteñen unha gran porcentaxe de humidade, polo que cando se descompoñen poden ser atacados por microorganismos e xerar gases de efecto invernadoiro como o metano. Este é o motivo polo cal hai que xestionar este subproduto: “Estamos tirando materias primas para logo mercar outras; é máis rendible usar lixo en vez de gastar diñeiro en novos recursos”, sinala a investigadora da UVigo.

Nun primeiro momento, os biocombustiles fabricábanse con materias primas de primeira xeración, procedentes de terra cultivable, como os aceites vexetais. “Cada vez somos máis persoas no mundo e non podemos comprometer o uso do campo, polo que o plan B son os residuos agrícolas”, explica Beatriz Rodríguez, pois a pel de pataca é unha materia prima de segunda xeración. Este achado é ao que se dedica a rama de enxeñaría química, coa necesidade de atopar produtos que xeren o menor impacto posible no ambiente. “Pese a que este escenario é moi viable ambientalmente, economicamente non o é, mesmo optimizándoo ao máximo”, aclara. “O mundo réxese por isto”.

Unha produción exclusiva de ácido succínico sería a máis rendible economicamente, pero o escenario integrado é o que mellores resultados acada a nivel ambiental. A perda económica deste segundo escenario vén dado polos maiores custos de capital —en reactivos e equipo— e polo baixo valor de mercado do etanol. Con todo, “o ácido ten un prezo á alza e obtelo de forma bio fai que aumente”, lembra. Polo de agora, ningún dos dous escenarios pódese levar a cabo.

Pero o escenario é prometedor. A pesar de que xa existen biorefinerías, o norte peninsular podería ser unha localización viable para a pel de pataca como materia prima de biocombustibles. Para Beatriz Rodríguez, “o primeiro paso é concienciar á xente“, subliña. Os datos de residuos xerados e a escaseza de combustibles fósiles teñen evidencia científica, polo que o obxectivo a longo prazo debe pasar por apostar por solucións que pensen na sociedade, máis aló do valor económico.

FONTE: Andrea Veiga/gciencia.com

Un herbario do século XIX conserva a orixe da primeira flora sistemática de Galicia

Formato dunha folla do Herbario Planellas / Biodiversity Data Journal / Roser Guardia e Ignasi Soriano

No campus de Diagonal consérvase o Herbario da Universidade de Barcelona (UB), que reúne máis de 400.000 mostras de plantas prensadas. Entre as coleccións históricas que alberga atópase o Herbario de José Planellas Giralt, profesor da institución catalá entre 1868 e 1888, que tamén pasou case dúas décadas na Universidade de Santiago de Compostela (USC). Dous séculos despois, os investigadores Roser Guardia e Ignasi Soriano, do Plant Biodiversity Resource Centre, centran o seu traballo nos documentos de Planellas, onde se conservan nove especímenes que serviron de base para elaborar a primeira flora sistemática de Galicia, un inventario científico rigoroso que clasifica as plantas por familias, xéneros e especies.

A colección inclúe especímenes de 1.922 taxóns a nivel específico ou infraespecífico (subespecies), pertencentes a 835 xéneros e 142 familias. As máis representadas son Asteraceae, Poaceae e Lamiaceae. Predominan as plantas con flores e as plantas vasculares, aínda que tamén se conservan algúns especímenes criptogámicos, sen flor nin semente. Tras a revisión de Guardia e Soriano, comprobouse que estes últimos non están identificados nin indicada a súa localidade de orixe. Algunhas mostras estaban montadas en láminas pequenas, con dúas ou tres follas separadas por planta.

A relación de José Planellas coa USC comezou en 1847, cando obtivo a Cátedra de Historia Natural na Facultade de Filosofía. En 1854 acadou o título en Ciencias Naturais da universidade, onde traballou ata 1868. Durante a súa etapa en Galicia, o profesor realizou estudos floristas nos arredores de Santiago e viaxou polo noroeste peninsular. Así iniciou a elaboración do seu herbario e publicou en 1852 a súa obra principal, Ensaio dunha flora fanerogámica galega —agora coñecido como Flora Galega—, a primeira flora sistemática de Galicia. O traballo recolle 853 taxóns con usos medicinais, describindo 12 novos.

Con todo, o herbario tamén foi resultado de diversas colaboracións. O alemán Heinrich Moritz Willkomm e o danés Johan Lange, autores do Prodromus Florae Hispanicae —unha das primeiras floras integrais da Península Ibérica—, mantiveron relación con Planellas. De feito, máis de 540 referencias desa obra inclúen especímenes recollidos polo botánico, ao que mesmo dedicaron unha especie: Dianthus planellae. O seu contacto comezou en Galicia durante unha campaña botánica en 1852. Ademais, polo menos dez botánicos diferentes aparecen citados como coleccionistas de mostras procedentes de Europa Central. Así avanzou no seu traballo sobre a flora da comunidade.

A Flora de Planellas presenta unha particularidade: inclúe polo menos 695 plantas cultivadas, das cales 308 levan etiquetas que indican o seu estado de cultivo. A maioría foron recollidas no Xardín Botánico de Santiago de Compostela, con 115 exemplares, e outras moitas no Xardín Botánico de Barcelona, con 47. En total, procesáronse e incorporáronse á base de datos 2.483 mostras, segundo a información das etiquetas orixinais.

A documentación é limitada, “como é común en moitas coleccións históricas do século XIX”, sinalan os autores do artigo. Nas etiquetas adoita figurar o nome científico e a localidade, pero descoñécese con frecuencia o colleiteiro e a data de recollida. A análise da caligrafía permite deducir que máis do 80% das mostras foron recollidas polo propio Planellas. Con todo, 216 das restantes presentan etiquetas máis detalladas escritas por Pérez Méndez, discípulo do profesor. Nelas indícase o ano de recollida e información sobre o hábitat, aínda que o colleiteiro só aparece identificado en cinco exemplares datados entre 1866 e 1867, despois da publicación de Flora Galega.

Dos 1.654 especímenes recollidos, 1.506 proceden de España. A maioría teñen a súa orixe nas catro provincias galegas, especialmente na Coruña, aínda que tamén destacan as plantas de Barcelona, Madrid e Oviedo. Ademais, hai mostras procedentes doutros países, como Francia, Alemaña, Suiza e Portugal —por esta orde segundo o número de especies rexistradas en cada lugar—.

A colecciónar abrangue un período de 62 anos, dende o 1 de xaneiro de 1828 ata o 31 de decembro de 1890. Con todo, só 434 follas do Herbarium Planellas conteñen información específica sobre a data de recollida. “É moi probable que a maioría dos especímenes se recolleran antes de 1852, ano no que se publicou Flora Galega“, explican os autores da investigación. As localidades enumeradas neste estudo coinciden coas que figuran nas etiquetas do herbario.

Número de especímenes por provincia. Foto: Biodiversity Data Journal / Roser Guardia e Ignasi Soriano

Na revisión do herbario, Guardia e Soriano analizaron a información das etiquetas, que describen como “moi heteroxénea e bastante escasa”. A información sobre a localización despista: moitos lugares teñen hoxe nomes diferentes ou cambiaron a súa adscrición administrativa, e resulta difícil identificar a súa situación actual porque as etiquetas non inclúen coordenadas xeográficas. “En todos os casos nos que foi posible, identificouse o seu nome actual”, sinalan os investigadores da UB. Para iso empregaron a ferramenta Iberpix do Instituto Xeográfico Nacional, e Vissir, do Instituto Cartográfico de Cataluña. Nos casos nos que as etiquetas mencionaban provincias, grandes cidades ou macizos, asignáronse coordenadas aproximadas ao punto central da área. Pola contra, nas que incluían máis dunha localidade ou divisións administrativas, non foi posible xeolocalizalas.

Roser Guardia e Ignasi Soriano concluíron que o 99,76% das follas do Herbario Planellas contiñan unha etiqueta con identificación correcta, “moi probablemente asignada polo propio Planellas”, escriben. Con todo, dende a súa chegada á Universidade de Barcelona, os exemplares foron sometidos a revisións taxonómicas por diferentes especialistas. A máis completa realizouna o botánico C. Pau en 1920, quen examinou 163 follas revisadas, confirmando ou corrixindo as identificacións orixinais de Planellas. Outros expertos, como M. Lainz, B. Merino, C. Aedo e, máis recentemente o autor, Soriano, volveron avaliar os exemplares segundo criterios taxonómicos actuais. A pesar destas revisións, o Herbario de Planellas continúa a ser a base da primeira flora taxonómica de Galicia.

FONTE: Andrea Veiga/gciencia.com

---

A altura do nivel do mar nas costas do planeta é maior do que se pensaba: “Poderiamos ver impactos devastadores”

Nos deltas dos ríos, a intrusión da auga salgada polo aumento do nivel do mar é un problema global. Na imaxe, Vinh Long (Vietnam), no delta do Mekong / Anadolu/Getty Images

O mar elevouse no século XX máis rápido que nos 3.000 anos anteriores e, este século, todo apunta a que as augas subirán ata un metro globalmente. O pasado e o futuro desta elevación están a dar forma aos programas de adaptación nas zonas costeiras do planeta. Por iso é tan importante saber realmente a altura da auga na liña de costa. Agora, un traballo publicado en Nature cuestiona como se mediu ata o de agora o nivel do mar. A investigación elévao uns 30 centímetros de media, pero hai amplas zonas do litoral do Índico, o Pacífico ou o sueste asiático onde os mares están máis dun metro por encima do que se cría. Iso supón que moitos millóns de persoas xa están por baixo da liña de auga e moitos outros millóns poderían ver as súas costas mergulladas a final de século.

“A primeira revelación tívena cando viaxei polo delta do Mekong en Vietnam hai 10 anos”, lembra Philip Minderhoud, profesor da Universidade de Wageningen (Países Baixos) e coautor da investigación. “Nas avaliacións de impacto internacionais, asumíase que a terra comezaría a asolagarse se o nivel do mar subía entre 1,5 e 2 metros”, engade este experto en afundimento de terras costeiras e deltas. “Pero puiden observar que o nivel da auga superficial, que estaba en relación directa co nivel do mar, xa se atopaba en moitos lugares a varios decímetros da superficie terrestre. Isto apuntaba a que o nivel real do mar era moito máis alto do que indicaban as avaliacións dispoñibles”, sinala Minderhoud. Aquela observación acabou nunha investigación sobre o terreo que mostrou como aquel delta vietnamita xa estaba a mercé das augas salgadas do océano.

Minderhoud, xunto ao seu colega de universidade, Katharina Seeger, ampliou o foco daquel estudo sobre o delta do Mekong a todo o planeta. Para iso, revisaron 385 estudos e informes sobre o nivel do mar, moitos deles avaliacións de impacto da súa subida nas zonas costeiras. “Avaliamos sistematicamente os estudos revisados ​​por pares sobre o impacto do aumento do nivel do mar e sobre a avaliación de riscos costeiros publicados nos últimos 15 anos", dixo Seeger. Así puideron ver como manexan os datos satelitales sobre a elevación das terras costeiras e o nivel do mar.

O mapa mostra as correccións do nivel do mar que fai este estudo. En azul, a liña de costa que se eleva. En vermello, as zonas onde a auga está máis arriba do que se pensaba / SEEGER ET AL./NATURE

“Descubrimos que máis do 90% das 385 publicacións científicas avaliadas só analizaron medicións de elevación terrestre con referencia a un modelo geoide”, di Seeger. Estes modelos, apoiados en medicións desde satélites, parten do feito de que a Terra non é unha esfera, é irregular e non só pola súa achatamiento nos polos, coas súas masas (terrestres, xeos ou acuáticas) repartidas de forma desigual. “Son modelos matemáticos da Terra”, engade Minderhoud. “Basicamente, proporcionan unha aproximación do nivel do mar baseándose en dous factores: o campo gravitacional e a rotación terrestre”, detalla. En certo xeito, un geoide debuxa a superficie do océano en calma. O problema é que estes cálculos deixan fóra outros elementos, como mareas, tormentas, correntes, tormentas ou diferenzas de salinidade que acaban con aquela calma.

Cando se teñen en conta as medicións directas do nivel do mar e os datos ofrecidos polos satélites que se dedican a rexistrar as variacións mariñas, resulta que as augas costeiras están, de media, entre 25 e 27 centímetros por encima do que se cría. Por rexións, para Europa occidental, as discrepancias entre os estudos anteriores e esta investigación son mínimas. Non sucede o mesmo noutras rexións do mundo. Ao longo de case toda a costa do Pacífico, a auga xa está por encima do estimado ata o de agora. Pero é no Índico e no sueste asiático onde a variación é maior, con boa parte da liña costeira cun nivel do mar de ata dous metros por encima do calculado.

“Como resultado, os estudos que non consideran adecuadamente o nivel do mar real subestiman a extensión e a exposición das zonas costeiras e a poboación mundial”, explica Seeger. Con estes novos datos, e coa previsión de que os océanos se sigan elevando polo efecto do desxeo terrestre, os seus cálculos “revelan que un 37% máis de superficie e un 68% máis de persoas (ata 132 millóns) caerán por baixo do nivel do mar tras un aumento relativo do nivel do mar dun metro”, do que suxerían as avaliacións previas.

Para o profesor da Universidade de Bristol (Reino Unido) Matt Palmer, experto en cambio global do nivel do mar, “Este é un traballo moi importante que revela unha subestimación xeneralizada dos impactos das inundacións costeiras asociadas coas proxeccións do aumento do nivel do mar”. Engadindo: “Isto significa que os impactos do aumento do nivel do mar debido ao cambio climático subestimáronse sistematicamente. Dito doutro xeito, poderiamos ver impactos devastadores das inundacións costeiras antes do previsto polas proxeccións climáticas, especialmente no sur”.

Pola súa banda, o director do Centro de Observación e Modelado Polar da Universidade de Northumbria (Reino Unido), Andrew Shepherd, lembra que estes erros de cálculo implican que 80 millóns de persoas viven baixo o nivel do mar hoxe en día e que o risco axexa a outros 50 millóns, todos no sur máis exposto. Pero expón unha pregunta: “Como se arranxan estas comunidades, especialmente onde non se construíron defensas mariñas? Cun aumento adicional do nivel do mar de aproximadamente un metro xa previsto debido ao quecemento global, o que están a facer hoxe podería ser precisamente o que o resto do mundo necesita aprender".

FONTE: Miguel Ángel Criado/elpais.com

Estas son as cinco especies animais xa extintas en Galicia (III-FIN)

Continúo, e remato, coa listaxe dos cinco animais vertebrados, que  están ou podería estar extintas a nivel local na comunidade, recollidos pola Consellería de Medio Ambiente.

Se onte falamos da Gaivina negra (Chlidonias niger) e da Pita do monte cantábrica (Tetrao urogallus cantabricus), hoxe...

4. Esturión (Acipenser sturio)

Durante a segunda metade do século XX, o esturión desapareceu de Galicia, ao igual que en gran parte de España. Así, tratouse dunha extinción en período histórico, xa que actualmente está desaparecida a poboación que previamente poboou o río Miño no que era tan abundante que a súa carne se chegou a utilizar como fertilizante e os seus ovos como alimento para porcos.

Un xornal do ano 1963 sinalaba que nas augas do Miño podían pescarse esturións de 300 quilos de peso. Con todo, a alteración do seu hábitat por medio da regulación dos álveos, a diminución dos caudais, a construción de presas, a contaminación e a extracción de áridos nas zonas de freza foron as principais causas da súa extinción, ademais das capturas accidentais e a pesca de individuos para a extracción dos ovos.

5. Cabra montesa galega (Capra pyrenaica lusitanica)

Esta subespecie de cabra montesa autóctona desapareceu na segunda metade do século XIX, ata que os últimos exemplares se rexistraron en Portugal entre 1890 e 1892. A tamén coñecida como cabra do Xurés desapareceu, en parte, pola destrución e perda do seu hábitat e á caza indiscriminada.

Segundo sinala a Consellería de Medio Ambiente, na actualidade está en marcha un plan de reintrodución dunha especie semellante á cabra montesa galega, coñecida cientificamente como Capra pyrenaica victoriae. Así, os exemplares empregados para a cría en catividade e a súa posterior reintrodución proceden da Serra de Gredos, e xa poden verse individuos en liberdade nos parques naturais da Baixa Limia-Serra do Xurés e Montes do Invernadoiro.

Fin!

FONTE: gciencia.com       Imaxe: Bibliothèque nationale de France e Hemeroteca Dixital da Cámara Municipal de Lisboa

Estas son as cinco especies animais xa extintas en Galicia (II)

Continúo coa listaxe dos cinco animais vertebrados, que  están ou podería estar extintas a nivel local na comunidade, recollidos pola Consellería de Medio Ambiente.

Se onte falamos do Lince ibérico (Lynx pardinus), hoxe falsremos...

2. Gaivina negra (Chlidonias niger)

Esta especie, tamén coñecida como carrán mouro, é unha especie de ave moi escasa como reprodutora en España, cunha diminución determinante nos últimos anos, pero abundante nos pasos migratorios. Segundo informan dende Medio Ambiente, en Galicia existiu unha poboación nidificante na lagoa de Antela (Ourense), pero a destrución do hábitat e as molestias ocasionadas durante a época de cría levaron á súa desaparición. Con todo, aínda aparecen de forma puntual algúns exemplares errantes, pero polo momento non se asentaron na comunidade.

3. Pita do monte cantábrica (Tetrao urogallus cantabricus)

Tradicionalmente, a pita do monte nidificaba nos Ancares, de onde podería ter desaparecido. En 2019, no concello leonés de Candín, lindeiro co lucense Cervantes, un grupo de persoas foron quen de avistar unha femia de pita do monte. Con todo, oficialmente, os últimos rexistros de Tetrao urogallus cantabricus datan, segundo as fontes, do ano 2003, segundo o informe do Comité Avifaunístico da Sociedade Galega de Ornitoloxía.

A transformación e fragmentación do seu hábitat, sumada ás consecuencias do cambio climático e o furtivismo, convértense nas súas principais ameazas. De feito, o ecólogo Ignacio Munilla, que foi profesor na Universidade de Vigo, investigador Ramón y Cajal na USC e coautor do Plan de Conservación da poboación galega desta ave, apuntaba nunha entrevista con GCiencia á caza ilegal como principal causa da súa extinción en Galicia. 

Continuará...

FONTE: gciencia.com       Imaxe: Wikimedia Commons

ESTES SON OS ANIMAIS EN PERIGO DE EXTINCIÓN EN 2026 (XVI)

No planeta existen máis de 7,7 millóns de especies de animais e máis do 20% está en perigo de extinción. Algúns dos animais máis estraños do noso planeta camiñan na corda frouxa da extinción. O fotógrafo Tim Flach pasou máis de dous anos inmortalizando en fotografías algúns deles, os máis emblemáticos, curiosos e rechamantes.

Seguimos coa lista. Onte falamos do Peteiro zapato. Hoxe tócalle o turno ao...

26.  Anxos do mar

Estado: en perigo.

Coñece ao anxo do mar, un pequeno e translúcido elo nunha cadea alimenticia cuxo colapso podería ter graves consecuencias. Con non máis de 2 de 5 centímetros de longo, os anxos mariños son moluscos emparentados coas babosas e os carafio. As súas “ás” coñécense como parapodios: extensións especializadas dos pés, que baten para desprazarse a través da auga. Os anxos mariños aprovéitanse doutro grupo de moluscos mariños, as bolboretas mariñas, que tamén contan con este tipo de adaptación. Con todo, á súa vez, os anxos do mar son unha fonte de alimento vital para as baleas, aves mariñas e outras moitas especies.

Mentres un anxo mariño desfaise do seu caparazón pouco despois de eclosionar do ovo, as bolboretas mariñas reteñen as súas, e este é o problema. A súa cuberta é moi delgada e disólvese facilmente ao aumentar a acidificación do océano. Se como parece probable, a bolboreta mariña extínguese ao redor de 2050, os anxos mariños serán sen dúbida os seguintes e, con eles, probablemente, outras moitas especies desaparecerán das redes e anzois dos pescadores.

Continuará…

FONTE: Héctor Rodríguez/nationalgeographic.com.es