NOMES PROPIOS

Nietzsche, sobre o descanso e as vacacións:

Friedrich Nietzsche naceu o 15 de outubro de 1844 en Röcken, entón parte do reino de Saxonia, en Prusia. Fillo dun pastor luterano, perdeu ao seu pai cando tiña cinco anos e medrou xunto á súa nai e a súa irmá en Naumburg. Estudou na prestixiosa Schulpforta e despois teoloxía e filoloxía clásica na Universidade de Bonn, aínda que terminaría afastándose da carreira relixiosa.

En 1867 realizou un ano de servizo militar voluntario na artillería prusiana e, durante a Guerra Franco-Prusiana, exerceu como médico camillero. En 1869, con apenas 24 anos, foi nomeado profesor de filoloxía grega na Universidade de Basilea. Aos 35 anos abandonou a docencia, mentres as súas críticas ao cristianismo, a moral tradicional e a concepción dominante da vida afastábano cada vez máis das institucións do seu tempo.

Nietzsche adoita situarse dentro do vitalismo, unha corrente que reaccionou contra a confianza absoluta na razón, característica da modernidade. Fronte a unha sociedade que depositaba a súa fe na ciencia, o progreso e a racionalidade, defendeu unha concepción da vida ligada tamén á forza, a creatividade, a paixón e aquilo que escapa ao control da razón.

Unha das súas ideas centrais foi a vontade de poder, entendida como un impulso vital de superación. De aí naceu tamén a súa crítica aos valores herdados: se Deus morreu, o individuo xa non pode limitarse a obedecer as antigas normas sobre o ben e o mal. Debe crear novos valores e converterse nun superhome capaz de superar as regras recibidas.

En Aurora, Nietzsche escribiu unha frase que resume o seu particular mirada sobre o descanso: “A virtude principal do traballo é impedir os leceres das naturezas máis vulgares”. Na mesma obra defendeu o soño como unha forma de recuperar o equilibrio: “Un alarde na sabedoría da vida é saber intercalar a tempo o soño baixo todas as súas formas”. O descanso non aparece así como unha perda de tempo, senón como unha necesidade para recuperar a propia vida.

En Así falou Zaratustra, o autor explica as principais ideas expresadas de forma poética / Wikipedia commons

A crítica vólvese aínda máis directa na Gaya ciencia. Nietzsche observou que o traballo estaba a comezar a ocupar cada vez máis espazo na existencia: “O traballo monopoliza cada día máis a tranquilidade de conciencia”, escribiu. Mesmo pasar un día no campo podía necesitar unha xustificación baseada na saúde. Para o filósofo, aquela sociedade empezara a considerar sospeitoso o simple feito de non estar a facer nada.

E detrás da exaltación do traballo vía algo máis profundo: un xeito de controlar ao individuo. “Este é o mellor policía”, afirmou ao referirse ao traballo constante, porque frea a reflexión, os soños, os desexos de independencia e ata a capacidade de pensar nun mesmo. Por iso a súa crítica non era simplemente contra traballar, senón contra converter o traballo incesante nunha virtude e o lecer nunha culpa: cando non queda tempo para deterse, tampouco queda demasiado espazo para preguntarse que vida se quere vivir.

FONTE: Lucía Fernández Moreno/nationalgeographic.com.es

Kenneth Geddes Wilson: O físico que descifrou o caos das transicións de fase

Como pasa a auga de líquido a vapor ou un pedazo de ferro de neutro a magnético? A primeira ollada, estes fenómenos parecen cotiáns, pero para a física teórica representaban un enigma monumental: que ocorre exactamente no instante en que a materia cambia drasticamente de estado?

Durante décadas, as ecuacións tradicionais colapsaban ao intentar explicar estes momentos críticos onde as fluctuacións ocorren a todas as escalas de tamaño de forma simultánea. Quen logrou romper esta rúa sen saída foi Kenneth Geddes Wilson, un físico teórico cuxa xenialidade non só lle valeu o Premio Nobel de Física en 1982, senón que redefiniu para sempre como entendemos a física teórica e o cálculo computacional.

Nado o 8 de xuño de 1936 en Waltham, Massachusetts-Estados Unidos, Kenneth Wilson medrou nunha contorna profundamente envorcada cara á ciencia. O seu pai, Edgar Bright Wilson, era un salientable catedrático de química na Universidade de Harvard, polo que o rigor científico formou parte da súa vida desde a infancia.

Con apenas 16 anos, Wilson ingresou no Instituto Tecnolóxico de Massachusetts (MIT) para estudar matemáticas, aínda que rapidamente reorientou a súa paixón cara á física teórica. Completou o seu doutoramento no Caltech (Instituto de Tecnoloxía de California) baixo a supervisión dunha lenda da física cuántica: Murray Gell-Mann (descubridor dos quarks).

Esta formación ao máis alto nivel proporcionoulle as ferramentas matemáticas necesarias para abordar problemas que a maioría dos científicos da época consideraban inabordables.

Para entender a magnitude do traballo de Wilson, é necesario comprender que ocorre durante unha transición de fase crítica:

-Escala atómica: As moléculas ou xiros magnéticos individuais interactúan entre si a distancias microscópicas.

-Escala macroscópica: O material completo cambia de propiedades (como a auga fervendo a 100 °C ou un imán perdendo o seu magnetismo ao quentarse).

-O dilema: Xusto no punto crítico do cambio, ocorren fluctuacións en todas as escalas intermedias ao mesmo tempo. Os métodos clásicos esixían calcular billóns de interaccións simultáneas, o que xeraba infinitos matemáticos inmanexables.

A física estándar sabía analizar o moi pequeno ou o moi grande, pero fallaba estrepitosamente ao intentar conectar ambas as dimensións nun só marco analítico.

Na década de 1970, mentres exercía como profesor na Universidade de Cornell, Wilson desenvolveu unha solución conceptual brillante a través da ferramenta coñecida como o Grupo de Renormalización.

En lugar de intentar resolver o problema completo dun só golpe, a técnica de Wilson propoñía un enfoque sistemático por etapas:

-Illamento de escalas: Analizar primeiro as fluctuacións á escala máis pequena (por exemplo, grupos reducidos de átomos).

-Media e escala: Substituír eses detalles microscópicos por un valor media efectivo e "afastar a lupa" á seguinte escala.

-Repetición iterativa: Aplicar a mesma transformación unha e outra vez ata que o comportamento global do sistema vólvese matematicamente claro e manexable.

Este enfoque non só resolveu o problema dos cambios de estado na materia condensada, senón que demostrou que sistemas físicos completamente distintos (como a magnetización e a ebulición dun fluído) comparten exactamente as mesmas leis universais no seu punto crítico.

Por esta monumental contribución á comprensión dos fenómenos críticos, a Real Academia das Ciencias de Suecia outorgoulle en solitario o Premio Nobel de Física en 1982.

Kenneth Wilson non limitou a súa carreira á física teórica en lapis e papel. Foi un dos pioneiros en comprender que o futuro da ciencia avanzada dependía da supercomputación.

-Cromodinámica cuántica en rede (Lattice Gauge Theory): Formulou unha variante da física cuántica onde o espazo-tempo divídese nunha rede de puntos discretos. Isto permitiu utilizar computadores para calcular a forza nuclear forte que mantén unidos aos quarks dentro dos protóns e neutróns.

-Impulsor da supercomputación pública: Na década de 1980, presionou activamente ao goberno de EEUU e á Fundación Nacional de Ciencias (NSF) para crear centros nacionais de supercomputación accesibles á comunidade académica.

-Evolución en Ohio State: En 1988 incorporouse á Universidade Estatal de Ohio, onde cofundó o Centro de Supercomputación de Ohio e dedicou os seus últimos anos á investigación en educación científica e métodos de ensino tecnolóxico.

Kenneth Geddes Wilson faleceu o 15 de xuño de 2013 en Ithaca, Nova York-Estados Unidos, aos 77 anos.

Wilson demostrou que ante problemas de complexidade abafadora, a clave non reside en observar máis forte, senón en aprender a cambiar a escala coa que miramos a realidade.

FONTE: noticiasdelaciencia.com/Amazings.com    Imaxe: es.wikipedia.org 

Willem Einthoven e a revolución do electrocardiograma

A finais do século XIX, o medicamento tiña un límite invisible pero frustrante: o corazón humano. Os médicos sabían que este músculo vital funcionaba como unha bomba perfecta, e sospeitaban que o seu latexado xeraba sutís correntes eléctricas. Con todo, rexistrar esa enerxía de forma precisa e incisiva sen abrir o peito dun paciente parecía unha fantasía de ciencia ficción. Todo cambiou grazas á tenacidade, a precisión matemática e o enxeño dun fisiólogo neerlandés: Willem Einthoven.

 A súa invención non só transformou o diagnóstico clínico, senón que sentou as bases da cardioloxía moderna, un logro monumental que lle valeu o Premio Nobel de Medicina en 1924. Esta é a historia do home que logrou descifrar a linguaxe eléctrica do noso órgano máis vital.

Nado en Xava (antigas Indias Orientais Neerlandesas) o 21 de maio de 1860, Einthoven trasladouse pronto aos Países Baixos, onde a súa mente analítica levouno a converterse en profesor de Fisioloxía na prestixiosa Universidade de Leiden con apenas 25 anos.

Por aquel entón, outros científicos xa intentaban rexistrar a actividade eléctrica cardíaca utilizando un aparello chamado "electrómetro de capilar". O problema era que este instrumento resultaba desesperadamente lento e distorsionaba as ondas. As gráficas que obtiña eran curvas borrosas e inútiles para un diagnóstico médico real.

Einthoven, que combinaba unha paciencia infinita cun profundo coñecemento da física, comprendeu que o problema non era a teoría, senón a tecnoloxía. Necesitaba un mecanismo que reaccionase instantaneamente ás variacións microscópicas da corrente do corazón.

Tras anos de experimentos e un refinamento obsesivo, Einthoven presentou en 1901 a súa obra mestra: o galvanómetro de corda.

O corazón do invento era un filamento de cuarzo incriblemente fino, recuberto de prata, que se suspendía entre os polos dun electroimán potente. Cando a corrente eléctrica do corazón pasaba por ese fío condutor, as forzas magnéticas facíano vibrar. Un sistema de lentes e luces proxectaba a sombra dese fío en movemento sobre unha película fotográfica en marcha, debuxando unha liña continua.

O aparello orixinal era un titán que pesaba preto de 300 quilos, requiría cinco persoas para operalo e necesitaba un sistema de refrixeración por auga para os electroimáns. Os pacientes debían mergullar as súas extremidades en pesados caldeiross cheos de solución salina que facían as veces de eléctrodos. A pesar do seu aparatoso tamaño, a sensibilidade do instrumento era asombrosa. Por primeira vez na historia, o ritmo do corazón quedaba inmortalizado con absoluta fidelidade.

Coas gráficas nítidas na man, Einthoven non se limitou a contemplalas; creou a linguaxe universal da cardioloxía. Identificou os diferentes picos e vales de cada latexado e nomeounos coas letras P, Q, R, S e T.

-A onda P representa a activación eléctrica das aurículas.

-O complexo QRS plasma a intensa descarga que contrae os ventrículos.

-A onda T mostra a recuperación e o repouso do músculo antes do seguinte impacto.

Este alfabeto electrocardiográfico segue utilizándose exactamente igual en calquera hospital do planeta. Einthoven demostrou ademais que certos patróns alterados correspondían a patoloxías específicas, como as arritmias ou a hipertrofia cardíaca, abrindo a porta á telemedicina: en 1906 xa transmitía electrocardiogramas desde o hospital de Leiden ata o seu laboratorio, situado a 1,5 quilómetros de distancia, a través da liña telefónica.

Willem Einthoven faleceu en Leiden-Holanda, o 28 de setembro de 1927, poucos anos despois de recibir o máximo galardón da ciencia. Aínda que o enorme aparello de 300 quilos do seu laboratorio de Leiden parece afastado fronte aos actuais dispositivos portátiis e os reloxos intelixentes que monitorizan o noso pulso en tempo real, o principio físico fundamental segue sendo o mesmo.

FONTE: noticiasdelaciencia.com           Imaxes: es.wikipedia.org

PREMIO PRINCESA DE XIRONA EN INVESTIGACIÓN

O investigador do Instituto de Astrofísica de Andalucía Rafael Luque Ramírez gañou, onte, martes, o Premio Princesa de Xirona en Investigación. O seu nome deuse a coñecer nun acto en Murcia, no marco do Tour do Talento que organiza a Fundación Princesa de Xirona, que concede anualmente estes premios dirixidos a novos talentos nos campos da ciencia, a arte, a empresa, o ámbito social e o internacional.

Luque (Córdoba, 1993) é un dos principais expertos internacionais en exoplanetas, os planetas que se atopan fóra do Sistema Solar. As súas investigacións, segundo detallou el mesmo durante o acto ao presentar a súa candidatura céntranse principalmente nun tipo de planetas chamados subneptunos, que son os máis abundantes na nosa galaxia, a Vía Láctea, aínda que non existen no Sistema Solar. Os estudos apuntan a que poderían conter importantes masas de auga, polo que serían firmes candidatos a albergar vida. Como son moi numerosos na galaxia, o seu estudo podería proporcionar unha “forma acelerada de comprobar se estamos sós no universo”, segundo detallou o científico.

Parabéns!

FONTE: elpais.com/ciencia       Imaxe: diariocordoba.com

PREMIOS PRINCESA DE ASTURIAS 2026: INVESTIGACIÓN CIENTÍFICA E TÉCNICA

Os químicos británicos David Klenerman (1959) e Shankar Balasubramanian (1966) e o biofísico francés Pascal Mayer (1963), pioneiros na tecnoloxía de nova xeración para a secuenciación de ADN, foron elixidos Premio Princesa de Asturias de Investigación Científica e Técnica 2026. No ano 2000, secuenciar un xenoma humano levaba máis de dez anos e custaba máis de mil millóns de dólares. Agora, grazas á súa achega, pódese conseguir en cuestión de horas e costa menos de mil dólares, o que significa que se secuencian millóns de xenomas cada ano.

Parabéns!

FONTE e Imaxe: fpa.es

PREMIO FRONTEIRAS DO COÑECEMENTO: HUMANIDADES

A filósofa da ciencia Nancy Cartwright (New Castle, Pensilvania, Estados Unidos, 1944) foi galardoada pola Fundación BBVA co Premio Fronteiras do Coñecemento na categoría de Humanidades polas súas innovadoras contribucións para integrar a ciencia na toma de decisións sobre políticas públicas. O recoñecemento resalta o seu enfoque interdisciplinario e práctico, que transformou o xeito en que os políticos aplican o coñecemento científico para abordar os desafíos sociais e mellorar a vida cotiá.

Investigadora da Universidade de Durham, Reino Unido, e a de California Santo Diego, EE.UU, Cartwright argumentou ao longo do seu carreraque a ciencia non é só unha actividade intelectual abstracta, senón unha ferramenta que debe ser utilizada para resolver problemas reais, de forma que os políticos tomen decisións baseadas na mellor evidencia dispoñible.

Unha das súas principais contribucións foi demostrar que as humanidades e as ciencias sociais poden producir un coñecemento crucial para abordar problemas prácticos forzosos, como a pobreza, a educación, a saúde e o emprego. «Son unha gran defensora da interdisciplinariedad», sinalou en numerosas ocasións, argumentando que as ciencias sociais deben colaborar estreitamente con outras disciplinas científicas e co coñecemento local para atopar solucións efectivas aos problemas que enfrontan as sociedades modernas.

FONTE: abc.es/ciencia

A Academia de Ciencias de EE UU premia a catro españois por explicar como a vida saíu dun canellón sen saída e conquistou a Terra

De esquerda a dereita: Jordi Bascompte, Bartolo Luque, Fernando Ballesteros e Enrique Muro.

Nunha das escenas máis icónicas do cinema español, da película Amence que non é pouco (1989), alguén grita: “Alcalde, todos somos continxentes, pero ti es necesario!”. Hai máis de 30 anos, nun pequeno despacho da Universidade Politécnica de Cataluña, dous estudantes de doutoramento, un apaixonado da bioloxía, o outro da física, comezaron a intercambiar problemas para atraer ao outro ao seu terreo. Un deses problemas dicía que se a vida na Terra seguise o seu curso inicial, hoxe non habería humanos, nin animais, nin plantas, nin calquera forma de vida complexa; só microbios. Nese problema non todo podía ser continxente; tiña que haber un paso necesario que, con todo, ninguén conseguira definir.

Aqueles dous estudantes, Jordi Bascompte e Bartolo Luque, xunto a outros dous físicos aos que atraeron cos seus problemas ao longo dos anos, Fernando Ballesteros e Enrique Muro, acaban de gañar o premio Cozzarelli da prestixiosa Academia Nacional de Ciencias de Estados Unidos ao mellor estudo do ano en bioloxía por describir ese paso non só necesario, senón fundamental. O galardón foi creado hai 20 anos para recoñecer os mellores traballos entre os miles de estudos publicados pola Academia en seis categorías, entre elas, a bioloxía. É a segunda vez que recae en españois.

“É un dos artigos máis bonitos da miña carreira”, explica Bacompte, biólogo catalán de 59 anos que traballa na Universidade de Zúric, en Suíza. “O problema está no corazón da evolución da vida, pero a solución só foi posible pasando pola física e a computación”, engade. “A ciencia de fronteira, onde se tocan os diferentes campos, é moi frutífera, pero lamentablemente non hai moita xente facéndoa”, apunta Fernando Ballesteros, astrofísico da Universidade de Valencia especializado no estudo de planetas extrasolares. Ambos destacan que o seu traballo é, ademais, un raro exemplo de “ciencia lenta”: uns 33 anos desde a primeira pregunta naquel despacho, alá por 1993, ata a publicación da solución. “As ferramentas teóricas que usamos fómolas acumulando ao longo do tempo, e parece que todas converxesen ao mesmo sitio, porque os datos saíron redondos”, apostila Bartolo Luque, barcelonés de 59 anos, e profesor de matemática aplicada na Universidade Politécnica de Madrid.

“Durante a metade da historia da vida na Terra, a evolución estaba nun canellón sen saída”, continúa Bacompte. Os primeiros seres vivos eran microbios aparecidos fai uns 3.500 millóns de anos. Estas criaturas inventaron a respiración e a forma de converter a luz en alimento ―fotosíntese―, pero a súa crecente complexidade dependía da súa capacidade de fabricar proteínas cada vez máis longas, usando para iso a receita escrita no seu ADN. As posibilidades dese código eran finitas, e chegou un momento no que xa non era posible alongar máis esas moléculas. “Chocaron contra un muro que impedía a complexidade dos sistemas biolóxicos”, expón Bascompte.

A solución chegou en dous pasos. Primeiro, como propuxo a bióloga Lynn Margulis (e foi ridiculizada por iso por gran parte dos seus colegas), un microbio asimilou a outro e, en lugar de dixerilo, admitiuno como un novo órgano que lle proporcionaba enerxía. Foi a orixe dos centos de mitocondrias que, na actualidade, hai en cada unha das nosas células e permítennos obter a enerxía para vivir.

Pero o problema da complexidade xenética continuaba, e aquí é onde entra o arsenal da matemática, a física e a computación. O traballo premiado destes catro científicos describe que houbo un “cambio de fase algorítmico” que permitiu, por exemplo, que un só xene puidese fabricar varias proteínas, e que a complexidade puidese seguir aumentando. Esa capacidade xurdiu en secuencias de ADN non codificantes, que non tiñan a receita para fabricar proteínas. Sen estas longas secuencias xenéticas, tamén coñecidas como ADN lixo, e capaces de multiplicarse ao longo do xenoma, non podería darse o salto, a revolución, 1.000 millóns de anos despois da aparición da vida. Esta permitiu a posterior aparición de células complexas, e dos organismos pluricelulares: fungos, plantas e animais, entre eles, os humanos.

O biólogo evolutivo Nick Lane chama a isto o buraco negro da bioloxía: por que vemos un salto radical entre formas de vida simples e complexas sen nada intermedio? “O que mostra o noso traballo”, apunta Bascompte, “é que non pode haber formas intermedias, porque ese cambio, esa transición, ten que suceder, como predí a física, cunha transición de fase. E iso conleva a idea de cambio rápido e abrupto”.

A estes catro científicos tamén lles choveron as críticas por parte de expertos en xenética de poboacións, recoñece Luque. “Toda fonte de orde emerxe do azar e da evolución, a base da teoría de Darwin”, expón. O evolucionista Stephen Jay Gould ilustrouno cun exercicio mental: se puidésemos rebobinar a cinta da vida ata hai 541 millóns de anos e volvésemos darlle ao play, probablemente os humanos, e moitos outros mamíferos, xa non estariamos aquí. A evolución é un proceso de proba e erro totalmente aleatorio. En cambio, o novo traballo pode ser un shock porque é determinista, advirte Luque. “Unha vez que a evolución conseguiu a primeira célula máis sinxela, xa cun sistema autorregulador xenético, xa estaba determinado pola física do problema que, xusto 1.000 millóns de anos despois, aparecería algo realmente novo. Non sabiamos que ía ser exactamente, pero si que era unha transición algorítmica. É sorprendente, pero iso din os datos”, conclúe.

FONTE: Nuño Domínguez/elpais.com

'Nobel' de Matemáticas para Gerd Faltings por resolver o misterio das solucións infinitas

O matemático alemán Gerd Faltings / Peter Badge

O matemático alemán Gerd Faltings foi distinguido co Premio Abel, considerado o equivalente ao Nobel en matemáticas, por unha traxectoria que transformou profundamente un dos campos máis abstractos, e á vez máis influentes, da disciplina: a xeometría aritmética. O galardón, concedido pola Academia Norueguesa de Ciencias e Letras, recoñece décadas de contribucións que cambiaron a forma en que os matemáticos entenden as solucións de certas ecuacións fundamentais.

No corazón do traballo de Faltings están as chamadas ecuacións diofánticas, expresións algebraicas aparentemente sinxelas (combinacións de sumas, restas e potencias) que, con todo, esconden algúns dos problemas máis profundos das matemáticas. Desde a Antigüedad, civilizacións como a babilónica xa coñecían relacións numéricas que describen os lados dun triángulo rectángulo, e que admiten infinitas combinacións de números enteiros, coñecidas como ternas pitagóricas.

Pero non todas as ecuacións compórtanse igual. A medida que aumenta a súa complexidade, atopar solucións, e, sobre todo, saber cantas existen, convértese nun desafío formidable. Esa pregunta, aparentemente simple, foi unha das grandes obsesións da teoría de números durante o século XX.

Aquí entra en xogo a xeometría aritmética, o campo no que traballou Faltings: unha disciplina híbrida que traduce problemas numéricos en formas xeométricas, permitindo analizalos con ferramentas máis sofisticadas. "Revolucionou esta área", explica o investigador do Instituto de Ciencias Matemáticas (ICMAT), Daniel Macías, ao subliñar o alcance das súas contribucións.

O logro máis soado de Faltings chegou en 1983, cando demostrou a chamada Conxectura de Mordell, formulada en 1922 por Louis Mordell. Esta conxectura afirmaba que certas ecuacións diofánticas (as asociadas a curvas de "xénero maior que 1") só poden ter un número finito de solucións racionais.

Pode parecer un detalle técnico, pero o seu impacto foi enorme: establecía unha fronteira clara entre ecuacións con infinitas solucións e aquelas onde as solucións son necesariamente limitadas. En termos xeométricos, implicaba que a complexidade da curva asociada restrinxe drasticamente as posibilidades aritméticas.

A demostración de Faltings, hoxe coñecida como o teorema de Faltings, non só resolveu un problema aberto durante máis de medio século, senón que abriu novas vías de investigación e proporcionou ferramentas clave para outros avances posteriores.

Entre eses avances destaca un dos fitos máis famosos das matemáticas: o Último teorema de Fermat, demostrado en 1994 por Andrew Wiles. Aínda que a conexión non é directa, o traballo de Faltings foi fundamental para desenvolver o marco teórico que fixo posible esa demostración. De feito, o propio Faltings participou na verificación do resultado de Wiles, consolidando o seu papel como unha figura central na matemática contemporánea.

Nado en 1954 en Gelsenkirchen (Alemaña), Faltings mostrou desde mozo unha inclinación polas ciencias. Aínda que inicialmente se interesou pola física, pronto se decantou polas matemáticas, atraído polo seu carácter de certeza absoluta. Con apenas 29 anos xa era unha referencia internacional tras resolver a conxectura de Mordell, logro que lle valeu a Medalla Fields en 1986.

A súa carreira estivo ligada a institucións de primeiro nivel como a Universidade de Harvard, a Universidade de Princeton e, especialmente, o Instituto Max Planck de Matemáticas, que dirixiu durante case tres décadas.

Ademais do Abel, recibiu algúns dos premios máis prestixiosos da súa disciplina, como o Gottfried Wilhelm Leibniz, a medalla Georg Cantor ou o Shaw Prize. Aínda que os resultados de Faltings pertencen ao ámbito máis teórico das matemáticas, o seu impacto transcende o puramente académico. A teoría de números e a xeometría aritmética están na base de desenvolvementos actuais como a criptografía moderna, que sustenta desde as comunicacións seguras ata as transaccións dixitais.

O Premio Abel recoñece precisamente esa combinación de profundidade e alcance: investigacións que, aínda sendo altamente abstractas, terminan moldeando o coñecemento científico durante xeracións.

Con este recoñecemento, Gerd Faltings consolídase como un dos grandes matemáticos do noso tempo, autor de descubrimentos que redefiniron preguntas fundamentais sobre os números... e achegáronas, paradoxalmente, á xeometría.

FONTE: Ricardo F. Colmenero/elmundo.es