Alice Augusta Ball desenvolveu unha forma inxectable de aceite de chaulmoogra que se empregou durante 20 anos para tratar a enfermidade de Hansen, tamén coñecida como lepra.
Nos libros de historia da medicina, durante moito tempo faltou un nome esencial, o de Alice Augusta Ball; unha moza química afroamericana que, aos 23 anos, desenvolveu o primeiro tratamento eficaz contra a lepra, tamén coñecida como enfermidade de Hansen, unha enfermidade infecciosa de carácter crónico que afecta á pel, aos nervios periféricos e á mucosa das vías respiratorias altas e os ollos.
O método de Ball foi revolucionario; salvou vidas e usouse durante máis de dúas décadas. Con todo, tras a súa morte, un colega científico apropiouse do seu descubrimento e bautizouno co seu propio nome. Ball pasou a ser outra figura esquecida pola historia.
Alice Ball naceu o 24 de xullo de 1892 en Seattle, Washington, nunha familia afroamericana de clase media que valoraba profundamente a educación. O seu avó, James Presley Ball Sr., foi un dos primeiros fotógrafos negros en dominar o daguerrotipo (o primeiro método fotográfico comercializable), e o seu pai, James Ball Jr., exercía como avogado e editor dun xornal. A fotografía, a química e o pensamento científico estaban no aire.
Desde que era pequena destacou academicamente. De feito, foi unha das poucas alumnas negras no programa científico da súa escola de secundaria e, máis tarde, obtivo dúas licenciaturas na Universidade de Washington: unha en química farmacéutica (1912) e outra en farmacia (1914). Logo, continuou a súa formación na Universidade de Hawai, converténdose na primeira muller e a primeira persoa afroamericana en obter un máster en química nesta institución. E, máis tarde, foi contratada como docente, tamén sendo a primeira muller afroamericana en ensinar química alí.
A súa tese de máster trataba sobre os principios activos da planta de kava, un estudo que chamou a atención do Dr. Harry T. Hollmann, médico do Kalihi Hospital e responsable do tratamento de pacientes con lepra, unha enfermidade que naquela época estaba moi estigmatizada e seguía sendo de gran preocupación polo seu carácter infeccioso.
Os enfermos de lepra adoitaban ser exiliados a comunidades propias / iStock
Hollmann propúxolle un desafío á moza Ball: mellorar a administración do aceite de chaulmoogra, unha substancia vexetal usada desde facía séculos en Asia para tratar afeccións cutáneas, incluída a lepra, pero con resultados inconsistentes e efectos secundarios severos.
O problema era químico, xa que o aceite non era soluble en auga, o que dificultaba a súa absorción no corpo humano. Se se tomaba por vía oral, causaba vómitos; se se aplicaba na pel, non penetraba ben; e se se inxectaba, podía formar abscesos dolorosos. Como solucionar este agravio?
En menos dun ano, Alice Ball logrou o que outros científicos non conseguiran durante décadas. Mediante unha serie de procesos químicos complexos, identificou os principais ácidos graxos do aceite (acedo chaulmoógrico e acedo hidnocárpico) e transformounos en ésteres etílicos solubles en auga. E así naceu unha formulación inxectable eficaz, ben tolerada e con efectos terapéuticos visibles que, posteriormente, sería coñecida como o “Método Ball”.
Pacientes que antes eran condenados ao exilio en colonias de leprosos, como a tristemente soada comunidade Kalaupapa na illa de Molokai de Hawai (unha comunidade de leprosos por imposición), comezaron a mellorar. O tratamento non era unha cura definitiva, pero si o máis próximo a unha esperanza real nese momento.
O método de Alice converteuse finalmente no tratamento estándar contra a lepra desde a década de 1920 ata a aparición dos antibióticos nos anos 40. Usouse en todo o mundo e rescatou a miles de persoas do illamento, o estigma e a morte, xa que a maioría eran separadas dos seus familiares e enviadas á forza a lugares como o xa mencionado.
Con todo, o que tería que acabar en premio Nobel, nunca sucedeu. En 1916, enfermou repentinamente, posiblemente por unha intoxicación, e regresou a Seattle, onde morreu o 31 de decembro dese ano, con só 24 anos. Tras a súa morte, o entón presidente do College of Hawai, Arthur L. Dean, apropiouse da súa investigación e publicou os resultados baixo o seu propio nome. E mesmo o rebautizó como “Método Dean”, borrando calquera rastro do nome de Ball neste gran fito médico.
Non foi ata 1922 que o Dr. Hollmann, nun artigo publicado en Arquives of Dermatology and Syphilology, recoñeceu publicamente que a técnica fora desenvolta por Alice Ball e non por Arthur Dean. Pero o dano xa estaba feito, converténdose nun exemplo claro de como o racismo e o machismo sistemáticos borraron, durante séculos, os logros de moitas mulleres.
FONTE: Sarah Romero/historia.nationalgeographic.com.es
