vgomez

Hoxe, 25 de novembro, celébrase o Día Internacional da Eliminación da Violencia contra as Mulleres.

Este día foi escollidocomo en conmemoración do brutal asasinato en 1960 das tres irmáns Mirabal, activistas políticas da República Dominicana, por oden do gobernante dominicano Rafael Trujillo (1930-1961).

Celébrase dende 1981 e foi acordado o 17 de decembro de 1999 pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas, a través da resoluvión 54/134.

Un día para sensibilizarnos desta problemática da violencia contra a muller. Este vídeo pretende facer ese chamamento.

É a noticia do día: A liberación do Alakrana. A viñeta que hoxe publica "Faro de Vigo" de  Luis Davila recolle moi ben o final deste suceso. Non precisa ningún comentario, sobran as palabras.

Viñeta de Javier Aguilera (Faro de Vigo 16/11/09) na que se fai refrencia ao artigo anterior que hoxe publico, sobre a confirmación de auga na Lúa.

Onte, 13 de novembro, estreouse en España a película "Cuento de Navidad", adaptación do clásico de Charles Dickens (1843).
Ebenezer Scrooge (Jim Carrey) comenza as navidades facendo uso da súa habitual mezquindade, Berrándolle ao seu fiel empreado (Gary Oldman) e ao seu alegre sobriño (Colin Firth). Pero esa mesma noite as pantasmas das Navidades Pasadas, Presentes e Futuras preséntanse na súa habitación para levalo a unha viaxe na que terá que enfrontarse a unha realidade que non quere ver. É entón cando o vello Scrooge terá que abrir o seu corazón e intentar arranxar todo o mal que fixera antes de que sexa demasiado tarde.

Unha película propia para as próximadas datas. Que a disfrutedes!

A viñeta de Pinto & Chinto do xornal "La Voz de Galicia" de hoxe, faise eco do espectáculo bochornoso dado polo equipo de 1ª división do fútbol español  R. Madrid, que con multitude de figuras non foi capaz de superar a un 2ª división B: o Alcorcón.

Bochornoso!

O home do traxe branco, é unha serie de novelas de ficción do escritor Herikberto M. Quesada (Nacido en Ourense en 1958. De profesión artista e deseñador. Estudou Belas Artes).

Esta obra, publicada por Xerais, está baseada na teoría dos deseños coincidentes, que explica como seres vivos e ecosistemas poden evolucionar noutros planetas, de formas moi similares aos da Terra..

No "O home do traxe branco": O accidente, o argumento é o seguinte: Nun caloroso día de verán prodúcese un grande incendio nun bosque de Galicia. Pola noite, uns rapaces descobren unha gran nave. Dela xorden varios buzos escoltando unha estraña criatura anfibia que dá a luz a súa cría. Cando parece que todo finalizou, da nave descende un misterioso home con traxe branco, acompañado dun estraño animal. Quen é ese home? Só este grupo de rapaces descubrirá de onde vén e cales son as súas intencións. O océano Atlántico, praias, noites de lúa, campos amarelos, verdes fragas, insectos, polbos, peixes, solpores, ríos, alieníxenas, veraneantes, terribles monstros, iropis e homes de negro. Esta é a historia dun neno que vive nun planeta aínda verde e azul.

Datos da obra: I.S.B.N.: 978-84-9914-057-5   Código: 1334032     12,00     Outubro 2009

Persoalmente recoméndovola como profesor de CCNN, na que aparecen referencias á nosa zona. Seguro que o pasades ben!

Fonte: www.xerais.es

A viñeta de onte de Davila (Faro de Vigo) fai unha crítica, inxeniosa, á denominada Lei Beckham (que era un intento para atraer profesionais de elite: científicos e deportistas extranxeiros cun réxime especial de tributación que rebaixou os impuestos a estes colectivos).

Ao parecer o goberno ten a intención de variar o tipo de tributación, que ata agora era para este ano do 24% fronte aos non estranxeiros que era do 43%. A verdade é que a maioría dos afectados son futbolistas.

Eu entendo que os que traballan en España teñen que tributar en función dos seus ingresos, sexan ou non españois, xa que os rendementos do traballo conséguenos aqui, no noso país.

Pero bueno, seguro que hai outras opinións, seguramente interesadas. O que está claro é que a grande maioría dos españois non temos esa opción. Como di un vello do meu pobo: "son uns vividores".

Hai unha etapa da vida, á que todos estamos destinados a chegar, salvo que pasemos antes pola morte, que é a vellez, que trátase de maquillar co nome de 3ª idade.

Nela, despois de anos de traballo, coidando aos fillos e netos, aguantando as enfermidades propias do desgaste do corpo, chega algo impensado: A SOIDADE. Tantos anos con xente ao teu redor e agora ...

É unha realidade en Galicia e no resto de España. Cada vez hai máis vellos sós. Tantos anos sendo útiles ata que eres un inu... Xa non interesas, xa creas problemas, xa estorbas.

Na vineta do Carrabouxo do pasado día 27, do xornal "La Región", fai esta reflexión, que tamén todos tiñamos que facer.

Na madrugada do domingo, 25 de outubro, procederase ao cambio de hora, entrando así o horario de inverno. Cando sexan as 3 da madrugada retrasaremos 1 hora os reloxos, sendo as 2 da madrugada e consecuentemente o día terá unha hora máis.

Esta medida lévase aplicando dende o ano 1981 e pretende un aforro enerxético. Este cambio horario realízase en toda a Unión Europea.

Nesta viñeta de Davila (Faro de Vigo de hoxe) faise eco da manifestación en contra da política lingüística da Xunta , convocada pola plataforma Queremos Galego.

Plasma moi ben a idea do galego, derretíndose. Temos evitar o "cambio climatico-lingüístico" para que o nos idioma non se perda, apiándo ao galego, falándoo.

Nesta viñeta o gran humorista FORGES (Antonio Fraguas de Pablo, nacido en Madrid en 1942) fai unha definición bastante axietada da profesión de MAESTRO. 

A verdade é que non se equivoca nada!

O xornal El Pais, de onte, trae unha reportaxe de Javier Sampredo, titulado "Los olvidados del Nobel". Esta comenza facendose a seguinte pregunta: "Que premio Nobel explicou a  física cuántica da radiactividade, postulou a versión moderna do Big Bang, propuxo que as estrelas brilan por reaccións termonucleares e descubríu o concepto de código xenético? Ningún. A persona existíu -chamábase George Gamow-, pero non recibíu o premio. Nin o de física nin o de medicina.

Este é un só dos apuntamentos que se fai na reportaxe e que dalgunha maneira cuestionan estes premios despois da concesión, tan sorprendente para todo o mundo, do Nobel da paz ao presidente dos EEUU. Precisamente sobre este tema, noutro momento da reportaxe  dise: "E fóra das ciencias áinda é peor. O pacifista máis célebre do século XX, Mahatma Gandhi, non recibíu o Nobel da paz, a diferencia de Henry Kissinger ou Yasser Arafat".

Non se escapa ningunha das 6 disciplinas, ás que se conceden os Nobel, ás críticas incluso cuestionan a limitación das mesmas, deixando de lado á paleontoloxía, matemáticas, ..., incluso o cine.

Penso que é unha reportaxe interesante para ler e aprender. Se estás interesado nela, na súa integridade, pincha en "Los olvidados del Nobel"  

Onte deuse a coñecer o Premio Nobel da Paz, e foi unha sorpresa, ao menos para min: O presidente dos EEUU Barack Hussein Obama II (nacido en Honolulu-Hawái-EEUU en 1961).

O xenial humorista Foges, fai unha referencia na súa viñeta do xornal  "elpais.com", moi acertada, onde a pomba da paz aparece de negro, xa que o presidente é de raza negra.

Persolamente penso que é un premio a esperanza, pois polos feitos non se faxo merecedor de tal galardón. Sinceramente é algo precipitado. Son millóns de persoas que teñen depostitadas nel moitos desexos de paz e de concordia. Espero, de corazón, que non decepcione a ninguén, empezando por min!

Hoxe pola mañá, ás 8,20 horas, un alumno díxome que era o meu día: o día do profesor. Sorprendeume dobremente, pois non tiña esa constancia (eu sempre o relacionei con 27 de novembro -San Xosé de Calasanz- ou ben 28 de xaneiro -Santo Tomas de Aquino) e en segundo lugar porque alguén me felicitase.

Eu aínda lembro, gratamente, algo parecido ao que fixo este alumno na súa felicitación, hai anos. O día do maestro era algo importante, non só para nós, senón para alumnado e pais. Sempre tiven, nunha grande maioría, a implicacion deles no meu traballo e é algo de agradecer. Penso que cando os implicados na educacion (mestres, pais e alumnado) non reman na mesma dirección é cando acontecen fracasos e problemas de todo tipo. Por desgraza, botamos a culpa dos problemas uns a outros; en realidade é non asumir a parte que a cada un lle toca; é desprazar a pelota ao tellado dos outros, pero o problema (a pelota) segue estando, non pode desaparecer. As autoridades educativas, fundamentalmente políticos, non axudan; eles reman na procura doutra pesca: os votos. Tiñan que pasarse un día polas aulas, polos centros, para ver a realidade.

Na miña ignorancia sobre este día, documenteime: Dende 1994 o 5 de octubro foi declarado pola UNESCO e a OIT (Organización Internacional da Educación)o día mundial dos docentes.

Eu, que prefería o 27 de novembro, xa mudei de idea: que sexa todos os días, que nos deixen traballar e que nos apoien dende todos os sectores; ao fin e ao cabo será en beneficio do máis preciado: os nosos alumnos-as, os seus fillos.

Non foi posible, e eso que as esperanzas mantivéronse ata o último momento. Rio de Janeiro (Brasil) foi a elexida, con 66 votos fronte a 32 de Madrid.

Esto amosa que nestes tercios de eleccións pasa calquera cousa. Non valen as infraestructuras, a seguridade, ... Si vale que America do Sur nunca foi sede, que no 2012 xa será en Londres (Europa), que para o 2020 teñen idea de presentarse Roma, Francia, Grecia (todos en Europa), que os horarios de Brasil son máis axeitados para América, e un longo etc.

A pena para nós, e sorte para Brasil, é que esta celebración é unha axuda importante para o progreso de Brasil e en concreto de Río de Janeiro, e tal como andan as cousas aínda moito máis.

Dende aquí os mellores desexos para a cidade anfitriona e para Madrid, paciencia, pois seguro que terá ques esperar, bastantes máis anos de catro, para poder presentarse de novo.

Si, o próximo venres 2 de outubro, será o día D, o día en que saberemos se MADRID é a candidata aos xogos olímpicos do 2016. A cousa non está fácil, pois temos que competir con Chicago (EEUU) e Rio de Xeneiro (Brasil).

Dende aquí o noso apoio, e a esperar a decisión do COI en Copenhague.

Nesta viñeta de O Carrabouxo (La Región 17/09/2009) interprétanse os consellos de sanidade para evitar os contaxios. A solución é cursiosa e complicada de levar a cabo.

Nesta viñeta de "O Carrabouxo", publicada no xornala La Región o pasado 30-08-2009, faise unha comparanza entre o que estades a facer algúns estes días: exames de recuperación, e a idea do Papa de recuperar o latín como idioma a empregar en actos litúrxicos.

Será para que aínda non enteremos menos!

Nesta viñeta de O Carrabouxo, do xornal La Región (16-08-2009), faise unha crítica sobre a axuda aos parados a partires do pasado 1 de agosto e que cumpran unha serie de condicións. A verdade é que esta "axuda" son satifai a ninguén, pois non é para todos os que remataron as axudas e subvencións do paro. Hai que ler moi ben a "letra pequena" deste tipo de axuda.

QUE QUERES SER DE MAIOR? Esta foi a pregunta que lle fixeron a 2.000 rapaces de 4 a 16 anos, con e sen discapacidade de toda España pola Fundación Adecco.

Os resultados, unha mestura de ixenuidade, orixinalidade e fantasía. Vexamos alguns:

O 93% dos nenos NON queren ser coam os seus pais.

A profesión estrela dos rapaces: futbolista (18%) e a das rapazas: profesora (25%). Entre os nenos con discapacida a profesión elexida son oficios tradicionais e a nas rapazas oficios relacionados coa beleza.

O 51,7%  crearían o seu propio negocio e o 42,9% traballarían por conta allea.

E ante a crise: baixar os prezos, crear máis emprego, aforrar e non despilfarrar.

Como vedes haia de todo e para todos. Se queres coñecer todo o contidao da enquisa pincha en ENQUISA

Planet 51, é unha película de animación do estudio Ilion, totalmente española e que compite con Pixar ou  DreamWorks (xigantes na animación). Neste proxecto traballaron 300 persoas e cun custe de máis de 55 millóns de euros.

Planet 51 conta as aventuras dun astronauta estadounidense que aterra nun planeta de vermes verdes que viven nunha época parecida aos anos cincuenta do século XX.

Eso si, para vela teremos que esperar ata novembro, pero aquí tes o trailer para que teñas unha idea.

Na viñeta do Carrabouxo, do xornal La Región (2/8/2009) trata o tema da Enquisa feita pola Consellería de Educación e Ordenación Universitaria feita ás familias sobre o uso da Lingua no ensino.

A bos entendedores poucas palabras!

Cumpre este blog 2 anos de vida. Comenzou alá polo 5 de agosto de 2007. Dende aquela  fostes moitos os que o visitastes, uns para saber o resultados de notas, outros por curiosidade, outros por interese e seguro que tamén algúns por casualidade. A todos moitas grazas, pois sen vós esto non tería ningún sentido. Seguirei traballando sempre que estedes detrás. Estes on os datos:

Páxinas vistas: 13760. Media de páxinas vistas ao mes : 590.

Despois de máis dun mes que empregou a empresa Obradoiro de Socioloxía en procesar os datos da consulta aos pais sobre a autilización das linguas no ensino non universitario, o Gabinete de Comunicación da Consellería de Educación e Ordenación Universiataria acaba de facer público os resultados.

Participaron 194.000 familias das 330.000 consultadas, maís do 58%. Os resultados indican, segundo a Xunta, que Galicia é bilingüe. Máis do 49% decantouse por un ensino con presenza do galego e do castelán. A porcentaxe dos que optaron polo ensino monolingüe en castelán é do 36,4%. Os que escolleron só galego, un 13,7%. Os centros públicos foron os menos participativos. Os que máis, os privados.

Esta consulta non é vinculante e non debería ter nunca ese caracter. A Xunta pretende elaborar un novo decreto que regule o idioma no ensino para o curso 2010/2011, polo que para o próximo curso seguirase como ata agora.

Para consultar todos oa datos, por niveis (E. Infantil, Primaria, Secundaria e FP) ou por Provincias, pincha en RESULTADOS CONSULTA

Penso que é unha perda de tempo e un paso atrás. O noso idioma non merecía esto!

Hoxe, 30 de xullo, estréase  "Up", do director Pete Docter (Monstruos SA) e Bob Paterson. A película, de 06 minutos de duración e que tamén se estrea en formato 3D, de Disney•Pixar, é unha comedia de animación sobre un vendedor de globos de 78 anos, Carl Fredricksen, quen finalmente consegue levar a cabo o sono da súa vida ao enganchar miles de globos á súa casa e saír voando rumbo a América do Sur. Pero descubre que a maior das súas pesadelas tamén está embarcado na viaxe: un explorador da xungla de oito anos, chamado Russell, optimista por natureza.

Unha película para todos, non só para público infantil. Merece a pena!

Onte, 22 de xullo de 2009, foi un día moi intenso. NURIA GÓMEZ FERNÁNDEZ, Licenciada en Bioloxía, opción  Molecular, despois dun duro  traballo doutros de 5 anos de Doutoramento (con dúas etapas: DEA ou Diploma de Estudos Avanzados e TESE), defendeu finalmente a súa TESE DOUTORAL: "Genes de susceptibilidad al cáncer colorectal hereditario: Análisis en familias gallegas con poliposis colónica y sospecha de síndome de Lynch".

A tese foi dirixida polo Doutor Angel Carracedo Álvarez (Catedrático de Mediciña Legal da Facultade de Mediciña de Santiago e a Doutora Clara Ruíz Ponte, adxunta da Fundación Pública Galega de Mediciña Xenómica.

O acto celebrouse no Salón de Grados, da Facultade de Mediciña da Universidade de Santiago de Compostela.

Despois da deliberación do tribunal a cualificación foi de SOBRESALIENTE  CUM LAUDE (máximo grado académico universitario en doctoramento).

Tes que sentirte orgullosa, doutora, do acadado na etapa de estudante universitiria e de investigadora, como todos os da túa familia, entre os que estou eu, o teu pai.

As miñas felicidades!

VÍCTOR

Na viñeta de Davila, do xornal Faro de Vigo (20/07/09), amosa a crise nas vacacións, como a xente non gasta tanto en mariscadas, recurrindo a trucos para presumir diante dos amigos. En realidade o sector da hosteleria amosa preocupación, pois hai menos veraneasntes e os que viñeron gastan moito menos.

Parace que as mariscadas son máis de mexilóns e croques que doutra cousa. É a crise!

Xa está nos cines (dende o día 15) a sexta película, das oito previstas, do neno mago: Harry Potter e o misterio do príncipe. Unha película de máis de dúas horas e cuarto de duración, na que o protagonoista principal segue a facerse maior, perdendo a súa inocencia. A película ten menos acción que as anteriores, gañando en misterio e intriga, aparecendo as relascións sentimentales, propias da idade.

En fin, unha película propia para os seguidores de Harry Potter e para pasar un longo anaco de tarde con palomitas para o resto.

Aquí tedes o trailer.

Esta é a pregunta que millóns de persoas se fixeron ao longo do tempo: Estiveron Armstrong e Aldrin realmente na Lúa ou foi unha montaxe?

Conmemorando os 40 anos de tal fazaña (20 de xullo de 1969), o satélite artificial LRO, do que xa falamos hai tempo nesta páxina e que onte cumpríu un mes do seu lanzamento, acaba de enviar as primeiras imaxes dos lugares  de alunizaxe que as misións Apolo tiveron na Lúa. Precisamente nesta imaxe (NASA) amósase o módulo de alunizaxe do Apolo 11 e a sombra que proxecta.

Lémbrovos que este mesmo satélite esta fotografando con detalle a superficie lunar para atopar lugares axeitados para añunizaxe e asentamento de futuras misións.

Será esta unha proba de que realmente estiveron na Lúa?

Hai 40 anos eu era un papaz e estupefacto vin, a través da única cadea de TV, a chegada do home a Lúa. As televisión eran poucas, en branco e negro, e nos bares e en xuntanzas onde había algunha, presenciamos tal acontecemento.

Xa daquela, moitos vellos, pensaban que eso de ir á Lúa era un  conto, e aínda hoxe moitos manteñen ese reparo.

Aquí tedes as imaxes que eu presenciei daquela.

Hoxe remataou o curso. Os alumnos-as de 1º de ESO foron á Praía da Lamiña-Armona, acompañados de Olga, Arsenio, Pepe e Víctor. Alí realizamos actividades de E. Físisca e Ciencias da Natureza que non se poden realizar no IES. Pero tamén houbo tempo para o lecer, tal como amosa a fotografía.

Un bo día para un bo remate de curso. ACABOUSE!

Volve a Era do Xeo 3 e con ela Sid e compañía. Despois dos acontecemeentos da parte 2, a vida comenza a cambiar para Manny e os seus amigos. Scrat segue tratando de atrapar a súa querida landra, atopando posiblemente o amor nun esquío femia chamada Scratte. Manny e Ellie, esperan un bebé, Diego está reconsiderando a súa posición e pensa que se esta a volver débil. Sid comenza a desexar ter unha familia propia, e rouba alguns ovos de dinosaurios, esto conleva a que Sid remate nun estraño mundo subterráneo a onde os seus amigos deben ir rescataro, esquivando dinosaurios, afrontando diversos perigos e tamén facendo novos amigos.

Hai que estar antentos ao seu estreno!

O pasado venres 12, foille entregado a cada alumno-a de Secundaria e FP do noso Centro o modelo de cuestionario sobre a consulta ás familias sobre a  utilización das linguas no ensino non universitario de Galicia para facerllo cheagar ás súas casas. Ao mesmo tempo, fixeron o propio os centros de infantil e primaria. O prazo para a súa devolución remata o venres 19. Deberán entregarse en conserxería e pódese solicitar unha certificación de participación en Secretaria.

O modelo consta de 4 preguntas (iguais para Secundaria, FP, Primaria e Infantil), a saber:

Entramos na última semana, para moitos decisiva. Hai que insistir e non tirara a toalla. Concentración e traballo son os mellores consellos. E despois ...

Pois as clases rematan o martes 23. Neste último día os de 1º ESO irán á Praia da Armona-Lamiña para facer actividades de E.F. e Ciencias Naturais,  e os de 2º irán a Vigo.

Os días 24 e 25 serán as avaliacións por parte do profesorado e o venres día 26 ás11 horas a entrega de notas. Ese día pode comenzar un bo verán ou un menos bo.

Pero bueno, ata ese día queda moito que facer, claro,  se un quere.

A viñeta de Davila do xornal "Faro de Vigo" resume moi ben o sufrimento, case agonía da temporada do noso celtiña.

Unha temporada no apta para cardíacos e para non facer afición. Esperemos que a próxima sella mellor, en todos os aspectos.

Cada 31 de maio, a OMS (Organización mundial da saude) organiza o DÍA MUNDIAL SEN TABACO, unha iniciativa que ten por obxecto recordar os prexuizos que acarrea o tabaco para a socidade (non só para os fumadores), un dos problemas máis graves de saúde pública.

O tabaco é sinónimo de morte. Pensao antes de acender un cigarro!

Viñeta de Davila, do xornal Faro de Vigo (27/05/2009)

Onte foi un gran día para o Barcelona: A copa da Champions. A ela hai que sumar a Copa e a Liga. A viñeta de Dávila fai referencia precisamente a ese triplete.

Que o disfruten!

Este ano a RAG (Real Academia Galega) adícalle o día das letras Galegas 2009 ao escritor, ensaista e traductor  Ramón Piñeiro López. Entre os motivos para tal elección destacan a "dedicación total e desenteresada  da súa vida en defensa de Galicia  e a súa cultura, sendo unha referencia moral indiscutible e necesaria para as novas xeracións".

Naceu en Armea-Lama-Láncara (Lugo) o 31 de maio de 1915. Estudou bacaharelato en Lugo, aínda que nalgún momento traballou en Sarria. En 1931  asiste a un mitin de Lois Peña Novo que esperta nel o interese pola cultura e a política. Participou na fundación das mocidades do Partido Galeguista, sendo nomeado secretario de cultura. En 1934 participou nun mitin celebrado na praza da Quintana o 25 de xullo e, en 1936, chega a ser elixido secretario do comité provincial para o plebiscito do Estatuto de Autonomía de Galicia. Tralo alzamento militar de xullo de 1936, viuse obrigado a loitar na guerra civil no bando nacional. Rematada a contienda, comezou a estudar Filosofía e Letras na Universidade de Santiago. Dende 1943 participa na reorganización clandestina do Partido Galeguista. Detido en abril de 1946 permaneceu tres anos na cadea, malia se condenado a seis. Ao saír do cárcere, establécese en Santiago, defendendo a loita cultural fronte á loita armada e política. Interviu activamente na auto disolución do Partido Galeguista e en 1950 foi o adaíl do grupo que fundou a Editorial Galaxia (da que foi o primeiro director literario), que en pleno franquismo comezou a publicar libros en galego e sobre asuntos relacionados con Galicia.Xa na democracia, formou parte do 1º parlamento autonómico, entre 1981 e 1985, como independiente, dentro das listas do PSdG-PSOE pola provincia de A Coruña. Desta etapa compre destacar o seu labor de ponente da Lei de Normalización Lingüística. En 1998 entra na Real Academia Galega. Dende 1983 viña desempeñando o cargo de 1º presidente do Consello da Cultura Galega, ata a súa morte, o 27 de agosto de 1990.

A súa obra non é abundante, toda ela baixo a temática da "filosofía da saudade". Publicou artigos na revista GRIAL, onde asinaba co pseudónimo de Luis Veiga do Campo, así como colarboracións en obras colectivas e proemios de moitos libros.

• Siñificado metafísico da saudade (Colección Grial, 1951)
• A saudade en Rosalía (Galaxia, 1952)
• A lingua, sangue do espíritu (Galicia, Bos Aires, 1952)
• Pra unha filosofía da saudade (Galaxia, 1953)
• A filosofía i o home (Grial, 1963)
• A lingoaxe i as língoas (Galaxia, 1967; reed. facs. Consello da Cultura Galega, 1994)
• Olladas no futuro (Galaxia, 1974⁾
• Lembrando a Castelao (SEPT, 1975)
• Vicisitudes históricas da cultura galega (Ediciós do Castro, 1975)
• Saudade e sociedade, dimensións do home (1975)
• Filosofía da saudade (Galaxia, 1984)
• Castelao político (Anthropos, Barcelona, 1986)
• Cartas para os amigos (El Correo Gallego, 1992)
• Un epistolario de Ramón Piñeiro (Galaxia, 2000)
• Galicia (Galaxia, 2001)
• Da miña acordanza. Memorias (Galaxia, 2002)

Compre destacar tamén o seu traballo como traductor.

Ata aqui o comemorativo, pero e o significado? Todos os que foron agasallados co Día das Letras Galegas, foron homes e mulleres que fixeron moito pola nosa cultura e polo noso idioma: O GALEGO. E ti? É unha boa pregunta e merece tamén unha boa reflexión. Eu anímote a que comences unha campaña propia en defensa do noso idioma. Como? Pois con toda normalidade, sen vergonza: falándoo.

Guía informándonos sobre unha mámoa descuberta.

Xa estamos de volta. Foron dous dían intensos, pero penso que merecue a pena. O relato da viaxe foi o seguinte:

DÍA 12 (Martes): Saímos sobre as 8,30. Un día feo, escuro e chuvioso, tanto que non puidemos parar en Salvaterra (parada "técnica") e fíxemolo en Monçao, cando amainou un chisco. De seguido directos á Porta de Lamas de Mouro, no Parque Nacional Peneda-Gerês, onde visitámos as instalación, e debido a chuvia persistente , as actividades (todas elas relacionadas coa temática do Ordeamento do Territorio) foron en instalacións a cuberto. E seguía a chuvia, polo que nos desprazamos a Castro Leboreiro, onde nos recibiron cos brazos abertos. A freguesía facilitounos un local (Centro Cívico), con calefacción, para comer. A tarde volvía pintar mal e decidiron os guías ir a altitudes máis baixas, e foi positivo pois parou de chover. Visitamos unha mámoa e unha branda (alí os habitantes teñen dúas casas para levar o gando, unha para o inverno a altitudes baixas e outra para o verán, estas últimas son as brandas). Despois visitamos A Peneda (coa súa igrexa situada baixo un espectacular penedo rochoso), e camiño cara a Melgaço. Alí  na Pousada da Xuventude foi onde nos aloxamos (unhas instalacións óptimas e un bo trato). Así rematou o primeiro día. Bueno, a noite foi longa ...

DÍA 13 (Mércores): O día comenzou moi pronto, para moito antes, e adaptarse á hora  era un problema (unha hora menos en Portugal). Despois dun bo pequeno almorzo e de recoller as nosas habitacións saímos camiñando ata o centro de Melgaço (20 min). Na Camara municipal escomenzamos a visita : Espazo Memoria e Fronteira (museo relacionado co contrabando e a emigración), ruínas arquelóxicas da Praza da República (que puxeron ao descuberto un foso da antigua muralla e elementos da fortificación), o museo do cinema  Jean Loup Passek (un espazo para revivir as memorias do cine) e a Torre Menagem (do século XIII, clasificada como Monumento Nacional). Despois tivemos unha hora de lecer libre e toca a comer. Unha hora de descando ata a chegada do autobús (16 horas) e o regreso.

Despois de case dúas horas, incluído unha "parada técnica" en Vilanoa de Cerveira, chegamos ás 17,50 horas ao IES.

Un agradecemento ao PROXECTO TERRA  que financiou (salvo o autocar) todos os gastos, ao persoal da Camara de Melgaço, ao persoal da Pousada da Xuventude, A freguesía de Castro Leboreiro, ao persoal do Parque N.P.G. e aos guías e outras persoas que fixeron posible esta actividade.

Mañá, 12 de maio, oa alumnos da A21EG, Teatro e Ponte nas Ondas, realizaran unha excursión á Melgaço (Potugal).

Melgaço é unha vila poortuguesa no Distrito de Viana do Castelo, rexión Norte e subrexión do Miño-Lima, con preto de 1300 habitantes. O Municipio conta con 9996 habitantes distribuidos en 18 freguesías e con 239,04 km². Limita ao norte e ao leste con España, ao suroeste co municipio de arcos de Valdevez, e ao oeste con Monçao. 

Pola mañá estaremos en Pota de Lamas de Moro (no Parque Nacional Peneda-Xeres) e á tardiña baixaremos xa á Pousada da Xuventude en Megaço.

O día 13, xoves visitaremos Melgaço e sobre as 4  da tarde iniciaremos o retorno.

Se queres coñecer algo máis sobre Melgaço pincha en Melgaço

¡Que o tempo nos acompañe e que sea proveitosa esta saída!

Hoxe, todos os comentarios son sobre o fútbol e sobre o Barcelona. A verdade é que é un fito importante pasar a unha final, pero nunca chegando a situacións tan incribles.

O asunto foi que pasou, eso si, en tempos de desconto e con moitas connotacións durante o partido, pero pasou e eso é o que conta, e todos-as, aiída que non sexan deste equipo deberían de estar contentos que un cub español acade tal proeza.

A viñeta de faro de Vigo de hoxe, firmada por Luis Davila, trata sobre este tema.

¡Hai que tomar a vida e o deporte con máis calma!

Grupo dos 50 alumno-as e 3 profesores-as participantes na saída a Ourense

Pois estamos xa de volta de Ourense. Tivemos un fermoso día, eso si con moita calor. Tal como esta previsto, dúas guías acompañáronnos pola cidade. Escomenzamos na Alameda, visitamos as Burgas, a maior parte do casco vello, a Catedral, a Praza Maior e de volta a Alameda. Por certo, neste percorrido coincidimos coa celebración por esa zona do Correlinguas.

Collemos o autobús e fomos ao Polígono Industrial de Pereiro, onde visitamos unha fábrica de téxtil (Lonia SA) que fabrica para Carolina Herrera e Purificación García. Por certo as instalación con moita tecnoloxía.

Á volta cara Ourense, recorremos algún dos barrios máis significativos da cidade e pasamos por tres das moitas pontes que hai sobre o río Miño. Despois de deixar ás guías na estación do ferrocarril, dirixímonos ás térmas de Outariz, nas aforas de Ourense, á beira do Miño. Alí comemos e disfrutamos desas augas quentes, da paisaxe e do descanso da paraxe.

En torno ás 5 da tarde comenzamos o regreso. Un bo día en todos os aspectos.

Penso que é xusto agradecer ao Proxecto Terra do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia esta posibilidade que nos deu coa organización desta actividade.

Mañá, 6 de maio, os alumnos-as de 1º ESO visitardes a cidade de Ourense, grazas ao Proxecto Terra, do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia.

A cada un de vós entregarásevos unha pequena guía da cidade, así como diverso material. Estaredes acompañados por guías  e profesores que trataran de que coñezades os espazos máis emblemáticos desta cidade, a cidade das pontes sobre o río Miño.

Neste blog publiquei, alá polo mes de agosto, algúns artigos sobre esta cidade. Non estaria mal revisalos para que cando os guías fixeran referencia souperades de que vai o tema.

Se  así o consideras pincha en:

AS BURGAS

A PONTE

O SANTO CRISTO

O tema da viñeta de humor de "O Carrabouxo", do xornal La Región do 27-04-2009, trata da gripe porcina que está a causar tantos problemas en todo o mundo e que ten como foco emisor México.

Esta é unha enfermidade respiratoria  altamente contaxiosa que padecen os porcos. Prodúcea un dos múltiples virus da gripe do tipo A que existen. O índice de mortalidade nos humanos e  baixo (entre o 1 e o 4 %). Os síntomas desta enfermidade son moi similares aos da gripe humana (tos, febre, dor de cabeza e músculos). Non se contaxia ao inxerir animais enfermos ou productos derivados, xa que o virus morre a temperaturas superiores aos 70ºC.

O paro, ese gran problema que afecta xa a máis de 4 millóns de españois, é o tema elexido por Davila na súa viñeta do xornal "Faro de Vigo" de hoxe, tomando a idea dunha película rodada na ría de Vigo "Los lunes al sol".

A verdade é que o tema non é para risas!

Hoxe  23 de abril, celébrase, por segundo ano, o Día do Científico Galego, iniciativa da RAGC (Real Academia Galega das Ciencias), que pretende recompensar a aqueles que contribuíron ao desenvolvemento do coñecemento e da innovación en Galicia. Este ano adícaselle a ISIDRO PARGA PONDAL.

Isidro Parga Pondal, xeólogo galego. Naceu en Laxe (A Coruña) o 17 de decembro de 1900. Estudou o bacharelato en Santiago, a carreira de química en Madrid e o doutorado en Zurich. Ao comenzo da Guerra Civil, foi purgado do seu posto de profesor, retirándose a Laxe, onde creou unha empresa mineira para a explotación do caolin. Máis tarde creou o Instituto Xeolóxico de Laxe, no que traballou ata o ano 1969, cando se retirou. Morreu en A Coruña o 4 de maio de 1986.

 A  UNESCO acaba de poñer en marcha onte a  Bilioteca Digital Mundial (DM), un  servizo que permite acceder gratuitamente, a través de Internet, aos fondos das grandes bibliotecas internacionais e en varios idiomas, entre eles o español.

A BDM permite consultar documentos conservados nas  máis prestixiosas bibliotecas de calquera parte do mundo, e non só libros, senón manuscritos, mapas, películas, etc.,  dispoñibles sen ningún tipo de restricción.

¡A cultura ao alcance de todos!

Se queres coñecela pincha en  BIBLIOTECA DIGITAL MUNDIAL

Acaba de xurdir unha nova páxina web sobre cooperativismo dirixida a centros, profesorado e alumnado de primaria, secundaria e FP. Nela podedes consultarse as convocatorias a premios sobre cooperativismo e as seccións que conteñen recursos educativos para diferentes niveis: ideas para traballos en grupo, unidades didácticas, cómics e aventuras interactivas, xogos cooperativos, información e manuais de autoemprego etc.

Eu botarialle unh vistazo! E ti? Se queres pinha en O Cooperativismo no Ensino

  Mosquito Aedes aegypti

Nos últimos días a palabra DENGUE foi repetitiva, concretamente foi noticia en Arxentina, que admitiu un gran brote desta enfermidade, que comenzou en xaneiro e da que xa se contabilizan cinco mortos.. Pero, que é o DENGUE?

O dengue é unha enfermidade viral transmitida pola picadura do mosquito Aedes aegypti. Preséntase de dúas formas: febre do dengue (enfermidade grave de tipo gripal que afecta aos nenos maiores e aos adultos, pero que rara vez causa a morte) e a febre hemorráxica do dengue (FHD, forma máis grave, na que aparecen hemorraxias e ás veces un estado de choque que leva á morte. No caso dos nenos é sumamente grave).

Suelen aparecer nos trópicos, Africa e centroamérica, aínda que nos últimos tempos apareceron en Europa e Norteamérica.

O nome ven dos catro virus que a producen (DEN-1, DEN-2, DEN-3 ou DEN-4). Esta enfermidade infecciosa maniféstase polo inicio dunha repentina febre, dores de cabeza, musculares e nas articulacións e erupcións na pel. Tamén poden aparecer gastritis, con dores abdominais, náuseas, vómitos e diarrea. Precisamente, en moitos casos, ao non aparecer erupcións na pel, poden ser diagnosticados como gripe ou outras infeccións virales.

Non hai medicamento específico para tratar o dengue e tampouco vacina, aínda que se fixeron moitos adiantos.

Nesta viñeta de Javier Aguilera (Faro de Vigo 08/04/09) parodia sobre o mal tempo destas vacacións de Semana Santa.

Lembra que se queres coñecer todo sobre o tempo, en ENLACES tes dous puntos para consultar: o tempo en Galicia e o tempo no Mundo.

Seguro que todos e todas coñecedes que é e por que se celebra o Día das Letras Galegas, pero seguro que poucos coñecedes o Día do Científico Galego. Imos ver.

O pasado 23 de abril de 2008, celebrouse por primeira vez, o Día do Científico Galego, iniciativa da RAGC (Real Academia Galega das Ciencias), que pretende recompensar a aqueles que contribuíron ao desenvolvemento do coñecemento e da innovación en Galicia. Nesa data adicóuselle ao matemático Enrique Vidal Abascal. No presente ano, e o mesmo día 23 de abril, adicaráselle a Isidro Parga Pondal, o pai da xeoloxía da nosa comunidade.

Isidro Parga Pondal, xeólogo galego. Naceu en Laxe (A Coruña) o 17 de decembro de 1900. Estudou o bacharelato en Santiago, a carreira de química en Madrid e o doutorado en Zurich. Ao comenzo da Guerra Civil, foi purgado do seu posto de profesor, retirándose a Laxe, onde creou unha empresa mineira para a explotación do caolin. Máis tarde creou o Instituto Xeolóxico de Laxe, no que traballou ata o ano 1969, cando se retirou. Morreu en A Coruña o 4 de maio de 1986.

Terremoto de L’Aquila (Foto: Elpais.com)

A noticia destes últimos días está nese forte terremoto de L’Aquila (Italia) cunha magnitude de 6,3 graos na escala de Richter, así como réplicas comprendidase entre 3,8  e 4,8. Deixando a un lado os desastres materiais, o máis preocupante son o número de mortos (ao redor de 200) e numerosos desaparecidos.

Pero, sabes como se produce un terremoto?  Como se miden? Que é a magnitude dun terremoto? E a intensidade? No seguinte gráfico interactivo do xornal El País, poder obter contestación a esa pregunta, pinchando en TERREMOTOS.

Tal como prometín, hoxe tócalle a proposta de UN LIBRO, pero en galego. Trátase de "A espreita na penunmbra" da escritora galega María Canosa Blanco (Cee, 1978).

O seu argumento é o seguinte: Marc e a súa familia viven felices nunha bonita urbanización, pero un día un estraño suceso acaba facendo abalar toda esa harmonía: no armario do cuarto dos seus pais unha arrepiante voz, procedente do pasado, fai a súa aparición. Para fuxir dos malos agoiros que ese estraño fenómeno anuncia para todos, deciden marchar a París nunha viaxe de lecer. Así se desencadea a traxedia máis estarrecedora que poida afectar a un ser humano.

Misterio, intriga  e suspense... ¡Que máis queredes!

¡Boa lectura!

Se onte a miña proposta era ir ao cine, hoxe é ler UN LIBRO, pero non un libro de texto, senón un libro de lectura.

A miña proposta é dun libro en castelán (mañá será outro en galego). O seu título é "Los gigantes de la luna", de Gonzalo Moure Trenor ( Valencia, 1951) e da editorial Edelvives, da colección Ala Delta, serie Verde.

O seu argumento trata da relación entre Pablo, un rapaz moi introvertido (apodado polo seu pai como o caracol mutante), cunha rapaza saharaui, Maisma, procedente dun campamento de refuxiados, quen lle conta o segredo dos xigantes da lúa, que no será o que el pensaba: un barco cheo de prata, senón noutra cousa. Xeográficamente sitúase na costa asturiana, e ... non conto máis.

Merce a pena. ¡Seguro!

Antes estes días de vacacións podemos preguntarnos ¿Que facer? Seguro que moitos teñen a contestación rápida: ¡Non facer nada! Pero o día ten 24 horas e 10 días x 24 horas = 240 horas .... ¡Bueno, que queda tempo para todo! Por esa razón propoñereivos, se o considerades oportuno, algunhas iniciativas compatibles co descanso.

A primeira, ir ao CINE. Estréase hoxe unha película de animación 3D (por eso se vades procurade ir a un cine con estas características) titulada "Monstruos contra Alieníxenas".  Ten unha duración de 1h e 34 min, de nacionalidade EEUU,  o seu director é Conrad Vernon.

Pero para que teñades unha idea do que vai aquí tedes o trailer. Se a vede, seguro que descansades e pasádelo ben.

Nesta viñeta "O Carrabouxo" (Xosé Lois) publicada no xornal La Región do pasado 20-03-09, satiriza sobre o apagón dunha hora, do pasado sábado, na celebración da "hora do planeta". 

En verdade hai moitas luces acesas durante a noite innecesariamente. Hai que empezar por esas para aforrar enerxía.

Viñeta de Dávila (Faro de Vigo 22/03/09)

Neste viñeta de Dávila, faise referencia aos anuncios esperemos que infundados, da nova política sobre o idioma galego. Ao parecer o castelán vai, como di a viñeta, a engulir ao galego. Seguramente moitos quedarán moi contentos e outros ... Dende o meu punto de vista hai que ter un respecto pola lingua do noso país (a nosa, o GALEGO), independientemente de que teñamos unha competencia lingüística igual en castelán (lingua cooficial en galicia) e se podemos en inglés, francés, portugués, ... , pois ao fin e ao cabo con canta máis xente nos relacionemos lingüísticamente moito mellor.

Espero que o sentido común (eso que cada vez se perde máis, e así imos) perdure neste caso.

¡Vermos que acontece!

Xa era hora que desaparecera un dos significados do termo gallego do Diccionario da Real Academia Española, no que, como se pode ver máis abaixo no apartado 5, significaba despectivamente tonto.

gallego, ga.

(Del lat. Gallaecus).

1. adj. Natural de Galicia. U. t. c. s.

2. adj. Perteneciente o relativo a esta comunidad autónoma de España.

3. adj. En Castilla, se dice del viento cauro o noroeste, que viene de la parte de Galicia. U. t. c. s.

4. adj. Ant., Arg., Col. y Ur. Dicho de una persona: Nacida en España o de ascendencia española. U. t. c. s.

5. adj. C. Rica, tonto. (‖ falto de entendimiento o razón).

6. adj. El Salv, tartamudo.

7. m. Lengua de los gallegos.

8. m. C. Rica y Nic. Especie de lagartija crestada que vive en las orillas de los ríos y nada con mucha rapidez.

9. m. C. Rica. libélula.

10. m. Cuba y P. Rico. Ave palmípeda de plumaje ceniciento, rabadilla, vientre y cola blancos, patas, pico y párpados rojizos.

11. m. Cuba. En un ingenio, dispositivo que aplana y nivela la caña antes de ser molida.

  Esta loita, gañada pola persistencia dunha galega (nin tonta nin tartamuda), naquel momento estudiante de maxisterio  se Santiago de Compostela, surtirá efecto dentro dun par de meses do diccionario que a RAE ten en internet e en papel a partir do diccionario que se publicará no ano 2013. 

¡Que chegue pronto ese día! ¡O significado número 6, tamén o podían quitar!

Dávila (Faro de Vigo 20-03-09)

A viñeta  de Dávila, fai referencia ao tempo primaveral ou incluso de verán que estamos disfrutando. Esperemos non pagar máis tarde as consecuencias. De calquera xeito parece que as témporas entraron ben.

A Biblioteca Virtual de Prensa Histórica é un proxecto posto en marcha, resultado dun proceso de dixitalización cooperativa do Ministerio de Cultura, as Comunidades Autónomas e outras institucións da memoria, co que se pretende, simultaneamente, preservar e facer accesibles uns materiais bibliográficos que se caracterizan por ser exemplares únicos e, polo tanto, de difícil acceso.

Un exemplo: A consulta dalgúns dos 11 documentos que corresponden a Galicia: o xornal do 1 de xaneiro de 1925 do xornal de Lugo "El Progreso".

Se estás interesado pincha no enlace permanente ou en Biblioteca Virtual de Prensa Historica

Hoxe celébrase o DÍA INTERNACIONAL DA MULLER. Neste día conmemórase a loita da muller pola súa participación, pola igualdade co home, na sociedade e no seu desenvolvemento íntegro como persoa.

¡Feliz día!

Nesta viñeta de Luis Davila (publicado no xornal de hoxe de Faro de Vigo) móstrase a marcha do que foi ata agora Presidente da Xunta, o famoso Audi da discorsia, que tanto deu que falar,  e sobre el as gaivotas simbolo do partido gañador das eleccións. Completa a viñeta, ao fondo, os aeroxeradores do cuestionado plan eólico e o deserto que terá que pasar o partido perderor.

Reactivación do volcán Chaitén (Foto:Infobae.com)

O pasado 12/05/08 daba conta da entrada en erupción do volcán chileno Chaitén, situado nos Andes meridionais, despois de estar "durmido" uns 10.000 anos. Ao parecer nos últimos días a actividade volcánica volveu aumentar dunha forma moi violenta, o que levou ás autoridades chilenas a evacuar aos habitantes da localidade do mesmo nome que o volcán. O curiso é que numerosas persoas néganse a marchar.

A situación é moi perigosa pois o macizo ten  unha fractura superior a un quilómetro no domo, sector sur, con evidentes sinais de colapso e de producirse chuvias intensas sobre o volcán, xerarían aluvións de gran magnitude, provocando  daños na  cidade de Chaitén.

Se queres recordar os datos do volcán, xa publicados pincha en VOLCÁN CHAITÉN  

Unha das imaxes do desfile do venres pasado (www.galiciasuroeste.info)

O pasado venres, 29 de febreiro, os esolares volveron saír ás rúas de A Guarda. Digo que volveron, pois había máis dunha década que esto non acontecía. Moitas serían as razóns para este parón de anos, pero eu penso que indepenedentemente dos motivos hai un triúnfo da tradición e da ilusión que poñen rapaces e profes e en resumo toda a comunidade escolar.

Seguramente, nestes días xa oficais do entroido, veremos disfraces sofisticados, con moito fasto e inversión de moitos caros. Se o entroido dos esolares se caracteriza por algo é pola esencia do mesmo entroido: a emprega de materiais sinxelos (antiguamente eran ropuas vellas e trapos). Nestes traballos predomina a imaxinación, o colorido, ... Pero canto traballo hai detrás, moitas veces pouco valorado! Como se os profesionais  que atenden aos nosos fillos fíxeran esto por perder o tempo! Reivindico este traballo, esa dedicación dos profesores. Tamén reivindico a ilusión  dos rapaces, e tamén o paio, non tan maioritario, dos pais, que queren recuperar tradicións que eles tiveron.

En resumo, os meus parabén  a todos os centros polo esforzo. Boto de menos non estar ahí! Eran outros tempos... Só un deseso para o ano próximo: continuar con este entroido de nenos e se é posible que participe tamén o IES.

Se queredes ver as fotografías do desfile (que publica www.galiciasuroeste.info) só tedes que pinchar en ENTROIDO ESCOLAR 2009

Propoñémosvos este sitio (do Portal Educativo da Consellería de Educación e Ordenación Universitaria) onde atoparedes información sobre a celebración do Entroido en Galicia, entendido como un feito social e cultural. Atoparedes información sobre máscaras típicas, días de  celebración e gastronomía típica destas datas. Tamén podemos saber cousas sobre esta celebración no resto de España  e noutros lugares do mundo.

Para acceder pincha en ENTROIDO

Parece que volvemos ás andadas no que se refire ao emprego dos idiomas na nosa terra. Teimas e máis teimas  sen fundamento ningún. A miña modesta opión é que o idioma ten unha única misión fundamental: "server como medio de comunicaión que nos permita entendernos, transmitir mensaxes". Cada día tratamos de aprender novos idiomas con esa finalidade, e paréceme correcto. Pero nunca olvidemos o medio no que vivimos, o noso lugar, a nosa poboación, a nosa provincia, a nosa comunidade, e nela convivindo con moitos outros (pois viven moitas persoas de fóra da nosa comunidade e doutros países) debemos de coñecer e empregar o idioma de Galicia: o galelo. Merece respecto. Para os que pensan que o castelán, idioma que debemos de coñecer, está en perigo penso que con esta viñeta de O Carrabouxo do xornal La Región de onte, poden dispar dúbidas.

¡A/O adolescente deste vídeo pode ser calquera de vós!

Hoxe 10 de febreiro celébrase o Día Internacional da Internet Seguro. A Comisión Europea pon en marcha un novo programa "Internet Seguro 2009-2013", co que preténde atallar o cada vez máis estendido acoso por Internet, ou "ciberbullying", xa que é  unha das agresións más comúns entre as/os menores.

Nunca permitas esa situación. Procura non deixar datos persoais que te identifiquen na Internet. Un xogo pode rematar mal. Denuncia a situación ante pais, profesores ou titores.

Para máis información pincha en ANTI-BULLYING [Línea de Axuda contra o Acoso Escolar]

Nesta vineta de DÁVILA do xornal Faro de Vigo de hoxe, reflicte a situación de moitos pobos do interior de Galicia coas últimas neveradas, pero en clave de humor. Por certo, cantos de vós, meus alumnos-as quixerades estar na situación de non asistir a clase por neve e de paso disfrutar dela, pero a verdade é que ten tamén moitos inconvintes.

Comentando a viñeta: ¡Cada un ten as súas prioridades! ¡Despois de tanto tempo metido na casa!

Hoxe 4 de febreiro celébrase o DÍA INTERNACIONAL CONTRA O CANCRO. Neste ano o lema é "GÚSTAME FACER DEPORTE E COMER DE TODO" na que participan os principais actores  da versión española do musical "High School Musical".

Entre o 35% e ol 40% dos tumores poden previrse cunha alimentación san  exercicio físico dende a infancia. Por eso a campaña pretende fomentar os hábitos saudables entre os máis pequenos, cada vez con maior sobrepeso.

¡A tomar nota todos, pois a esta enfermidade estamos expostos calquera!

Viñeta de Quesada, publicada o 28-01-09 no xornal Faro de Vigo, onde con certa picaresca e retranca trata o tema do tabaco.

Un consello: "Deixa o tabaco. Non axuda a nada"

1ª En España consómense ao ano 270.000 toneladas (270.000.000 kg) de papel de oficina, das que só o 3% son de papel reciclado.

¡20 toneladas de papel reciclado aforran 634.000 litros de auga!

¡Queda moito por facer!

2ª Dende o pasado 1 de xaneiro xa non se imprime o BOE (Boletín Oficial do Estado). Esto leva un  aforro de 3.500 toneladas (3.500.000 kg) de papel. A versión dixital é dende esa data a única e ten caracter oficial. Pero non é só aforro en papel, tamén en cartos: 3,6 millóns de € (que foi o que custou facelo en papel o ano 2007).

¡Boa iniciativa!

Desde abaixo (Foto: Manuel Marras)

No xornal de hoxe (La Voz de Galicia), na súa edición dixital, publica hoxe un álbum sobre o Monte Santa Tegra, co título: MONTE DE SANTA TEGRA, A ENVEXABLE PEGADA HISTÓRICA. Consta de 13 fotos e son da autoría de Manuel Marras.

¡Imos velas! Pincha en MONTE SANTA TEGRA

Viñeta de Dávila no xornal Faro de Vigo do 17-01-09

Levamos varios días cun FRÍO tan grande que podemos cualificalo como INVERNAL. A estación meteorolócica no noso Centro rexistrou na última semana unha mínima a reseñar -3ºC e eso que estamos nas proximidades do mar.

Sobre esta temática trata a viñeta de O Carrabouxo, publicado no xornal La Región no día de onte. ¡Que frío!

Non sei vós, pero éu son un seguidor, dende moi pequeno, das aventuras de Tin Tin (o neno-reporteiro) e hoxe está de cumpreanos, nada menos que 80 anos.

Dende que un debuxante belga de 21 anos, chamado George Remi (que firmaba co seudónimo Hergè, que procede de darlle a volta ás súas iniciais RG, pronunciadas en francés) publicara a primeira tira cómica con Tintín no suplemento infantil do diario belga "Le Vingtieme Siecle" o 10 de xaneiro de 1929, publicáronse máis de 200 millóns de libros coas súas aventuras en máis de 50 idiomas. 

A primeira aventura foi "Tintín nopaís dos soviets" (portada que vedes na fotografía) e aproximadamente durante un ano seguiron publicándose mo formato de serie, ata que, debido a súa popularidade , convertíronse en libro.

Durante a vida de Hergè publicáronse un total de 23 libros de Tintín. Un máis publicóuse despois de que morrera en 1983. Todos os anos véndense uns cuatro millóns de libros de Tintín no mundo.

¡Felicidades Tin Tin!

No día de hoxe, día de Reis, en case todas as casas prodigáronse os regalos. Regalos dos pais, dos avós, dos irmáns, dos padriños, ... ¡Regalos e máis regalos! ¡E eso que estamos en época de crise! No día de onte, as rúas estaban  ateigadas de xente, con presas, mercando os últimos agasallos, pero eses agasallos ou reis consumistas tiñan algunha ilusión?

ILUSIÓN, palabra que case desapereceu do noso vocabulario. Si, pois a maior parte dos regalos contamos con eles, veñen a paliar cousas que precisamos (que por outro lado aínda son prácticos), moitas veces repetitivos. Penso que os únicos que se libran desta situación son os máis pequenos que na noite pasada durmiron cun ollo aberto pensando que ían chegar os reis, eso si para traerlles o que eles xa pediran, polo que é unha ilusión a medias, unha ilusión de conseguir o que querías.

Moito cambiaron os tempos, para mellor, penso eu, pero non neste aspecto, o da ilusión, non só neste día de reis, senón na ilusión da vida, do traballo, do que teño que facer, etc.

Sobre este tema deixovos cunha naracción dunha persoa da miña casa, que fai os  seus pinitos literarios, que trata esta problemática. Espero que sexa do voso agrado e que serva  de reflexión sobre esa palabriña: A ILUSIÓN.

Unha lenda de Nadal

Dise que cada vez que un neno deixa de crer nos trasgos, un destes morre. Pois algo parecido sucede co Nadal.  Cada vez que un de nós, nenos e non tan nenos, deixa de crer nel, nos Reis Magos, ou na súa maxia… o Nadal, deixa de ter sentido.

A historia que vos vou contar non é máis que como a ilusión dun neno, puido facer que os seus soños se fixeran realidade. E grazas a outros nenos coma el, que o Nadal siga existindo:

Polo ermo camiño das Fontiñas o frío pousase sobre as molladas follas das árbores, e os refachos de vento moven as tellas e as ventás da casa de Marco.

Este inverno presentouse máis frío que de costume. Una gran nevada enchía tódalas herdades co seu branco manto… O Nadal estaba próximo.

Marco ten 7 anos, e a súa humilde familia vivía nunha vella casa afastada da montañosa vila das Cabanas. Os seus pais traballaban no campo, polo que máis ben era una familia con poucos recursos económicos, e xa facía varios anos nos que cada 6 de xaneiro non agardaban regalos baixo a árbore.

-“Mamá, ¿Por qué os Reis Magos nunca se lembran de nós, e non nos deixan regalos baixo a árbore?”- preguntaba.

-“Porque senón os camelos morrerían co frío, porque xa sabes que os camelos son de climas quentes”.

Polo que Marco razoaba: “¡Ah! Entón é por iso os nenos de Groenlandia teñen a Santa Claus para que lles traia regalos.”

A pesar de todo, cada ano, Marco escribía con gran ilusión a carta ás Súas Maxestades, fixese frío ou non. Xa facía 2 anos que seguía pedindo o mesmo regalo, un trineo de madeira. E cada ano, podía comprobar como non estaba ó carón da árbore. Malia todo, Marco nunca perdeu a esperanza de que algún día puidese ver cumprido o seu soño de poder xogar polos campos preto da súa casa co seu marabilloso trineo. Este ano non ía ser menos, e días antes da sinalada data, Marco comezou a escribir a súa carta.

A súa nai Elsa, admiraba a ilusión do seu fillo, pero sabía que un ano máis o seu soño non podería ser realidade. A situación económica estaba mal, e outra vez a seca árbore non tería regalos ós seus pés.

Os días foron pasando paseniño a paseniño de igual maneira que caían as folerpas de neve, e deste xeito chegou a véspera do día de Reis. Elsa xa fixera todo o posible para facerlle ver o seu fillo as dificultades que tiñan os Reis Magos para poder chegar a súa casa, pero aínda así o neno resistíase a crer o evidente:

-“Mamá, non digas iso, eu presinto que esta noite virán, sei que virán”.

-“Non fillo, non esperes gran cousa, será difícil, anuncian unha gran nevada esta noite”.

Nese mesmo intre, o pai entra pola porta:

-“¡Papá, papá! ¿A que esta noite virán os Reis e van traer o meu trineo? ¿A que si papá, a que si?”

O pai frunciu o ceño, e súa resposta no foi outra que a que supuña arrebatarlle a ilusión a un neno:

-“Non fillo, creo que xa van sendo horas de que medres. Vouche dicir unha verdade que pode que che doa, pero xa é tempo de sabela: Os Reis Magos non existen.”

O neno todo asustado replicou: “¡Non é mentira, non digas iso! ¿Mamá, a que está a mentindo?”

A nai calada, só foi capaz de asentir. Nese intre o pobre rapaz comprendeu o que pasaba, e decepcionado correu cara súa habitación mentres un mar de bágoas corría polas súas fazulas.  

Aquela noite foi triste para Marco, para el, ou para calquera outro neno ó que lle arrebatan a ilusión de tal xeito. Pero a pesar de todo, Marco non se deu por vencido, é como era costume nel, antes de deitarse baixou á cociña encher un barreño con auga para os camelos. Os nervios impedíanlle durmir a xeito. Xa era media noite, e as secas badaladas do reloxo da igrexa das Cabanas escoitábanse coma un rumor por mor do vento que zoaba naquela zona. Marco seguía na súa cama, quedo, somnolento, inmerso da escuridade da súa habitación. Naquel instante escoitou uns ruídos que proviñan da cociña, coma pasos. A emoción de Marco comezou a xurdir… pouco a pouco escoitaba como aqueles pasos aproximábanse cara o cuarto onde se atopaba a árbore. Marco xa non podía conterse máis, e dun chimpo baixou da cama e buliu escaleiras en baixo. Mentres baixaba podía ver coma un máxico resplandor diminuía na habitación onde se atopaba a árbore e con el, o ruído que antes escoitaba dende o seu cuarto. Refregando os ollos, alí estaba a ergueita figura do rapaz fronte a árbore, que non podía crer o que estaba contemplando, ¡o seu trineo estaba alí!

Rapidamente buliu escaleiras arriba para espertar ós seus pais:

-“¡¡Mamá, papá!! ¡¡O meu trineo, touxérono!! ¡¡Aquí está!!!

-“¿¡Pero que dis? ¡Ti  estás a durmir!

A incredulidade dos pais era igual ca do seu fillo. Non podían dar cabida ó sucedido.

-“Elsa, ¿fuches ti verdade?, ¡fuches ti quen o deixou baixo a árbore!

-“¡Non Tomás, non! ¡Eu non teño nada que ver! ¿Cando ía ir, se estiven toda a noite contigo?

É era certo. Algo máxico sucedera. Se ningún dos pais de Marco puxera o trineo alí, ¿quén ía ser?

Vela aquí está un exemplo máis do que a maxia do Nadal, a ilusión e o espírito destas datas pode chegar a facer. Sexades nenos ou non, nunca perdades a ilusión polos vosos soños. Quen sabe, se vos portades ben, igual a Súas Maxestades poñen da súa parte para poder cumprilos.

                                                                                                                              Koyumbaba

Nesta viñeta de Kiko publicada no Faro de Vigo (05/01/209) recóllese a problemática da crise, agudizada na costa de xaneiro, despois dos grandes gastos do Nadal.

Na nosa cultura o Nadal leva consigo aparellado tres figuras que acudiron a adorar a Xesus e leváronlle tres presentes: ouro, incenso e mirra. Esas figuras son os Reis Magos de Oriente.

Un semanal ligado a un periódico nacional "El Pais" facía hoxe unha reflexión sobre estas tres figuras, preguntándose: ¿Existiron realmente? ¿Eran homes ou mulleres? ¿Cantos eran? ¿Eran reis realmente ou non? ¿De onde eran? ¿Seguiron unha estrela?

Tratarei de describir os aspectos máis salientables desta reportaxe histórica de Luis Miguel Ariza.

1º  Na Biblia non se cita nin unha soa vez que eran reis. Os evanxeos falan "simbolicamente" de Magos, pero sen citar número e sexo. Investigando textos, as tradiciones antiguas suxiren que puideron existir ata doce. Foi o papa Leo o Grande (entre os anos 440 e 464 despois de Cristo) o que popularizou a idea de tres Magos", basándose nos tres regalos tan caros que trouxeron :ouro, incenso e mirra.

2º A procedencia non é clara. San Mateo refírese a eles como "magos"; un termo grego, magoi, que é o nome dunha tribu parta de orixe persa.

3º ¿E a estrela? Se existise confirmaría unha teoría de que eran astrónomos ou astrólogos, polo interés premoritorio dese astro. Pero curiosamente cítase que o obxecto brillante no ceo aparece dúas veces (para ir a Xerusalen e para sinalar Belén). Supoñendo que os magos fosen persas, terían que recorrer 1.500 km e, contando cos medios de locomoción daquela época, tardaría entre 2 e 12 meses o que suxire que a estrela de Belén puido ser una nova (resultado  dunha explosión estelar) que durou uns dous meses e medio. Segundo outra teoría puido ser a conxunción dos planetas  Xupiter e Saturno. Os atrónomos babilónicos rexistraron esa aproximación que durou 11 meses.

Como vedes pouco claro en todos os aspectos. De calquera xeito segue a perdurar o número 3 (tanto no número de figuras como de regalos), que eran magos (posiblemente persas) con coñecementos astronómicos e que a luz procedía posiblemente da conxunción de Xúpiter e Saturno.

Se queredes ler o toda a reportaxe pincha en Seguindo a pista dos Reis Magos  

¡Maña será a noite de reis!

Nebulosa "Ollo de gato".

En 1609 (hai 400 anos) Galileo Galilei apuntou por primeira vez cara ao ceo cun telescopio. Esa é a razón pola que a UAI ( Unión Astronómica Inernacional) celebra este ano, recien estreado, o Ano Internacional da Astroniomía.

Xa conmentamos, hai días, iniciativas e eventos que se están levando a cabo. Nós iremos reseñando ao longo do ano móitas máis.

Como comenzo, quedémonos coa esta imaxe, gracias a esa máquina científica que temos no espazo, orbitando ao redor da Terra, cunha capacidade de ver o ceo cunha resolución incrible, comparable a distinguir, dende un quilómetro de distancia, dous puntiños separados medio milímetro un do outro: o telescopio espacial Hubble.

¡Bo ano astronómico para todos e todas!

Que o ano 2009 sexa venturoso para todos e todas

Unha aperta

VICTOR

O INE (Instituto Nacional de Estadística) acaba de publicar os datos de poboación con referencia a 1 de xaneiro de 2008. Os datos xerais que poden interesar son os seguintes:

España ......................... 46.157.822 habitantes

Galicia ..........................    2.784.169 habitantes

A Coruña .....................     1.139.121 habitantes

Lugo .............................        355.549 habitantes

Ourense .......................        336.099 habitantes

Pontevedra ..................        953.400 habitantes

A Guarda .....................          10.404 (48 máis que en 2007)

Varóns .........................              5.060 (40 máis que en 2007)

Mulleres .......................              5.344 (8 máis que en 2007)

Para consultar calquera outro dato pincha en INE

Reloxo Atómico de Praga

¡Por un segundo! Esta frase feita indica que non o conseguín por pouco tempo. Pois ben, neste ano, mellor dito o último minuto deste ano 2008, terá un segundo máis. ¿Por qué?

A razón é para correxir un pequeno erro entre os reloxos atómicos (inventados a mediados dos 50 e  baseados na oscilación dun átomo -xeralmente Cesio- que marca unha frecuencia, que multiplicada miles de millóns de veces, permite contar segundos) e o tempo astronómico (baseado na rotación da Terra).

Este segundo adicional (que é xa o vixesimo cuarto segundo engadido dende 1972, sendo o último en 2005) vai manter alieado o UTC (Tempo Universal Coordinado) e  as escalas astronómicas variables GTM (Tempo do Merdiando deGrrenwich).

¡Aproveitaremos ese tempo!

O loro Alex  (Foto: Arlene Levin-Rowe)

Alex era un loro. Digo era, pois morreu no ano 2007 despois de 31 anos (pensade que viven entre 50 e 60 anos) a causa dun infarto. Ata aquí non deixaría de ser unha cousa normal, pero a noticia é que era anormal (fóra do corrente): Manexaba un vocabulario de 150 palabras, identificaba obxectos, números, cores e formas, chegando a desevolver unha intelixencia dun neno de 5 anos.

A súa profesora (psicóloga), Irene Pepperberg, escribíu un libro titulado "Alex e eu" no que  conta a vida deste loro, coas aprendizaxes mútuas. Por certo este libro é un grande éxito en ventas (Best-Seller) en Estados Unidos.

Segundo a opinión de Pepperberg "os loros son capaces non só de imitar, senón de razoar a un nivle básico e usar palabras creativamente"

¡Como vedes non era un loro normal!

Hoxe domingo, 21 de decembro, ás 13:04 horas, entrou oficialmente o inverno. Nel seguiremos ata o 20 de marzo de 2009 ás 11:44 horas en que entrará a primavera.

Tempo de frío. ¡É o que toca!

Quérovos desexar un bo Nadal para todos e todas. Que pasedes unha boas vacacións e que o novo ano 2009 sexa venturoso e cheo de felicidade.

Unha aperta.

VICTOR

O 27 de Outubro de 2006 a Unión Astronómica Internacional (UAI) anunciou a declaración pola UNESCO do ano 2009 como o Ano Internacional da Astronomía (AIA-IYA2009).

Entre outra iniciativas o Instituto Astronómico de Canarias (IAC) abre o proxecto ASTRO. Trátase poder descargar, para todos os públicos e totalmente gratis a partir de hoxe, imaxes do universo para móbiles e ordenadores. Imaxes coma un eclipse de Lúa no móbil ou de galaxias para salvapantaias do ordenador son algúns deses productos que podes ter á túa disposición  na páxina gratuíta do proxecto Astro: (www.astroparatodos.es).

Se queres acceder xa pincha en MOBIL E ORDENADOR.

A fundación BBVA e SEO / BirdLife acaban de editar unha guía multimedia de identificación de aves "Descubre as aves polos seus cantos", unha obra en formato electrónico que se distribuirá nos centros educativos, administracións, técnicos medioambientais, ornitólogos, xestores de espacios naturais e instructores co obxectivo de mellorar o coñecemento sobre as aves silvestres de España.

Se queres disfrutar desta obra podes facelo descargando Enciclopedia das aves de España

Charles Lindberg (Foto : LIFE)

Na fotografía aparece o aviador estadounidense Charles Augustus Lindbergh (1902-1974),  sendo o primeiro en cruzar o océano Atlántico, nun voo en solitario e sen escalas, entre Nueva York e París, a máis de 5.800 km de distancia.

O voo, nun  avión denominado Spirti of St. Louis, comenzou o 20 de maio de 1927 e durou 33 horas e 32 minutos.

Esta pasada noite producíuse un curioso fenómeno astronómico: A Lúa pasou por diante de Venus ocultando ese planeta.

Venus e Xúpiter son os dous astros máis brillantes do ceo e nestas noites están lucindo tanto no ceo que máis dun pensara que se moven, aproxímanse, afástanse, suben, baixan, ...

Podedes velos  trala  posta do Sol mirando cara o suroeste.

Cartel deste ano, XX aniversario.

Dende 1988, o 1 de decembro conmemórase o Día Mundial da Sida.
Xa hai 20 anos que este día se adica á concienciación pública sobre a infección polo VIH. No ano 2001 todos os países do mundo prometeron deter a SIDA para o ano 2015.
A fin de logralo, todas as persoas temos que comprometernos tamén.
O lema proposto para este ano é: “ ACTÚA DETÉN a SIDA. UNIDOS PODEMOS”.
Ao mellor pensas que DETER  A SIDA é tarefa doutros/as pero UNIDOS PODEMOS evitar a propagación do VIH.

Só catro fluídos, o sangue, o seme, as secrecións vaxinais  e en menor medida, o leite materno das persoas infectadas teñen unha concentración suficiente de VIH como para transmitilo.
Ademais, para que se produza a infección é necesario que o VIH entre no organismo, e eso únicamente se produce cando estos fluídos entran en contacto co sangue ou as mucosas (revestimento do interior da boca, vaxina, pene ou recto) dunha persoa.

Hai moitas cousas que ti tamén podes facer no Día Mundial da Sida.

¡ Actúa !

Se queres termaís datos sobre este tema pincha en INFORMACIÓN SOBRE A SIDA

Por estas datas, todos os anos, chegan as películas adicadas, fundamentalmente a nenos e nenas (aínda que se camuflan moitos maiores). Son as denominadas películas do Nadal.

Hoxe, venres 28 de novembro, chega as pantaias de cine :"MADAGASCAR 2", dos directores Eric Darnell e Tom Macgrathr.

Trala primeira entrega, Alex e os seus amigos atópanse perdidos na illa de Madagascar (que como sabedes é unha nación insular,  situada no océano Índico do frente aá costa do continenete africano, á altura de Mozambique), pero continuan empeñados en  volver a Nueva York, á xunga de asfalto, onde o xove león é unha superestrela. Sen embargo, unha viaxe  algo accidentada transportará aos animais a outra xungla máis salvaxe, a de África.

Unha película animada para todos e todas. Aquí tedes un aperitivo, o seu tráiler. ¡A disfrutar!

Thomas Alva Edison (Foto: LIFE)

Nesta fotografía, publicada pola revista LIFE en 1878, aparece Thomas Alva Edison xunto ao seu primeiro fonógrafo.

Thomas Alva Edison (1847 - 1931) foi un dos máis famosos inventores americanos. Patentou 1.099 inventos durante a súa vida, tan variados como a lámpada incandescente, o fonógrafo ou o cinematógrafo entre outros moitos.

Seguramente "Bolonia" (cidade do norte de Italia, tamén chamada "a cidade vermella " pola cor dos seus tellados e fachadas) fíxose moi popular ultimamente e pronunciar esta palabra soa a conflicto estudiantil.

A verdade é que hai moito descoñecemento sobre a denominada Declaración de Bolonia (firmada en 1999 nesa cidade por 29 países na que se pretendía facer unha Unión Europea Universitaria).

No afan de porme ao día sobre este tema, pois son afectado indirecto xa que teño dúas fillas na universidade en diferentes estadios (curiosamente unha delas xa leva cursando 3 anos de carreira seguindo ese plan), atopei unha explicación clarísima nun artigo de Susana Pérez de Pablos que publicou o diario El País. No citado artigo fai un resumo do que é e o que non é Bolonia que paso a resumir.

SI é BOLONIA:

1. As ensinanzas deben estructurarsee en Grao, Máster e Doutorado en toda A Unión Europea. Firmaron esta declaración 29 países.

2.- O obxectivo é a homologación das titulacións en toda a UE cara a facilitar a mobilidade de estudantes e profesores.

3.- Outro dos fins é clarificar a formación recibida polos alumnos de toda Europa á hora de buscar un traballo non paises membros da Unión, polo que os tíutulos deben incluír un suplemento ao diploma no que se especifique con detalle o cursado polo alumno.

4.- As ensinanzas estructúranse en créditos, chamados ECTS, que se obteñen non só polas horas de clase, senón tamén polo traballo realizado fóra da aula.

5.- Establece principios xerais, non entra en detalles.

NON é BOLONIA:

1.- O cambio das titulacións para convertir as diplomaturas, licenciaturas e enxeñerías (que eran entre 3 e 5 anos) en carreiras de 4 anos para o Grao, 1 ou 2, no caso dos Máster. Esta é unha decisión do Goberno español. Na maioría dos países estableceron o Grao en 3 anos e o Máster en 2.

2.- A Declaración de Bolonia non fala de privatización da Universidade. Anima aos países a buscar mecanismos para invertir máis nela, pero non detalla cales.

3.- O prezo das taxas das matrículas decídeos cada comunidade autónoma en función do abano que aproba a Conferencia Xeral de Política Universitaria, vinculada ao Ministerio de Cinecia e Innovación.

4.- A aposta por un tipo de ensinanza pública ou privada non ten que ver con Bolonia. En España, a financiación depende das comunidades autónomas.

Espero que con estas poucas ideas teñamos máis claro este tema tan controvertido.

Co gallo da celebración do DÍA INTERNACIONAL CONTRA A VIOLENCIA DE XÉNERO, persentamos este vídeo formado por fotos da exposición do Instituto da Muller "18 segundos", na que o fotógrafo Iván Hidalgo, coa dirección artística de Alejandro Marcos, fai un alegato contra a violencia exercida contra as mulleres. Aparecen os retratos de 18 actrices, comunicadoras, deportistas e personaxes con recoñecemento público.

¡Temos que acabar con esto!

Esta semana, concretamente o próximo mércores 26 de novembro, celébrase a elección dos representantes dos alumnos-as no Consello Escolar do noso IES.

O Consello Escolar é o órgano propio de participación do Centro dos diferentes mebros da comunidade escolar. Está composto por profesores e profesoras, alumnos e alumnas, pais e nais de alumnos, representantes do Persoal de Administración e Servicios, do Concello e de Organizacións Empresariais. Entre outras, ten competencias para decicir sobre a admisión de alumnos, aprobar actividades extraescolares e complementarias que se densenvolvan no centro, presupostos, etc.

No sector de alumnos hai que cubrir 3 postos, para os que optan 5 candidaturas. Cada votante (todos e todas o sodes) marcarán un máximo de 2 nomes dos 5 que se presentan.

O horario de votación será de 9 a 11,50 e de 17 a 19 horas ante a mesa electoral constituída a tal efecto.

Neste mesmo día realizarase este mesmo proceso nos diferentes sectores da comunidade escolar.

¡Participa!

Foto: Revista LIFE

 Unha foto para a histotia, publicada pola revista LIFE , na que aperece o astronauta Buzz Aldrin (20-07-1969), no paseo lunar na compaña do seu compañeiro Neil Armstrong (vese precisamente o seu reflexo no casco de Aldrin). 

Armstrong foi o primeiro home que pisou a Lúa. Ambolos dous  saíron da Terra no famoso Apolo XI en compaña de M. Collíns que quedou orbitando ao redor da Lúa no módulo de mando.

¡Por certo, os tres volveron salvos á casa! Eso si, tivemos moitas controversias que aínda hoxe teñen preguntas ¿Estiveron realmente alí?

Hoxe, 20 de novembro, celébrase  o Día Internacional dos Dereitos do Neno ou Día Universal da Infancia co fin de recordar que un neno non é só un ser fráxil que necesita protección, senón tamén unha persoa e que ten o dereito a ser educado, coidado e protexido independentemente do lugar onde nacera. Pero tamén un  neno ten dereito a divertirse, a aprender a expresarse. Todos os nenos teñen o dereito a ir á escola, a recibir coidados médicos, e a limentarse para garantir un desenvolvemento en todos os aspectos.

Mickey Mouse cumpre 80 anos. Chegou a pantaia en branco e negro e leva anos e anos divertindo a rapaces e rapazas de todo o mundo. Nun primeiro momento Disney chamouno Mortimer, pero a súa muller fíxolle cambiar de idea e definitivamente púxolle Mickey Mouse.

Neste pequeno vídeo vemos os diferentes formatos e evolucións deste personaxe.

¡Felicidades!

Magostos nos arredores de Ourense (Cidade ao fondo)

Busquei con gañas hoxe, a imaxe  que se ofrece na fotografía e que corresponde a un magosto en Ourense, pois síntome con nostalxia de tal evento.

Lembro que, por motivos de estudos (pois non tiña instituto na miña loaclidade), en Ourense o 11 de novembro, San Martiño para máis datos, festa local, era ... algo ... inmerollorable. ¡Todos-as ao monte (como vedes, ainda hoxe, ao monte! ¡Castañas, chourizos, viño ( ou auga cando era moi novo), refrescos! ¡Unha pasada!  Todos xuntos, en  pandilla. Troula, compañeirismo. ¡Ideal!

Nós celebramos hoxe o magosto no noso centro. Estivo ben, pero para min falta algo. Levo 23 anos nesta localidade e, ¡mira que o levo intentadoo, pero non o conseguín! Igual tampouco teño que cambiar as costumes dos meus alumnos-as, pero lamentablemente son moito máis sensibles a outras como o "Carnaval" que non é o Entroido, etc , ¿por que será?

A miña conclusión é que temos que ser un pouco receptivas ás nosas costumes  e menos ás alleas, e entendo por elas ás que non son de Galicia.

De calquera xeito cada quen que faga o que lle pete.

 A CASTAÑA QUE ESTOUPOU COA RISA

Un día, xa hai anos, ían de camiño unha brasa de carbón, unha palla e unha castaña. Chegaron á beira dun río e non sabían como facer para atravesalo.

A castaña, que era moi lista, propuso o seguinte: como a palla pode flotar na agua, eu montareime enriba dela e nadando levarame á outra beira  e despois voltará a levarte a ti, dixo falando cara a brasa.

Como a idea pareceulles ben ás dúas, así se fixo. Primeiro a palla levou a castaña e despois voltou pola brasa. Pero cando estaban no medio do río, a palla sentíu que se estaba queimando coa calor da brasa e, de súpeto fixo un movemento brusco e dunha sacudida botóuna a auga.

Cando a castaña viu esto, deulle un ataque de risa, ríase tanto de vela brasa mollada, ríase con tanta forza que estoupou. A palla quedou na beira do río toda chamuscada. A brasa chegou máis tarde, tan molladiña que se apagou.

Estaban as dúas incomodadas coa castaña porque se estaba a rir mentras elas o pasaban mal, pero cando se decataron que coa risa lle reventara a tona e que estaba destrozada, sentiron lástima dela e foron buscar un xastre para que a remendase e lle recosese o burato.

O xastre só tiña un anaco de tea máis claro que o da tona da castaña e tivo que amañala poñéndolle un anaco desa cor. Por iso agora andan tóodas as castañas cun pedaciño de tona que parece un pouco máis claro.

Son moitas as receitas que, fundamentalmente ou como acompañamento, levan castañas. Hoxe pararémonos, penso eu, na xoia, na receta fundamental: O MARRÓN GLACE.

Ingredientes: 1/2 kg de castañas, 400 g de azucre, 1 vaina de vainilla ou no seu defecto 2 cucharadas de azucre avainillado.

Preparación: Fai un  pequeno corte nas castañas e ponas nunha pota con auga quente, escaldándoas durante 10 minutos. Pela as castañas quitándolle as peles que as recubre con moito coidado de que non rompan. Cóceas nun litro de auga ata que se atopen ben tenras (non sería mala idea metelas nunha rede pequena). Mentres tanto, prepara o almibar con 3/4 litros de auga, o azucre e a vainilla, nunha pota durante 15 minutos a medio lume. Engade as castañas (quitándoas da rede se a empregastes para cocer) e a lume lento  están a cocer durante outros 15 minutos. Saca a pota do lume e deixa reposar as castañas durante un día enteiro. Forra a bandexa do forno con papel especial e dispón as castañas sobre el. Estarán durante 20 minutos a 125 ºC ata que vexas que están ben secas. Despois de enfriar, disponas en cápsulas de papel e xa se poden servir. 

¡Bo proveito!

Falabamos o outro díado castiñeiro. Falaremos hoxe do seu froito: A CASTAÑA.

A castaña é un aquenio de 2,5-4 cm, globoso apuntado, cor castaña brillante. Agrúapanse xeralmente en número de 1-3, raramente máis, nunha cápsula (ourizo) de ata 10 cm., primeiro verde, logo acastañada, provista de longas espiñas, moi punzantes, cubertas de pelos finos e suaves, que se abre por 2-4 valvas na madurez. Madura entre setembro e novembro.

Ata a chegada da pataca, despois do descubremento de América (s. XV), a castaña constituíu a base da alimentación en Galicia, e en moitas zonas da Península Ibérica, chegando a súa presenza ata Andalucia.

No referente a súa composición, aseméllase máis a un cereal que a un froito seco, xa que contén menos graxas e ten maior cantidade de hidratos de carbono. Aproximadamente conten un 50 de auga. Contén 165 Kcal por 100 g.

A súa composición nutricional por cada 100 g de castañas son:

 As castañas son ricas en glúcidos (máis do 40 %), e conteñen pequenas cantidades, aínda que moi aproveitables, de grasa e proteínas, así como vitamias A, B e C e sales minerales. As súas propiedades máis interesantes son:

Aportan sustancias alcalinizantes, que neutralizan o exceso de ácidos no sangue e facilitan a súa eliminación pola orina, o que resulta especialmente útil ós que padecen reumatismo por exceso de ácido úrico (atritismo) e ós que consumen carne en abundancia.

 Ten moi baixo contido en sodio e elevada proporción de potasio, polo que resultan útiles nas dietas dos hipertensos e cardíacos.

Seguiremos falando deste tema. Será sobre o magosto.

Viñeta de O Carrabouxo (Xose Lois) no diario La Región do 3-11-08

As castañas, aínda que son moi ricas, teñen un problema os gases que xeneran despois de comidas. Sobre ese tema trata a viñeta que se recolle. ¡A postura dun dos contertulios é moi significante!

A tartaruga con dúas cabezas chamadas Tom (esquerda) e Jerry (dereita) están expostas na mostra Mundo dos Réptiles Anaconda en Halle (Saale), Alemaña.

¡Rarezas da natureza!

A organización WWF/Adena no seu último "Informe planeta vivo", que onte deuse a coñecer e que foi elaborado xunto coa Sociedade Zoolóxica de Londres e a Rede da Pegada Glogal pon de manifesto que no ano 2030 a humanidade necesitará dous planetas para manter o ritmo de vida que levamos. O noso planeta, seguindo así, no é capaz de abastecer aos seus habitantes.

O informe ten en conta dous factores: por un lado o índice planeta vivo (IPV) que reflicte a situación das especies animais como marcador da biodiversidade e por outro lado mídese a pegada ecolóxica, é dicir, o que cada habitante necesita para ter cubertas as súas necesidades.

Como dato, cada español consume tres veces por riba da capacidade biolóxica deste país.

Se queres coñecer polo miúdo este informe pincha en Informe Planeta Vivo

¡Algo haberá que facer!

Grupos 2º A e B de ESO no Centro Cultural

Entre os días 27 e 31 de outubro estase a celebrar no Centro Cultural do noso Concello unha Exposición Didáctica "Galicia, conservando a natureza".

A esposición que conta con 22 paneis, preténde que todos os galegos e galegas, e máis especialmente, os habitantes dos espazos naturais protexidos coñezan os principais valores ambientais e opatrimoniais que fixeron merecedores da protección aos diferentes espazos naturais.

Pero tamén pretende sensibilizarnos da importancia dos espazos naturais protexidos para a conservación da nosa biodiversidade, un patrimonio único e irrepetible, que temos a obriga de preservar para as futuras xeracións.

Os alumnos-as de 1º e 2º de ESO acudirán os días 28, 29, 30 e 31 e serán atendidos por un guía-monitor.

Está Organizada polaConcellería de Medio Ambiente do Concello de A Guarda e colaborou na organizacióón a nivel de Centro pola A21EG.

Este domingo, mañá 26 de outubro,  toca cambiar a hora: de madrugada, cando o reloxio marque as 03:00 haberá que cambialo ata as 02:00. Remata o  horario de verán  e hai cumplir a directiva europea que rixe o cambio de hora. O obxectivo do cambio horario é aforrar enerxía en iluminación.

A medida, segundo as estimacións do Instituto para a Diversificación e o Aforro da Enerxía dependente de Industria, fará que aforremos un 5% del consumo eléctrico en iluminación, o que equivale a uns 300 millóns de euros.

¡E son moitos cartos!  ¿Merce a pena?  ¡! ¿?

Agustín Fernández Paz  (Vilalba-Lugo. 1947)

Agustín Fernández Paz  foi onte galardoado co Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil correspondente ao ano 2008 pola súa  obra "O único que queda é o amor".

Seguro que moitos o lembrades, pois o curso pasado estivo dando unha charla no noso centro. Eu tíveno como ponente-profesor en varios cursos de normalización lingüística. Moitos dos seus libros foron libros de lectura de aula dos meus alumnos-as.

¡Moitas felicidades!

A CRISE, esa palabra que a todos alarma. Aquí temos a visión, en clave de humor, que fai "O Carrabouxo" (Xosé Lois González Vázquez) na súa viñeta do xornal La Región do pasado 15/10/2008.

Nestes últimos días estase a falar nos medios de comunicación dunha enfermidade animal denominada lingua azul. ¿Pero que é?

A lingua azul (LA) é unha enfermidade non contaxiosa, de etioloxía viral que afecta aos ovinos, caprinos, bovinos e algúns rumiantes silvestres. É transmitida principalmente por picaduras de insectos atrópodos hematófagos do xénero Culicoides.

A enfermidade caracterízase por producir procesos febriles con inflamación catarral nas mucosas respiratorias e dixestivas, inflamación nas bandas coronarias e láminas sensibles nas pezuñas, así como tamén dexeneración muscular.

A duración do período de incubación da enfermidade é de 7 a 10 días nas ovellas e de 40 nos bovinos.

Non hai ningún tratamento para esta enfermidade. A recuperación dos animais afectados poderá ser axudado por suministro de sombra, auga comida e refuxío. De calquera xeito tamén actuarase de acordo coa profilaxe médica: cuarentenas en zonas non afectadas e vacinacións.

A lingua azul non é unha zoonosis, non afectando aos productos que se comercializan das especies bovina, ovina e caprina. Esencialmente trátase dun problema económico das gandeirías afectadas que se enmarca dentro da sanidade animal e non a humana.

O verán remata e comenza o outono. Este cambio de estación sucede sempre no equinoccio de outono (momento no que o Sol se atopa no seu segundo paso anual polo ecuador celeste).

A palabra equinoccio provén de "equi=igual" e "nocio=noite". É dicir que o día e a noite teñen a mesma duración.

O equinoccio de outono sucederá hoxe día 22 de setembro ás 17:44 horas CET (hora peninsular española).

Só nos equinoccios o Sol sae exactamente polo leste e ponse polo oeste. O resto do ano a saísa do Sol difire un chisco.

Nestes últimos días, todos os medios de comunicación, publican a noticia da leite tóxica posta a venda en China. Ao parecer a toxicidade ven dada pola melamina.

¿Pero que é a melamina?

A melamina é un composto orgánico (C₃H₆N₆), quimicamente coñecida como 2,4,6-triamino-1,3,5-triazina. En estado natural forma un sólido branco e é levemente soluble en auga. Como resina emprégase como adhesivo para facer madeira aglomerada para mobles.

Polo seu elevado contido en nitróxeno empregase fraudulentamente, coma neste caso que comentamos, para adulterar alimentos, simulando ter maior contido proteio, facéndoo tóxico. Lévase detectado a súa presenza en  leite, xelados e iogures.

Xa hai moitos mortos e parece que as autoridades tomaron cartas no asunto.

Pekín clausura os XIII Xogos Paralímpicos da era moderna, con un gran éxito na participación e nos resultados. China, con 211 medallas,  volve  ser a raíña indiscutible dun medalleiro no que España rematou entre as dez primeiras potencias mundiais.

 ESPAÑA: 58 (15 ouros, 21 pratas, 22 bronces)

Os dous deportistas galegos que participaron (os nadadores Sebastián ’Chano’ Rodríguez e Pablo Cimadevila)  lograron seis medallas, dúas de prata e dúas de bronce para o primeiro e dúas de bronce para o segundo.

¡Felicidades a todas e todas! ¡Sodes uns fenómenos!

Agora haberá que esperar ata o 2012 en Londres (Reino Unido).

Xa están aqui un ano máis. Despois das últimas chuvias voltan os cogomelos. A verdade é que o ano pasado foi un verdadeiro desastre polo tempo seco, pero este ano promete.

No día de onte tomei esta fotografía no concello de O Rosal. Nela aprecaimos unhos rovellós ou níscalos (lactarius deliciosus) de bo tamaño. No lugar en cuestión había boa cantidade aínda que a maior parte xa pasados. Pero bueno, é un bo comenzo.

Por certo o mundo da micoloxía e fascinante, pero perigoso. Cando imos ao monte sempre cunha persoa que coñeza ben as especies a recolectar. En caso se dúbida tirar ou levar para a casa, separadas do resto, para o seu estudo. Nunca arrancar, sempre cortar. Levar cesta, non bolsa de plástico.

E sen non colledes nada, non pasa nada, pois o paseo e o contacto coa natureza xa mereceu a pena.

Viñeta de Pinto & Chinto (La Voz de Galicia 8/9/2008)

Están a piques de empezar as outras olimpiadas, as que pasan máis desapercibidas, pero non por eso menos importantes. Son as paralimpiadas. Esta é a edición  13 xogos paralímpicos de verán.

Máis de 4.000 deportistas procedentes de todo o mundo, entre eles 133 españois, danse cita en Pekín entre o 6 e o 17 de setembro.

"O Ceo, a Terra e os Seres Humanos" é o emblema destes xogos, que inclúe unha figura estilizada dun deportista en movemento, implicando o tremendo esforzo que unha persoa discapacitada ten que facer no deporte igual que na vida real.

Nos 12 xogos anteriores España acadou un total de 519 medallas, 176 delas de ouro, 168 de prata e 175 de bronce. Esperemos que este número véxase incrementado notoriamente nesta edición.

Espero que todos sigamos estes xogos igual que seguimos os xogos olímpicos do mes de agosto.

Para estar ao día, toda a información tela en XOGOS PARALÍMPICOS

Fonte FARO DE VIGO (4/9/2008)

Estamos en época de estadísticas e análise de resultados escolares. Mañá moitos alumnos-as do noso IES recibirán os resultados de setembro e os datos reflictirán, con toda seguridade, un fenómeno galopante: O FRACASO ESCOLAR.

No día de hoxe, os xornais facíanse eco desta problemática co seguinte titular: O  FRACASO ESCOLAR AUMENTA EN GALICIA E XA AFECTA AO 25% DOS ESTUDIANTES.

E é un feito. Os datos son os que son. Pero fagamos unha pequena análise dos mesmos. Un de cada catro estudiantes galegos están dentro dese grupo. Galicia, non obstante, é a sexta comunidade con menos fracaso. Por sexos, as mulleres, non teñen tanto fracaso coma os homes, case a metade.

¿ E por que? Seguramente por un cúmulo de circunstancias e difrentes en cada caso: Falta de interese e estudo, obrigatoriedade ata os 16 anos, fracaso escolar e falta de base xa en primaria, idade problemática, centro escolar, profesorado, pouca preocupación dos pais, etc.

Todos temos seguramente algunha parte de culpa e todos temos que poñer o noso gran de area pois esto hai que solucionalo. Temos que pensar estamos procurando unha xeneración que vai rexer os destinos deste pais dentro duns anos. O futuro é deles e eles teñen que ir cunha preparación básica competente para facer fronte ao futuro.

Unha reflexión profunda que pais, alumnos, profesores e administración teñen que facer moi seriamente.

Viñeta de O CARRABOUXO (La Región 01/09/2008)

No curso que estamos a piques de empezar, 2008-2009 entra en vigor unha das novidades da Lei Orgánica de Educación (LOE ), que inclúe unha avaliación das competencias básicas do alumnado en dous cursos, cuarto de primaria e segundo de secundaria.

Moitos descoñeceredes o termo de competencia básica. Imos intentar aclaralo: 

Competencia básica é a capacidade de poñer en práctica  de forma integrada, en contexto e situacións diversos, os coñecementos, as habilidades e as actitudes persoais adquiridas, é dicir que inclúe por un lado os saberes, as habilidades e as actitudes pero vai máis alá do saber e do saber facer, indo ao saber ser ou estar.

Establécense 8 competencias básicas:

1. Competencia en comunicación lingüística.

2. Competencia matemática.

3. Competencia no coñecemento e na integración  co mundo físico.

4. Tratamemnto da información e competencia dixital.

5. Competencia social e cidadá.

6. Competencia cultural e artística.

7. Competencia para aprender a aprender.

8. Autonomía e iniciativa persoal.

Nas distintas materias  do curriculo da ESO deben buscar os referentes que permitan o desenvolvemento e adquisición  desas competencias básica. É dicir todas as materias teñen que axudar a conseguilas. Por exemplo, en matemáticas non só se tratar a competencia básica 2 (competencia matemática), trabállanse todas, para axudar a conseguilas co resto das materias.   

Pois ven, en maio os alumnos de 2º de ESO terán unha proba de nivel das competencias básicas das materias de Matemáticas e Lingua. Será unha proba censal, é dicir, participará todo o alumnado do curso 2º ESO, sexan de centros públicos, concertados ou privados. Consistirán en preguntas tipo test, tanto semiabiertas como abertas.  Estas probas servirán para coñecer como respira o sistema educativo e propor cambios para melloralo. Unha vez coñecida a avaliación, cada colexio terá que tomar as medidas oportunas para mellorar as competencias do seu alumnado nesas materias.

Nunha das rúas do pobo, nun cruce preto dun centro de ensino atópase  esta sinal que alerta  dunha escola e o perigo dos cativos na entrada e saída do mesmo. Pero  póde observarse unha adicatoria no fondo da mesma: NO IR. Pódese establecer unha serie de hipóteses sobre a citada mensaxe.

Unha mala experiencia nese centro concreto. Unha mala experiencia escolar en xeral. Un resultado a longo prazo negativo (non lle servíu para o que el ou ela pensaba que lle iba a servir).De calquera xeito o autor ou autora non éra un neno pois está a unha certa altura.

A verdade é que os estudos moitas veces non certifica automaticamente un bo traballo. Por desgraza vemos moitas persoas con grandes carreiras nas listas do paro. Pola contra debemos de pensar que a cultura é fundamental. Unha persoa sen cultura pode ser enganada facilmente e normalmente está relegada aos peores postos de traballo e a unha consideración moi baixa. Non significa esto que todos e todas teñan que ir á universidade. Cada un debe facer a mellor escolla, pero o que si temos que  facer é aproveitar mínimimamente os estudos obrigatorios que nos darán unha cultura básica e elemental. Despois cada un que tome a súa decisión.

Os xogos olímpicos 2008 acaban de rematar e é hora de facer balance en todos os aspectos dos mesmos.

No aspecto deportivo , España acadou no medalleiro o posto 14, con 18 medallas distribuídas do seguinte xeito:

Comparativamente cos anteriores, celebrados en Atenas 2004, obtivemos unha medalla menos, quedando lonxe das 22 de Barcelona 1992.

Os galegos que participaron obtiveron resultados dispares pero en conxunto moi satisfactorios: 2 ouros, 2 platas e 5 diplomas olímpicos.

Dende o punto de vista organizativo, perfecto. Hai que recoñecer que fixeron un bo traballo. A fastuosidade e a precisión foron a tónica dominante en todos os xogos olímpicos, máis evidentes nos actos de inaguraciíon e clausura.

 Dende o punto de vista tecnolóxico, foi grandioso. Como dato indicar que foron capaces de manipular o clima, evitando así que chovera durante os actos de clausura. Para conseguilo empregaron cohetes cargados de diatomita (producto químico secante).

Dende o punto de vista cultural China abríuse ao mundo e o mundo coñeceu a China e a súa cultura. É un paso moi importante.

Dende o punto humano, pouco, moi pouco. China segue a estar cuestionada no respecto polos dereitos humanos, pola liberdade política. As xogos olímpicos remataron  pero os chinos teñen que seguir facendo verdadeiros maratóns diarios para saír  adiante. A maior parte dos chinos non tiveron xogos olímpicos. Os xogos olímpicos foron para o mundo non para os chinos. Esperemos que pouco a pouco piodan conseguir eso que outros xa temos : a liberdade.

E agora a esperar ata dentro de 4 anos: 2012 LONDRES. Moito teñen que traballar os británicos para mellorar a Pekín.

Durante algún tempo seguirá activo o enlace destes xogos para que poidades consultar calquera aspecto dos mesmos. Lembrade que é XOGOS OLÍMPICOS-PEKÍN

Para rematar o noso paseo por Ourense ou cidade das Burgas, imos falar do Santo Cristo.

O Santo Cristo é unha imaxe gótica que representa a un Cristo moribundo, de corpo enfermo, agotado e marcado polo seu grande realismo (pelo e barba son naturais, o que deu lugar á crenza popular de que lle medran). Outra tradición, revela que no interior da chaga atopase un anaco de corda coa que o ataron, o que o convertiría nunha imaxe de relicario.

O Bispo Pérez Mariño trouxo a imaxe de Fisterra no século XIV, que foi realizada segundo a lenda, por Nicodemus e que foi recollida por uns mariñeiros no mar.

A imaxe sufríu diversas reformas ao longo dos tempos, sendo importantes ás de 1741, na que o pintor Sobreira arranxoulle os pes e os brazos e as de 1779 e 1808.

Atopase situada na capela do mesmo nome (do século XVI e ampliada no século XVII cun segundo corpo) que ten dous corpos e un impresionante retablo baldaquino (obra de Domingo de Andrade,o mesmo que realizou o de Santiago). Asi mesmo a capela forma parte da catedral de Ourense, a expresión máis importante do románico de España xunto á Catedral de Santiago. Construída ao longo dos sécuos XII eXIII. Planta de cruz latina. A fachada principal esta formada por tres portadas románicas, arcadas de medio punto. A fachada sur ten catro arquivoltas sobre columnas de fuste liso e a torre do reloxo do século XVI, na fachada norte pódese apreciar unha mestura dos estilos gótico e románico.

Xa sabedes, cando pasedes por Ourense non dubidedes visitar estes tres lugares tan importantes: As Burgas, a Ponte e o Santo Cristo.

Viñeta de DAVILA (Faro de Vigo 22/08/2008)

A "Ponte Vella" sobre o Miño ao seu paso por Ourense

Tal como prometín, imos coa segunda cousa que hai en Ourense e que non hai en España: A Ponte sobre o río Míño, mellor dito a Ponte Romana, pois non será por pontes en Ourense sobre o Miño.

É de orixe romano, da época de Trajano, aínda que as características constructivas sitúano nos tempos de Augusto (século I); desa época só quedan os pilares. Daquela a calzada número 18, segundo o el Itinerario de Antonino, que unía as cidades de Braga (antiga Bracara Augusta e entón capital da Gallaecia) e Lugo (Lucus Augusti) pasaba por esta ponte.

O tamaño do seu arco central orixina constantes situacións de ruínas que provocan moitas reconstruccións que foron variando a estructura primitiva: século XIII polo Bispo Lorenzo (dándolle o perfil do actual arco central apuntado e rampas), século XVII por Melchor de Velasco (reparación definitiva), século XIX (eliminación da última das torres).

Foi declarado Monumento Histórico-Artístico Nacional en 1961. Recibíu varios nomes, sendo a actual a de "Ponte Vella".

Actualmente A Ponte Vella consta de 7 arcos (dos 11 primitivos), mide 370 metros de longo e o arco central ten 43 metros de ancho por 38 de alto.

En próximos días achegarémonos á terceira cousa: O Santo Cristo.

Hai uns días, paseando por Ourense, pasei preto das Burgas. Veume á cabeza aquel dito popular: "Tres cousas hai en Ourense que non hai en España: O Santo Cristo, a Ponte Romana e as Burgas fervendo a auga". Quero hoxe darvos acoñecer un deses lugares: As Burgas.

As burgas son uns manatiais de auga que brotan a unha temperatura entre 64 e 68 ºC e cun caudal de 300 litros por minuto. Son augas mineromedicinais recomendadas para problemas de pel, reuma e artritis.

Estas aguas proceden das fracturas do terreo que permiten que a auga da chuvia se filtre a gran profundidade (2,5 - 3 km) que ademais de adquirir os minerais aumenta a súa temperatura no descenso. Aínda que a lenda di que teñen a súa orixe nun volcán situado baixo a ciudade de Ourense, ou, para os máis relixiosos, que nacen debaixo dos pés do Santo Cristo da Catedral.

As Burgas consta de tres partes: A Burga de Abaixo, que corresponde a fotografía que vos amoso, fonte de estilo neoclásico, deseñado polo arquitecto Trillo a mediados do século XIX, que consta de tres corpos, cada un co seu cano, o central máis elevado e absidiado. Nos arredores hai un xardín de mediados do século XX.

Ascendendo, atópase e unha esplanada ampla centrada por un estanque con dúas esculturas.

Finalmente na parte superior atópase A Burga de Arriba, fonte de estilo popular do século XVII. Nese mesmo lugar hai e unha réplica de catro aras atopadas da cidade que testemuñan a presencia romana en Ourense.

Outro día falareivos da Ponte.

Segundo un informe do MEC (Ministerio de Educación e Ciencia) feito público no pasado xullo e que Galicia presenta as estatísticas máis favorables de toda España en canto á ratio escolar ( número de alumnos por aula). As galegas son as clases menos masificadas, polo que a atención aos escolares é, polo menos na teoría, das máis personalizadas e individualizadas de España.

En función das distintas etapas educativas, a comunidade está no primeiro, segundo ou terceiro posto cun número menor de estudantes.  No caso de educación infantil sitúase á cabeza, con só 18,3 nenos por clase. En primaria, o número de escolares por clase baixa ata os 17,7 de media. En secundaria a cociente por aula está en 20,6 mentres que en bacharelato tamén se sitúa no segundo posto con 20,5 alumnos por clase.

O que si é común a todas as comunidades, segundo o citado informe, foi que no curso 2007-2008 os centros privados e concertados presentan unha maior masificación que os públicos. O 28,3% dos nenos estudan en Galicia nun centro privado concertado, unha porcentaxe que ascende sobre todo na segunda etapa de infantil (de tres a seis anos).

Se Galicia caracterízase por ter aulas semivacías nalgunhas ocasións, é lóxico pensar que os seus colexios tampouco albergan un número inxente de alumnos. Segundo o informe do  MEC, o cociente de estudantes por colexio é de 211,4, a máis baixa de España.

A pesar do positivo da educación máis personalizada ao ter menos alumnos por clase, as cifras revelan tamén que Galicia segue perdendo escolares debido á caída demográfica. Segundo o Instituto Galego de Estatística, o curso pasado matriculáronse 367.659 escolares, 4.167 menos que o anterior, cando houbo xa sete mil menos que xusto un ano antes. Fai só un decenio había en Galicia medio millón de alumnos. En canto ao número de profesores Galicia supera os 36.700.

Viñeta de O Carrabouxo (La Región 10/08/2008)

Levo vivindo na Guarda dende o 1 de setembro do ano 1984, é dicir vai cumplir 24 anos, case a metade da miña vida. Dous referentes deste pobo son o mar e o monte Santa Trega, onde hai un dos castros máis grandes de galicia. Onde eu nacín, e onde aínda teño aos meus pais, lugar chamado Freás, do Concello de Punxín, na provincia de Ourense, tamén temos un castro, que por certo non ten menos mérito que o que temos na Guarda. Eu diría máis, é de dimensións iguais ou superiores. Trátase do castro de San Ciprián de Lás ou da Cidade. Quérovos contar algo sobre o mesmo.

O Castro de San Ciprián de Lás, atópase nunha pequena elevación de 473 msnm, terreo que pertence aos concellos de Punxín e San Amaro, a 18 quilómetros da cidade de Ourense.

O castro divídese en dous recintos amurallados de forma elíptica case concéntricos, cun  lixeiro alongamento no eixo NE-SW, cunhas dimensións de 294 m do eixe E-W e de 420 m do eixe maior. Deste  xeito, a superficie intramurallas é de 95.900 m², distribuidos en 8.750 m² de acrópolis y 87.150 m² de anteacrópolis. Entre ambas murallas hai un foso.

A súa ocupación continuada  abarca dende o éculo II a. C. ata o século II , e con posibles ocupacións esporádicas máis tardías. As excavacións comenzaron polo ano 1922 e nelas traballaron Florentino López Cuevillas, Xaquín Lourenzo entre outros. Na actualidade estase a construír un Centro de Interpretación da Cultura Castrexa. Mentres non se remate esta obra a maior parte dos achádegos atópanse no Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense.

Nas súas inmediacións atopouse, curiosamente facendo un campo de fútbol, un xacemento paleolítico.

Se algunha vez pasades por Ourense, polo Ribeiro, non dubidedes en achegarvos ata alí e comprobaredes que as súas dimensión son colosais, así como o estado de mantemento en que se atopa, podendo pasear polas súas rúas, divisar ata moi lonxe dende as torres das súas murallas, etc.

¡Algo digno e ver! Por certo, non quero quiralle mérito ao castro do Trega.

Hoxe, 5 de agosto, cumpre este blog un ano. Tal día comoa hoxe publicaba o primeiro artigo. Dende entón moitos fostes os que contactastes conmigo. A verdade é que nunca se me pasou pola cabeza que fose tanta xente, pero aquí están os números:

Páxinas vistas: 5.647             

Media de páxinas vistas ao mes : 498                             

Número de arigos: 350

Temas: 8 

Enlaces:  10

 Este blog naceu coa idea de establecer unha canle, en primeiro lugar, cos meus alumnos-as e, en segundo lugar, con calquera que se interes polo mundo das Ciencias Naturais.

Moitos dos meus visistantes son alumnos-as interesados, fundamentalmente, en coñecer case a tempo real a súa marcha escolar (DÍA A DÍA), coñecer comunicados e noticias do noso centro e como non  outro conxunto de noticias, a maioría, relacionadas co mundo da Ciencia. Un apartado pequeno sempre adiquei a transmitir as miñas impresións e vivencias para aqueles que se poidan identificar con elas.

Un segundo grupo de visitantes son, antigos alumnos-as, compañeiros de profesión e persoas anónimas que na maioría dos casos chegaron a este blog buceando na rede.

A todos grazas e espero seguir contando con vós, pois do contario non tería sentido este blog. Eso si, disculpade moitas cousas pero eu non son profesional deste mundo da informática e teño limitacións, aínda que estou na senda de mellorar.

¡Unha aperta a todos e a todas!

Planta de Ashkelon (Israel), a miIor planta desaladora do mundo mediante ósmosis inversa, cunha capacidade de producción de 320.000 m³/día, construída por Veolia Water Solutions & Technologies .

Neste ano, sobre todo nos meses de sequía, falouse das plantas desaladoras como unha das solucións para abastecemento das zonas costeiras. A primeira planta desaladora en España ubicouse en Lanzarote en 1965.

As plantas desaladoras tamén presentan inconvintes. No proceso de extracción do sal prodúcense residuos salinos e substancias contaminantes que poden prexudicar á flora e á fauna. Tamén, supón un custo elevado de consumo eléctrico. Co fin de evitalo, actualmente estanse a realizar estudios para construir plantas desaladoras máis competitivas, menos contaminantes e que empreguen fontes de enerxía renovables.

Se queres coñecer o funcionamento dunha planta deste tipo, pincha neste gráfico interactivo ASÍ FUNCIONA UNHA PLANTA DESALADORA

Colleitadora nun campo de cana de azucre preto de Sertaozinho, en São Paulo. (Foto: Nelson Almedia/AFP)

En Brasil, o 45% dos carburantes proveñen da cana de azucre ¿Como? Pois dunha forma sinxela. Nas plantas de tratamento por cada tonelada de cana de azucre obtéñense 85 litros de bioetanol (alcohol), que se pode utilizar directamente ou mesturado con gasolinas.

O bioetanol tamén se pode obter de productos agrícolas como el millo, sorgo, patacas, trigo e incluso biomasa. Un dos perigos, que agora notamos, é a subida de prezos sobre todo do millo e trigo pola demanda para a producción de biocombusttibles. Pola contra a cana de azucre non ten ese problema, pois é a única materia prima agrícola que non aumentou de prezo dende o 2006, mentres que o aumento medio do resto de alimentos foi do 83% no mesmo período. 

O ciclo da vida do bioetanol de cana de azucre emite preto dun 85% menos de CO₂ que as gasolinas procedentes do petróleo.

Unha boa proposta para depender menos dese ouro negro.

Así poderiamos cualificar a posibilidade que tivemos onte de ver a MILLADOIRO en A Guarda.

Puntuais e cunha presentación coidada, o grupo Milladoiro fixo un percorrido amplo pola súa discografía. Levan máis de 25 anos actuando en escenarios de todo o mundo, sendo uns auténticos embaxadores da nosa cultura.

Xa hai anos, sobre 11, nun mes de maio, estiveron aquí e actuaron  en San Benito. Neses momentos eu estaba no novo Colexio "Manuel R. Sinde" impartindo  a incipiente ESO e compaxinando o que hoxe denominamos Primaria. Daquela tiñamos no Centro unha emisora de radio "Radio Papaventos" que emitía en FM. Inaguramos un 17 de maio, e a sección semanal de entrevista foi precisamente cun dos compoñentes de Milladoiro, feita polos rapaces da emisora no patio do Hotel san Benito.

 Milladoiro nace na  década dos setenta da unión da formación tradicional  "Faíscas do Xiabre", cos músicos Antón Seoane e Rodrigo Romaní, este último abandoa a formación no 2000 para seguir o seu camino por solitario, polo que é substituido por Manu Conde (guitarra) e Roi Casal (arpa celta).

En resumo, un luxo ter eses músicos en A Guarda. Pena de moitos que non puideron ou quiseron aprecialos.

A eritropoyetina ou EPO

A eritropoyetina ou EPO é unha hormona glicoproteica. Nos seres humanos, é producida principalmente polo ril (90%), o resto no fígado, aínda que tamén (sobre todo en fetos) no cerebro e útero.

A eritropoyetina é unha proteína que aumenta a concentraciónde góbulos vermellos en sangue e adminístraselle frecuentemente a enfermos de anemia. Como axente dopante úsase para aumentar a resistencia ao cansazo en deportes como o ciclismo.

Se queres coñecer máis en profundidade esta proteína e os seus efectos dopantes (onte concretamente no Tour un español seu positivo) pincha en EPO

Ruptura do arco de xeo do Galaciar Perito Moreno ( Foto: REUTERS)

Nestes días de descanso, fóra de A Guarda, unha das noticia máis impactantes, no terreo mediomabiental, foi a que o glaciar Perito Moreno, rompe por primneira vez en inverno dende 1917. Aparentemente parece insignificante e moi lonxe, pero quérovos dar información da súa transcendencia.

Un glaciar é unha grosa masa de xeo que se orixina na superficie terrestre por compactación e recristalización da neve, mostrando evidencias do fluxo no pasado e na actualidade. A súa existencia é posible cando a precipitación anual de neve supera á evaparoción do verán, polo que a maioría atópase en zonas próximas aos polos, aínda que existen noutras zona montañosas. Consta de tres partes: Cabeceira ou circo, lingua e val ou zona de ablación.

O Glaciar Perito Moreno atópase en Arxentina, nacendo do Campo de Xeo Patagónico Sur, compartido por Arxentina e Chile. Bautizado con ese nome na honra de Francisco Moreno creador da Sociedad Científica Arxentina e activo explorador da zona austral dese país.

É unha das reservas de auga doce máis importantes do mundo.

De todo o anteriormente indicado quitamos unha conclusión elementral: O cambio climático está máis adiantado do que pensabamos. ¡A tomar nota!

Se queres coñecer ese lugar, e ver fotos, vídeos. etc. pincha en Glaciar Perito Moreno

O pasado 23 publicaba un artigo co título: "HOXE TOCA FALAR DE FÚTBOL", no que manifestaba que non era moi futbolero é que había un gran ambiente en torno a este campeonato europeo de seleccións nacionais.

Pero hoxe, foi algo asombroso. ¡Unha histeria colectiva!. No lugar onde vivo, cando hai celebracións, é un sitio de paso cara o porto. Pero no tempo que levo nesta localidade, nin ligas do Madrid, nin do Bercelona, nin eleccións xerais, nin autonómicas, nin locais e bueno u longo etc., nunca vin cousa semellante.

Parecer incrible que de repente se paralice un pais deste xeito. Coches con nenos saíndo polas fiestras, mozos e menos mozos coa bandeira de España, noutros momentos tan pouco era considerada e incluso como motivo de discordia, iban de camiño ao lugar de reunión: o porto. Pero por unhas horas, penso que en toda España, non houbo nin crise, nin problemas políticos, nin nada. O fútbol, e neste caso a seleción, foi como unha mediciña que todo o cura. Penso que o humorista Aguilera explicábao moi ben no xornal deste domingo na súa viñeta, onde un balón eclipsaba ao Sol, impedindo que víramos outras cousas.

Eso si, maña, volta ao traballo, aos problemas, ás pelexas políticas e económicas, pero co comentario de fondo de que SOMOS CAMPEÓNS DE EUROPA.

¡INCRIBLE!

Hoxe é o día, 25 de xuño ás 11:30, día das notas, día de parabéns para moitos e para outros ...

Pero temos que ser positivos na vida e hai que aprender sempre do pasado, é hoxe é ese día: o día das reflexións para todos-as.

Como norma para todos-as : o verán é longo e ben organizado dá para todo.

En particular:

Para os que aprobaron todo: ¡Felicidades! Pero despois de tanta praia, viaxes, campamentos, ... sempre hai momentos mortos nos que podo ler un libro interesante, ver unha película ou documental, practicar un deporte ou un xogo, ...

Para os que non aprobaron todo: ¡Animo! ¡Non está todo perdido! Hai que organizarse: Vacacións ata o 1 de xullo, plantexar un horario de verán (preferentemente polas mañáns de 9,30 a 13,30) no que traballar nas materias non superadas. Traballar o indicado polos profesores e que adxuntan coas notas (revisando exercicios, controis, exercicios de atención á diversidade, etc). Descando na semana das festas do Monte e finalmente repaso xeral alá pola semana do 25 de agosto.

Finalmente para todos, pensade que o fundamento de todo traballo, e o voso tamén o é, é a organización e a disciplina diaria, facendo o que se pretende para ese día. Deste xeito podedes compaxinar o estudio e o descanso.

¡Boas vacacións para todos-as!

Un saúdo: VÍCTOR

Faro de Vigo 23/06/2008

Aínda que non son moi futbolero, parece que toca falar do que a maioría dos españois falan: ¡¡¡FÚTBOL!!!

O mellor comentario, penso que o resume  o humor de Davila - Tiki Taka.

¡Esperemos que sigamos en racha!

Mañá 21 de xuño, á 1,59 da madrugada, entrará oficialmante o verán, estación que rematará o 22 de setembro.

Hai coincidencias co curso escolar, pois hoxe 20 de xuño rematamos as clases e nas datas de setembro cando  empaza o curso (comenzará o outono), salvo os que teñen que vir a recuperar en setembro que o farán un pouco antes.

De  calquera xeito, bo verán  para todos e todas.

¡Vemonos!

Viñeta de Aguilera (Faro de Vigo 14/06/2008)

Galicia, no 2006, emitiu á atmosfera 34,5 millóns de toneladas de dióxido de carbono, de 29.000 millóns atribuíbles ao planeta. A comunidade contribuíu co 0,12% e nos últimos 17 anos incrementou a emisións de gases de efecto invernadoiro un 20%.

Os indicios de cambio climático en Galicia son evidentes, segundo os datos dun informe da Dirección Xeral de desenvolvemento Sostible, que se traducen, por exemplo, en que a temperatura se incrementou case un grao nos últimos 45 anos. En Vigo, o mar subiu quince centímetros en pouco máis de medio século.

A Xunta marcouse o reto de reducir en 12,2 millóns de toneladas, nos próximos catro anos, as emisións de dióxido de carbono nos distintos sectores produtivos, como medida complementaria ao Protocolo de Kioto. é dicir, o equivalente ao consumo enerxético anual de 1.156.000 familias.

A Xunta destina 347 millóns de euros a combater o efecto invernadoiro con medidas de eficiencia enerxética.

¡Imos dando pasos!

Viñeta de Pinto&Chinto, do xornal La Voz de Galicia (04-06-2008) onde se ironiza a problemática do elevado prezo dos alimentos como consecuencia da producción para biocombustibles. Precisamente nestes días estase a tratar en Roma-Italia, por representantes de todo o mundo, esta situación.

Fumando un porro

Cannabis, marihuana, herba, hashish, hash, aceite de hachis son en realidade o mesmo: compostos derivados da planta Cannabis sativa, que se cultiva nas zonas de clima  cálido e seco como parte de Ásia, África e as zonas centrais do norte e sur de Ámérica.

Tecnicamente clasifícase como un alucinóxeno menor. Entre os constituíntes activos da planta está o tetrahidocannabinol (THC) responsable de case todos os efectos nocivos desta substancia.

Existe unha crenza de que a marihuana ou calquera dos seus nomes, non  ten graves efectos ao longo prazo na saúde. O máis probable é que nun consumo baixo non sexa moi neurotóxico, pola contra os grandes fumadores de porros manifestan alteracións estructurais en determinadas rexións cerebrais, así coma síntomas de psicosis.

Outro dos problemas ao longo prazo son os efectos nocivos conta o pulmón, moito maiores que o tabaco, alteracións nos sistemas reproductores masculino e feminino, e dado que o TCH atravesa a a barreira placentaria supón un risco para o embarazo e a lactancia.

¡Estamos falando de cousas moi importantes!

¡PENSAO BEN  E DECIDE!

Foto da familiar

Histórico doblete de España no Campionato de Europa Xúnior de Duatlón que se celebrou onte, sábado,  na cidade grega de Serres. Óscar Vicente acadaou a medalla de ouro e Mario Mola a de  prata.

Clasificación xúnior masculino:

1. Oscar Vicente (ESP) 0:56:01
2. Mario Mola (ESP) 0:56:12
3. Miguel Henriques (POR) 0:56:30
4. Dejan Henigman (SLO) 0:56:35
5. Vid Puceli (SLO) 0:56:36
6. Felix Duchampt (FRA) 0:56:38
7. Thomas Bishop (GBR) 0:56:49
8. Martin Hubacek (SVK) 0:57:00
9. Mickael Schwitzgabel (FRA) 0:57:15
10. Albert Moreno (ESP) 0:57:34

A carreira tiña un percorrido de 5 quilómetros a pé, 20 de ciclismo e os 2,5 finais de nova en carreira a pé.

Oscar, é un mozo rosaleiro (1990), que adestra no Centro de Tecnificación de Pontevedra e conxuga o deporte co 2º de bacharelato que cursou este ano.

O triatleta pontevedrés, un dos máis prometedores actualmente do panorama nacional, demostra a súa progresión con este resultado.

¡Moitas felicidades!

Non hai moitos días rematei de ler un libro, recomendado perviamente á miña dona, titulado "O neno co pixama de raias".

O seu autor é John Boyne, un irlándés nacido en Dublín no ano 1971. Aínda que xa ten catro novelas no mercado, esta última acadou unha grande sona, incluso estase a perparar unha versión cinematográfica.

A temática desta obra é moi recurrente na época que andamos sobre o doloroso holocausto padecido polos xudeos. Pareceume moi interesnate a visión da temática pois, a diferencia doutras sobre este tema que contan feitos de xente maior, neste caso é dende o punto de vista dun neno de 9 anos chamado Bruno. Non pensedes que este neno é xudeo, todo o contrario, é o fillo dun comandante nazi do campo de concentración de Auschwitz, que pasa de vivir na gran cidade a este lugar cheo de alambradas e onde todos levan pixamas de raias. Entre eles hai nenos e coñece a un e ... Non seguirei pois tedes que lelo.

Un libro fácil de ler e que eu recoméndovos.

O sindicato CC OO e a edicición española da revista World Watchel no seu último informe sobre a evolución das emisións de CO₂ , poñen de manifesto que no último ano (2007) as emisións dos gases de efecto invernadoiro volveron medrar con respecto ao ano 2006, concretamente un 1,8%, o que confirma un afastamento de España dos obxectivos que asumíu ao firmar a adhesión ao Protocolo de kioto na loita contra o cambio climático.

O mesmo informe indica que as cantidades de CO₂ liberadas a atmosfera medradron un 52,3% con respecto ao ano 1990, ano no que se firmou o Protocolo de kioto (non firmado nese momento por España), no que se establecía como límite para ese incremento o 15%.

¡Moito queda por facer! O peor de todo é que aínda non somos conscientes da situación real.

Se queres coñecer polo miúdo este informe pincha en INFORME

Este ano, a Real Academia Galega decidiu dedicarlle o Día das Letras Galegas a Xosé María Álvarez Blázquez (Tui, 5/02/1915 - Vigo, 2/03/1985), escritor, arqueólogo, investigador e editor galeguista.

Como recolle a Real Academia Galega, "foi o exemplo perfecto do que antes se chamaba un polígrafo", que cultivou "a historia xeral e local, a arqueoloxía e a literatura".

Álvarez Blázquez contribuíu á conformación do canon literario galego, nas súas dúas facetas de divulgador e de descubridor de textos, e foi editor literario: fundou a Editorial Monterrey e Edicións Castrelos.

Se queres profundizar sobre o homenaxeado pincha en VIDA E OBRA

Xosé Carlos Gómez Alfaro, finou onte día 14 de maio. A súa morte foi fulminante e aos que o coñeciamos tamén nos fulminou a notica. Nacera no ano 1949, é dicir que tiña 59 anos. Veciño do mesmo edificio, compañeiro de profesión, temos o mesmo apelido por razóns de parentesco moi lonxano da comarca do Ribeiro de Ourense, etc.

Teño nas miñas mans unha dedicatoria que me firmou no seu libro: "As badaladas da lembranza" : Para Víctor Gómez, coa miña amizade. Con eso quero quedarme. Xa non facer nada por ti, pero aquí estou para o que os teus  precisen de min.

Ata sempre, Xose Carlos.

AGUILERA (Faro de Vigo 11-05-2008)

¡De pena ...! Esá é a sensación que teño cando escoito, repetidamente en todos os medios de comunicación, o bochornoso tema que representara a España no próximo feltival de Eurovisión. Nunca fun moi seguidor destes eventos, pero deste xeito non se consiguen adeptos. A pregunta que todo o mundo se esta a facer é a seguinte: ¿E gañará?, pois os epañois somos unhos quixotes, pensamos que somos favotitos en todo, e senón pensade na próxima Eurocopa. No caso de que así fora, pois entón: ¡Apaga e marchamos!

Preto de 4.000 manifestantes, segundo datos da CIG, percorreron hoxe Santiago de Compostela en protesta ante o borrador de Decreto de bacharelato proposto pola Xunta, que reduce unha hora de cada unha das materias de Educación Física, Filosofía e Historia.

A folga foi seguida por profesores afectados do noso IES. O noso apoio por unha causa xusta.

Faro de Vigo (25/04/2008)

O petróleo, rocha sedimentario de orixe orgánica, combustible fósil, acada máximos históricos. A verdade é que está a provocar unha crise económica que o convirte nun luxo que case precisa de papel de regalo para envolvelo.

A Consellería de Educacións ten enriba da mesa un borrador de modificación horaria dos estudios de bacharetato. Unnha polémica xurdíu coa reducción horaria na materia de E. Física entre outras.

Reprodúcese o artigo de María Cedrón do xornal La Voz de galicia sobre este tema:

Galicia parece querer desmarcarse das últimas directrices recomendadas pola UE en materia deportiva. O documento elaborado en outubro do pasado ano polo Parlamento Europeo sobre a función desa materia na educación insta aos Estados membros «a que fagan obrigatoria a Educación Física en primaria e secundaria e a aceptar o principio de que o horario debería garantir polo menos tres clases desa materia por semana, aínda que tería que animarse ás escolas a superar ese obxectivo mínimo». Pero o borrador de decreto de bacharelato que agora debate o Consello Escolar de Galicia para a súa aplicación o curso 2008-2009 reduce en dous terzos esa recomendación mínima europea ao establecer unicamente unha hora de ximnasia semanal en primeiro curso e ningunha en segundo.

Frear a obesidade

Aínda que o requirimento de Bruxelas non é vinculante, a tendencia en Europa é a acatalo e, ata, a facer un esforzo por ampliar as horas nas que se fomenta a actividade deportiva.

O obxectivo, tal e como explica o informe do Parlamento Europeo, é frear o aumento da obesidade que existe en Europa e instaurar hábitos de vida saudables. Neste sentido, o documento recorda tamén que «España, Portugal e Italia informan de niveis de sobrepeso e obesidade que superan o 30% en persoas con idades comprendidas entre os sete e os once anos».

Ao mesmo tempo, incide en que os escolares están «en peor forma física que as xeracións dos anos setenta e oitenta». A causa, apunta o informe, «non é que os nenos coman máis, é que se moven menos». Pero aínda vai máis aló ao recordar que na UE estímase que o 7% dos gastos de saúde teñen como responsable á obesidade, fonte tamén de enfermidades cardiovasculares.

A advertencia europea fixo que moitos países comecen a traballar nos seus programas de fomento do deporte no aula. O Reino Unido, un dos Estados membros con maior índice de obesidade, ofrece aos adolescentes que cursan estudos equivalentes ao bacharelato un total de catro horas semanais de ximnasia ou a práctica dalgún deporte, tal e como explicaron fontes do departamento de Educación británico.

Algo semellante ocorre en Francia, onde o mínimo son tres horas semanais. Estas complétanse logo coa realización de ligas intercentros de distintas especialidades deportivas. Para iso resérvanse os mércores pola tarde.

Pero tamén hai Estados que, por agora, incumpren a recomendación europea. Italia ou Portugal estipulan dúas horas semanais, un horario equivalente ao actual en Galicia e que quedaría minguado a unha hora en primeiro coa reforma que pretende efectuar a Consellería de Educación.

Este cambio quere levalo a cabo o País Vasco, unha comunidade na que tamén se abriu a polémica ao redor da redución horaria.

Currículo

A capacidade de manobra das comunidades históricas para elaborar os currículos escolares nun 45% é o que lles permite xogar, neste caso coa Educación Física, para poder adecuar as novas materias establecidas polo Ministerio de Educación dentro dos seus programas.

Pero tanto profesores como médicos endocrinos coinciden en que a fórmula está equivocada. O catedrático e xefe de servizo de Endocrinoloxía do Hospital Clínico, en Santiago, Felipe Casanueva, xa advertiu nunha entrevista realizada este mes que a redución do tempo dedicado no aula a esa materia é «un desastre». Ata puntualizou que quen fai exercicio asimila mellor o coñecemento.

O cambio climático é un feito irrefutable, pero parece hai "personaxes" que non o teñen claro aínda  e non posibilitan acordos e políticas para afrontar xa esa realidade. Estoume referindo ao actual presidente dos EEUU o señor George W. Bush.

Agora  Bush propón  que EEUU no reduza as súas emisións de CO₂ ata o 2025, asegurando que o aumento das emisións sufrirá recortes de forma progresiva e sinala que a loita contra o cambio climático non debe prexudicar á economía.

Por sorte pouco lle queda e parece que os tres aspirantes a sucedelo (John McCain, Hillary Clinton e Barack Obama) fixeron propostas climáticas máis ambiciosas , que por exemplo inclúen un sistema de intercambio de cuotas de emisións similar ás da Unión Europea.

¡Así non imos a ningures!

Reprodúcese o artigo de de Natalia Bore publicado hoxe no xornal La Voz de Galicia polo seu interés.

Os biocombustibles son «un crime contra a humanidade», segundo a ONU. A Unión Europea suprimirá as subvencións para os cultivos destinados a producir carburantes verdes

Mentres que onte en Brasil comezaban as reunións técnicas preparatorias para a trixésima edición da Conferencia Rexional da Organización das Nacións Unidas para a Agricultura e a Alimentación (FAO), que mañá será inaugurada oficialmente, alén do océano o relator especial da ONU para o Dereito á Alimentación, o suízo Jean Ziegler, declaraba que a produción masiva de biocombustibles «é un crime contra a humanidade».

A súa afirmación, fundamentada no impacto que o cultivo de cereais para este tipo de carburantes ten nos prezos mundiais dos alimentos, súmase ás voces de alerta que o pasado fin de semana lanzaron outros organismos, como o Fondo Monetario Internacional (FMI) e o Banco Mundial. Os seus últimos estudos debuxan un terrible futuro no que os elevados prezos traduciranse en cen millóns máis de pobres no mundo, o que ameazará a paz, como ocorreu xa en países como Haití, Exipto, Indonesia, Madagascar, Mauritania ou Filipinas.

Ziegler advertiu que o mundo se encamiña «cara a un período moi longo de disturbios» e conflitos derivados da escaseza de alimentos e da imparable escalada dos seus custos, que será -así como a súa relación cos biocombustibles- un dos asuntos centrais que tratará a Conferencia rexional da FAO para América Latina e o Caribe, que se celebra en Brasília.

Aínda que o uso de cereais para producir biocarburantes non é o único factor que causou o desmesurado encarecemento dos alimentos, si tivo un efecto determinante, pois por primeira vez o consumo humano ten competencia.

Ante esta situación de crise global, o ministro francés de Agricultura, Michel Barnier, propuxo onte en Luxemburgo, no transcurso dunha reunión cos seus homólogos da Unión Europea, a adopción de medidas orientadas a reforzar a agricultura comunitaria e a aumentar a axuda para ese sector nos países máis pobres. «é necesario producir para alimentar», subliñou Barnier, en referencia á competencia do cultivo para biocombustibles.

Pero, a pesar das críticas, a UE, que si suprimirá as subvencións aos cultivos destinados á produción de biocarburantes, non ten previsto modificar nin suspender os seus proxectos baseados nesta fonte de enerxía alternativa.

O reloxo adiantarase unha hora durante a madrugada do sábado ao domingo.

A medida aplícase en cumprimento da Directiva Comunitaria que rixe o cambio de hora e que afecta a todos os paises membros da Unión Europea.

O cambio de hora empezouse a xeneralizarse a partir de 1974, a consecuencia da primeira crisis do petróleo, cando algúns países decidiron adiantar os reloxos para poder aproveitar a luz do Sol e gastar menos electricidade. Aplícase como directiva dende 1981 e foi renovada sucesivamente cada catro anos.

Segundo as estimacións do Instituto para a Diversificación e Aforro da Enerxía (IDAE), dependente do Ministerio de Industria, Turismo e Comercio, o potencial de aforro en iluminación no soso país polo cambio de hora pode chegar a representar un 5% do consumo eléctrico en iluminación, equivalente a uns 300 millóns de euros.

Viñeta de DAVILA (Faro de Vigo 27-03-2008)

O 20% do xeo do Antártico xa desapareceu, debido ao quentamento global. O profesor de Xeoloxía Jerónimo López, membro do Comite Organizador do Ano Polar Internacional, recoñece que as perspectivas para o Áritico non son moi boas e que pode que, nunhas décadas, o xeo desapareza. "Non se pode saber con certeza, pero é o que predicen os modelos se seguimos como ata agora".

As consecuencias serán funestas. López recorda que ao redor do Ártico hai oito países desexando "meter o dente"aos seus recursos naturais. "Alí hai moitos recursos de pesca, petróleo, gas e, tamén, abriríanse novas rutas comerciais de navegación entre o Pacífico e o Atlántico que poden ser moi perigosas".

A mensaxe final que transmite o científico é clara: "O que importa é que a xente entenda que, se non queremos que estes mundos desaparezan, non hai que derrochar como facemos agora".

Por fin ás 14.30 horas de Indonesia (as 8.30 en España) do pasado sábado adoptouse a Folla de Ruta de Bali. Cuado as negociacións parecían estar a punto de romperse, EEUU levantou o seu veto tras quedarse absolutamente só, aprobándose un documento de catro folios que conteñen a axenda e os principios que deben rexir as conversas de aquí ao 2009, para elaborar un novo Protocolo de Kioto que continúe o actual.

Se queres coñecer a noticia polo miúdo pincha en:

EEUU se suma finalmente a la hoja de ruta para lograr un nuevo Kioto en 2009 | elmundo.es

Hoxe celébrase o DÍA CONTRA A VIOLENCIA DE XÉNERO.

Como reflexión sobre este tema, propóñovos que vexades o seguinte vídeo:

 Vídeos en ELPAÍS.com

Xapón cazará baleas xorobadas por primeira vez dende 1963

Estas baleas coñecidas tamén como iubarta, son moi populares polo seu comportamento xoguetón.
A flota xaponesa partíu do porto de Shimonoseki, situado no oeste do país, con dirección ao Pacífico Sur, onde cazará 50 baleas xorobadas e poñerá fin á moratoria que protexeu a estes animais dende 1963.

Segundo a axencia nipona Kyodo, nesta campaña, que durará ata mediados do mes de abril, o equipo formado por 240 persoas, teñen previsto cazar 850 baleas mink, 50 baleas fin e 50 baleas xorobadas.A carne obtida na expedición venderase ao mercado xaponés e os ingresos invertiranse en futuras campañas.

¡Sen comentarios!

A enfermidade celíaca é unha intolerancia a unha proteína, chamada gluten, que esta presente no trigo, centeo, cebada e posiblemente na avea. O gluten é o responsable da elasticidade da masa da fariña, o que permite a fermentación e que as masas estén esponxosas.

Se unha persoa presenta unha predisposición xenética, unha dieta con estes ingredientes desencadea unha resposta do sistema inmunitario que actúa de agresor sobre o intestino, quedando este incapacitado para a absorción de nutrientes.

Para máis información desta intolerancia pincha en :

PRESTIGE, petroleiro monocasco cargado con 77.000 toneladas de fuel, afundido no ano 2002, un día coma hoxe, frente ás costas galegas, producindo unha inmensa marea negra, que afectou a unha zona comprendida entre Portugal e as Landas de Francia, pero con especial incidencia na nosa costa galega.

¿REPETIRASE ALGUNHA VEZ?

¡FÍXOSE ALGO DENDE ENTÓN PARA EVITAR OUTRA CATÁTROFE DESTE TIPO!

¡NUNCA MÁIS! ... por favor.

Pero hai que recordar para que nunca volva pasar.

Pincha e, sen comentarios, visualiza as seguintes fotofrafías do desastrE:

Galicia no merecía esto !!!

D. Emio Calatayud Pérez (Ciudad Real 22-12-1955) é un maxistrado, xuíz de menores en Granada coñecido polas súas sentencias exemplares.

Para coñecelo mellor, teño un documento que penso que todos (POLÍTICOS, PAIS, PROFESORES E SOCIEDADE EN XERAL) tiñamos que escoitalo e quitar as nosas conclusións. Eu estou moi de acordo, pero entendo que igual outros non , pero penso que é algo sobre o que podemos e que temos que discutir para quitar solucións para a nosa xuventude, que é o FUTURO DA NOsA SOCIEDADE.

Se queres ver este vídeo e despois xuzgar pincha en:

Mediateca EducaMadrid - Vídeo - Intervención D. Emilio Calatayud Pérez (V Tertulia Educativa-2006)

Fágome eco dunha viñeta do xenial humorista gráfico FORGES, do xornal El Pais de hoxe 28-09-207 onde se abordan temas da actualidade nun contexto educativo e cuns alumnos-as "especiais".

1.2. Alimentación racional
- Dieta equilibrada, rica en fósforo, calcio e vitaminas.
- Dieta variada, a base de vexetais, peixe, carne, leite, ovos e froita.
- Será bo engadir á dieta diaria alimentos ricos en fibra (legumes, froita, cereias, etc...)
- É importante almorzar forte, xantar simplemente ben, merendar e cear pouco.

1.3. Exercicio físico

- Cómpre realizar algún exercicio físico de xeito moderado e habitual.
- Nunca se debe poñer como castigo ao alumno deixar de facer deporte ou exercicio (ao igual que non deixalos ler).