OS REIS MAGOS

Os Reis Magos de Oriente acudiron, segundo os Evanxeos, a homenaxear e entregar agasallos a neno Xesús recentemente nado: ouro, incenso e mirra.

A palabra “mago” provén do farsi ma-gu-u-sha, que significa “sacerdotes que estudaban as estrelas no seu desexo de buscar a Deus”. Chegou ao grego como μάγος refir, do grego pasou ao latín como magus, de onde chegou ao español mago.

Os nomes actuais dos tres reis meigos, Melchor, Gaspar e Baltasar, aparecen por primeira vez no coñecido mosaico de San Apolinar o Novo (Rávena) que data do século VI e no que se lles distingue ataviados ao modo persa cos seus nomes escritos encima.

Aínda terían que pasar varios séculos, ata o século XV, para que o rei Baltasar aparecese coa tez negra xa que, ademais de representar as idades, os reis representan as tres razas coñecidas na Idade Media. Melchor encarnará aos caucásicos, Gaspar aos asiáticos e Baltasar aos africanos.

En España a partir do século XIX iniciouse a tradición de converter a noite de Reis nunha festa infantil con agasallos para os nenos, a imitación do que se facía noutros países o día de Nadal.

Foi en 1866 cando se celebrou a primeira cabalgata de Reis Magos en Alcoy, tradición que se estendeu ao resto do país e posteriormente a outros países de cultura hispana.

A maioría das historias achega do carbón doce lévannos a “Carbonilla”. A lenda conta que este era un paxe dos mismísimos Reis Magos, encargado de vixiar se os nenos portábanse ben durante o ano.

A noite do 5 de xaneiro, cando SS.MM. entraban nas casas para deixar agasallos, Carbonilla facíao na dos nenos que se portaron mal, deixándolles un anaquiño de carbón. Pero como aos reis non lles gusta castigar aos nenos, era carbón doce.

Outra das lendas conta que os encargados de levar carbón aos nenos que se portan mal son os trasgos. Isto vén das variantes da lenda do “Home Nobre”.

Este home era pobre e tiña 5 fillas. Cando estas alcanzaron idade para casar, el estaba triste porque non podía casalas xa que non tiñan dote. Unha noite puxo as medias das súas fillas para secar na cheminea, e mentres durmía, uns trasgos meteron o diñeiro do dote das fillas boas nas pezas mentres que puxeron carbón nas das malas.

Ao parecer, estes mesmos trasgos tamén traballan cos reis e son os encargados de poñer carbón doce nos zapatos dos nenos que se portan mal.

FONTE: Eduardo Medrano/laregion.es