ZONA VERDE

ADEUS AOS HALÓXENOS

 

O 1 de setembro de 2012, grazas a unha directiva da Unión Europea sobre a necesidade de realizar un deseño ecolóxico para as lámpadas de uso doméstico, díxoselle adeus ás lámpadas incandescentes, é dicir, as de toda a vida.

As lámpadas incandescentes iluminaron os fogares nada menos que durante 133 anos, desde que as comercializase o mismísimo Thomas Alva Edison. Fóronse eliminando de forma progresiva, de acordo a diferentes lexislacións europeas de 2009, 2010 e 2011. Primeiro, quitáronse do mercado as de 100 watts, despois as de 75 watts e 60 e, por último, as lámpadas de 40 e 25 watts.

Agora, é a quenda de despedirse dos halóxenos. O próximo 1 de setembro deixaranse de comercializar estas lámpadas de filamento, aínda que poderán comprarse ata que se acabe o stock que queda nas tendas. Un informe da Organización de Consumidores e Usuarios (OCU) publicado onte lembraba, con todo, que a medida aplícase só aos focos halóxenos, polo que as lámpadas halóxenas poderán seguir vendéndose ata 2018.

Estas medidas, que afectan a todos os estados membros e que se viñeron implemetando desde 2009, teñen como obxectivo unha maior eficiencia enerxética. A idea é utilizar produtos que esixan cada vez unha menor queima de combustibles fósiles (petróleo, gas e carbón) para xerar electricidade nas centrais térmicas xa que son estes combustibles os maiores responsables das emisións de gases de efecto invernadoiro que provocan o cambio climático.

Ademais, con esta medida preténdese tamén reducir a necesidade de importación de combustibles fósiles fose do espazo da UE, ofrecer un produto máis barato, así como un aumento da seguridade de subministración.

Pero se imos camiño á eliminación total das halóxenas, que opcións quédannos para iluminar os nosos fogares? Os consumidores poderán acceder a tres tipos de tecnoloxías: LED, halóxenas (hai que ter en conta que só se eliminaron os focos) e as fluorescentes ou de baixo consumo. As LED (Lixeiro-Emitting Diode) parecen ser a aposta de Europa.

FONTE: Xornala abc/sociedade

A FOMACIÓN DE LAGOS AZUIS NA ANTÁRTIDA ALARMA AOS CIENTÍFICOS

Imaxes de satélite de lagos azuis sobre o glaciar Langhovde / Dixital Globe

A sureña Antártida é desde hai anos o refuxio dos negacionistas do cambio climático. A cantidade de xeo que rodea o continente aumenta, ao contrario que o norteño Ártico, no outro polo, que se derrite. Hai máis xeo que nunca rodeando a Antártida, repiten unha e outra vez os negacionistas. Con todo, é unha verdade a medias. La Antártida no seu conxunto perde xeo. E o xeo mariño que rodea a Antártida medra, si, pero pola topografía do continente e a forma do fondo mariño, factores que inflúen nos ventos e as correntes alimentando un peculiar microcosmos, segundo a NASA, nun contexto de indiscutible quecemento global. O ano 2015 foi o máis cálido desde que empezaron os rexistros en 1880.

Un novo estudo no glaciar Langhovde, na Antártida Oriental, ofrece máis munición contra os negacionistas. Un equipo liderado polo glaciólogo británico Stewart Jamieson observou alí a formación de case 8.000 lagos a partir de xeo derretido durante os veráns do período 2000-2013. As imaxes de satélite mostran esa porción do continente branco salpicada de fermosas manchas azuis. “Sábese que os lagos supraglaciales inflúen no derretimiento da capa de xeo de Groenlandia e potencialmente causan a desintegración da plataforma de xeo da península Antártica [na Antártida Occidental]”, advirten os autores no seu estudo, publicado na revista especializada Geophysical Research Letters.

É a primeira vez que se detecta este fenómeno dos lagos azuis na Antártida Oriental, a maior masa de xeo do planeta. “O tamaño destes lagos aínda non é suficientemente grande, pero se continúa o quecemento do clima no futuro só podemos esperar que o tamaño e o número destes lagos aumente”, alerta Jamieson.

 En 2007, os científicos da ONU advertiron de que bastaría un desxeo parcial dos mantos de Groenlandia e o Antártico occidental para provocar, ao longo de séculos, un incremento do nivel do mar de entre catro e seis metros, alagando multitude de cidades costeiras. E a Antártida Oriental é a maior masa de xeo do planeta.

FONTE: Xornal El País/Ciencia

A BICICLETA DO FUTURO XA ESTÁ AQUÍ

 

Se os irmáns Ties e Taco Carlier fundasen o seu negocio hai oitenta anos, talvez o mundo fose un lugar un pouco mellor, pero perderiamonos unha das grandes obras do neorrealismo cinematográfico italiano. Porque estes holandeses aseguran inventar un sistema para as súas bicicletas que as fai inmunes aos roubos. Se a bici de Antonio Ricci fose unha Electrified S de VanMoof o pequeno Bruno non maduraría de golpe vendo ao seu pai perder a dignidade e o ladrón de Vitorio de Sica, símbolo da difícil posguerra en Roma, fracasaría no seu intento.

Os holandeses Carlier son, como moitos en Amsterdam, a súa cidade de orixe, uns namorados das bicicletas. De feito, ambos cren que montar en bicicleta faille ser máis creativos. “Durante algúns anos, deixei de facer o percorrido habitual desde casa ao traballo porque o meu apartamento estaba a dez metros da oficina, conta Taco Carlier ao falar da súa nova creación. Deixei de montar en bicicleta para ir traballar e tamén deixei parte da miña felicidade e produtividade. Por iso, despois de tres anos, empaqueté todas as miñas cousas e mudeime a unha nova casa nos arredores de Amsterdam”. Así de gratificante é a experiencia, aseguran, de montar na súa nova bicicleta eléctrica, a Electrified S, dotada dun sistema de seguridade a través dunha app móbil que a fai practicamente invulnerable aos roubos.

Hai quen xa se apresurou a comparar a nova máquina de VanMoof cos coches intelixentes de Tesla, no sentido de que representan unha auténtica revolución para este medio de transporte. A Electrified S, aseguran os Carlier, é tan lixeira que non parece unha bicicleta eléctrica e o seu potente pero silencioso motor faia adecuada para calquera tipo de terreo urbano (mesmo aqueles con desniveis pronunciados ou nos que hai que enfrontarse á forza do vento). A autonomía da Electrified S é outra das súas grandes bazas, posto que permite rodar ata 120km cunha soa carga: o suficiente, por exemplo, como para pedalear desde a Porta do Sol de Madrid ata a praza maior de Guadalaxara e volver.

Os Carlier din ter unha misión: conseguir que a bicicleta se estenda en moitas outras cidades e que o caso de Amsterdam non sexa a excepción, senón a regra. Están tan convencidos diso, que na súa páxina web atrévense a desafiar a todo e a todos: “os ladróns, as costas, o tráfico ou a seguridade. Se hai algo que se interpón entre vós e o voso desexo de montar en bicicleta, estamos preparados para atopar unha solución”.

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País

UN LIBRO PARA LER: "CARTAS DE AMOR DESPOIS DO ECOCIDIO"

Carátula do libro / Imaxe:relatosmagar.com

Cada verán propóñovos un libro de lectura. Neste caso foi Premio Vuela La Cometa 2015. O seu título: “ Cartas de amor despois do ecocidio”

O seu autor: o escritor, guionista e profesor Marcelo García Martínez (Oviedo, 1979).

E iste é o seu contido: O cambio climático estaba anunciado pero mal calculado e, en apenas catro decenios, alterou por completo o Planeta que non deixa de sacudirse como un can infestado de pulgas... Os estados sucumbiron ás catástrofes e, tras o ecocidio, as persoas concéntranse en grandes superficies controladas pola Organización Mundial da Saúde e o Comercio.

Demo regresa á súa cidade natal en busca dos recordos cunha muller e escríbelle unhas desesperadas cartas de amor que personifican o reproche do planeta á raza humana. O seu corpo porta un potente axente contaxioso, cumpre a misión de propagar unha pandemia que lle encargou o líder dos eco-terroristas.

E Titus di: “O sistema operativo quedouse colgado. Simplemente trátase de apertar o botón que di: RESET”.

Atoparédelo en Arola Editors.

Lectura ecolóxica!

ESTRADAS INTELIXENTES QUE XERAN ENERXÍA SOLAR

 

As bicicletas son un símbolo tan holandés como os tulipáns, Vicent van Gogh ou Johan Cruyff. Calquera que visitara algunha das súas cidades, con Amsterdam á cabeza, observaría a cultura ciclista dos holandeses. Os seus máis de 32.000 quilómetros de carrís  bici urbanos e os tamén 30.000 de rutas ciclistas son a envexa de toda Europa. E, con todo, isto non foi sempre así. O compromiso dos holandeses coa mobilidade sustentable e limpa arrincou nos anos setenta, e non foi unha mera concatenación de elementos obxectivos (como que sexa un país chairo, cun clima suave e distancias curtas), senón unha confluencia de políticas intelixentes e cidadanía concienciada. A crise do petróleo de 1973, unido ao espectacular aumento de accidentes de tráfico mortais e unha crecente preocupación polo medio ambiente, levou aos holandeses para reclamar aos seus gobernos un maior protagonismo da bicicleta como medio de transporte. A resposta foi o que hoxe todos podemos ver e admirar. A boa noticia é que se eles puideron facelo, tamén se pode imitar noutros lugares.

Iso si, nestes temas, seguirán levando a vantaxe de quen empezou primeiro. Un dos exemplos desta evolución é a idea que SolaRoad puxo en práctica de forma experimental na localidade de Krommenie ao norte de Holanda. Trátase do primeiro carril bici construído con paneis solares que permiten acumular enerxía e envorcala na rede. Xa non só se axuda ao medio ambiente utilizando un transporte sustentable, senón que ademais circúlase por un pavimento que xera enerxías limpas. O prototipo deste modelo de estradas está a funcionar desde novembro de 2014; son algo máis de 70 metros de carril bici utilizado diariamente por unhas 2.000 persoas e os resultados neste tempo superaron mesmo as expectativas dos seus impulsores. Durante o primeiros seis meses de proba, xa se xerou suficiente enerxía como para abastecer o consumo anual dunha familia media. Pode parecer modesto, pero o verdadeiro potencial de SolaRoad non está no conseguido, senón nas expectativas que levantou o modelo.

Sten de Wit, portavoz da iniciativa, cre que se pode chegar a conseguir que cada metro cadrado achega uns 70khw anuais, unha cifra que se converte en astronómica cando se multiplica polos miles de quilómetros de estradas do país (SolaRoad asegura que o 20% do 140.000km de estradas en Holanda sería apto para recibir o sistema). Actualmente o consorcio traballa en mellorar as capacidades dos materiais cos que se fabrican estas estradas (os paneis solares están encastrados entre vidro, silicona e cemento), aínda que xa demostraron que pode soportar o peso de vehículos de 12 toneladas sen sufrir danos. O seguinte reto é abaratar os custos de fabricación e instalación, co que se espera conseguir que este tipo de estradas, grazas á enerxía que xeran, terminen sendo máis económicas que as convencionais. A enerxía producida podería utilizarse para iluminar as cidades e as vías, ou para alimentar vehículos eléctricos: “se xa temos coches intelixentes, porqué non ter tamén estradas intelixentes”, conclúe De Wit.

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País

O AUMENTO DA TEMPERATURA GLOBAL BATEU OUTRO RÉCORD EN 1015

As temperaturas, a subida do nivel de auga e as emisións de gases de efecto invernadoiro acadaron niveis récord. O ano pasado, 2015, non só foi o máis caloroso da historia. Tamén foi o peor para outra serie de variables clave que miden os efectos do cambio climático. O mundo diríxese a unha contorna que os seres humanos non experimentaron antes, co desxeo dos polos e o aumento das secas e as inundacións. Este é o sombrío cadro da Terra que pinta o informe anual sobre o estado do clima da Axencia Nacional de Océanos e Atmosfera de EEUU (Noaa).

"A maioría dos indicadores de cambio climático seguen mostrando a tendencia cara ao quecemento global..., apunta o informe de 300 páxinas no que participaron 450 científicos de todo o mundo. E esa evolución parece que tamén se confirmará este ano, xa que os seis primeiros meses de 2016 foron, con diferenza, os máis cálidos en moito tempo, segundo os datos recentes recollidos polos climatólogos da Nasa.

Unha predición que tamén realizou a ONU, que apuntou que este ano volverá romper os récord de temperatura anuais de novo, tras 14 meses consecutivos de calor extrema, azuzados O Neno. Un fenómeno meteorolóxico que, polo xeral, eleva a temperatura en todo o mundo e que foi, como sinala o documento da Noaa, particularmente forte en 2015. "Baixo o efecto combinado do neno e dunha tendencia a longo prazo ao quecemento global, a Terra rexistrou récords de temperatura por segundo ano consecutivo", di o informe.

FONTE: Xornal El País/Ciencia

9 CONDUTAS QUE TODOS PODEMOS CUMPRIR NESTE VERÁN

 

SURFRIDER  é unha organización ambiental americana, sen fins de lucro, de base, que traballa para protexer e preservar os océanos, ondas e praias do mundo. Surfrider centra en grande medida o seu labor en cuestións tales como a calidade da auga, acceso á praia, preservación do surf, e o mantemento da zona mariña e os ecosistemas costeiros.

Fundada en 1984, ten a súa sede en San Clemente (California) e en España en San Sebastián dende 2009, participando nun proxecto de cooperación territorial europeo chamado "Mare Urdina", enfocado na protección e valorización do patrimonio natural costeiro a través da educación ambiental.

Esta é a súa proposta,  con 9 condutas que todos podemos cumpir:

 

O teu compromiso é fundamental!

COMBATIR A CONTAMINACIÓN DA TERRA DENDE O ESPAZO

 

Por primeira vez en 30 anos o buraco da capa de ozono reduciuse. Pasaron 30 anos desde que todos os países industrializados asinaron o chamado Protocolo de Montreal, polo que se comprometían a conseguilo. No ano 2000 o buraco alcanzou os 25 millóns de metros cadrados, o seu maior tamaño. Hoxe é catro millóns de metros cadrados máis pequeno. Para os científicos é evidente que esta redución foi causada polas políticas que prohiben a utilización do os compostos orgánicos clorados. Susan Solomon, investigadora do MIT, afirma que é un sinal esperanzador: “As cousas que fixemos puxeron o planeta no camiño da curación. Iso di bastante de nós. Non somos asombrosos os humanos, que creamos unha situación tras a que decidimos colectivamente, como mundo, que iamos eliminar esas moléculas?”. Efectivamente, o que fósemos capaces de comezar a reverter unha das grandes ameazas para a vida na Terra significa que, como especie, somos capaces de afrontar os maiores retos, aínda que en demasiadas ocasións levemos a situación ata un punto de desesperación. Cal será, cabe preguntarse, ese punto para o outro gran desastre que se cerne sobre nós: as emisións de C0₂?

Na conferencia do clima celebrada en París a finais do 2015, 188 países certificaron o que para a maioría de científicos xa era unha evidencia: o quecemento global do noso planeta. A causa principal é a emisión de CO₂ producida pola utilización de combustibles fósiles  (petróleo e carbón) que levou a que a presenza de dióxido de carbono na atmosfera aumentase nun 40% nos últimos 150 anos. A solución pasa por decisións políticas e económicas de gran calado que, lamentablemente, non son tomadas case nunca seguindo o criterio dos científicos. O exemplo da capa de ozono pode resultar estimulante para todos os que seguen empuxando coas súas investigacións e accións cara á instauración de políticas enerxéticas máis limpas.

Mentres, a ciencia continúa facendo as súas indispensables achegas. E un dos máis importantes é o proxecto OCO-2 roia impulsado pola NASA para medir as emisións de CO₂ a través de satélites desde o espazo. Cada ano a queima de combustibles fósiles e outras actividades humanas lanza á atmosfera 36 millóns de toneladas de CO₂. Con todo, cos sistemas de medición en superficie cos que contabamos ata agora, resultaba moi difícil coñecer o comportamento deste CO₂. Saber, por exemplo, porqué non todo o C0₂ emitido permanece na atmosfera (máis da metade desaparece), onde están situados estes “sumidoiros” naturais que absorben o dióxido de carbono, que partes da Terra axudan a disolver o CO₂ e se continuarán facéndoo no futuro. Un crebacabezas científico que é imprescindible resolver porque, como a propia web do proxecto asegura: “Só é posible manexar o que podemos medir”.

David Crisp, o responsable científico do proxecto OCO-2, está seguro dos satélites farán as medicións cada vez máis precisas “para saber como podemos axudar ao planeta en que vivimos”. Diso depende que esta especie asombrosa continúe tendo un fogar no que desenvolver o seu potencial.

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País