ZONA VERDE

A BICICLETA DO FUTURO XA ESTÁ AQUÍ

 

Se os irmáns Ties e Taco Carlier fundasen o seu negocio hai oitenta anos, talvez o mundo fose un lugar un pouco mellor, pero perderiamonos unha das grandes obras do neorrealismo cinematográfico italiano. Porque estes holandeses aseguran inventar un sistema para as súas bicicletas que as fai inmunes aos roubos. Se a bici de Antonio Ricci fose unha Electrified S de VanMoof o pequeno Bruno non maduraría de golpe vendo ao seu pai perder a dignidade e o ladrón de Vitorio de Sica, símbolo da difícil posguerra en Roma, fracasaría no seu intento.

Os holandeses Carlier son, como moitos en Amsterdam, a súa cidade de orixe, uns namorados das bicicletas. De feito, ambos cren que montar en bicicleta faille ser máis creativos. “Durante algúns anos, deixei de facer o percorrido habitual desde casa ao traballo porque o meu apartamento estaba a dez metros da oficina, conta Taco Carlier ao falar da súa nova creación. Deixei de montar en bicicleta para ir traballar e tamén deixei parte da miña felicidade e produtividade. Por iso, despois de tres anos, empaqueté todas as miñas cousas e mudeime a unha nova casa nos arredores de Amsterdam”. Así de gratificante é a experiencia, aseguran, de montar na súa nova bicicleta eléctrica, a Electrified S, dotada dun sistema de seguridade a través dunha app móbil que a fai practicamente invulnerable aos roubos.

Hai quen xa se apresurou a comparar a nova máquina de VanMoof cos coches intelixentes de Tesla, no sentido de que representan unha auténtica revolución para este medio de transporte. A Electrified S, aseguran os Carlier, é tan lixeira que non parece unha bicicleta eléctrica e o seu potente pero silencioso motor faia adecuada para calquera tipo de terreo urbano (mesmo aqueles con desniveis pronunciados ou nos que hai que enfrontarse á forza do vento). A autonomía da Electrified S é outra das súas grandes bazas, posto que permite rodar ata 120km cunha soa carga: o suficiente, por exemplo, como para pedalear desde a Porta do Sol de Madrid ata a praza maior de Guadalaxara e volver.

Os Carlier din ter unha misión: conseguir que a bicicleta se estenda en moitas outras cidades e que o caso de Amsterdam non sexa a excepción, senón a regra. Están tan convencidos diso, que na súa páxina web atrévense a desafiar a todo e a todos: “os ladróns, as costas, o tráfico ou a seguridade. Se hai algo que se interpón entre vós e o voso desexo de montar en bicicleta, estamos preparados para atopar unha solución”.

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País

UN LIBRO PARA LER: "CARTAS DE AMOR DESPOIS DO ECOCIDIO"

Carátula do libro / Imaxe:relatosmagar.com

Cada verán propóñovos un libro de lectura. Neste caso foi Premio Vuela La Cometa 2015. O seu título: “ Cartas de amor despois do ecocidio”

O seu autor: o escritor, guionista e profesor Marcelo García Martínez (Oviedo, 1979).

E iste é o seu contido: O cambio climático estaba anunciado pero mal calculado e, en apenas catro decenios, alterou por completo o Planeta que non deixa de sacudirse como un can infestado de pulgas... Os estados sucumbiron ás catástrofes e, tras o ecocidio, as persoas concéntranse en grandes superficies controladas pola Organización Mundial da Saúde e o Comercio.

Demo regresa á súa cidade natal en busca dos recordos cunha muller e escríbelle unhas desesperadas cartas de amor que personifican o reproche do planeta á raza humana. O seu corpo porta un potente axente contaxioso, cumpre a misión de propagar unha pandemia que lle encargou o líder dos eco-terroristas.

E Titus di: “O sistema operativo quedouse colgado. Simplemente trátase de apertar o botón que di: RESET”.

Atoparédelo en Arola Editors.

Lectura ecolóxica!

ESTRADAS INTELIXENTES QUE XERAN ENERXÍA SOLAR

 

As bicicletas son un símbolo tan holandés como os tulipáns, Vicent van Gogh ou Johan Cruyff. Calquera que visitara algunha das súas cidades, con Amsterdam á cabeza, observaría a cultura ciclista dos holandeses. Os seus máis de 32.000 quilómetros de carrís  bici urbanos e os tamén 30.000 de rutas ciclistas son a envexa de toda Europa. E, con todo, isto non foi sempre así. O compromiso dos holandeses coa mobilidade sustentable e limpa arrincou nos anos setenta, e non foi unha mera concatenación de elementos obxectivos (como que sexa un país chairo, cun clima suave e distancias curtas), senón unha confluencia de políticas intelixentes e cidadanía concienciada. A crise do petróleo de 1973, unido ao espectacular aumento de accidentes de tráfico mortais e unha crecente preocupación polo medio ambiente, levou aos holandeses para reclamar aos seus gobernos un maior protagonismo da bicicleta como medio de transporte. A resposta foi o que hoxe todos podemos ver e admirar. A boa noticia é que se eles puideron facelo, tamén se pode imitar noutros lugares.

Iso si, nestes temas, seguirán levando a vantaxe de quen empezou primeiro. Un dos exemplos desta evolución é a idea que SolaRoad puxo en práctica de forma experimental na localidade de Krommenie ao norte de Holanda. Trátase do primeiro carril bici construído con paneis solares que permiten acumular enerxía e envorcala na rede. Xa non só se axuda ao medio ambiente utilizando un transporte sustentable, senón que ademais circúlase por un pavimento que xera enerxías limpas. O prototipo deste modelo de estradas está a funcionar desde novembro de 2014; son algo máis de 70 metros de carril bici utilizado diariamente por unhas 2.000 persoas e os resultados neste tempo superaron mesmo as expectativas dos seus impulsores. Durante o primeiros seis meses de proba, xa se xerou suficiente enerxía como para abastecer o consumo anual dunha familia media. Pode parecer modesto, pero o verdadeiro potencial de SolaRoad non está no conseguido, senón nas expectativas que levantou o modelo.

Sten de Wit, portavoz da iniciativa, cre que se pode chegar a conseguir que cada metro cadrado achega uns 70khw anuais, unha cifra que se converte en astronómica cando se multiplica polos miles de quilómetros de estradas do país (SolaRoad asegura que o 20% do 140.000km de estradas en Holanda sería apto para recibir o sistema). Actualmente o consorcio traballa en mellorar as capacidades dos materiais cos que se fabrican estas estradas (os paneis solares están encastrados entre vidro, silicona e cemento), aínda que xa demostraron que pode soportar o peso de vehículos de 12 toneladas sen sufrir danos. O seguinte reto é abaratar os custos de fabricación e instalación, co que se espera conseguir que este tipo de estradas, grazas á enerxía que xeran, terminen sendo máis económicas que as convencionais. A enerxía producida podería utilizarse para iluminar as cidades e as vías, ou para alimentar vehículos eléctricos: “se xa temos coches intelixentes, porqué non ter tamén estradas intelixentes”, conclúe De Wit.

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País

O AUMENTO DA TEMPERATURA GLOBAL BATEU OUTRO RÉCORD EN 1015

As temperaturas, a subida do nivel de auga e as emisións de gases de efecto invernadoiro acadaron niveis récord. O ano pasado, 2015, non só foi o máis caloroso da historia. Tamén foi o peor para outra serie de variables clave que miden os efectos do cambio climático. O mundo diríxese a unha contorna que os seres humanos non experimentaron antes, co desxeo dos polos e o aumento das secas e as inundacións. Este é o sombrío cadro da Terra que pinta o informe anual sobre o estado do clima da Axencia Nacional de Océanos e Atmosfera de EEUU (Noaa).

"A maioría dos indicadores de cambio climático seguen mostrando a tendencia cara ao quecemento global..., apunta o informe de 300 páxinas no que participaron 450 científicos de todo o mundo. E esa evolución parece que tamén se confirmará este ano, xa que os seis primeiros meses de 2016 foron, con diferenza, os máis cálidos en moito tempo, segundo os datos recentes recollidos polos climatólogos da Nasa.

Unha predición que tamén realizou a ONU, que apuntou que este ano volverá romper os récord de temperatura anuais de novo, tras 14 meses consecutivos de calor extrema, azuzados O Neno. Un fenómeno meteorolóxico que, polo xeral, eleva a temperatura en todo o mundo e que foi, como sinala o documento da Noaa, particularmente forte en 2015. "Baixo o efecto combinado do neno e dunha tendencia a longo prazo ao quecemento global, a Terra rexistrou récords de temperatura por segundo ano consecutivo", di o informe.

FONTE: Xornal El País/Ciencia

9 CONDUTAS QUE TODOS PODEMOS CUMPRIR NESTE VERÁN

 

SURFRIDER  é unha organización ambiental americana, sen fins de lucro, de base, que traballa para protexer e preservar os océanos, ondas e praias do mundo. Surfrider centra en grande medida o seu labor en cuestións tales como a calidade da auga, acceso á praia, preservación do surf, e o mantemento da zona mariña e os ecosistemas costeiros.

Fundada en 1984, ten a súa sede en San Clemente (California) e en España en San Sebastián dende 2009, participando nun proxecto de cooperación territorial europeo chamado "Mare Urdina", enfocado na protección e valorización do patrimonio natural costeiro a través da educación ambiental.

Esta é a súa proposta,  con 9 condutas que todos podemos cumpir:

 

O teu compromiso é fundamental!

COMBATIR A CONTAMINACIÓN DA TERRA DENDE O ESPAZO

 

Por primeira vez en 30 anos o buraco da capa de ozono reduciuse. Pasaron 30 anos desde que todos os países industrializados asinaron o chamado Protocolo de Montreal, polo que se comprometían a conseguilo. No ano 2000 o buraco alcanzou os 25 millóns de metros cadrados, o seu maior tamaño. Hoxe é catro millóns de metros cadrados máis pequeno. Para os científicos é evidente que esta redución foi causada polas políticas que prohiben a utilización do os compostos orgánicos clorados. Susan Solomon, investigadora do MIT, afirma que é un sinal esperanzador: “As cousas que fixemos puxeron o planeta no camiño da curación. Iso di bastante de nós. Non somos asombrosos os humanos, que creamos unha situación tras a que decidimos colectivamente, como mundo, que iamos eliminar esas moléculas?”. Efectivamente, o que fósemos capaces de comezar a reverter unha das grandes ameazas para a vida na Terra significa que, como especie, somos capaces de afrontar os maiores retos, aínda que en demasiadas ocasións levemos a situación ata un punto de desesperación. Cal será, cabe preguntarse, ese punto para o outro gran desastre que se cerne sobre nós: as emisións de C0₂?

Na conferencia do clima celebrada en París a finais do 2015, 188 países certificaron o que para a maioría de científicos xa era unha evidencia: o quecemento global do noso planeta. A causa principal é a emisión de CO₂ producida pola utilización de combustibles fósiles  (petróleo e carbón) que levou a que a presenza de dióxido de carbono na atmosfera aumentase nun 40% nos últimos 150 anos. A solución pasa por decisións políticas e económicas de gran calado que, lamentablemente, non son tomadas case nunca seguindo o criterio dos científicos. O exemplo da capa de ozono pode resultar estimulante para todos os que seguen empuxando coas súas investigacións e accións cara á instauración de políticas enerxéticas máis limpas.

Mentres, a ciencia continúa facendo as súas indispensables achegas. E un dos máis importantes é o proxecto OCO-2 roia impulsado pola NASA para medir as emisións de CO₂ a través de satélites desde o espazo. Cada ano a queima de combustibles fósiles e outras actividades humanas lanza á atmosfera 36 millóns de toneladas de CO₂. Con todo, cos sistemas de medición en superficie cos que contabamos ata agora, resultaba moi difícil coñecer o comportamento deste CO₂. Saber, por exemplo, porqué non todo o C0₂ emitido permanece na atmosfera (máis da metade desaparece), onde están situados estes “sumidoiros” naturais que absorben o dióxido de carbono, que partes da Terra axudan a disolver o CO₂ e se continuarán facéndoo no futuro. Un crebacabezas científico que é imprescindible resolver porque, como a propia web do proxecto asegura: “Só é posible manexar o que podemos medir”.

David Crisp, o responsable científico do proxecto OCO-2, está seguro dos satélites farán as medicións cada vez máis precisas “para saber como podemos axudar ao planeta en que vivimos”. Diso depende que esta especie asombrosa continúe tendo un fogar no que desenvolver o seu potencial.

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País

O PODER ENERXÉTICO DO SOL

Avión "Solar Impulse" / Imaxe:computerhoy.com

O avión solar “Solar Impulse” aterrou o pasado xoves en Sevilla tras cruzar 6.300 quilómetros sobre o Atlántico desde Nova York. A ruta máis curta era cara a Irlanda, pero elixiu Sevilla, onde ten garantida recárgaa das baterías co sol andaluz. A aventura de Piccard, da marabillosa familia de exploradores, demóstranos que hai outra forma de vivir, de facer o que queremos facer pero coidando a casa na que vivimos, o planeta Terra.

Os seres humanos queremos vivir, e ademais queremos vivir ben, e vivir ben todos, non uns poucos. O Solar Impulse demostrou que temos enerxía dabondo co Sol, ata para cruzar o Atlántico voando. Enerxía! A enerxía é riqueza, ou máis ben, a única riqueza real é a enerxía. Os seres humanos vivimos moi pobremente, incluídos os grandes emperadores e Papas, os sultáns e os Fillos do Ceo chineses, ata que puxemos en explotación as fontes concentradas de enerxía que son o carbón, o petróleo e o gas.

Dende entón, case 2.000 millóns de seres humanos viven mellor que os reis antigos. Pero esas fontes de enerxía están a esnaquizar o planeta e as nosas vidas, e só chegan a estes 2.000 millóns. Na Terra viven hoxe outros 6.000 millóns de persoas que carecen desa riqueza. Un español, hoxe, rico en comparación con moitos outros habitantes da Terra, dispón duns 44.000 kwh. ao ano, 120 kwh. ao día. Sobre cada metro cadrado de chan recíbense, nas zonas de pobreza, que son as tropicais, 5 kwh. ao día. Convertendo, o que é perfectamente factible hoxe, o 30% desa cantidade en enerxía eléctrica, como fai o Solar Impulse II, con 75 metros cadrados, 6.000 millóns de persoas gozarían dunha riqueza igual á de cada español.

Pódese facer, e mesmo se pode facer moito máis, e mesmo nós podemos ser moito máis ricos, pois temos chan e sol dabondo. E é a única maneira de sobrevivir, pois a alternativa é esnaquizar do todo o planeta, grazas ao cambio climático que estamos a producir cos combustibles fósiles. É difícil de facerse á idea do que estamos a facer, e do que nos estamos privando. Toda a enerxía que estamos a usar hoxe en España sácase da enerxía solar duns 4.000 quilómetros cadrados.

España ten medio millón de quilómetros cadrados. Sóbrannos chan e Sol, pero moito, moitísimo, para vivir 10 veces mellor que agora. Unha das traxedias actuais da humanidade, entre outras moitas, é a estupidez. Temos todos os recursos tecnolóxicos e de diñeiro para cambiar dunha vez a enerxía solar para vivir, todos, o dobre ou o triplo mellor que hoxe, e ademais parar a destrución do planeta, e iso utilizando moi pouca parte do mesmo. O cambio da pobreza anterior á riqueza actual fixémolo nós. Podemos cambiar agora.

É cuestión de querelo!

FONTE: Antonio Ruiz de Elvira/Xornal El Mundo

A DEVASTACIÓN DO PANGOLÍN

 

Cal é o animal que sofre máis tráfico do mundo? Non é ningunha especie de ave exótica. Non é ningún peixe tropical. Non é, desde logo, ningunha das especies que adoitan saír nos medios de comunicación: as baleas, os elefantes, os rinocerontes, os tigres, as orcas... É un animal que non lle importa a ninguén. Non é "carismático". Non bate récords de nada (salvo de lonxitude de lingua relativa ao tamaño do corpo, o que non é un "plus" entre os seres humanos). Por iso, o tráfico en produtos das 12 especies deste animal supón nada menos que o 20% de todo o comercio ilegal de animais salvaxes.

É o pangolín. Un mamífero sen dentes e sen pelo, pero con escamas que se alimenta de insectos e cuxa lingua pode chegar a ser tan longa como todo o seu corpo, o que lle permite comerse ata 200.000 insectos ao día. Unha especie oso formigueiro con escamas de dinosauro que parece unha alcachofa xigante andante e que, cando sente ameazado, enrólase, igual que un armadillo.

As escamas do pangolín son de queratina. É dicir, do mesmo material que as uñas do ser humano, ou que os cornos dos rinocerontes. No medicamento tradicional chinés e vietnamita, atribúenselles propiedades milagrosas. As escamas de pangolín, secas, son fritidas en aceite ou manteiga, servidas con vinagre ou salsas, preparadas con recoiro e, ata datas recentes, adobadas en ouriños de neno. "Curano" todo: malaria, xordeira, ansiedade, depresión, falta de produción de leite materno, enfermidades renais, cancro, asma...  decide unha doenza e é probable que a escama deste fósil vivente sexa o remedio perfecto.

Non acaban aí as propiedades deste bicho. O seu sangue "cura" a impotencia, o esmo que os seus embrións. A súa carne é considerada exquisita. E, aínda que nalgúns aspectos é un país desenvolvido, gran parte da cultura tradicional de China evolucionou tan pouco como o pangolín. Como consecuencia, aínda en 2010 as escamas deste animal eran consideradas oficialmente un produto medicinal na segunda maior economía do mundo. Iso deu lugar a un tráfico dun tamaño inimaxinable.

Así é como, vítima da superstición, unha historia que comezou fai, como pouco, 50 millóns de anos (que é a idade dos primeiros fósiles de pangolíns, descubertos en Exipto) podería acabar no século XXI.

FONTE: Xonal el mundo/Ciencia