Un novo estudo asegura que a Lúa creouse en só 5 horas e iso desmontaría a principal teoría sobre a súa formación

Un fotograma da simulación / Southwest Research Institute

A formación da Lúa podería ser moito máis rápida e violenta do que expoñen algúns dos modelos clásicos. Un novo estudo do Southwest Research Institute (SwRI) e a Universidade de Arizona, publicado en The Astrophysical Journal Letters, revisou mediante simulacións avanzadas o xigantesco impacto que deu orixe ao sistema Terra-Lúa e descubriu que un factor que tradicionalmente se consideraba secundario pode cambiar por completo o resultado daquela colisión.

A investigación volve situar baixo o microscopio a coñecida hipótese do gran impacto, segundo a cal un obxecto aproximadamente do tamaño de Marte, denominado Theia, chocou contra a Terra primitiva. Os modelos desenvolvidos durante décadas contemplaron que aquela colisión xerou unha enorme cantidade de material ao redor do noso planeta, formando un disco de entullos a partir do cal terminaría ensamblándose lentamente o satélite terrestre.


O novo traballo introduce unha diferenza fundamental: os investigadores incorporaron ás simulacións a resistencia xeolóxica dos materiais e a súa dependencia da temperatura. "Descubrimos que a xeoloxía preexistente da protolúa do tamaño de Marte importa", explicou Adeene Denton, investigadora posdoctoral do SwRI. Segundo Denton, representar a Terra e o obxecto que impactou contra ela como corpos con propiedades xeolóxicas concretas modifica o xeito na que xorde a Lúa despois do choque.

As simulacións mostran que a temperatura da Terra primitiva e Theia pode resultar decisiva. Os corpos máis quentes presentan menor resistencia que os fríos e, dependendo do seu estado térmico antes do impacto, o desenlace cambia radicalmente. Algúns escenarios destrúen Theia e producen un extenso disco protolunar de entullos, mentres que outras condicións permiten que apareza un corpo lunar practicamente completo pouco despois da colisión.

O resultado máis rechamante apareceu cando o equipo reproduciu parámetros similares aos empregados nos primeiros modelos do gran impacto, incluíndo estruturas de temperatura equivalentes dentro de ambos os corpos. "Cando utilicei os mesmos parámetros que os modelos orixinais do impacto, ata as estruturas de temperatura iguais dentro de ambos os corpos, nunhas cinco horas emerxeu unha Lúa intacta", afirmou Denton. Esta posibilidade cuestiona a idea de que o noso satélite necesariamente tivo que ensamblarse durante un período prolongado a partir dun disco de restos.

Os investigadores aclaran que simulacións anteriores xa produciran lúas intactas, pero este traballo sinala por primeira vez que a resistencia dos materiais e a temperatura poden determinar se o satélite aparece directamente tras o impacto ou constrúese posteriormente mediante a acumulación de materia. Posto que os protoplanetas nacen quentes e arrefríanse progresivamente, esta relación tamén podería axudar a establecer cando ocorreu exactamente o acontecemento que orixinou o sistema Terra-Lúa.


Robin Canup, vicepresidenta da División de Ciencia e Exploración do Sistema Solar do SwRI e autora dun dos estudos fundamentais sobre esta hipótese en 2001, considera que os resultados poden conectar as características actuais da Lúa coas condicións existentes durante aquel choque. "Estes novos resultados sorprendentes e emocionantes implican unha posible conexión entre as propiedades físicas actuais da Lúa, incluído quizá o seu contido de volátiles, e o estado térmico da Terra e Theia no momento do gran impacto", sinalou. Aínda así, continúa aberta unha das grandes incógnitas do modelo: explicar por que a composición da Terra e a Lúa é tan parecida.

FONTE: R. Badillo/elconfidencial.com