Blogia
vgomez

NOTICIAS DAS CIENCIAS

ATOPAN, POR PRIMEIRA VEZ, AUGA NA SUPERFICIE DE ASTEROIDES

A ilustración, xunto ao avión no que estaba instalado o observatorio SOFIA, mostra un dos dous asteroides en cuxa superficie se atopou auga / NASA/CARLA THOMAS/SWRI

Utilizando datos do xa retirado Observatorio Estratosférico de Astronomía Infravermella (SOFIA), un telescopio de 2,5 metros instalado nun Boeing 747 modificado, un equipo de investigadores do Southwest Research Institute conseguiu, por primeira vez, detectar moléculas de auga na superficie de dous asteroides.

Durante a súa investigación, publicada en The Planetary Science Journal os científicos observaron catro rochas ricas en silicatos e conseguiron, en dúas delas, illar as inconfundibles firmas espectrales da auga molecular.

"Os asteroides son restos do proceso de formación planetaria -explica Anicia Arredondo, autora principal do artigo-, polo que as súas composicións varían dependendo de onde se formaron na nebulosa solar. De particular interese é a distribución da auga nos asteroides, porque pode lanzar luz sobre como chegou a auga á Terra".

Os asteroides ’anhidros’, ou secos, nacen preto do Sol, mentres que os que conteñen xeo, e por tanto auga, adoitan formarse máis lonxe da nosa estrela. Comprender a localización dos asteroides e as súas composicións dinos como se distribuíron e evolucionaron os materiais da nebulosa solar desde o mesmo momento da súa formación. E coñecer a distribución da auga aquí, no noso propio sistema, proporcionará valiosa información sobre como este elemento esencial para a vida distribúese ao redor doutras estrelas. O achado, por tanto, indicaranos onde buscar signos de vida, tanto no Sistema Solar como máis aló das súas fronteiras.

"Detectamos unha característica que se atribúe inequivocamente á auga molecular nos asteroides Iris e Massalia -asegura Arredondo-. Baseamos a nosa investigación no éxito do equipo que atopou auga molecular na superficie da Lúa iluminada polo Sol. E pensamos que poderiamos utilizar SOFIA para atopar esa mesma firma espectral tamén noutros corpos celestes".

En outubro de 2020, os instrumentos de SOFIA permitiron detectar moléculas de auga nun dos cráteres máis grandes do hemisferio sur da Lúa. Observacións anteriores, tanto da Lúa como de asteroides, detectaran algunha forma de hidróxeno, aínda que nunca puideron distinguir entre a auga e o seu parente químico máis próximo, o hidroxilo. Pero en 2020 os científicos lograron detectar aproximadamente o equivalente a unha botella de de auga (355 ml), atrapada nun metro cúbico de chan esparexido pola superficie lunar. Unha auga que estaba, ademais, químicamente unida a minerais.

"A abundancia de auga nos asteroides -prosegue a investigadora- é consistente coa da Lúa iluminada polo Sol. Do mesmo xeito, nos asteroides, a auga tamén pode unirse a minerais, ser absorbida por silicatos e quedar atrapada ou disolta en vidro de impacto de silicato".

Dos catro asteroides estudados, os datos dos dous máis débiles, Parthenope e Melpómene, resultaron ser demasiado ’ruidosos’ para obter conclusións definitivas. Algo que, con todo, si que se conseguiu con Iris e Massalia. Tras estes achados, o equipo solicitou tempo de uso do mellor telescopio de infravermellos construído ata o de agora, o James Webb, para investigar máis obxectivos.

"Xa realizamos medicións iniciais doutros dous asteroides co Webb durante o seu segundo ciclo de actividade -di Arredondo-. E agora temos outra proposta para o próximo ciclo para analizar outros 30 obxectivos. Estes estudos aumentarán a nosa comprensión da distribución da auga no sistema solar".

FONTE: José Manuel Nieves/abc.es/ciencia

CHEGA A VENDA DUNHA PLANTA QUE BRILLA NA ESCURIDADE POR ENXEÑERÍA XENÉTICA

Un equipo internacional de 27 científicos de tres países anunciou a viabilidade de crear plantas que produzan a súa propia luminiscencia visible, inxerindo ADN de fungos nas mesmas.

A biotecnoloxía xenética pode lograr o que xa vimos na película Avatar, onde existía un mundo imaxinario de plantas luminosas. Diso encargáronse un equipo internacional de investigadores que explican na revista científica  Nature Biotechnology como facelo.

Os científicos revelaron que a bioluminiscencia atopada nalgúns fungos é metabólicamente similar aos procesos naturais comúns entre as plantas. Así, inxerindo ADN obtido de fungos, os científicos foron capaces de crear plantas que brillan moito máis que no seu estado natural, o que pode permitir aos investigadores observar o funcionamento interno das plantas. A diferenza doutras formas de bioluminiscencia comunmente utilizadas, como as dos vagalumes, os reactivos químicos únicos non son necesarios para soster a bioluminiscencia dos fungos. As plantas que conteñen o ADN dos fungos brillan continuamente ao longo do seu ciclo de vida, desde a plántula ata a madurez.

Keith Wood, CEO de Lixeiro Bio, que pretende comercializar esta nova tecnoloxía, afirma, en declaracións recollidas por Phys.org, que "fai trinta anos axudei a crear a primeira planta luminiscente usando un xene de vagalumes. Estas novas plantas poden producir un resplandor moito máis brillante e estable, que está plenamente plasmado dentro do seu código xenético". Segundo os autores, as plantas poden producir máis de mil millóns de fotóns por minuto.

Os autores revelan que a bioluminiscencia dos fungos funciona particularmente ben nas plantas, pois a súa emisión de luz céntrase nunha molécula orgánica que tamén se necesita nas plantas para facer as paredes celulares. Esta molécula, chamada ácidodo cafeico, produce luz a través dun ciclo metabólico que involucra catro encimas. Dúas encimas converten o ácido cafeico nun precursor luminiscente, que logo é oxidado por unha terceira encima para producir un fotón. A última encima converte a molécula oxidada novamente en ácido cafeico para comezar o ciclo novamente. Nas plantas, o ácido cafeico é un compoñente básico da lignina, que axuda a proporcionar resistencia mecánica ás paredes celulares e que é o polímero orgánico máis abundante no mundo vexetal.

Nesta investigación, os autores usaron plantas de tabaco para a inxerción de ADN de fungos debido á súa xenética simple e rápido crecemento, pero os beneficios da bioluminiscencia dos fungos axústanse amplamente á gran maioría das plantas. O novo achado pode usarse con fins prácticos e estéticos, sobre todo para a creación de flores brillantes e outro tipo de plantas ornamentais.

Esta noticia que avabo de rematar era do ano 2020 publicada no confidencial.com.- Pero que que hoxe coñecemos un paso maís: EE.UU. permite por primeira vez a venda dunha planta que brilla na escuridade por enxeñería xenética.

Unha moza sostén una petunia luciérnaga nunha imaxe de Light Bio / Light Bio

 

Unha compañía comercializa a petunia vagalume, unha flor ornamental luminosa, despois de recibir o visto e prace do departamento estadounidense de Agricultura. Este uso está prohibido en Europa.

FONTE: elconfidencia-com e Judith de Jorge/abc.es/ciencia

ATOPADO UN OCÉANO SUBTERRÁNEO NA LÚA MIMAS DE SATURNO

Marte é o planeta co que se identifican os extraterrestres, pero hai outros mundos próximos, dentro do Sistema Solar, onde a vida é posible. Cubertos por decenas ou centos de quilómetros de rocHa e xeo, os océanos subterráneos dalgunhas lúas de Xúpiter ou Saturno mantéñense o bastante tépedos para ter auga líquida e teñen unhas condicións químicas onde poderían sobrevivir algúns microorganismos terrestres. Cando a sonda Voyager 2 pasou xunto á lúa de Xúpiter Europa, en 1979, observou surcos e fracturas na superficie conxelada que fixeron sospeitar do que ocultaba no seu interior. Tras décadas de observación, crese que, ademais de en Europa, polo menos hai mares no interior de Ganímedes, a maior lúa do Sistema Solar, no satélite de Saturno Encélado, do que saen penachos cara ao espazo, ou en Titán, que ten a superficie cuberta de lagos de metano. un artigo que se publica na revista Nature, suxire que tamén na lúa saturnina Mimas hai un mar subterráneo.