Neste vídeo de viaxe en China 4K, GlobDocs lévate a explorar montañas de China, paisaxes que desafían a lóxica e pobos esquecidos. Este documental sobre China revela unha China salvaxe e auténtica, coa fauna de China como o gato leopardo, mono rhesus, faisán común, pantera nubrada, londra europea, takin, cervo sika e o maxestoso corvo grande. Un verdadeiro documental de natureza que te convida a explorar China como nunca antes.
Mide só entre tres e catro centímetros pero pechou praias, causado temor aos bañistas e desbancou ás mismísimas medusas no que a alarmas a pé de beira respecta. O dragón azul, unha diminuta e preciosa babosa que non se adoita prodigar no Mediterráneo, gañouse un primeiro posto no podio como non grato protagonista do verán. Dunha vistosa cor azul, velo nadar facendo piruetas sobre a auga é ter ansias súbitas de tocalo pero alto aí! Se o dragón azul conseguiu que soen todos os sinais é porque é altamente urticante.
O dragón azul, Glaucus atlanticus, é un nudibranquio peláxico. Isto significa que, igual que todas as especies peláxicas, sexan animais ou vexetais, vive en augas abertas medias e superficiais e evita o fondo mariño e a costa; con todo, é posible que o dragón azul, arrastrado por correntes e polo aumento de temperatura da auga, apareza de cando en vez a poucos metros da praia, como sucedeu agora.
En xeral habita augas tépedas e tropicais, é fiel aos océanos Atlántico e Índico e surfeiro habitual en Sudáfrica e Mozambique; ata 2021, facía 300 anos! que non se documentaba no Mediterráneo. Unha vez máis, o culpable máis sinalado é o consabido e documentado cambio climático que se manifesta co aumento de temperatura da auga mariña e unha meteoroloxía cambiante que inclúe correntes que permiten arrastralo ata augas que, en teoría, deberían ser máis frías.
Na súa parte dorsal presenta unha cor azul prata mentres que o seu ventre é azul pálido. Frota e nada sobre as súas costas grazas á inxestión de aire que en forma de burbulla pode manter no seu estómago e desprazarse así boca arriba sobre a superficie. Móvese con graza e acrobacias como unha nadadora de sincronizada. Ten seis apéndices ao longo do tronco chamados ceratas que á súa vez posúen varias terminacións e os seus tons azuis, en todas as partes do seu corpo, están adornados por vetas un pouco máis escuras que percorren o seu tronco. Este despregamento cromático engamado está firmemente relacionado coa súa subsistencia como especie: o seu deber, como todas elas, é camuflarse para defenderse dos seus depredadores e buscar alimento.
No sustento que necesita reside a razón da súa tóxica picadura. Glaucus atlanticus aliméntase de diversos hidrozoos pero o seu prato favorito é unha medusa, a carabela portuguesa, Physallia physales, que é altísimamente urticante. Consome exemplares desta especie enteritas e mentres o fai, almacena e selecciona as toxinas, chamadas cnidocitos, para o seu propio uso. Deposítaas nas ceratas, esas terminacións visibles que concentran a toxicidade, por iso é polo que estas acaben sendo a zona máis urticante. Importante saber que as ceratas actívanse por presión, e non por rozamento ou por un contacto accicental, por tanto, hai que manosearlas dalgún modo para que piquen. Folga dicir que os humanos e o noso sangue non somos alimento para o dragón azul así que, igual que sucede coas medusas, nunca van cheirar a nosa pel a distancia, nin nos perseguirán, nin lles chamamos a atención, nin irán a por nós: son os encontros accidentais (estamos no seu medio) os que nos afectan.
A picadura do dragón azul é dolorosa. Más urticante que a que nos pode producir calquera das especies de medusas habituais que atopamos no Mediterráneo, aínda que parecida á das carabelas portuguesas, que igual que os dragóns azuis tamén apareceron puntualmente preto das costas mediterráneas e en Xibraltar. Nalgúns casos extremos, en persoas máis sensibles ou con determinadas alerxias, pode provocar mareos, vómitos, malestar e dor de cabeza. Se recibimos unha picadura, recoméndase que, tal como fariamos coa dunha medusa, lavémonos a zona afectada con auga salgada de mar e apliquemos algún pano frío, pero non xeo e nunca vinagre ou alcohol. Aínda que non debería ir a máis, recoméndase sempre que no caso de que a picadura empeore, visitemos con urxencia un servizo médico.
FONTE: Mónica Artigas/nationalgeographic.com.es
Continúo coa serie adicada á Rexión de Murcia, tamén coñecida como o “Xardín de Europa”. Destacamos as súas reservas mariñas, praias paradisíacas, pinturas rupestres, vestixios romanos, tradicións únicas, chans fértiles e as terras de cultivo que se estenden en todas direccións dan lugar a marabillosos froitos, apreciados nos seus pratos irresistibles, e unha natureza envexable.
A contestación correcta á pregunta de onte é 12. Na Rexión de Murcia adóitanse distinguir 12 comarcas, aínda que non están nin recoñecidas nin delimitadas oficialmente. O Estatuto de Autonomía da Rexión de Murcia configura a comarca como un dos elementos da súa organización territorial, mais a Asemblea Rexional de Murcia non promulgou ningunha lei de comarcalización, polo que, de momento, tales comarcas carecen de personalidade xurídica.
E imos coa pregunta de hoxe e última da serie!
13. Un destes personaxes famosos non da Rexión de Murcia. Cal é?
- 1
- 2
- 3
Mañá a solución e fin da serie!
FONTE: es.wikipedia.org Imaxes: museoninobravo.com, el mundo.es e es.wikipedia.org
Continúo coa serie adicada á Rexión de Murcia, tamén coñecida como o “Xardín de Europa”. Destacamos as súas reservas mariñas, praias paradisíacas, pinturas rupestres, vestixios romanos, tradicións únicas, chans fértiles e as terras de cultivo que se estenden en todas direccións dan lugar a marabillosos froitos, apreciados nos seus pratos irresistibles, e unha natureza envexable.
A contestación correcta á pregunta de onte é 45. A Rexión de Murcia está dividida en 45 concellos. Varios deles rozan ou incluso superan aos 1.000 km² de extensión, como Lorca (1.676 km²), que é o segundo municipio máis extenso do Estado español despois do de Cáceres, en Estremadura. Por este motivo, en Murcia é común a división dos municipios en pedanías e deputacións; así, o municipio de Murcia posúe 54 pedanías e o municipio de Cartagena 24 deputacións. Na Rexión hai 66 deputacións (pertencentes ás localidades de Cartagena, Lorca e Totana) e 295 pedanías (do resto de municipios). Albudeite e Pliego non teñen pedanías.
E imos coa pregunta de hoxe!
12. Cantos comarcas ten a Rexión de Murcia?
- 6
- 12
- 18
Mañá a solución e una nova proposta!
FONTE: es.wikipedia.org Imaxes: miacademiadeoposiciones.com e es.wikipedia.org
Peixes de Galicia!
Durante a noite de hoxe, domingo 7 de setembro de 2025, será posible observar unha eclipse total de Lúa que será visible desde gran parte do mundo e que en España poderá verse como total, excepto nas zonas máis occidentais de Galicia e nas Illas Canarias, onde o orto lunar producirase inmediatamente despois do final da totalidade. A observación da eclipse pódese realizar a primeira ollada e non entraña ningún perigo nin require ningún tipo de instrumentación especial.
No extremo máis occidental de Galicia e as illas Canarias, a eclipse total finalizará antes da saída da Lúa sendo só visible o final da fase parcial, mentres que no resto da península, illas Baleares, Ceuta e Melilla a Lúa sairá totalmente eclipsada, polo que se verá o final da fase total, pero non o comezo. Durante a eclipse total, a Lúa non estará completamente escura, senón que tomará un ton avermellado, iso débese a parte da luz solar que é desviada pola atmosfera terrestre.
Unha eclipse ocorre cando o Sol, a Terra e a Lúa se aliñan. Se ese fenómeno ten lugar durante a fase da lúa chea, cando a Lúa pasar pola sombra da Terra, denomínase eclipse de Lúa, ou eclipse lunar. O tipo e a duración da eclipse lunar depende da localización da Lúa en relación á súa órbita.
Eclipse lunar total: A Lúa atravesa completamente o interior da umbra da Terra, a parte interna da sombra. A velocidade da Lúa a través da sombra é de cerca de 1 km por segundo, e unha eclipse total pode durar ata 102 minutos (case unha hora e tres cuartos). O período decorrido a partir do momento en que a Lúa ten o primeiro contacto coa umbra da Terra até o momento en que a abandona totalmente, por outro lado, pode durar varias horas.
FONTE: astronomia.ign.es e gl.wikipedia.org