Blogia
vgomez

CURIOSIDADES

ERROS CIENTÍFICOS QUE SE REPITEN UNHA E OUTRA VEZ NO CINEMA (IV)

 

Continúo coa cuarta entrega dos erros relacionados coa ciencia que parecen quedarse na pantalla para non irse xamais: As persoas afúndense na lava.

Se un líquido é máis denso que un obxecto, é imposible que o obxecto se afunda  neste. A lava é pedra fundida, logo é máis densa ca nós. Por tanto, un non se afunde nun mar de lava coma se fose de auga. Gollum se partise o espiñazo, os seus órganos internos debería ter reventado e logo teriase que formar unha desagradable fogueira cos seus restos, pero non se afundiría.

FONTE:FONTE: Xornal Público.es/strambotic

REPRODUCIÓN DA SEPIA

 

A sepia ou xiba (Sepia officinalis) é un molusco da clase dos cefalópodos, da infraclase Decapodiformes (dez tentáculos), da orde Sepiida. Ten un  corpo ovado e groso, cunha cuncha calcaria interna e unha bolsa de tinta coa que escurece a auga en situacións de perigo.

Cabe destacar que son animais de ciclo biolóxico curto. A súa vida non chega aos dous anos, polo que moitas femias tan só se reprodúcen unha vez.

Neste vídeo veremos a súa orixinal forma de reprodución.

UNHA TORMENTA A CÁMARA LENTA

 

O profesor Ningyu Liu, do Instituto Tecnolóxico de Florida (EE.UU.) captou o desenvolvemento dunha tormenta eléctrica a 7.000 fotogramas por segundo. O resultado saíu publicado nunha vídeo onde se mostran as imaxes a 700 frames por segundo, unha especie de cámara lenta que permite seguir a vida "completa" dos lóstregos. Ao principio, un nervio de luz atravesa o ceo para despois chocar contra o chan e producir un resplandor que satura a cámara.

Todo un espectáculo!

A LUZ VERDE: REMEDIO PARA A DOR DE CABEZA

A LUZ VERDE: REMEDIO PARA A DOR DE CABEZA

Os investigadores tratan de conseguir unha lámpada capaz de emitir unha luz verde moi pura e tenue para aliviar esta doenza  / Stròlic Furlàn - Davide Gabino

A dor de cabeza é un compañeiro habitual de moitas persoas. A Organización Mundial da Saúde estima que a metade da poboación mundial padeceu dor de cabeza polo menos unha vez no último ano. Cando a dor de cabeza prodúcese de forma recorrente e está asociado a algún trastorno, a OMS considera que é unha doenza discapacitante que dana gravemente a calidade de vida das persoas. Tanto é así, que o «Global Burden of Disease Study», de 2013, consideraba á hemicrania como a sexta causa global de discapacidade no mundo. Por iso, o custo económico desta doenza é incalculable.

Ao mesmo tempo que a dor de cabeza é un problema global e discapacitante, segundo a organización de Nacións Unidas tamén é un asunto subestimado, mal tratado e mal diagnosticado. Este é un dos motivos que levou ao científico Rami Burstein, da Harvard Medical School, a tomar cartas no asunto. Intrigado polas dores de cabeza que empeoran coa luz, o investigador recorreu a 69 voluntarios para tratar de pescudar cales eran os tipos de luz, é dicir, as cores, que máis daniños resultaban. O que non podía imaxinar é que grazas á súa curiosidade ía descubrir que a luz verde era capaz de diminuír a sensación de dor nalgúns casos.

Segundo investigacións anteriores, a luz parece estar detrás do 80 por cento dos ataques de hemicrania. É o que se coñece como fotofobia, unha doenza que leva ás persoas para illarse en lugares escuros e a non poder desempeñar o seu traballo ou a súa rutina diaria. Pero ademais, outros estudos xa suxeriran que non todas as luces son igual de daniñas: algúns xa suxerían que as persoas con hemicrania eran sensibles á luz azul pero inmunes a outras cores.

Neste sentido, Burstein confirmou que a luz azul e vermella aumentaban a sensación de dor: canto máis intensas eran, máis doían. Pero o máis sorprendente foi pescudar que a luz verde, dunha lonxitude de onda moi concreta, non só empeora moito menos que outras cores a dor, senón que cando a intensidade é baixa, pode diminuír a dor de cabeza. Polo menos no 20 por cento dos 69 voluntarios.

Sorprendidos por este efecto, os investigadores trataron de pescudar que estaba a ocorrer. Para iso, prepararon experimentos para medir a actividade eléctrica da retina, nas profundidades do ollo, e na cortiza, xa no cerebro. Así comprobaron, que a luz verde xeraba menor actividade que os outros cores en ambas as rexións.

A continuación, o equipo de Burstein recorreu a ratos. Grazas a eles, averigaron que o tálamo, a zona cerebral que transmite información entre o ollo e a cortiza acerca da luz, modifica a súa «mensaxe» de forma que se pode explicar por que cada tipo de luz non é igual de dolorosa.

Sería estupendo que as persoas con hemicrania puidesen ler e traballar baixo esta luz verde, pero aínda é imposible poder conseguila a un prezo alcanzable. Os científicos traballan agora en buscar unha lámpada barata e capaz de emitir luz verde extremadamente pura, de 530 nanómetros de lonxitude de onda, pero o prezo da tecnoloxía necesaria é realmente astronómico.

Tal como recoñeceu o investigador en IFL, nin as lentes de sol nin os filtros poden facer as veces desta lámpada. “Habería que conseguir que só os conos verdes (células receptoras da retina que captan as cores verdes) activásense. Para iso, a luz tería que ser de 530 nanómetros, e ter só unha desviación de 5 nanómetros para evitar activar a outros receptores. Pero se colles unha lámpada e colocas un filtro de celofán ao redor, a luz terá unhas variacións de máis de 100 nanómetros, e moi pouco control sobre a intensidade da luz”.

FONTE: Xornal abc/Ciencia

TEIDE, LABORATORIO DE NUBES

 

Este impresionante vídeo é un espectacular exemplo do ceo que se pode observar en Canarias. Marabillosas imaxes ao redor do Teide que son todo un espectáculo para a vista.

O vídeo foi realizado por Daniel López (www.elcielodecanarias.com), Teleférico do Teide e AEMET Izaña. Precisamente o observatorio de AEMET Izaña, desde onde se ve este mar de nubes, cumpriu este ano o seu centenario.

FONTE: aemetblog.es

IMAXES INÉDITAS DA TERRA DENDE O ESPAZO (IV)

IMAXES INÉDITAS DA TERRA DENDE O ESPAZO (IV)

 

Unha nova imaxe do aquivo fotofráfico da NASA do satélite Terra que, desde o seu lanzamento hai máis de 10 anos, non parou de capturar a superficie terrestre. En concreto as Liñas de Nazca , Perú.

Estes antigos geoglifos do deserto de Naza (Perú) son desde 1994 Patrimonio da Humanidade.

FONTE: Revista Muy Interesante

ERROS CIENTÍFICOS QUE SE REPITEN UNHA E OUTRA VEZ NO CINEMA (III)

 

Continúo coa terceira entrega dos erros relacionados coa ciencia que parecen quedarse na pantalla para non irse xamais:  O láser é visible.

Basta con coller un punteiro e facer a proba. Só veremos o láser se hai partículas de po en suspensión, fume ou similares. No espazo, o láser é totalmente invisible, ademais de moito máis rápido. Nada de ir cachito a cachito coma se fosen balas, é luz. No mundo real non veriamos á Entreprise lanzar as súas lanzas de enerxía coma unha bala, e a destrución do planeta Alderaan pola Estrela da Morte sería un triste espectáculo de mimo polo que non soltarías o que pagas agora no multicine.

Un exemplo o vídeo superior, un corte de Star Trek.

FONTE:FONTE: Xornal Público.es/strambotic

ERROS CIENTÍFICOS QUE SE REPITEN UNHA E OUTRA VEZ NO CINEMA (II)

 

Continúo coa segunda entrega dos erros relacionados coa ciencia que parecen quedarse na pantalla para non irse xamais:  O malo non se move porque é moi forte.

No cinema, cando lle pegas a alguén, ese golpe non che afecta a ti. A lei da acción e reacción non existe. O principio de conservación da cantidade de movemento desaparece das leis da lóxica. O Duente Verde mételle unha puñada a Spiderman e mándao a Cuenca, e ese tipo de cousas. Unha película que si respecta (ao bruto) a cinética é Matrix, polo menos no momento "supertoña baixo a choiva" no que Neo e o Axente Smith (dous adversarios coa mesma masa) saen disparados cada un cara a un lado.

FONTE: Xornal Público.es/strambotic