Remato coa serie adicada aos inventos. A evolución humana está irremediablemente ligada a eles que desempeñaron un papel fundamental no camiño cara ao que agora somos. Sen a invención de determinados elementos moi probablemente o ser humano nunca desenvolvería determinadas habilidades e a nosa evolución seguise outros camiños.
A contestación correcta á pregunta de onte, e última da serie, é Alfred Nobel. A dinamita é un explosivo feito de nitroglicerina, absorbentes e estabilizadores. Foi inventada polo químico e enxeñeiro sueco Alfred Nobel en Geesthacht, e patentada en 1867.
O pai de Alfred Nobel, Immanuel Nobel, era industrial, enxeñeiro e inventor. Construíu pontes e edificios en Estocolmo e fundou a primeira fábrica de caucho de Suecia. O seu traballo na construción inspiroulle para investigar novos métodos de voadura de rochas máis eficaces que a pólvora negra. Tras algúns malos negocios en Suecia, en 1838 Immanuel trasladou á súa familia a San Petersburgo, onde Alfred e os seus irmáns recibiron educación privada baixo titores suecos e rusos. Aos 17 anos, Alfred foi enviado ao estranxeiro durante dous anos; en Estados Unidos coñeceu ao enxeñeiro sueco John Ericsson e en Francia estudou co famoso químico Théophile-Jules Pelouze e o seu alumno Ascanio Sobrero, que sintetizara por primeira vez a nitroglicerina en 1847. En Francia, Nobel atopouse coa nitroglicerina, que Pelouze desaconsellou utilizar como explosivo comercial debido á súa gran sensibilidade aos golpes. A nitroglicerina é un líquido moi sensible aos golpes, que fai moi difícil o seu manexo e polo que provocaba moi a miúdo graves accidentes por ser demasiado inestable e difícil de manipular e de transportar para a guerra e moi perigoso para aplicacións civís. En 1857, Nobel rexistrou a primeira de varios centenares de patentes, a maioría relativas a medidores de presión de aire, gases e fluídos, pero seguía fascinado co potencial da nitroglicerina como explosivo. Nobel, xunto co seu pai e o seu irmán Emil, experimentou con varias combinacións de nitroglicerina e pólvora negra. Nobel atopou unha solución para detonar a nitroglicerina de forma segura inventando o detonador, ou cápsula fulminante, que permitía unha explosión controlada a distancia utilizando un fusible. En 1863, Nobel levou a cabo con éxito a primeira detonación de nitroglicerina pura, utilizando un detonador fabricado cunha cápsula fulminante de cobre e fulminato de mercurio. En 1864, Alfred Nobel rexistrou patentes tanto para o fulminante como para o seu método de síntese de nitroglicerina, utilizando acedo sulfúrico, acedo nítrico e glicerina. O 3 de setembro de 1864, mentres experimentaba con nitroglicerina, Emil e varias persoas máis morreron nunha explosión na fábrica da leira de Immanuel Nobel en Heleneborg. Despois disto, Alfred fundou a empresa Nitroglycerin Aktiebolaget en Vinterviken para seguir traballando nunha zona máis illada e ao ano seguinte trasladouse a Alemaña, onde fundou outra empresa, Dynamit Nobel.
Por mor desta traxedia concentrouse na tarefa de conseguir un método para manipular con seguridade a nitroglicerina, que a mediados do século XIX era o explosivo máis utilizado. A pesar da invención do detonador, a inestabilidade da nitroglicerina facíaa inútil como explosivo comercial. Para resolver este problema, Nobel tratou de combinala con outra substancia que a fixese segura para o transporte e a manipulación, pero que non reducise a súa eficacia como explosivo. Probou combinacións de cemento, carbón e serrín, pero non tivo éxito. Finalmente, probou con terra de diatomeas, algas fosilizadas, que trouxo do Elba, río preto da súa fábrica en Hamburgo, que estabilizou con éxito a nitroglicerina nun explosivo portátil. Así obtivo un po que se podía percutir e, mesmo, queimar ao aire libre sen que explotase. Só explotaba cando se utilizaban detonadores eléctricos ou químicos. Así naceu a dinamita, un explosivo máis estable, seguro e máis manexable que a inestable nitroglicerina. Nobel obtivo as patentes dos seus inventos en Inglaterra o 7 de maio de 1867 e en Suecia o 19 de outubro de 1867. Tras a súa introdución, a dinamita adquiriu rapidamente un uso a gran escala como alternativa segura á pólvora negra e a nitroglicerina. O seu emprego na explotación dos campos petroleiros de Bakú (Acerbaixán) fíxolle gañar unha gran fortuna ao seu creador, a cal se emprega na concesión do Premio Nobel. Nobel controlaba férreamente as patentes, e as empresas de duplicación sen licenza foron rapidamente clausuradas. Algúns empresarios estadounidenses evitaron a patente utilizando absorbentes distintos da terra de diatomeas, como a resina. Nobel vendía orixinalmente a dinamita como "Pólvora explosiva de Nobel", pero decidiu cambiarlle o nome a dinamita, da palabra grego antigo dýnamis (δύναμις), que significa "poder". As patentes máis importantes de Nobel foron en 1875, dinamítaa goma, unha dinamita moldeable, semellante aos explosivos plásticos actuais e logo, en 1884, un método para a destilación continua do petróleo. Por último, en 1887, fabricou a balistita, unha mestura de nitroglicerina e nitrocelulosa, conseguindo un gran explosivo sen fume.
E así remato esta serie, a primeira parte, pois quedan moitos máis inventos e inventores que comentar, pero iso será noutra serie e nouto momento.
FONTE e Imaxes: es.wikipedia.org
