Blogia
vgomez

OUTRAS COUSAS

A NON EFICACIA DOS EDULCORANTES

Edulcorantes / Imaxe: adiosalagrasa.com

Nin a sacarina nin o aspartamo. Non hai probas convincentes que demostren que o consumo dos edulcorantes acalóricos reduce o sobrepeso e tampouco se poden descartar posibles danos. Así o suxire a maior revisión de estudos realizada ata a data e publicada na revista médica British Medical Journal.

Tras analizar un total de 56 traballos, os investigadores téñeno claro. Non hai evidencia suficiente que apoie o uso dos edulcorantes artificiais para restar quilos e así o transmitirán á Organización Mundial da Saúde (OMS).

Non só non resultan efectivos para o devandito fin, senón que algúns estudos apuntan mesmo para o efecto contrario.

En xeral, non parece haber diferenzas significativas entre as persoas que usan  edulcorantes e as que non o fan, tampouco entre as diferentes doses deste substituto do azucre.

Facendo unha análise global, non se atoparon probas suficientes de ningún efecto dos  edulcorantes en adultos con sobrepeso ou obesos ou en nenos que tentan perder peso de forma activa.

FONTE: Laura Tardón/elmundo.es

A HISTORIA DOS REIS MAGOS

 

Dos catro Evanxeos, só Mateo cóntanos esta pasaxe, cando en tempos de  Herodes III o Grande, e nado Xesús en Belén de Xudea, chegaron alí en busca do Rei dos Xudeus uns magos (magusàioi) vidos dende Oriente, seguindo unha “estrela” que os guiaba polo camiño.

Con todo, no texto de San Mateo non se lles nomea nin como “Reis”, nin como “Magos“, nin sequera polos nomes como os coñecemos: Melchor, Gaspar e Baltasar.  A idea de que un deles era negro, ou que eran tres, é produto da imaxinación ou da literatura posterior.

Pero hai outras cuestións curiosas ao redor desta historia. A longa tradición tróuxonos estes elementos identificadores que non se atopan escritos.

Vexamos a verdadeira historia ou o que podemos saber dela.

Por certo, espero que os Reis foran xenerosos!

FELIZ ANINOVO

 

Que todos os teus soños e desexos fáganse realidade no ano que comeza.

Feliz ano novo 2019!

VICTOR         

O CEREBRO DE EINSTEIN

 

Antroporama foi fundada en 2013 por Patri Tezanos (Madrid, 1989). Esta madrileña é Graduada en Psicoloxía con especial interese na  psicobioloxía e  neurociencia, causa pola que agora estuda un Máster en Neurociencia á vez que investiga na área de  Psicobioloxía.

Antroporama é o medio para compartir todo iso que estuda e para aprender durante o proceso. Pensa que se escribes e falas sobre o que che gusta, aprenderás sobre o que che gusta.

Preséntoche hoxe un dos seus vídeos, en concreto sobre o cerebro de Einstein.

Se che gustou e queres seguila preme AQUÍ.

O CUARTO SATÉLITE DA UNIVERSIDADE DE VIGO XA ESTÁ EN ÓRBITA

Lanzamiento da nave Soyuz en Vostochny / Imaxe: laregion.es

O cuarto satélite da Universidade de Vigo xa está en órbita. O lanzamento desde o cosmódromo ruso Vostochny produciuse con éxito á hora prevista, ás 3:07 de onte, a bordo do vehículo espacial Soyuz 2.

Para o  cosmódromo ruso, inaugurado en  Siberia en 2016, tratábase do seu cuarto lanzamento. O Lume 1 é un proxecto liderado pola Universidade de Vigo para a detección de incendios forestais, no que participan a Universidade do Porto e o Centro Nacional para a Investigación Científica de Francia.

Os membros da Agrupación Aeroespacial da Universidade de Vigo seguiron o lanzamento desde a Escola de Telecomunicacións do campus vigués, onde está a chamada estación terrestre e onde se viviron xa momentos de gran emoción polo éxito do lanzamento.

FONTE: Rocio Suarez/Atlántico Diario

BO NADAL

 

Con todo o meu agarimo, desexámosvos que a maxia do Nadal ilumínevos e axúdevos a conseguir todos os vosos soños.

Bo Nadal!

HISTORIA DE GALICIA EN 10 MINUTOS

 

Orixinal forma de contar a nosa historia, aínda que con algúns fallos coma: que foi ocupada totalmente polos musulmáns, as fronteiras da Gallaecia, o reino de León convertirse en reino de Castela...

O TMT PODE TER CASA NA PALMA



Ferramenta básica para o coñecemento do espazo, a gloria do invento do telescopio foi reclamada por moitos. Como adoita ocorrer nestes casos, o mérito debería recoñecerse compartido: porque hai estudiosos que aseguran que o crédito habería que outorgarllo a xerundense Joan Roget, mentres que a historia oficial sinala ao alemán Hans Lippershey. E, con todo, o nome que todos relacionan co telescopio cando se fala dos seus inicios no século XVI é o de Galileo Galilei. Grazas ao telescopio o sabio  toscano revolucionou a ciencia e deixou constancia da existencia de montañas na lúa, descubriu novas estrelas e describiu a existencia de satélites en Xúpiter, entre outras observacións. Tamén se gañou a inimizade de moitos poderosos, o xuízo do Santo Oficio e a condena ao ostracismo, na que foi seguramente a disputa máis ilustre entre a ciencia e a igrexa da historia.

Aqueles telescopios de Galileo parecen hoxe pouco máis que xoguetes e están, por suposto, a anos luz dun prodixio tecnolóxico como o Gran Telescopio de Canarias, o maior telescopio óptico do mundo (cun espello primario de máis de dez metros) situado na illa da Palma e desde onde “é posible ver unha moeda situada no alto da torre de Londres”. Quen realiza esta ilustrativa comparación para que se entenda a potencia da lente, é  Christopher Dumas, xefe de operacións do TMT (Telescopio de Trinta Metros), un proxecto que planea construír un telescopio cun óptica tres maior que a do GRANTECAN, probablemente na mesma illa. En realidade, o  TMT debería instalarse en  Hawaii, nun lugar considerado sagrado polos seus habitantes, un problema que xerou dúbidas acerca da viabilidade de levar a bo termo o proxecto, polo que A Palma podería converterse nunha alternativa interesante.

Aínda que resulte case de  perogrullo afirmalo, o que conseguirán os astrónomos con este gran telescopio é poder realizar observacións máis afastadas o que, traducido ao espazo, significa viaxar máis atrás no tempo. O proxecto, un esforzo conxunto de Estados Unidos, Canadá, China, India e Xapón, permitirá expornos novas preguntas achega da orixe do universo. A localización na Palma do TMT sería un agasallo para unha illa que conta cun dos mellores ceos do planeta para a observación astronómica porque “é unha agulla que se insere na atmosfera e na punta desa agulla están os nosos telescopios”, como afirma Rafael Rebolo, director do Instituto de  Astrofísica de Canarias. Rebolo cre que proxectos como este poden axudar a responder unha das grandes cuestións que nos acompañan como especie: “Eu persoalmente buscaría a pegada da actividade biolóxica noutros planetas” para “dar resposta a esa pregunta de se hai vida noutro recuncho do universo”.

FONTE: José  L. Álvarez  Cedena/elpais.com