O curto de hoxe é... COMUNICADORA CIENTÍFICA.
De maior quero ser científica é unha serie de dez curtos audiovisuais nos que unha moza científica e a súa filla conversan, dando a coñecer a través de situacións cotiás o perfil de diferentes profesionais da biomedicina.
En próximos días máis!
FONTE: mujeresconciencia.com
O curto de hoxe é... EPIDEMIÓLOGA.
De maior quero ser científica é unha serie de dez curtos audiovisuais nos que unha moza científica e a súa filla conversan, dando a coñecer a través de situacións cotiás o perfil de diferentes profesionais da biomedicina.
En próximos días máis!
FONTE: mujeresconciencia.com
Para viaxar no tempo basta con mirar, como di Begoña Vila Costas, "máis atrás". Soa sinxelo, pero é que a Vila gústalle simplificar para que poidan entendela quen non posúen a súa capacidade e brillantez intelectual. É dicir, case todos. Para conseguir mirar máis atrás a NASA puxo en mans desta astrofísica galega (Vigo, 1963) un orzamento de 9.500 millóns de euros e un equipo de mil persoas. Así que tan fácil non debe ser mirar máis atrás. A ferramenta para conseguilo é un súper telescopio que será posto en órbita dentro dalgúns meses (en outubro de 2018) e que nestes momentos atópase en fase de probas. O James Webb, bautizado con este nome en honra de James E. Webb (administrador da NASA e home esencial no proxecto Apollo), será o substituto do Hubble, que leva desde abril de 1990 orbitando ao redor do noso planeta. 26 longos anos nos que varios intentos para relevalo quedaron na nada.
O James Webb en pouco parécese ao telescopio que mostrou en 1609 Galileo Galilei, baseándose ao parecer en patentes e deseños previos doutros inventores (entre eles un de orixe xirondense, Joan Ruget). Se seica na súa utilidade: ambos están pensados para observar as estrelas, aínda que o novo enxeño da NASA conta coa nada desdeñable vantaxe de estar un millón e medio de quilómetros por encima das nosas cabezas. Orbitar a tanta distancia da Terra ten vantaxes para o traballo que desenvolverá, pero un inconveniente moi delicado: se algún dos múltiples elementos que o conforman falla, ao contrario do que sucede co Hubble, non poderá ser reparado. Os máis de 9.000 millóns de euros serían arroxados ao sumidoiro do espazo. Begoña Vila asume o risco coa naturalidade de quen está completamente segura da eficacia do seu traballo. Non imaxina que poida cometerse un erro, aínda que seguro que os seis meses que pasarán desde que o telescopio sexa lanzado ata que se despregamento e comece a enviar sinais faránselle moi longos.
E que é o que se espera atopase alá arriba? Respostas. "A maior parte do universo é materia e enerxía que non vemos -explica Begoña Vila-. A parte que vemos é unha porcentaxe moi pequena, o 10%". Grazas á capacidade do James Webb poderemos observar esa parte do universo ata agora descoñecida e achegarnos ao Big Bang, viaxar no tempo case ata o principio. "Estas cousas que non vemos non sabemos o que son. Imos buscalas e a ver o que nos din", conclúe Vila coa luz da curiosidade acesa nos seus ollos. Porque poida que o que nos conten esas estrelas sexan historias doutros planetas habitables... ou talvez xa habitados.
FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País
O curto de hoxe é... MATEMÁTICA.
De maior quero ser científica é unha serie de dez curtos audiovisuais nos que unha moza científica e a súa filla conversan, dando a coñecer a través de situacións cotiás o perfil de diferentes profesionais da biomedicina.
En próximos días máis!
FONTE: mujeresconciencia.com
Desde 1985 os premios Darwin outorgan unha homenaxe póstuma a aqueles seres humanos que, pola súa ineptitude, cortan de raíz a posibilidade de transmitir os seus xenes ás futuras xeracións. Ou, dito dunha forma máis directa, dan un galardón aos que morren de forma estúpida. Entre os premiados, a pesar do luctuoso das situación, hai exemplos dunha xocosidade extrema, como o cámara de televisión que se tirou dun helicóptero para gravar unha acrobacia en paracaídas… sen poñerse paracaídas, ou o do vendedor que faleceu despois de estamparse contra unha xanela para demostrar que o cristal era irrompible. Durante 14 anos Adam Savage e Jamie Hyneman opositaron ao premio Darwin colocándose nas situacións máis comprometidas que poidan imaxinarse. Xuntos fixeron explotar un camión de cemento, conducindo unha motocicleta sobre a auga, colocando foguetes nun coche e poñendo ratos no camiño de elefantes para demostrar se é certo ou non que lles teñen medo. E xuntos tamén gravaron 282 episodios dun dos programas de televisión máis populares en todo o mundo: “Os cazadores de mitos”.
Mestura de show televisivo e exercicio de ciencia escolar ao besta, o programa, que emitiu o seu episodio final en marzo deste ano, consistía en probar a veracidade ou falsidade de distintas lendas urbanas aplicando o método científico. Se a proba incluía explosións, choques, incendios ou carreiras, mellor. Todo polo show… aínda que advertindo previamente do perigo: “baixo ningunha circunstancia, tentedes facer isto en casa”, anunciaban Savage e Hyneman ao comezo de cada programa. A proximidade de ambos os dous ao Darwin quedou demostrada cando foron convidados a interpretar un papel na película “Mortes de risa”, baseada nas historias dos famosos premios.
Savage, como Hyneman, non chegou ao programa polos seus coñecementos tecnolóxicos, senón pola súa habilidade para construír cousas forxada en equipos de efectos especiais do cinema. Desde o taller onde segue construíndo calquera idea que se lle pase pola imaxinación (a súa “cova” como el denomína), afirma que el era “un friki da ciencia cando cheguei ao programa, pero convertinme nun verdadeiro científico”. E é posible que, ademais, axudase a espertar, a trancazos e co sentido do humor como mellor ferramenta, moitas vocacións nos nenos que creceron véndolles xogar con materias químicas, motores, engendros mecánicos e placas basee. Savage considera que actualmente se vive o mellor momento da historia para aqueles que queiran facer cousas, as que sexan, grazas a Internet.
“Non hai unha soa habilidade no mundo acerca da cal non poidas atopar a alguén en YouTube que che conte como facelo”, asegura. El mesmo ten unha canle que conta con máis de dous millóns de subscritores, no que ensina como construír calquera obxecto: desde un traxe de astronauta a un disfrace de oso ou unha casa nunha árbore. En realidade todo o que se lle pase pola imaxinación, porque contrariamente á idea aburrida e gris que moitos teñen sobre os científicos, Savage asegura descubrir que “a ciencia consiste nun profundo esforzo creativo”.
FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País
O curto de hoxe é... INVESTIGADORA FARMACÉUTICA.
De maior quero ser científica é unha serie de dez curtos audiovisuais nos que unha moza científica e a súa filla conversan, dando a coñecer a través de situacións cotiás o perfil de diferentes profesionais da biomedicina.
En próximos días máis!
FONTE: mujeresconciencia.com
Fotograma do vídeo "Os lugares favoritos de Stephen Hawking" / CuriosityStream
Nunha nova película online, chamada "Os lugares favoritos de Stephen Hawking" e emitida na internet por CuriosityStream, o popular xenio británico volveu a deixar claras as súas opinións acerca da posible existencia de civilizacións extraterrestres. No transcurso dunha viaxe espacial imaxinaria aos seus lugares favoritos do Universo, entre os que están Saturno ou o buraco negro Saxitario A*, o xenio británico detense coa súa nave, a SS Hawking, a explorar o exoplaneta Gliese 832c, a 16 anos luz da Terra e no que non se descarta a existencia dalgunha forma de vida avanzada. "A medida que envellezo (asegura o científico mentres sobreviuela o planeta) estou máis convencido que nunca de que non estamos sós. E agora, despois de toda unha vida de preguntas, estou a axudar a liderar un novo esforzo global para atopalos". Atopalos si, pero non comunicar con eles. De feito, tamén nesta ocasión Stephen Hawking advirte que os esforzos de organizacións como o SETI para establecer un posible contacto con alieníxenas poderían supoñer o fin da Humanidade.
"O proxecto Breakthrough Listen (afirma o físico británico) escaneará máis dun millón de estrelas próximas en busca de signos de vida, pero eu se exactamente onde empezar a buscar. Un día poderiamos recibir un sinal procedente dun planeta como Gliese 832c, pero debemos ter moito coidado de non responder. Se o facemos, poderían ser moito máis poderosos que nós e darannos o valor que nós damos ás bacterias".
Recentemente, os responsables do proxecto Breakthrough Listen asociáronse co novo radiotelescopio chinés FAST, o máis grande do mundo, para explorar, tamén, a hipotética "megaestructura alieníxena" que algúns pensan que é a culpable dos estraños e aleatorios oscurecimientos da estrela KIC 8462852, situada a 1.500 anos luz de distancia, nun dos brazos espirais externos da nosa galaxia. A estrela, en efecto, desconcertou aos astrónomos, que non logran comprender cal pode ser a causa de que, a intervalos aleatorios, perda temporalmente ata o 22% do seu brillo, algo nunca visto ata agora.
As cautelas de Hawking baséanse na idea de que unha civilización extraterrestre que poida captar os nosos sinais e entender de onde veñen, especialmente se se trata de alieníxenas que viven ao redor dunha anana vermella de enorme antiguedad, como é o caso do planeta Gliese 832c, ten o potencial de ser miles de millóns de anos máis avanzada que nós, o que nos converte nun obxectivo moi facil de conquistar ou invadir.
FONTE: Xornal abc/ciencia
O curto de hoxe é... ENXEÑEIRA EN ROBÓTICA.
De maior quero ser científica é unha serie de dez curtos audiovisuais nos que unha moza científica e a súa filla conversan, dando a coñecer a través de situacións cotiás o perfil de diferentes profesionais da biomedicina.
En próximos días máis!
FONTE: mujeresconciencia.com
