UN PAÍS CHAMADO ESPAÑA

OS HIMNOS DAS COMUNIDADES E CIDADES AUTÓNOMAS DE ESPAÑA VII

 

Continúo coa sección dos himnos das distintas comunidades e cidades autónomas.

Hoxe tócalle o turno a Cantabria.

Himno á Montaña ou Himno de Cantabria é o himno oficial da Comunidade Autónoma de Cantabria. Foi composto en 1926 por Juan Guerrero Urresti e con arranxos posteriores de José del Río Sainz.

Cantabria querida
vou cantar
a canción que o meu peito
vai dedicar
que é moi grande o meu amor
á terra en que nacín.

Quero que os seus  sons
poidan traspasar
as montañas máis altas
e o inmenso mar,
como ofrenda leal
ao  terruño no que vivín.
E é o meu cántico amoroso
cal  arrolo maternal
en que todos veneramos
a Cantabria fraternal.

E un recordo cariñoso
de pureza rexional,
á Montaña dedico
con vigor tradicional
vigor tradicional, vigor tradicional.

A miña terriña sempre será
bela aurora do corazón
e a ela un bico puro de amor
e cheo de emoción
sempre ofrecerei, sempre ofrecerei.

Fillos da miña Cantabria
nobres do meu querer,
irmáns montañeses
por sempre seremos.

Xuntos agrupémonos
moi forte e moi leal
que a nai Cantabria
un abrazo dános.

Mañá, o himno de Castela e León!

OS HIMNOS DAS COMUNIDADES E CIDADES AUTÓNOMAS DE ESPAÑA VI

 

Continúo coa sección dos himnos das distintas comunidades e cidades autónomas.

Hoxe tócalle o turno a Comunidade Valenciana.

O himno da Comunidade Valenciana ten música de José Serrano e dúas letras, unha en castelán e outra en valenciano, compostas ambas as por  Maximiliano  Thous  Orts, sendo as dúas oficiais. Na súa composición inclúe o antigo himno da Cidade de Valencia do século  XVI.

Per ofrenar noves glòries a Espanya                  Para  ofrendar novas glorias a

                                                                  España

tots a una veu, germans, vingau.                      a nosa Rexión soubo loitar;

Ja en el taller i en el camp remoregen                xa no taller e no campo resoan

càntics d’amor, himnes de pau!                         cantos de amor, himnos de paz!!

Pas a la Regió                                                  Vede á Rexión 

que avança en marxa triomfal!                          que avanza en marcha triunfal! 

Per a Tu la Vega envia                                      Vén de dar a miña horta

la riquesa que atresora                                     a riqueza que atesoura,

i és la veu de l’aigua càntic d’alegría                  e é a voz da auga canto de alegría

acordat al ritme de guitarra mora...                   que naceu aos ritmos de guitarra

                                                                      moura.

Paladins de l’art t’ofrenen                                  Manda a arte paladíns, 

ses victòries gegantines;                                   que che ofrezan os seus loureiros

i als teus peus, Sultana, tons jardins extenen      e aos teus pés, Sultana, tenden os

                                                                       meus xardíns

un tapís de murta i de roses fines.                      un tapiz de rosas, nardos e

                                                                    caraveis.

Brinden fruites daurades                                    Brindan rico tesouro

els paradisos de les riberes;                               as  laranxeiras das ribeiras;

pengen les arracades                                         penden acios de ouro

baix les arcades de les palmeres...                      baixo os arcos das palmeiras...

Sona la veu amada                                            Soa, a voz amada

i en potentíssim, vibrant ressò,                           e en vitorioso vibrante son,

notes de nostra albada                                       notas da alborada

canten les glòries de la Regió.                             cantan o triunfo da Rexión.

Valencians: en peu alcem-se.                             Despertemos, valencianos!

Que nostra veu                                                  Que a nosa voz

la llum salude                                                    a luz saúde

d’un sol novell.                                                  dun novo Sol!

Per ofrenar noves glòries a Espanya,                   Para  ofrendar novas glorias a

                                                                       España

tots a una veu, germans, vingau.                        a  nosa Rexión soubo loitar;

Ja en el taller i en el camp remoregen                 xa no taller e no campo resoan

càntics d’amor, himnes de pau!                          cantos de amor, himnos de paz!!

Flamege en l’aire                                               Flote nos aires

nostra Senyera!                                                 a nosa Senlleira!

Glòria a la Pàtria!                                               Gloria á Patria!

Vixca València!                                                  Viva Valencia!

Vixca! Vixca!! Vixca!!                                         Viva! Viva! Viva!

Mañá, o himno de Cantabria!

 

OS HIMNOS DAS COMUNIDADES E CIDADES AUTÓNOMAS DE ESPAÑA V

 

Continúo coa sección dos himnos das distintas comunidades e cidades autónomas.

Hoxe tócalle o turno a Andalucía.

O himno de Andalucía é unha composición musical de José do Castelo Díaz​ con letra de  Blas Infante. A música está inspirada no Santo Deus, un canto relixioso popular que os campesiños e xornaleiros dalgunhas comarcas andaluzas cantaban durante a sega.

Andaluces, levantádevos!
Pedide terra e liberdade!
Sexa por Andalucía libre,
España e a Humanidade!

A bandeira branca e verde
volve, tras séculos de guerra,
a dicir paz e esperanza,
baixo o sol da nosa terra.

Andaluces, levantádevos!
Pedide terra e liberdade!
Sexa por Andalucía libre,
España e a Humanidade!

Os andaluces queremos
volver ser o que fomos
homes de luz, que aos homes,
alma de homes démoslles.

Andaluces, levantádevos!
Pedide terra e liberdade!
Sexa por Andalucía libre,
España e a Humanidade!

Mañá, o himno da Comunidade Valenciana!

OS HIMNOS DAS COMUNIDADES E CIDADES AUTÓNOMAS DE ESPAÑA IV

 

Continúo coa sección dos himnos das distintas comunidades e cidades autónomas.

Hoxe tócalle o turno a Asturias (Principado de Asturias).

Segundo as últimas investigacións, realizadas por Fernando de la Puente Hevia, parece ser que a súa orixe está en Cuba. Ignacio Piñeiro, músico cubano, fixo a canción para homenaxear o seu pai que era asturiano e volvera a Asturias para morrer.

Asturias, Patria querida,                    Asturies, Patria querida

Asturias dos meus amores;                Asturies de mios amores; 

quen estivera en Asturias                  ¡quién tuviera n’Asturies 

en todas as ocasións!                        en toes les ocasiones!  

Teño de subir á árbore,                     Tengo de subir al árbol,

teño de coller a flor,                          tengo de coyer la flor,

e dárllela miña morena                      y dá-yla a la mio morena

que a poña no balcón,                       que la ponga nel balcón,

Que a poña no balcón,                       Que la ponga nel balcón,

que a deixe de poñer,                        que la dexe de poner,

teño de subir á árbore                       tengo de subir al árbol

e a flor hei de coller.                         y la flor tengo coyer.

Mañá, o himno de Andalucía!

OS HIMNOS DAS COMUNIDADES E CIDADES AUTÓNOMAS DE ESPAÑA III

 

Continúo coa sección dos himnos das distintas comunidades e cidades autónomas.

Hoxe tócalle o turno ao País Vasco.

Este himno non ten letra de forma oficial. Porque a peculiaridade de leste este himno é que a melodía, "Eusko  abendaren  ereserkia", é o himno do País Vasco, pero cando se lle engade a letra pasa a ser "Gora  ta  Gora", o himno do PNV, escrito no seu día polo propio fundador do partido, Sabino Arana. De aí a oposición dun sector do espectro político vasco ao que consideraron unha imposición partidista. A árbore ao que alude, naturalmente, o de  Guernica, que é para os vascos algo moi ancestral e  telúrico. Máis aló do símbolo houbo varios carballos plantados nese lugar, sendo o primeiro deles aquel baixo o que os Reis Católicos xuraron os foros biscaíños.

Gora ta Gora Euzkadi                              Arriba e Arriba Euskadi

aintza ta aintza                                       gloria e gloria

bere goiko Jaun Onari.                             ao seu bo Deos.

Areitz bat Bizkaian da                              Hai un carballo en Biscaia

Zar, sendo, zindo                                     vello, fote, san

bera ta bere lagia lakua                            como el mesmo e a súa lei

Areitz gainean dogu                                  No carballlo roble atopamos

gurutza de                                               a cruz santa

beti geure goi buru                                   sempre o noso lema

Abestu gora Euzkadi                                 Canta Arriba Euskadi

aintza ta aintza                                         gloria e gloria

bere goiko Jaun Onari.                               ao seu bo Deus.

Mañá, o himno de Asturias!

OS HIMNOS DAS COMUNIDADES E CIDADES AUTÓNOMAS DE ESPAÑA II

 

Continúo coa sección dos himnos das distintas comunidades e cidades autónomas.

Hoxe tócalle o turno a Cataluña.

En 1640, durante o curso da guerra contra Francia que requiriu o asentamento dos terzos de Felipe IV en Cataluña, tivo lugar unha insurrección protagonizada entre outros polos  segadores que deron título a un romance popular, sendo a finais do século  XIX cando adoptou a súa forma actual da man do poeta  Emili  Guanyavents. Durante os últimos anos o seu significado político incrementouse considerablemente, como xa saben, e é froito de airadas controversias sobre a súa representatividade, simbolismo, etc. 

Els Segadors                                           Os  Segadores        

Catalunya, triomfant,                               Cataluña, triunfante,

tornarà a ser rica i plena!                         volverá ser rica e plena!

Endarrere aquesta gent                            Atrás esta xente 

tan ufana i tan superba!                           tan oufana e tan soberbia!

Tornada:                                               Refrán: 

Bon cop de falç!                                        Bo golpe de fouce!

Bon cop de falç, defensors de la terra!      Bo golpe de fouce, defensores da terra!  

Bon cop de falç!                                      Bo golpe de fouce!

Ara és hora, segadors!                            Agora é hora,  segadores! 

Ara és hora d’estar alerta!                       Agora é hora de estar alerta! 

Per quan vingui un altre juny                   Para cando veña outro xuño 

esmolem ben bé les eines!                      afiemos ben as ferramentas!

Tornada                                                Refrán

Que tremoli l’enemic                              Que trema o inimigo 

en veient la nostra ensenya:                   ao ver a nosa insignia: 

com fem caure espigues d’or,                 como facemos caer  espigas de ouro, 

quan convé seguem cadenes!                 cando convén segamos cadeas.

Tornada                                                Refrán

Mañá, o himno do País Vasco!

OS HIMNOS DAS COMUNIDADES E CIDADES AUTÓNOMAS DE ESPAÑA

 

A Constitución española de 1978, no seu artigo 2 "recoñece e garante o dereito á autonomía das nacionalidades e rexións" que integran a Nación española. Unha comunidade autónoma é unha entidade territorial administrativa que, dentro do ordenamento xurídico constitucional estatal, está dotada de certa autonomía lexislativa con representantes propios e de determinadas competencias executivas e administrativas.

A división política e administrativa do noso país ten a forma de dezasete comunidades autónomas (na que está incluída como tal a comunidade foral de Navarra), ademais de Ceuta e Melilla, cuxos estatutos de autonomía outórganlles o rango de cidades autónomas.

Boa parte das comunidades autónomas decáranse  como unha identidade colectiva, lingüística ou cultural diferenciada do resto de España, facendo a este país máis rico e diverso.

Nesta sección, que hoxe comezo, falaremos dos himnos das distintas comunidades e cidades autónomas. Un himno é unha composición musical emblemática, que a identifica e que une entre si a quen a interpreta. En xeral, os himnos tratan de reflectir a unión, o sentimento de solidariedade e a glorificación da súa historia e das súas tradicións.

Hoxe comezaremos, como non, polo noso himno, o de Galicia.

O himno galego conxuga o poema Os pinos de Eduardo Pondal cunha composición musical de Pascual Veiga. O nome de Galicia non figura no poema, sendo substituído por fogar de Breogán. Foi interpretado por primeira vez en 1907 na Habana, Cuba.

Mañá, o himno de Cataluña!

A VISTA DE DRON: MOTILLA DE AZUER

 

A auga pode ser ás veces máis valiosa que o ouro e que calquera metal. As secas persistentes son sempre dramáticas. A fame e a sede sacan o peor de nós mesmos. Ao comezo da Idade do Bronce (2200-1300 antes de Cristo), en plena rexión da Mancha, un longo período de seca fixera que aumentasen os enfrontamentos, liderados por señores da guerra que fortificaran os poboados. Niso tivo moito que ver a metalurxia do bronce, que supuxo unha revolución nos modos de vida das tribos nómades, que se asentaron en poboados estables e comezaron a almacenar e intercambiar con outros grupos próximos. Tamén se empezaron a elaborar produtos artesanais derivados, como o queixo, documentado na Motilla de Azuer.

A Motilla de Azuer é unha excepcional fortificación, de máis de 4.000 anos, formada por varios muros circu­lareiras e concéntricos, con corredores entre eles a través dos cales se accedía ao interior. Dentro identificáronse silos e fornos, así como un patio no que se pode ver o pozo máis antigo da península Ibérica. Ese pozo, de máis de 14 metros de profundidade, fórono escavando segundo aumentaba a seca e descendían os niveis hídricos, buscando as capas máis baixas do nivel freático mediante ramplas. A Motilla do Azuer era, pois, unha auténtica fortaleza na cal gobernaría un señor da guerra que sen dúbida foi chamado na comarca o Señor da Auga.

A 11 kilómetros de Daimiel atópase Motilla de Azuer (Ciudad Real), que debe o seu nome ao río Azuer, afluente do río Guadiana.

Digno de ser visitado!

FONTE: elviajero.elpais.com