UN PAÍS CHAMADO ESPAÑA

AS 21 MARABILLAS NATURAIS DE ESPAÑA QUE HAI QUE VER UNHA VEZ NA VIDA (V)

Continúo coa serie adicada as 21 marabillas naturais que España alberga na súa gran variedade de paisaxes e ecosistemas, algunhas, recomendadas por expertos do Ilustre Colexio Oficial de Xeólogos (ICOG) e outras porque son as máis visitadas e eloxiadas polos que xa pasaron por aí.

Se onte falamos da Praia das Catedrais, hoxe tócalle o turno a...

5. Parque Nacional do Teide (Tenerife)

O Parque Nacional do Teide, situado na illa de Tenerife, nas Illas Canarias, é fogar do volcán Teide, que cos seus 3.718 metros é o pico máis alto de España. É ademais, o terceiro volcán máis grande do mundo desde a súa base, só superado polo Mauna Loa e ou Mauna Kea en Hawai.

Declarado ou 22 de xaneiro de 1954 como parque nacional, é ou máis grande e antigo dous parques nacionais das Illas Canarias, e un dous máis antigos de España. En 2007 foi declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.

A súa paisaxe volcánica ofrece vistas impresionantes e a posibilidade de subir en teleférico ata case a cima para desfrutar das mesmas.

Continuará...

FONTE: Idea orixinal Cristina Acebal/expansión.com e es.wikipedia.org

AS 21 MARABILLAS NATURAIS DE ESPAÑA QUE HAI QUE VER UNHA VEZ NA VIDA (IV)

Continúo coa serie adicada as 21 marabillas naturais que España alberga na súa gran variedade de paisaxes e ecosistemas, algunhas, recomendadas por expertos do Ilustre Colexio Oficial de Xeólogos (ICOG) e outras porque son as máis visitadas e eloxiadas polos que xa pasaron por aí.

Se onte falamos do Val do Jerte, hoxe tócalle o turno a...

4. Praia das Catedrais (Lugo)

A erosión do vento e o mar esculpiu unha das formacións máis impresionantes da costa galega na parroquia da Devesa (Ribadelo-Lugo): arcos e bóvedas de ata 32 metros de altura semellantes ao dunha catedral e que forman unha das praias máis bonitas de España coas súas galerías naturais. O espazo coñecido no ámbito turístico como Praia das Catedrais está conformado pola praia de Augas Santas e a praia das Carricelas.

É lugar de peregrinación para a visita dos seus arcos e cantís, incluíndo os diversos ollos (furnas), o arco da illa de Xan Galo e a cova de paso do Chinelo, ao nivel da area, e para admirar o conxunto dende o sendeiro do alto do cantil.

O acceso resulta doado. Con todo, deixar a nosa pegada na area só é posible durante a marea baixa.

Continuará...

FONTE: Idea orixinal Cristina Acebal/expansión.com e es.wikipedia.org

AS 21 MARABILLAS NATURAIS DE ESPAÑA QUE HAI QUE VER UNHA VEZ NA VIDA (III)

Continúo coa serie adicada as 21 marabillas naturais que España alberga na súa gran variedade de paisaxes e ecosistemas, algunhas, recomendadas por expertos do Ilustre Colexio Oficial de Xeólogos (ICOG) e outras porque son as máis visitadas e eloxiadas polos que xa pasaron por aí.

Se onte falamos das Illas Cies, hoxe tócalle o turno a...

3. Val do Jerte (Cáceres)

Chamado así polo río do Jerte, este val situado ao norte de Estremadura (Cáceres) é coñecido polos campos cubertos de cerdeiras en flor coa chegada da primavera, cando a floración está no seu máximo esplendor.

Atópase entre dúas cadeas montañosas dentro do macizo de Gredos: a Sierra de Tormantos ao sueste (no macizo central) e os montes de Traslasierra e serra de Béjar ao noroeste (no macizo occidental de Gredos).

Tódolos anos, na segunda quincena de marzo, celébrase alí a Festa da Cerdeira en Flor, declarada de Interese Turístico Nacional. Millón e medio de árbores florecen case ao unísono, tinguindo o val de branco durante quince días.

Outros atractivos do lugar é a Garganta dos infernos, unha reserva natural, ou o próximo mosteiro de Yuste, Patrimonio Nacional, situado xa na comarca da Beira.

Continuará...

FONTE: Idea orixinal Cristina Acebal/expansión.com e es.wikipedia.org

AS 21 MARABILLAS NATURAIS DE ESPAÑA QUE HAI QUE VER UNHA VEZ NA VIDA (II)

Continúo coa serie, que onte comezamos, adicada as 21 marabillas naturais que España alberga na súa gran variedade de paisaxes e ecosistemas, algunhas, recomendadas por expertos do Ilustre Colexio Oficial de Xeólogos (ICOG) e outras porque son as máis visitadas e eloxiadas polos que xa pasaron por aí.

Se onte falamos das covas de Drach, hoxe tócalle o turno a...

2. Illas Cies (Pontevedra)

As Illas Cíes, alcumadas polos romanos como as illas dos deuses, son coñecidas polas súas praias paradisíacas, como a Praia de Rodas (considerada por The Guardian, en 2007, como a mellor praia do mundo), e os seus roteiros de sendeirismo que ofrecen vistas espectaculares do Atlántico.

Forman parte do Parque Nacional Marítimo-Terrestre das Illas Atlánticas de Galicia (creado en 2002), e é o maior tesouro da ría de Vigo (Rías Baixas-Pontevedra). O arquipélago de Cíes confórmano tres illas: Norte ou Monte Agudo, do Medio ou do Faro e Sur ou San Martiño.

Administrativamente, as illas forman parte do concello de Vigo, aínda que eclesiasticamente pertencen á parroquia de Santiago de Cangas e Illas Cíes de Cangas do Morrazo.

Continuará...

FONTE: Idea orixinal Cristina Acebal/expansión.com e es.wikipedia.org

AS 21 MARABILLAS NATURAIS DE ESPAÑA QUE HAI QUE VER UNHA VEZ NA VIDA

España atesoura unha gran diversidade de paisaxes e ecosistemas que albergan centos de marabillas naturais. Desde praias e piscinas interiores ata gargantas fluviais pasando por volcáns e bosques con recunchos de conto.

Nesta serie, que hoxe comezamos, recompilamos 21, que tes que ver polo menos unha vez na vida. Algunhas, recomendadas por expertos do Ilustre Colexio Oficial de Xeólogos (ICOG) e outras porque son as máis visitadas e eloxiadas polos que xa pasaron por aí.

Comezamos!

1. Covas do Drach, Manacor, Mallorca

As Covas de Drach ubícanse no municipio de Manacor (Illa de Mallorca), preto da localidade de Porto Cristo, onde tamén se sitúan as covas do Hams.

Están compostas por catro covas unidas entre si: Negra, Branca, Luis Salvador e a cova dos franceses, esta marabilla natural da illa de Mallorca, foi creada no Mioceno, debido á entrada do mar que foi creando túneles e galerías subterráneas que xa eran coñecidas durante a Idade Media.

As covas esténdense ata unha profundidade de 25 metros, alcanzando 2,4 quilómetros de lonxitude.

No século XIX acondicionouse para que puidesen ser visitadas, polo que se engadiu un novo acceso, escaleiras, un trazado turístico de 1.200 metros e realizouse a instalación eléctrica da cova.

Hoxe, ademais, a visita permite percorrer o lago Martel, chamado así polo seu descubridor e un dos lagos subterráneos máis grandes de Europa. Os visitantes poden desfrutar dun paseo en bote polas covas, acompañados por concertos de música clásica que realzan a beleza e acústica natural do lugar. As estalactitas e estalagmitas que adornan as covas crean unha paisaxe subterránea fascinante.

Continuará...

FONTE: Idea orixinal Cristina Acebal/expansión.com e es.wikipedia.org

Onde están os faros da costa galega? Consúltao neste mapa interactivo

A páxina web Faros de España permite consultar a ubicación destas estruturas costeiras en Galicia.

Galicia conta con 2.555 quilómetros de litoral, o máis longo de España. Cunha importante tradición mariñeira e unha costa conformada por rías e enseadas, é o enclave perfecto para os faros, co obxectivo de guiar ás embarcacións polo mar. A raíz da curiosidade por localizar estas estruturas costeiras, aparece a páxina web Faros de España, que permite coñecer onde se atopan 919 faros, 97 deles principais, na península, Canarias e Baleares.

Segundo esta ferramenta, creada por David Antizar, Galicia conta con 28 faros principais, entre os que destacan o faro de Cabo Estai, de Corrubedo, o situado en Cabo Prior e a Torre de Hércules, o máis antigo da comunidade e o único faro romano en funcionamento do mundo, construído no século I. Con todo, faltan outros relevantes, como Cabo Silleiro (Baiona).

Unha das curiosidades que permite consultar esta ferramenta é o sinal luminoso de cada faro rexistrado: como é o percorrido e que cor ten a súa luz, ademais de informar sobre outros datos técnicos. Por exemplo, o faro de Estaca de Bares leva a cabo un círculo completo que equivale a un minuto, e cada grao é un segundo. Tarda exactamente 7,5 segundos en repetir a secuencia de luces e escintileos, a luz branca pódese ver ata 25 millas náuticas e a altura da luz do faro é de 101 metros.

As luces dos faros teñen diferentes cores, a fin de transmitir unha sinal distinta para axudar a identificar a zona na que se atopa. A luz do faro da Illa de Sálvora é branca, a máis habitual, empregada sobre todo en costa ou canais importantes. O faro do Rebordiño (Muros) ten luz vermella, o que xeralmente indica un perigo; mentres, o faro de Punta Lameda, en Monteferro (Nigrán), ten unha luz verde que advirte da situación das rochas e da entrada á ría.

Tamén existen os faros con luz amarela, pero esta páxina web non rexistra ningún en Galicia. É a cor menos empregada, pero en ocasións serve para ver en áreas onde as condicións de visibilidade son máis complicadas.

Podes consultar o mapa interactivo na seguinte ligazón.

FONTE: gciencia.com

TAL DÍA COMO HOXE: 28 DE MAIO...

1533 O Arcebispo de Canterbury Thomas Cranmer declara válido o matrimonio de Henrique VIII de Inglaterra e Ana Bolena.

1890 Nos Estados Unidos de América, Elijah J. Bond patenta a Táboa Ouija.

1928 En Estados Unidos fusiónanse as automotrices Chrysler e Dodge.

1937 En Alemaña fúndase a empresa de fabricación de automóbiles Volkswagen.

1937 En San Francisco (California) inaugúrase ao tráfico rodado a ponte Golden Gate.

1971 A Unión Soviética lanza a sonda Mars 3 cara a Marte.

1974 Eleanor F. Helin avista o asteroide (2050) Francis.

FONTE: hoyenlahistoria.com     Imaxes: facebook.com e es.wikipedia.org

A SIMA MÁIS PROFUNDA DE ESPAÑA ESTÁ EN ASTURIAS

Siuáda nas verdes paisaxes de Asturias do norte de España, atópase unha localización de récord no noso país. É a cova máis profunda de España, unha marabilla subterránea que ofrece unha visión fascinante dos complexos e dinámicos procesos que dan forma ao noso planeta baixo a superficie. Trátase da Torca do Cerro do Cuevón, un sistema kárstico que podemos atopar no macizo central dos Picos de Europa, no concello asturiano de Cabrales.

Cun total de 1.589 metros de profundidade, tamén se atopa na lista das 10 covas máis profundas do planeta (ocupa o posto 8 nesta lista). Unha auténtica viaxe ao centro da Terra desde terras asturianas que é das poucas covas que dispón de dous roteiros de máis de mil metros de profundidade. Está considerada unha das grutas máis técnicas do mundo (comparable a un ’oitomil’, é dicir, unha montaña de 8.000 metros ou máis de altura, das que existen só 14 no mundo que alcancen estas cifras e adoita ser un cobizado premio para os alpinistas máis aguerridos).

Entrada ao sistema do Cerro de Cuevón / Instituto Xeolóxico e Mineiro de España

A entrada da Torca do Cerro localízase a 2.019 metros de altitude. Conforma un dos sistemas subterráneos máis impresionantes que existen no planeta. Formouse fai millóns de anos e a súa creación atribúese principalmente á disolución da pedra calcaria pola auga aceda. A pedra calcaria, composta principalmente de carbonato de calcio, é susceptible á erosión por auga lixeiramente aceda, o que pode ocorrer naturalmente cando a auga de choiva absorbe dióxido de carbono da atmosfera. Este ácido vai disolvendo gradualmente a roca e formando bicarbonato de calcio, que é soluble en auga. Este proceso, que se prolonga durante longos períodos de tempo, dá como resultado a formación de fisuras que posteriormente pasan a ser cavidades máis grandes e mesmo complexos sistemas de covas de varias galerías.

Neste caso, tal e como explicamos, o sistema posúe grandes galerías, simas, meandros e mesmo ríos subterráneos, o que converten a esta contorna natural nun paraíso para a espeleología. O seu valor fíxose oficial en 1996, cando foi catalogada como Monumento Natural.

O descubrimento da Torca do Cerro do Cuevón supuxo un fito na espeleología española. Foron dous espeleólogos de Santander, quen atopou unha sima duns 40 metros de profundidade que non obviaron. Tras descender por ela, deran coa cova de maior profundidade de España. Era o ano 1935.

O seu nivel de dificultade é tal que só unha expedición conseguiu por agora chegar ao fondo da Torca do Cerro do Cuevón. Foi unha expedición formada por franceses e españois que conseguiu percorrela completamente neste arduo descenso en 1998; así é, a finais do século XX. Tardaron tres longos días en chegar ao fondo da cova. Iso si, a principios da década de 2000 realizáronse exploracións importantes realizadas por espeleólogos expertos que mapearon a complexa rede da cova, navegando polos seus precarios desniveis e estreitas pasaxes. A esixencia física e os perigos que implica a súa navegación, fixeron que a exploración da cova sexa un desafío maiúsculo.

O sistema está formado por dúas torcas ou accesos, a T33 (ou torca do Cerro do Cuevón), a máis complexa e profunda, que alcanza os 1.586 metros de profundidade, e a TR2 ou torca das Saxifragas que comunica coa anterior e cuxa profundidade chega aos 1.590 metros.

Esta cova non só é interesante polas súas características xeolóxicas, que tamén permiten acceder ao clima do pasado, senón que, ademais, covas tan profundas como esta son ecosistemas por dereito propio, que albergan fauna única adaptadas á contorna escura e illada. Alí atopáronse arañas, crustáceos, coleópteros ou diplópodos. O estudo destes organismos pode proporcionar coñecementos sobre a bioloxía evolutiva e a resiliencia da vida en condicións extremas. Quizá o exemplo máis rechamante sexa o dun ceempés xigante que mide 25 centímetros e cuxa coloración é esbrancuxada a teor da falta de luz natural no que é o seu hábitat.

FONTE: Sarah Romero/muyinteresante.com        Vídeo: Guardia Civil Rescate de Montaña