Continuado co visionado da serie "O home e a Terra. Fauna ibérica", dentro dese legado marabilloso que deixou Félix Rodriguez de la Fuente, propónovos hoxe a primeira parte dos tres capítulos adicados ás especies "Ao bordo da extinción". En concreto neste capítulo falarase da pita do monte (Tetrao urogallus), do crebaosos (Gypaetus barbatus) e do oso pardo ibérico (Ursus arctos pyrenaicus).
Mañá a segunda parte.
Que o disfrutedes!
Continuando con iste apartado adicado ao legado de Félix Rodríguez de la Fuente, imos visionar a segunda parte do capítulo adicado a Aguia imperial ibérica (Aquila adalberti) , da serie "O home e a terra. Fauna ibérica".
Mañá un novo capítulo!
Continuado co visionado da serie "O home e a Terra. Fauna ibérica", dentro dese legado marabilloso que deixou Félix Rodriguez de la Fuente, propónovos hoxe a primeira parte do capítulo adicado a Aguia imperial ibérica (Aquila adalberti).
Mañá a segunda parte.
Que o disfrutedes!
Continuando con iste apartado adicado ao legado de Félix Rodríguez de la Fuente, imos visionar a segunda parte do capítulo adicado a "O abellaruco" (Merops apiaster), da serie "O home e a terra. Fauna ibérica".
Mañá un novo capítulo!
Tal como che proponía onte, imos comezar hoxe e durante todo iste mes de xullo, o visionado de capítulos da serie "O home e a terra. Fauna ibérica" que Félix Rodríguez de la Fuente deixounos como legado.
Comezamos coa primeira parte de "O abellaruco" (Merops apiaster). Tal como quedamos non pasaremos dos 30 minutos, por iso moitos capítulos estan divididos en partes para non ser cansinos.
Mañá a segunda parte!
Que disfrutedes!
Ao norte de Burgos atópase Poza de la Sal, un pequeno municipio de apenas 300 habitantes que seguramente pasaría desapercibido, a pesar de situarse nunha contorna natural privilexiada, de non ser porque alí naceu, en 1928, o noso naturalista e divulgador ambiental máis famoso: Félix Rodríguez de la Fuente.
Foi precisamente alí, nos seus paseos polo campo, onde naceu o seu intenso amor pola natureza, un amor que Félix soubo, nunha época na que aínda seguían vixentes en España as Xuntas de Extinción de Animais Daniños, divulgar e compartir con cidadáns de todo o mundo.
Félix Rodríguez de la Fuente licenciouse en Medicina na Universidade de Valladolid e graduouse en estomatología, e de feito chegou a exercer como dentista en Madrid, profesión que abandonou ao pouco tempo para dedicarse ás súas paixóns: a cetrería e a divulgación ambiental.
Félix non foi o único defensor da natureza da súa época. Francisco Bernis ou Xosé Antonio Valverde foron outros dos grandes naturalistas que contribuíron a implantar o xerme da conservación no noso país, e deron pasos de xigante como a creación do Parque Nacional de Doñana ou a fundación da Sociedade Española de Ornitoloxía. Pero, seguramente, Félix Rodríguez de la Fuente foi o máis mediático, e conseguiu que a súa mensaxe en defensa de todas as especies chegase aos cinco continentes, como proba a súa serie documental máis famosa: O home e a terra.
A pesar das críticas recibidas polo uso de animais troquelados para a produción dos seus documentais, o legado de Félix Rodríguez de la Fuente transcendeu xeracións e inspirado multitude de movementos en defensa da natureza. Foi o fundador do Refuxio de Rapaces de Montejo de la Vega, participou na formación da delegación española do Fondo Mundial para a Natureza, e logrou importantes avances lexislativos para a protección de diversas especies ameazadas. En definitiva, contribuíu a cambiar a mentalidade nunha época na que o ecoloxismo e a conservación da natureza aínda estaban en cueiros no noso país.
No ano 1980, Félix Rodríguez de la Fuente morreu nun accidente en Alaska, rexión á que viaxara para rodar unha carreira de cans con zorra. A súa avioneta estrelouse e todos os seus ocupantes pereceron. En 2004, a súa familia creou a Fundación Félix Rodríguez de la Fuente co fin de perpetuar o legado do noso divulgador ambiental máis famoso.
Como parte fundamental dise legado están os documentais que TVE difundiu e que eu particualtemente seguín hai anos. Nesta época de descanso, seguro que hai tempo para adicarlle a revivir aqueles documentais. Propóñoche precisamente iso, adicar 30 minutos cada día do que resta diste mes de xullo (15 días) a visionar un capítulo da serie de "O home e a terra. Fauna ibérica" a partir de maná.
Espérote!
Refugallos no mar / Imaxe: maeinv/consumer.es
O problema do plástico nos océanos é grave. Cada ano, oito millóns de toneladas son vertidas ao mar, segundo un estudo publicado na revista "Science". E o programa de seguimento de lixos mariños do Ministerio de Agricultura e Pesca, Alimentación e Medio Ambiente apunta que tres de cada catro residuos que se recollen nas praias españolas é plástico. Tanto lixo non só é unha guarrería, senón que, ademais, mata aos animais. Case un millón de aves e 100.000 mamíferos e tartarugas mariñas morren cada ano por culpa dos plásticos, segundo os expertos. E o 90 % das especies inxeriu algunha vez produtos plásticos. Pero, por que os animais mariños abarrótanse de plástico?
"O plástico no mar fragméntase e, ao romper en anacos pequenos, xera un sinal químico similar á que produce o alimento das aves e outros animais mariños. O resultado é que o confunden e inxéreno", confesa Luís Francisco Ruiz- Orejón, investigador de contaminación mariña por plásticos do Centro de Estudos Avanzados de Blanes, organismo pertencente ao Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC).
E o problema agrávase para o gran mamífero do mar: a balea. "Os cetáceos tamén inxeren unha cantidade de plástico enorme, sobre todo as grandes baleas que se alimentan por filtración, pois para comer toman grandes cantidades de auga con comida, pero tamén con plásticos que taponan os seus estómagos", di Ruiz- Orejón investigador do Consello Superior de Investigacións Científicas . A cuestión é que o plástico crea unha gran bóla no estómago, que lles impide alimentarse máis, polo que moitos destes animais morren de inanición. O plástico é en gran medida indixerible, pode conducir a bloqueos intestinais, crear unha falsa sensación de saciedade ou reducir as reservas de enerxía do animal.
Resulta que o plástico cheira exactamente como a comida da que se alimentan as aves mariñas. Especies como albatros, petreles e pardelas teñen un olfacto especializado en recoñecer o sulfuro de dimetilo do seu alimento, un composto bioquímico que segrega o fitoplancto cando se descompón e que advirte ás aves mariñas onde atopar comida.
Un grupo de científicos da da Universidade de California en Davis (EE. UU.) resolveu o misterio: os plásticos máis comúns tamén liberan sulfuro de dimetilo tras pasar un mes flotando nas augas mariñas. E agora xa non sorprende que este composto sexa o culpable de que as aves mariñas abarrótense de plástico. O seu estudo foi publicado en "Science Advances".
E aínda hai máis. Unha investigación da Universidade de Duke (EE. UU.) sobre a inxestión de plástico polos corais apunta que hai outro motivo. O plástico pode saber ben a moitas especies mariñas. "Os corais no noso experimento mostraron unha preferencia por comer microplásticos -pezas de plástico de menos de cinco milímetros- non degradados, o que suxire que o plástico en si contén algo que o fai saboroso", afirma Austin Allen, un dos científicos do estudo publicado na revista "Marine Pollution Bulletin".
O plástico ten centos de aditivos químicos que por si mesmos, ou combinados, podería ter a culpa de que sexa tan apetitoso para os corais. Mesmo é atractivo para o zooplacton, diminutos animais que forman parte do plancto, o principal alimento de animais mariños como peces e crustáceos. "Os plásticos entran na cadea trófica do océano a través do zooplacton. E os animais mariños inxeren as partículas filosas do plástico, que lles ocasionan feridas internas e rasgan os seus tecidos internos. Ademais, os aditivos do plástico son perigosos, xa que poden provocar cancro, problemas hormonais e enfermidades no sistema nervioso central", advirte o investigador do CSIC.
Por iso, os científicos piden fabricar plástico que non guste ou sexa atractivo a estes animais, ata crealo para que teña un sabor intencionalmente malo. Este cambio diminuiría a ameaza que supón o plástico para os animais mariños.
FONTE: Eva San Martín/Revista Consumer
O proxecto "Libera, natureza sen lixo" convoca mañá, sábado, 16 de xuño, a segunda edición de «1m2 pola natureza», a gran recollida colaborativa nacional para liberar de lixo a natureza. O Concello da Guarda únese como entidade organizadora, establecendo como punto de recollida a praia do Muíño.
O obxectivo da iniciativa é concienciar e mobilizar á cidadanía para manter os espazos naturais liberados de lixo. Para isto, «Libera» propón a acción de voluntarias e voluntarios de todo o país en distintos puntos da súa xeografía, promovendo a concienciación medioambiental e a recollida de lixo conxunta.
Nesta liña, a Concellería de Medio Ambiente do Concello da Guarda organiza a batida de limpeza que se realizará no areal guardés a partir das 10:00 horas do sábado.
As e os participantes deberán presentarse no acceso á praia do Muíño á hora arriba indicada, onde se lles entregará un paquete co material necesario para a recollida do lixo (luvas e bolsas de lixo de diferentes cores para a reciclaxe dos residuos).
«Libera» é un proxecto creado pola ONG medioambiental SEO/BirdLife en colaboración con Ecoembes, a organización medioambiental sen ánimo de lucro que promove a economía circular a través da reciclaxe dos envases. A acción «1m2 pola natureza» é a iniciativa bandeira do proxecto. Na súa primeira edición, logrou recoller 30 toneladas de lixo en 48 provincias españolas.
Participa!
FONTE: aguarda.es