20140722122709-entrada.jpg

Entrada de hotel / Imaxe: hotelaubi.com 

 

Antes de nada, a solución ao reto VIII (O CARBÓN, A CENORIA E O GORRO): Son os restos dun boneco de neve que fixeron uns nenos e que se derreteu.

E agora unha nova proposta, outro problema: O HOME DO COCHE

"Un home empurra o seu coche. Detense ao chegar a un hotel e nese momento sabe que está en bancarrota. Por que?"

Lembrade que a técnica para a resolución destes problemas é de xeito imaxinativo.

 Dentro duns días, a solución e outro novo problema!

FONTE: Xornal abc/ciencia

20140723082048-carachama-gigante.jpg

Carachama xigante (Panaque schaeferi) / Imaxe: abc.es

Unha expedición científica descubriu ao longo do 2010 na Amazonía este estraño animal de 70 centímetros de longo, ao que os poboadores indíxenas denominan carachama xigante. Pertence á orde dos siluriformes da familia loricarildae. A carachama xigante pode ser encontrada en diferentes concas hidrográficas sudamericanas.

As carachama xigante ou Panaque schaeferi, como é coñecida en ámbitos científicos, considéranse moi importantes dende o punto de vista ecolóxico xa que interveñen na degradación da materia orgánica debido a que son xilófagos (consumen térmites da auga).

Caracterízase por ter os dentes en forma de culler para raspar os madeiros de árbores que caen á auga. A robustez dos seus dentes e musculatura adaptada permítelle cortar anacos de madeiros. O especímen máis grande descuberto talla 73 centímetros.

FONTE: es.acam.wikia.com

QUE TEMPO HAI NA LÚA?

Publicado: 27/07/2014 10:45 por vgomez en CURIOSIDADES
20140722104704-20130601202518-super-luna.jpg

Superlúa de maio / Imaxe:viudasdegila.com

 

Probablemente foi un dos maiores retos e logros da humanidade cando, o día 21 de xullo de 1969, o comandante Neil Armstrong, á fronte da misión Apollo 11, pisou por primeira vez a Lúa. Moito choveu dende aquel histórico momento..., pero na Terra.

E no noso satélite? Que tempo hai alá arriba? Ben, a resposta é que alí nin chove, nin hai vento, nin hai nubes..., e todo isto porque non hai atmosfera como na Terra (en realidade, posúe un exiguo halo gasoso ao seu arredor, pero é tan tenue que non podemos consideralo atmosfera). Por exemplo, os cráteres que forman a súa característica superficie non se erosionan por esta ausencia total de vento. O mesmo que a famosa pegada que deixou Armstrong ao pisar por primeira vez a Lúa. Está intacta.

E como non venta, outra curiosidade é que o son non se pode transmitir. Se puidésemos viaxar á Lúa non nos poderiamos escoitar posto que o son necesita un medio de transporte físico (como o aire) para que chegue aos nosos oídos. O aire é unha combinación de gases, principalmente osíxeno e nitróxeno, que forman a atmosfera terrestre. A Lúa non ten aire porque a súa atmosfera non ten a combinación de gases axeitada, os gases que a rodean saen do seu interior porque a súa forza gravitacional é seis veces máis débil que na Terra. De feito, unha persoa que teña unha masa de 60 quilogramos aquí abaixo pesará 588 newtons, mentres que alá  arriba só 96 newtons (a sexta parte).

FONTE: Jovi Esteve/Xornal El País

20140722103322-productos.jpg

A nova lámpada / Imaxe: iwop.es

 

IWOP é a lámpada, o baluarte dun modelo de produción distinto baseado na sostibilidade e na fabricación de produtos sen unha duración predeterminada e sempre reparable. Simbolicamente representa a idea, a invención, o comezo dunha nova era caracterizada polo respecto ao noso planeta.

Entre as características técnicas da lámpada "que dura toda a vida", destacan a súa fabricación con tecnoloxía LED, que é reparable e que ten un consumo de 3,5 W.

O empresario, piloto e inventor Benito Muros é o artífice e impulsor deste produtor. Muros é o fundador en España dun movemento chamado «Sen obsolescencia programada» (SOP) que ten como obxectivo loitar contra a manipulación que os fabricantes fan dos aparatos eléctricos para que duren menos anos.

A inspiración para lanzar o seu invento chegoulle a Benito Muros nunha viaxe a Estados Unidos como turista onde se encontrou cunha lámpada que levaba acendida máis de 100 anos nun parque de bombeiros de California (a lámpada centenaria).

A nova lámpada fabrícase en Cataluña; en Xirona realízase a inserción de compoñentes, en Barcelona encóntrase o centro de I+D+I e en Igualada lévase a cabo a ensamblaxe final e almacenamento.

O prezo final da lámpada é de 33,88 euros co IVE incluído.

20140715121642-common-cold.jpg

Arrefriado / Imaxe:plushbeds.com

Os antibióticos non serven de nada contra o arrefriado, xa que está causado por virus e os antibióticos, por definición, só poden atacar ás bacterias. Para facernos unha idea, unha bacteria é unha pequena célula que leva a cabo todas as funcións básicas e un virus é máis ben como un pequeno vehículo que transporta algúns xenes para infectar outras células.

Así que os antibióticos nada pode facer contra a gripe, a sida, a varíola, os catarros e toda a batería de enfermidades relacionadas con virus. Ademais, tomalos ten dous efectos secundarios directos e potencialmente graves. Por un lado favorécese a resistencia das bacterias que poderían ser prexudiciais, de forma que no futuro ese mesmo antibiótico non servirá para danalas, e por outro atácase á flora intestinal, tan importante para o funcionamento do sistema inmune e a dixestión.

Segundo o CDC, os médicos fan 10.000 millóns de receitas para antibióticos cada ano para enfermidades de orixe viral. En lugar de esperar varios días a que os laboratorios determinen se a enfermidade ten unha orixe viral ou bacteriana, prefiren mandarlle ao paciente un remedio que pode non servir para nada e mesmo ser daniño.

O único remedio para o arrefriado é soarse os mocos e combater os demais síntomas. Os antibióticos mellor “nin cheiralos”!

FONTE: Xornal abc/ciencia

20140722121049-scale.jpeg

Xusto nas inmediacións do Banco de Galicia atópase un enorme depósito de gas coñecido como ou Gran Burato / IGME

 

É unha enorme montaña submarina con pendentes que acadan os 5.000 metros de profundidade, un auténtico tesouro da biodiversidade do que apenas a ciencia desvelou unha pequena parte dos seus segredos. É o Banco de Galicia, unha extensa contorna submarina situado a pouco menos de 200 quilómetros da costa galega que empezou a ser coñecido tras o afundimento do Prestige en novembro do 2002, a máis de 3.000 metros de profundidade, e que agora converterase nun espazo protexido dentro da Rede Natura 2000.

Forma parte da proposta publicada o pasado día 21 no Boletín Oficial do Estado polo Ministerio de Medio Ambiente xunto a outros tres espazos mariños que contan cunha superficie total de 1,7 millóns hectáreas. Tanto o Banco de Galicia como o sistema de canóns do golfo de León e a Canle de Menorca, na zona levantino-balear, e os Volcáns de lodo do golfo de Cádiz son as apostas españolas para ser declaradas por parte da Unión Europea como Lugares de Importancia Comunitaria (LIC) da Rede Natura, aínda que a aceptación europea non supón máis que un trámite e só é cuestión de tempo que a catalogación teña rango oficial.

O Banco de Galicia alberga unha biodiversidade composta por 730 especies catalogadas, das que seis están en perigo de extinción. Destacan os enormes campos de arrecifes de coral de augas frías, que se estenden sobre as ladeiras dunha xigantesca montaña cuxa cima plana está situada a 730 metros de profundidade. É unha zona relativamente pouco explotada pola frota pesqueira e que destaca tamén pola elevada presenza de cetáceos mariños, especialmente de rorcuales e de golfiño mular.

Nunha zona moi próxima atópase o Gran Burato, un extenso depósito de gas submarino aloxado nun enorme cráter que podería ser explotado algún día. Se a protección que agora se dará á zona non o impide.

FONTE: Xornal La Voz de Galicia

20140720121327-composicion.jpg

 

Antes de nada, a solución ao reto VII (PROBLEMAS COS FILLOS): Eran trillizos.

E agora unha nova proposta, outro problema: O CARBÓN, A CENORIA E O GORRO

"Cinco anacos de carbón, unha cenoria e un gorro están tirados no céspede do xardín. Ninguén os tirou no céspede e, non obstante hai unha razón perfectamente lóxica para que se encontren alí. Cal é a razón?"

Lembrade que a técnica para a resolución destes problemas é de xeito imaxinativo.

 Dentro duns días, a solución e outro novo problema!

FONTE: Xornal abc/ciencia

20140717182633-fotos-de-las-abejas-meliferas-nb16553.jpg

Abella melífera / Imaxe: varbak.com

Cada abella obreira percorre durante os seus escasos 50 días de vida aproximadamente 40 quilómetros, nos preto de douscentos mil voos que leva á cabo, a unha velocidade media de 22 km/h. Nas súas constantes expedicións visita unhas 7.200 flores para fabricar 5 gramos de mel.

Iso significa que, para reunir un quilo deste delicioso e nutritivo néctar, fan falta 1.440.000 flores e a colaboración de 200 obreiras. Non é unha tarefa excesiva, se se ten en conta que nunha colmea adoitan vivir entre 30.000 e 60.000 individuos, dado que a raíña pode chegar a poñer 3.000 ovos nun só día.

A actividade anual das abellas melíferas dunha mesma colonia alcanza unha produción media de entre 20 e 30 quilos de mel. O produto fabricado a partir do néctar das flores pode ser monofloral, se é dunha soa variedade de flor (azar, romeiro, lavanda), ou multifloral, de varias especies.

O mel das abellas usábase no antigo Exipto e en Grecia para embalsamar os mortos, xa que este produto contén substancias bactericidas e conserva da putrefacción os xugos das plantas, as raíces, as flores, as froitas e ata a carne. Á súa vez, o veleno de abella é 500.000 veces máis forte que calquera antibiótico coñecido.

FONTE: Revista Muy Interesante

20140715112711-14047600064333.jpg

Arriba, comparación do tamaño da Pelagornis sandersi co das maiores aves voadoras actuais. Abaixo, fósiles achados / LIZ BRADFORD/DANIEL KSEPKA

Encontrárona durante as obras de construción dunha nova terminal do aeroporto internacional de Charleston, en Carolina del Sur (EUA). A maior ave mariña coñecida que sucou os ceos estaba enterrada dende hai uns 25 millóns de anos na mesma zona dende a que despegan avións na actualidade. Trátase do fósil dunha criatura que tiña unha envergadura de entre seis e sete metros e que, segundo sostén un estudo publicado esta semana en Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS), é a ave voadora máis grande que foi descuberta ata agora. Segundo sinalan os autores na súa investigación, estas aves xigantes deberon extinguirse hai uns tres millóns de anos.

Aínda que foi desenterrada en 1983, é agora cando un equipo de investigadores describiu en profundidade a esta nova especie, denominada Pelagornis sandersi, e reconstruíu, a partir de modelos matemáticos baseados na morfoloxía de aves actuais, como conseguía voar cun tamaño semellante. Ata fai non moito, os investigadores crían que unhas ás moi longas impedían o voo. Así, estimaban que aqueles animais cuxa envergadura superara os cinco metros non eran capaces de levantar o voo.

Reconstrucción artística del aspecto que tenía el ave ’Pelagornis...

                                          Reconstrución artística do aspecto que tiña a ave Pelagornis sandersi / LIZ BRADFORD

Non obstante, tras analizar a morfoloxía da Pelagornis sandersi non só móstranse convencidos de que podía voar. Afirman tamén que era un gran planador e que era capaz de percorrer grandes distancias sen apenas bater as súas ás, o que posiblemente lle permitía mesmo cruzar océanos. Debido ao seu gran tamaño, non cren que puidese comezar a voar simplemente movendo as súas ás, senón que posiblemente tiña que percorrer uns metros para tomar impulso e aproveitar as correntes de aire para desprazarse, como a á delta.

FONTE: Xornal El Mundo/Ciencia

 

Nunca saberemos como camiñaba porque hai 290 millóns de anos que se extinguiu. Pero grazas aos fósiles atopados en Escocia e a un novo programa informático, un equipo de paleontólogos reconstruíu o xeito no que cren que se desprazaba unha especie de arácnido que viviu hai uns 410 millóns de anos. Os detalles desta resurrección virtual publícouse na semana pasada na revista Journal of Paleontology.

O vídeo, asinado conxuntamente por investigadores da Universidade de Manchester e o Museo de Ciencias Naturais de Berlín (Museum für Naturkunde), é un exemplo do que os paleontólogos poden facer con esta ferramenta informática, denominada Blender, que está dispoñible de forma gratuíta para aqueles que queiran utilizala nos seus estudos.

O arácnido reconstruído era un membro dun grupo chamado trigonotárbidos, do xénero Palaeocharinus. Medían poucos milímetros de lonxitude e eran depredadores. Probablemente alimentábanse de invertebrados terrestres (posiblemente parentes de insectos non voadores ou de vermes). Vivían preto de zonas termais volcánicas, o que permitiu que se preserven en excelente estado.

Aínda que este grupo de arácnidos rematou por extinguirse hai 290 millóns de anos, durante 300 ou 400 millóns de anos deberon ser moi comúns en moitas zonas do planeta.

FONTE: Xornal El Mundo/Ciencia

 

A contaminación lumínica é toda a luz que se emite ou escapa por enriba da horizontal das luminarias nunha instalación de iluminación de exteriores. Produce un halo luminoso ou resplandor sobre as poboacións, ao iluminar as particulas de po ou auga que o aire contén en suspensión. Cando hai nubes, a base destas vese iluminada.

A contaminación lumínica causa serios problemas. A luz esnaquiza a esencia da noite, a escuridade. Os humanos temos un medo ancestral á escuridade, pero demasiada luz produce efectos moi negativos no ecosistema e na nosa saúde.

Dedicándonos a iluminar o ceo non só tiramos os nosos cartos senón que abusamos dos recursos naturais, agredimos o hábitat de animais nocturnos e migratorios, e arrebatamos aos nosos fillos a contemplación do ceo estrelado.

Este vídeo trata deste tema. Espero que sexa útil!

20140715115836-ataud.jpg

Araúde / Imaxe: blogcrypt.com

Por sorte para os deseñadores de ataúdes, sarcófagos e demais mobiliario fúnebre, isto non é certo. O que acontece é que a pel dos defuntos sécase e retráese, co que pode darse o efecto de que o pelo, a barba e as uñas seguen medrando.

Para que crezan, as células teñen que seguir activas, consumindo enerxía e obtendo nutrientes a través do torrente sanguíneo. E isto só pasa cando estamos vivos.

En realidade os zombís non necesitarían comer, porque están mortos. É dicir, ningunha das súas células necesitaría enerxía porque non crecería nin se dividiría.

FONTE: Xornal abc/ciencia

20140714122914-recien-nacido.jpg

Recén nacido / Imaxe:pequebebes.com 

Antes de nada, a solución ao reto VI (MORTE NO CAMPO): O home saltara dun avión cun paracaídas que non se abriu. Ese era o paquete que tiña ao seu lado.

E agora unha nova proposta, outro problema: PROBLEMAS COS FILLOS

“Unha muller tivo dous fillos que naceron na mesma hora do mesmo día do mesmo ano. Pero non eran xemelgos. Como pode ser?”

Lembrade que a técnica para a resolución destes problemas é de xeito imaxinativo.

Dentro duns días, a solución e outro novo problema!

FONTE: Xornal abc/ciencia

O TRUCO DO CHOCOLATE INFINITO

Publicado: 15/07/2014 09:50 por vgomez en EXPERIMENTOS CASEIROS

 

Se es un amante do chocolate, aquí tes un truco caseiro facilísimo para comer todo o que queiras sen que ninguén se decate.

Fíxate ben no truco!

20140711130735-hmi1898-644x644.jpg

As nove manchas solares. A 2109 e 2108 son as máis grandes / SDO/HMI

 

Os astrónomos detectaron a aparición de nove grupos de xigantescas manchas sobre a superficie do Sol, que poden ser visibles estes días cos instrumentos axeitados, filtros solares aplicados a pequenos telescopios (Nunca miredes ao Sol directamente, os danos oculares poderían ser irreversibles).

Dúas deses grupos de manchas son dez veces máis grandes que a Terra. Cada un deles está dominado por unha xigantesca mancha, unhas catro veces máis grande que noso planeta. Estes dous grupos encóntranse agora preto do limbo ou bordo solar, polo que apenas teremos uns días para velos antes de que desaparezan tras o Astro rei.

As manchas solares son rexións do Sol máis frías que o resto da superficie, aínda que están a uns 4.500º C, mentres que a superficie o está a uns 6.500º C, esta rexión denomínase fotosfera. Ademais, as manchas son poderosos campos magnéticos que se conectan entre unhas manchas e outras. Pola contra do que poidamos pensar moitos de nós, o feito de que o Sol teña moitas manchas non indica que a súa temperatura mingüe, senón todo o contrario, a súa actividade se multiplica.

Pero estas manchas escuras sono só en aparencia, xa que a súa escasa luz é por motivo do contraste que fan coa superficie circundante, moito máis cálida. Se puidésemos illar unha desas manchas e sacala do Sol, brillaría 50.000 veces máis que a nosa Lúa chea.

O Sol posúe un ciclo de aproximadamente 11 anos, no que chega ao mínimo de actividade, para comezar outro novo. Actualmente estamos no ciclo 24, xa que de forma sistemática o Sol se vén estudando dende 1755. Este ciclo de actividade comezou no ano 2008 e a previsión para o máximo de actividade, cun Sol cheo de manchas, prognosticouse para finais de 2013 e principios de 2014. Non obstante, o Sol estanos a sorprender co seu estalido de actividade mesmo a mediados de 2014.

É moi difícil predicir cando o Sol chegará á súa máxima actividade dentro dun determinado ciclo solar, xa que o ciclo de 11 anos non é exacto, producíndose ciclos de 10 ou 12 anos.

O ciclo actual está a ser moi interesante, cunha intensa actividade que en ocasións levou aos científicos a preocuparse polas execcións de masa coronal (labaradas xigantescas que saen do Sol), que é materia da nosa estrela; plasma (de electróns e protóns), radiación e vento solar a unha escala sen precedentes. A preocupación non se encontra como moitos cren na destrución da Terra, senón nos prexuízos que pode ocasionar nos sistemas eléctricos e nas telecomunicacións a un mundo que na actualidade depende da tecnoloxía.

A nosa protección é o campo magnético que rodea á Terra, pero en ocasións debilítase e mesmo hai constancia de que chegou a mínimos no pasado, no que practicamente desapareceu. Isto acontece ante todo cando hai un investimento nos polos do campo magnético, algo que é cíclico. Entoes, a Terra quédase sen protección ante o Sol e se a iso lle sumamos que coincida cun máximo de actividade solar, resulta preocupante. Pero ese investimento, agora, non se produce.

O doutor en física Michio Kaku, un dos mellores divulgadores científicos de todo o mundo, recordou as consecuencias que podería ter o máximo de actividade solar do ciclo 24 na nosa civilización. As Tormentas de Radiación Solar e Tormentas Xeomagnéticas mídense pola súa intensidade e son as seguintes: G1 (menor), G2 (moderada), G3 (forte), G4 (severa), G5 (extrema).

No ciclo 24 tivemos tormentas fortes e severas, é o caso do ano 2012 cunha tormenta G3, pero ante todo e o máis espectacular e perigoso foi o ano 2011, con dúas tormentas G3 e catro tormentas G4.

As manchas solares implican unha grande actividade solar, aínda non podemos dar por rematado o máximo de actividade solar deste ciclo e este atrásese máis do esperado. Ata que non transcorran uns meses, non poderemos estar seguros de que «o perigo» pasou. Non obstante, témonos que enfrontar a el cada once anos.

FONTE: Xornal abc/Ciencia/Miguel Gilarte Fernández