Facebook Twitter Google +1     Admin

A TECNOLOXÍA PARA REMATAR A SAGRADA FAMILIA


Antoni Gaudí non require presentacións. Iste catalán é un dos arquitectos máis populares da historia,  unánimente recoñecido como un visionario, de xenialidade arrebatada, precoz nos seus logros e enorme nas súas ambicións. Todo nel resulta excesivo: desde a súa fama de mocidade ata a súa morte de película atropelado por un tranvía na Gran Vía das Cortes Catalás de Barcelona. Sete das súas obras están hoxe consideradas Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, pero sen dúbida a máis famosa, a que máis visitantes atrae, é o seu gran proxecto inacabado, o templo da Sagrada Familia de Barcelona. Segundo datos da Xunta Construtora, máis de catro millóns e medio de persoas accederon ao edificio o ano pasado, aínda que o concello calcula que ata 20 millóns achegáronse para admiralo desde o exterior.

Ao redor da personalidade  superlativa de Gaudí, do mesmo xeito que ocorre coas figuras doutros grandes creadores, levántanse multitude de mitos e historias. Dotado de gran talento, del cóntase que era capaz de imaxinar os seus edificios por completo sen necesidade de plasmalos primeiro en planos, aínda que lle gustaba traballar con maquetas. No seu estilo, agora inconfundible e imitado, mesturaba as formas da natureza coa perfección técnica, bebendo de innumerables influencias anteriores para alumar obras  eclécticas e únicas.

Gaudí aceptou o encargo de rematar a Sagrada Familia en 1883 cando tiña 31 anos (a primeira pedra do templo colocouse o 19 de marzo de 1882, pero o arquitecto orixinal renunciou ao traballo) e esperaba acabala nun prazo razoable, a pesar da grandiosidade que as súas ideas ían imprimindo á basílica. Morreu sen vela terminada. Durante 43 anos dedicou gran parte das súas enerxías a esta obra, os últimos 15 da súa vida fíxoo de forma exclusiva sen aceptar outros encargos. Aínda que as estadas e as obras intermitentes chegáronse a converter nunha parte importante do mito do templo, hoxe é posible poñer data tentativa de finalización das obras grazas ás novas tecnoloxías. Para iso os arquitectos encargados de levar a termo o soño de  Gaudí utilizan no seu traballo software de enxeñería aeronáutica, impresoras 3D e mesmo recreacións de realidade virtual. E están convencidos de que o artista catalán, que xa foi un innovador en técnicas de construción, estaría feliz de ver tanta tecnoloxía aplicada no seu proxecto.

O 1 de marzo de 1886 Josep María  Bocabella, editor e  filántropo, impulsor da construción da basílica, dirixiuse aos fieis para tranquilizarlles polo que moitos temían ía ser unha obra eterna: “Todos vós, queridos irmáns, estades ansiosos de ver concluído o Templo  expiatorio da Sagrada Familia, e ata algúns vos queixastes porque se facía tan grandioso, que sería obra dun século. A fin de tranquilizarvos, (…) o Director da obra, para satisfacer os vosos desexos, comprométese a deixar o templo concluído aos dez anos, con tal de que non veñan sucesos ou circunstancias extraordinarias, e recádense uns seis mil duros mensuais”. Se todo vai segundo o previsto, o  piadoso  Bocabella só erraría nos seus cálculos 130 anos, porque grazas ás novas tecnoloxías as obras poderán estar terminadas exactamente un século despois da morte de  Gaudí. Pero, que son os anos humanos se os comparamos coa eternidade divina… como chancea Jordi  Faulí, o arquitecto director da Sacra Familia: “ Gaudí unha vez dixo que o seu cliente non ten présa. E é verdade”.

FONTE: José  L. Álvarez  Cedena/elpais.es

No hay comentarios. Comentar. Más...

O LEGADO DE FÉLIX RODRÍGUEZ DE LA FUENTE III

 

Continuando con iste apartado adicado ao legado de Félix Rodríguez de la Fuente, imos visionar a segunda parte do capítulo adicado a "O abellaruco" (Merops apiaster), da serie "O home e a terra. Fauna ibérica".

Mañá un novo capítulo!

No hay comentarios. Comentar. Más...

UNHA CAMPAÑA PARA DEIXAR DE FUMAR: "O ÛLTIMO CASTING"



Os fumadores non se senten identificados cos datos mortais que supón o consumo de tabaco, e tampouco coas imaxes alarmistas dos paquetes. Para conciencialos da realidade do tabaco, a AECC (Asociación española contrao Cancro) lanzou unha campaña para mostrar a realidade dos efectos do tabaco que, seguindo o seu "manual de instrucións", demostra que mata.

Convocouse un casting real para buscar "a imaxe dunha nova marca de tabaco". O único requisito, que fosen fumadores. Os resultados védelos vos videos da parte superior.

Conciénciate e deixa de fumar!

FONTE: Arantza González Arratibe/consumer.es

No hay comentarios. Comentar. Más...

O LEGADO DE FÉLIX RODRÍGUEZ DE LA FUENTE II

 

Tal como che proponía onte, imos comezar hoxe e durante todo iste mes de xullo, o visionado de capítulos da serie "O home e a terra. Fauna ibérica" que Félix Rodríguez de la Fuente deixounos como legado.

Comezamos coa primeira parte de "O abellaruco" (Merops apiaster). Tal como quedamos non pasaremos dos 30 minutos, por iso moitos capítulos estan divididos en partes para non ser cansinos.

Mañá a segunda parte!

Que disfrutedes!

(Merops apiaster)

(Merops apiaster)

No hay comentarios. Comentar. Más...

O LEGADO DE FÉLIX RODRÍGUEZ DE LA FUENTE


Ao norte de Burgos atópase Poza de la Sal, un pequeno municipio de apenas 300 habitantes que seguramente pasaría desapercibido, a pesar de situarse nunha contorna natural privilexiada, de non ser porque alí naceu, en 1928, o noso naturalista e  divulgador ambiental máis famoso: Félix Rodríguez de la Fuente.

Foi precisamente alí, nos seus paseos polo campo, onde naceu o seu intenso amor pola natureza, un amor que Félix soubo, nunha época na que aínda seguían vixentes en España as Xuntas de Extinción de Animais Daniños, divulgar e compartir con cidadáns de todo o mundo.

Félix Rodríguez de la Fuente licenciouse en Medicina na Universidade de Valladolid e graduouse en  estomatología, e de feito chegou a exercer como dentista en Madrid, profesión que abandonou ao pouco tempo para dedicarse ás súas paixóns: a cetrería e a divulgación ambiental.

Félix non foi o único defensor da natureza da súa época. Francisco Bernis ou Xosé Antonio Valverde foron outros dos grandes naturalistas que contribuíron a implantar o xerme da conservación no noso país, e deron pasos de xigante como a creación do Parque Nacional de Doñana ou a fundación da Sociedade Española de Ornitoloxía. Pero, seguramente, Félix Rodríguez de la Fuente foi o máis mediático, e conseguiu que a súa mensaxe en defensa de todas as especies chegase aos cinco continentes, como proba a súa serie documental máis famosa: O home e a terra.

A pesar das críticas recibidas polo uso de animais troquelados para a produción dos seus documentais, o legado de Félix Rodríguez de la Fuente transcendeu xeracións e inspirado multitude de movementos en defensa da natureza. Foi o fundador do Refuxio de Rapaces de  Montejo de la Vega, participou na formación da delegación española do Fondo Mundial para a Natureza, e logrou importantes avances lexislativos para a protección de diversas especies ameazadas. En definitiva, contribuíu a cambiar a mentalidade nunha época na que o ecoloxismo e a conservación da natureza aínda estaban en cueiros no noso país.

No ano 1980, Félix Rodríguez de la Fuente morreu nun accidente en Alaska, rexión á que viaxara para rodar unha carreira de cans con zorra. A súa avioneta estrelouse e todos os seus ocupantes pereceron. En 2004, a súa familia creou a Fundación Félix Rodríguez de la Fuente co fin de perpetuar o legado do noso  divulgador ambiental máis famoso.

Como parte fundamental dise legado están os documentais que TVE difundiu e que eu particualtemente seguín hai anos. Nesta época de descanso, seguro que hai tempo para adicarlle a revivir aqueles documentais. Propóñoche precisamente iso, adicar 30 minutos cada día do que resta diste mes de xullo (15 días) a visionar un capítulo da serie de "O home e a terra. Fauna ibérica" a partir de maná.

Espérote!

No hay comentarios. Comentar. Más...

AS DUNAS PANTASMAS DE MARTE

   Dunas fantasma en la región de Hellespontus, en Marte

Dunas pantasma na rexión de  Hellespontus, en Marte / NASA/JPL/Universidade de  Arizona 

Imaxes de Marte dende a órbita do planeta revelaron centos de pozos en forma de media lúa, onde dunas de area do tamaño do Capitolio de Washington (ou do edificio Telefónica en Madrid) levantáronse hai miles de millóns de anos.

As curvas destas antigas impresións de dunas rexistran a dirección dos ventos predominantes no Planeta Vermello, proporcionando posibles pistas sobre o clima pasado, e poden conter evidencias de vida antiga, segundo un novo estudo que detalla os achados no «Journal of Geophysical Research: Planets».

As dunas pantasma son o espazo negativo deixado polas dunas de area desaparecidas hai moito tempo. Os sedimentos de lava ou auga enterraron parcialmente as dunas e endurecéronse, preservando os contornos das dunas. Posteriormente, o vento expulsou area das copas expostas e limpouna desde dentro, deixando un  molde sólido en forma de duna perdida.

As dunas pantasma descubríronse por primeira vez na Terra na chaira do río Snake no leste de  Idaho en 2016. O novo estudo identificou formas similares en imaxes do  Mars  Reconaissance  Orbiter ( MRO) da conca  Hellas e  Noctis  Labyrinthus en Marte. As dunas son unha característica común na superficie do Planeta vermello, pero o novo estudo é o primeiro informe de  moldes de dunas preservados en Marte.

"Calquera destes pozos non é suficiente para dicirche que se trata dunha duna, ou dun antigo campo de dunas, pero cando os pos xuntos, teñen tantas similitudes coas dunas en Marte e na Terra que debes empregar algunhas tipo de explicación fantástica para explicalos como algo máis que as dunas", explicou  Mackenzie  Day, un  xeomorfólogo planetario da Universidade de Washington en Seattle e autor do novo estudo.

"Unha das cousas boas das dunas pantasma é que nos din, sen dúbidas, que o vento en Marte era diferente no pasado antigo, cando se formaron", explicou. A atmosfera na superficie de Marte é tan densa como a estratosfera da Terra a 35 quilómetros sobre o nivel do mar, con todo, o vento é un axente persistente de cambio que  esculpe a superficie.

Comprender os ventos do pasado pode axudar aos investigadores para reconstruír como os sedimentos puideron viaxar sobre a superficie, como se formaron as principais características e se o clima antigo difería das condicións atmosféricas modernas, apuntou Day.

"O feito de que o vento era diferente (cando as dunas pantasma formáronse) dinos que as condicións ambientais en Marte non son estáticas ao longo de escalas de tempo, cambiaron nos últimos dous mil millóns de anos, algo que necesitamos saber para interpretar a xeoloxía en Marte", engadiu.

Utilizando imaxes  satelitales,  Day e o coautor David  Catling, un  astrobiólogo da Universidade de Washington, documentaron máis de 480  moldes de dunas potenciais na rexión de  Noctis  Labyrinthus, unha mestura fracturada de mesetas no  ecuador ao oeste de Vales  Marineris, o sistema de canón máis grande no Sistema solar. Os investigadores tamén atoparon máis de 300 pozos en forma de media lúa nunha superficie lisa e baixa no leste de  Hellas  Planitia, un enorme cráter de impacto de 4.000 millóns de anos que se estende ao longo de 2.700 quilómetros no hemisferio sur de Marte.

Os pozos teñen un parecido sorprendente coas dunas barcana, o tipo de duna máis común na Terra e en Marte. As dunas  barcana en forma de media lúa fórmanse en superficies planas, sen obstáculos pola vexetación, cando o vento sopra principalmente desde unha dirección e a area é limitada. Os cornos das medialúas apuntan na dirección do vento predominante. A area acumúlase no exterior da proa da duna, sobrevoa o bordo e espállase pola  escarpada pendente da curva interior da duna.

O tamaño e a forma dos pozos é consistente cos campos de dunas activos en Marte, e os pozos teñen características que só se atopan nas dunas. Un só foxo crecente podería ser unha anomalía curiosa, pero un conxunto de pozos, aliñados como croissants na bandexa dun panadeiro, non deixa lugar a dúbidas aos investigadores de que se trata dun campo de dunas.

FONTE: abc.es/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

SOLUCIÓN AO ENIGMA DO CHOFER DESATENTO

peaton

        Peón tecnolóXico / Imaxe: autoescuelacavia.com

Aquí tes a solución do enigma proposto onte sobre o "chofer desatento":

O  chofer non estaba a traballar, senón que era un peón que camiñaba.

FONTE: enplenitud.com

No hay comentarios. Comentar. Más...

CINE: "RAÑACEOS"

 

Esta fin de semana chega aos cines o thriller de acción  "O Rañaceos", que conta cunha explosiva posta en escea da adaptación de "High-Rise", novela publicada por J.G. Ballard a mediados dos anos 70. Unha herdeira de "Xungla de cristal", case con toda seguridade, a obra cumbre do cine de acción.  Esta é a súa ficha técnica:

Título: O Rañaceos

Título Orixinal: Skyscraper

Xénero: Acción

Duración: 1h e 42min

Nacionalidade: USA

Ano: 2018

Produtora: Legendary Pictures, Perfect World Pictures, Seven Bucks Productions, Flynn Picture Co.

Distribuidora: Universal Pictures

Director: Rawson Marshall Thurber

Produción: Beau Flynn, Dwayne Johnson, Hiram Garcia

Guión: Rawson Marshall Thurber

Música: Steve Jablonsky

Fotografía: Robert Elswit

Reparto: Dwayne Johnson, Neve Campbell, Pablo Schreiber, Chin Han, Roland Møller, Byron Mann, Elfina Luk, Kayden Magnuson, Hannah Quinlivan, Byron Lawson, Sean Kohnke, Jason William Day, Sam Yunussov

Sinopse: Will Ford, un ex líder do Equipo de Rescate de Reféns do FBI e veterano de guerra do exército de Estados Unidos, encárgase agora de avaliar a seguridade dos rañaceos. Durante unha viaxe de traballo en China, vese incriminado no incendio do edificio máis alto e seguro do mundo. Perseguido e á fuga, Will deberá atopar aos que lle tenderon a trampa, limpar o seu nome e rescatar á súa familia, atrapada no interior do rañaceos… sen sucumbir ás chamas.

Trepidante!

No hay comentarios. Comentar. Más...

O ENIGMA DO CHOFER DESATENTO

20180712120200-21senales06.jpg

Sinais de Brasil / Imaxe:mochiladearquitecto.blogspot.com


Un  chofer de autobús dirixíase cara a unha rúa no centro de Río de Xaneiro. Pasou por diante dun cartel de “pare” sen deterse, virou á dereita nunha esquina onde había un cartel que dicía “prohibido virar á dereita”, e foi a contramán noutras das rúas. Logo, pasou polo lado esquerdo do camiño a un coche de policía. En todo momento, estivo moi tranquilo, xa que non violara ningunha norma de tránsito.

Por que razón?

Mañá a solución!

FONTE: enplenitud.com

No hay comentarios. Comentar. Más...

NEUROCIENCIA

 

Doutor en  Neurociencias pola Universidade de Oxford e doutor en Medicina pola Universidade de Granada, Francisco Moura é catedrático de Fisioloxía na Universidade Complutense de Madrid. Referente internacional en  Neuroeducación e autor de numerosas publicacións e libros como "Neuroeducación: só se pode aprender aquilo que se ama", o profesor Moura destaca a importancia que teñen as emocións na aprendizaxe. Todo o que somos, pensamos, sentimos e aprendemos é froito do noso cerebro en interacción constante co noso corpo e coa contorna, explica. Moura, achéganos as ferramentas e claves básicas que ofrece a  Neurociencia para a mellora da aprendizaxe e a memoria, sempre desde o lado humano afirmando que "Tentar ensinar sen coñecer como funciona o cerebro pronto será como deseñar unha luva sen nunca antes ver unha man”. Defensor da necesidade dunha sólida formación ética e en valores nos nenos, Francisco Moura sostén que todos os cambios importantes que sucedan nas nosas sociedades occidentais pasarán "por recoñecer e aceptar que o ser humano é o que a educación fai del", destacando especialmente o papel central dos mestres aos que considera “a xoia da coroa dun país” e os artífices fundamentais desta tarefa. "Son os mestres quen ademais do coñecemento transmiten os seus valores aos homes e mulleres do futuro", destaca.

No hay comentarios. Comentar. Más...

SOLUCIÓN AO ENIGMA DOS SOCIOS DO CLUB DOS MENTIROSOS

    Acaban enAcaban enAcaban enAcaban en:
Acaban enAcaban enAcaban enAcaban en:

A distribución entre un mentireiro e outro que non o é, só é posible en números pares. Por tanto, o secretario mentía e o presidente dicía a verdade.

Lóxica matemática!

FONTE: muyinteresante.es

No hay comentarios. Comentar. Más...

DESOVA MASIVA DE MEXILLÓNS NA RÍA DE VIGO

 

Así foi a insólita desova masiva de mexillón en plena ría de Vigo. Unha cámara do robot Nemo, da empresa Oceans Secrets, capta como o mar se tingue de branco polo seme do bivalvo, a finais de xuño.

Espectacular!

FONTE: farodevigo.es

No hay comentarios. Comentar. Más...

O ENIGMA DOS SOCIOS DO CLUB DOS MENTIROSOS

 

Sarah  Foster, xornalista do Daily Mail, foi entrevistar aos socios do club Politeness de Londres no que para ser membro era necesario ter unha peculiaridade: ou dicir sempre a verdade, ou ben ser un mentireiro cando se está no club. Cando Sarah entrou estaban todos sentados ao redor dunha mesa circular. Preguntou a cada un se dicía a verdade ou mentía e cada un dicíalle que o seu veciño da esquerda era un mentireiro. Ao volver á redacción observou que deixara un dato moi importante para determinar quen eran mentireiros e quen non: esquecera contalos. Chamou ao secretario do club para aclarar a cuestión e este respondeulle que eran 37. Como non sabía se lle dicía a verdade ou mentía chamou ao presidente e respondeulle que o secretario era dos máis mentireiros, e que no club había 40 membros.

Quen dos dous mentía?

A solución mañá! 

FONTE:muyinteresanye.es

No hay comentarios. Comentar. Más...

UNHA AVISPA CON UN AGUILLÓN DESCOMUNAL

 Una nueva especie de avispa desconocida para la ciencia difiere de otras avispas parasitoides debido a su aguijón masivo.

Unha nova especie de avispa descoñecida para a ciencia difire doutras avispas  parasitoides debido ao seu aguillón masivo / Universidade de  Turku

Investigadores da Universidade de Turku, Finlandia, descubriron unha nova especie de  avispa no Amazonas cun aguillón excepcionalmente grande que, recoñecen, deixoulles  estupefactos. O novo insecto, que se atopa entre Ándelos e a selva baixa amazónica, utiliza o impresionante aguillón tanto para poñer ovos como para inxectar veleno.

A nova especie de  avispa parasitoide, chamada  Clistopyga  crassicaudata, foi descrita no último número da revista Zootaxa. O aguillón desta estraña  avispa non só é longo senón tamén moi ancho, en comparación co tamaño da especie. "Estudei as  avispas parasitoides tropicais durante moito tempo, pero nunca vin algo así. O aguillón parece unha arma feroz", di o profesor de Investigación de Biodiversidade  Ilari E. Sääksjärvi.

"Todas as  avispas femias, como as abellas e os  avispóns, teñen un aguillón para inxectar veleno ou poñer ovos. As  avispas parasitoides xeralmente teñen un  ovopositor longo para poñer ovos que é útil para alcanzar aos animais  hospedadores que viven dentro dunha árbore, por exemplo. Co  ovipositor, o ovo colócase sobre ou dentro do hóspede e, como tamén funciona como un aguillón, a  avispa femia pode inxectar veleno no hóspede para paralizalo", explica o profesor  Sääksjärvi.

A especie descrita recentemente pertence ao raro xénero Clistopyga, que se especializa en poñer os seus ovos en arañas ou sacos de ovos de araña. É unha historia de horror. As  avispas buscan arañas que viven en niños e paralízanas cunha inxección rápida de veleno. Entón a  avispa femia pon os seus ovos na araña e a larva incubadora come á araña paralizada así como aos seus posibles ovos ou crías.

Os científicos non saben con certeza que tipo de araña prefire esta especie de  avispa, pero é posible que utilice o seu aguillón sofisticado como un agulla para pechar facilmente o niño de seda atrapando ao habitante paralizado dentro. "Probablemente, é unha ferramenta moi sofisticada, pero desafortunadamente só podemos adiviñar o seu propósito", di  Sääksjärvi.

Os investigadores subliñan que as novas especies descoñecidas para a ciencia tamén axudan a conservar as selvas tropicais en perigo de extinción. Segundo explican, as especies belas e excitantes con hábitos estranos captan a atención das persoas e resaltan a importancia de manter os ecosistemas vulnerables.

FONTE: abc.es/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

A ATENCIÓN, O NOVO COCIENTE INTELECTUAL

 

Mestre de escola” é o atributo co que Gregorio Luri sente máis cómodo, aínda que está considerado un dos maiores referentes da educación en España. Estudou maxisterio en Pamplona e cursou a licenciatura en Ciencias da Educación e o doutoramento en Filosofía na Universidade de Barcelona. É profesor, escritor e publicou máis dunha vintena de obras sobre filosofía e educación. Luri sostén que a atención é o novo  cociente intelectual: “a capacidade dunha persoa para moverse de maneira intelixente na sociedade da información, vai depender da súa capacidade  atencional”. Asegura que a música, as matemáticas ou a lectura son recursos efectivos para educar a atención. Ademais, o docente de orixe navarra, reivindica o “sentido común” na educación familiar. “Comecemos polo obvio: non hai familias perfectas”, é a tallante afirmación coa que arrinca o seu libro “Eloxio ás familias  sensatamente imperfectas”. Un ensaio no que o pedagogo e filósofo fala dunha “neurose dos pais novos”, dos que di “non lles chega con facelo perfecto, queren facelo  pluscuamperfecto”. Crítico coas fórmulas pedagóxicas “bonitas”, Gregorio Luri analiza os problemas aos que se enfrontan as familias actuais. “O meu obxectivo non é ensinar cousas novas senón poñer en valor o que xa se sabe”, afirma.

No hay comentarios. Comentar. Más...



Archivos

Ms

contador de visitas

Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris
Plantilla basada en el tema iDream de Templates Next