A VOLTAS CON PLUTÓN

Publicado: 27/03/2017 07:28 por vgomez en NOTICIAS DAS CIENCIAS
20170326130635-pluton.jpg

Plutón / Imaxe: Portal Dingox

O astrónomo Kirby Runyon propuxo na semana pasada unha nova definición de planeta nun artigo presentado durante unhas conferencias organizadas polo Planetary Institute, en Texas. A xuízo do seu equipo, formado por científicos de cinco institucións diferentes, Plutón é un planeta, e tamén o satélite Europa de Xúpiter, a nosa Lúa e así ata completar unha lista de máis de 100 corpos celestes dentro do noso propio Sistema Solar.

Segundo a nova definición proposta, un planeta é un «corpo de masa subestelar que nunca produciu fusión nuclear» e que ten suficiente peso gravitatorio para manter unha forma aproximadamente redonda, mesmo se mostra abultamientos no ecuador debidos á súa propia gravidade ou á influencia dunha estrela ou dun planeta próximo maior.

A definición de planeta aprobada en 2006 pola Unión Astronómica Internacional (UAI) privou a Plutón da súa condición planetaria anterior e reduciu, por tanto, o número de planetas recoñecidos do Sistema Solar de 9 a 8.

FONTE: Xornal abc/ciencia

ALBERT EINSTEIN IV

Publicado: 26/03/2017 09:55 por vgomez en CURIOSIDADES
test-einstein4

A contestación á pregunta do día anterior é O COMPÁS.

Grazas ao compás, Einstein descubriu a maxia da física. Foi un dos primeiros momentos de asombro na súa vida: descubriu un compás magnético do seu pai cando tiña catro ou cinco anos. O feito de observar como a agulla sinalaba sempre na mesma dirección deixoulle completamente fascinado.

E agora, a pregunta de hoxe:

Cal destas frases non é de Einstein?

- "A mente é como un paracaídas... Só funciona se a temos aberta?

-  "O maior misterio do mundo é que resulta comprensible"

- "As persoas tranquilas e silenciosas son as que teñen as mentes máis fortes e ruidosas"

- "Dúas cousas son infinitas: a estupidez humana e o universo; e non estou seguro do segundo"  

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante

CAMBIO DE HORA

Publicado: 25/03/2017 07:41 por vgomez en OUTRAS COUSAS
20170323230848-cambio-de-hora.jpg

Cambio de hora / Imaxe:GuadalMálaga

Na madrugada de hoxe sábado ao domingo, día 26 de marzo, producirase o cambio de hora, pasando ao horario de verán. Como consecuencia teremos que adiantar o reloxo 1 hora, de xeito que as 2 da madrugada serán as 3.

Este cambio horario é parte dunha directiva europea que afecta a todos os Estados membros da Unión e que pretende aproveitar mellor as horas de luz solar e consumir menos electricidade.

O peor, unha hora menos de sono!


ALBERT EINSTEIN III

Publicado: 24/03/2017 07:14 por vgomez en CURIOSIDADES
test-einstein3

 

A contestación á pregunta do día anterior é ULM.

Einstein naceu en Ulm, cidade alemá do estado de Baden-Wurtemberg, situada entre Stuttgart, Augsburg e Múnic Ulm é coñecida pola Catedral de Ulm que conta coa torre de igrexa máis alta do mundo e por ser a cidade natal de Albert Einstein. A súa data de nacemento é o 14 de marzo de 1879.

E agora, a pregunta de hoxe:

Houbo un dispositivo que marcou un antes e un despois na vida de Einstein. Cal foi?

- O telescopio.

- O cinematógrafo.

- O compás.

-  O péndulo.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante

CERN

Publicado: 23/03/2017 12:10 por vgomez en OUTRAS COUSAS

 

Teclear en Google CERN e "end of the world" arroxa máis de 400.000 resultados. Unha cifra considerable que se multiplica se lle sumamos variantes desta mesma procura como "destruír o planeta", "apocalipse", "fin dos tempos", e similares. Así de famosa (e así de descoñecida) é a Organización Europea para a Investigación Nuclear, nome oficial do maior laboratorio de investigación en física de partículas do mundo. A explicación destas alarmas foi a posta en marcha do LHC (Gran Colisionador de Hadrones), un acelerador de partículas deseñado para facer chocar feixes de protóns a gran velocidade. Os primeiros experimentos estaban previstos para outubro de 2008, aínda que unha avaría obrigou a atrasalos, algo que levou ao Daily Mail a titular (coa habitual mesura dos tabloides británicos): "O fin do mundo foi posposto". Os temores proviñan non só dos amigos das pseudociencias, proclives a prognosticar todo tipo de cataclismos a cambio dun pouco de publicidade gratuíta, senón que houbo incluso un químico alemán, profesor universitario, que demandou ao CERN ante o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos. Os riscos que a prensa publicou neses días non soaban nada ben: ían desde o nacemento dun buraco negro que enguliría o planeta á creación de materia estraña supermasiva que nos reduciría a unha chea de neutróns inertes, pasando polo baleiro cuántico ou a formación de monopolos magnéticos.

 Afortunadamente para todos, nada diso ocorreu. Os hadróns seguen chocando no túnel de 27 quilómetros situado preto de Xenebra na fronteira franco suíza, e con estes experimentos os científicos do CERN puideron demostrar a existencia do escurridizo boson de Higgs, algo tan improbable ata hai pouco que mesmo Stephen Hawking chegou a apostarse 100 dólares cun colega a que nunca sería descuberto. O británico perdeu a súa aposta, pero grazas ao CERN os humanos estamos máis preto de coñecer a orixe do universo. Aínda que os experimentos que máis llamán a atención do centro son os que implican ao LHC pola súa importancia para os avances na física de partículas, hai moitos outros descubrimentos nados no CERN que teñen unha expresión máis directa na nosa vida cotiá. Sen ir máis lonxe, calquera que estea a ler este texto faio grazas a que Tim Berners Le creou a World Wide Web mentres traballa alí a comezos dos anos 90.

O CERN é un exemplo único de colaboración internacional. Fundado en 1954, 12.000 científicos de 180 países teñen acceso aos experimentos que se realizan nas súas instalacións. A española Mar Capeans, líder do grupo de tecnoloxía de Detectores do CERN, destaca ademais outra característica importante do centro: "no CERN facemos desenvolvementos para ciencia básica que evidentemente teñen un impacto na sociedade, pero nunca con fins militares. Ese é un das grandes achegas de Europa". Un obxectivo deste, o de investigar para a vida e o coñecemento e non para uso militar, decisivo se pretendemos seguir avanzando. Ao CERN debémoslle sen sabelo moitas das comodidades que hoxe gozamos e tamén algunhas das cancións máis surrealistas que xamais se escribiron na historia do pop. As súas creadoras son The Horribles Cernettes, un grupo de traballadoras do centro de investigación, que se definen como a única banda de rock de alta enerxía. "Nunca pasas as noites comigo. Tampouco saes con outras mozas. Só amas á túa colisionador" cantan... unha confesión de desamor que ilustra, con todo, a paixón que guía a quen investiga no CERN.

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País

Vista dun oso de auga ao microcospio / NASA 

O diminuto tardígardo (tamén coñecido como oso de auga) é unha criatura tan excepcional que parece extraterrestre. A súa asombrosa resistencia aos ambientes máis extremos converteuno nun animal de gran interese para os científicos, que tentan entender a súa asombrosa bioloxía. Agora, acaban de pescudar como consegue sobrevivir sen auga. Un achado que, ademais de permitir coñecer mellor a estes animais microscópicos, abre a porta a futuras aplicacións na agricultura e no medicamento, pois podería axudar a protexer os cultivos das secas e a conservar medicamentos que ata agora deben ser mantidos en lugares frescos.

Segundo revela un estudo publicado na semana pasada en Molecular Cell, o truco dos tardígrados para resistir sen auga é que os seus xenes codifican unhas proteínas únicas que os seus descubridores denominaron TDPs (proteínas intrinsecamente desestructuradas específicas dos tardígrados).

Para o investigador que lidera este traballo, a principal conclusión do seu estudo é que os tardígrados desenvolveron xenes únicos que lles permite sobrevivir desecándose. Para iso, estrullan e plegan o seu corpo.

Durante moito tempo, os científicos pensaron que os tardígrados podían resistir á desecación grazas á trehalosa, un azucre que está presente en certos organismos, como o fermento e algúns crustáceos e nematodos (un tipo de vermes). Con todo, a análise bioquímico destes animais mostrou que a trehelosa non estaba presente ou o estaba en niveis moi baixos. A súa ausencia foi confirmada pola secuenciación do seu xenoma, que non contiña o xene para a encima necesaria para fabricar este azucre.

FONTE: Xornal El Mundo/Ciencia

ALBERT EINSTEIN II

Publicado: 21/03/2017 07:54 por vgomez en CURIOSIDADES
test-einstein2

 

A contestación á pregunta do día anterior é FALSO.

As súas dúas maiores afeccións eran a navegación a vela e a música. Tocaba o violín e parece ser que a conexión entre violín e ciencia débella a Pitágoras que estudou a acústica e creou cordas tensas con pontes deslizables, as bases do actual violín. Os seus inicios coa música arrincaron con tan só 6 anos, idade en que empezou a tocar este instrumento; posteriormente continuaría co piano. Tocaba e compoñía. O seu compositor favorito era Mozart.

E agora, a pregunta de hoxe:

Lembras o nome da cidade que viu nacer a Einstein?

- Ulm

- Stuttgart

- Heidelberg

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante


ALBERT EINSTEIN

Publicado: 20/03/2017 07:50 por vgomez en CURIOSIDADES
test-einstein1

Albert Einstein é considerado o personaxe máis importante do século XX, segundo a revista Time. Son moitas as curiosidades que hai ao redor deste xenio da ciencia. Queres por a proba os teus coñecementos?

Pois, comezamos!

Einstein era afeccionado á caza e á música.

- Verdadeiro.

- Falso.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante

CHEGA A PRIMAVERA

Publicado: 19/03/2017 09:47 por vgomez en DOCENCIA
20170305112249-u12443-flor-amarilla.jpg.jpg

Flor da xesta / Imaxe: celtiberia.net


Mañá, 20 de marzo, ás 10:29 UTC (11:29 hora peninsular) comeza a primavera.

Durará 92 días e 18 horas, ata o día 21 de xuño, que comezará o verán.

O inicio da primavera está ligada ao equinoccio de primavera, é dicir, cando empeza esta estación é porque a Terra atópase no centro da órbita do Sol e este cruza o ecuador celeste cara ao norte. En resumo, a Terra toma posición tal que, ten a mesma distancia con respecto ao Sol en ambos os hemisferios. Aínda que a Terra estea inclinada os raios do sol teñen a mesma distancia con respecto á Terra, sexa no hemisferio norte ou no sur. É por iso que a duración do día é a mesma que a da noite.


Encélado é a sexta lúa máis grande de Saturno. NASA/JPL/Space Science Institute

 

O mecanismo que permitía manter líquido o gran océano que se atopa baixo a superficie xeada de Encélado era un misterio. Ata agora. Un novo estudo, publicado na revista Nature Astronomy, baseado en observacións con Microondas e nos datos recolleitos durante un voo de recoñecemento realizado en 2011, demostra que a lúa é máis cálida do que se esperaba só uns metros por baixo da súa superficie xeada e que o mar podería atoparse máis preto do que se pensaba previamente.

A sonda Cassini, que leva desde 2004 estudando a Saturno e ás súas lúas, descubriu que Encélado, a sexta lúa máis grande dese planeta, alberga un gran océano de auga líquida baixo a súa codia xeada. Este achado reforzaba a idea de que, nuns anos, poderíase chegar a atopar vida fose do Sistema Solar.

O novo descubrimento coincide cos resultados dun estudo de 2016 realizado por un equipo independente da misión Cassini que estimou o grosor da codia xeada: uns 18 ou 22 quilómetros en todo o satélite a excepción do polo sur, que tería menos de cinco quilómetros de grosor. "A importancia do descubrimento radica en que, no futuro, poderiamos detectar o océano subterráneo cun radar de penetración", conta a autora principal deste novo estudo.

Ao longo da pasada década, a misión Cassini revelou actividade intensa na rexión sur do satélite, con fracturas que expulsaban columnas de vapor de auga e partículas de xeo. A composición salgada destas columnas foi o que suxeriu a existencia dun mar subterráneo de auga líquida, similar ao que se cre que existe baixo a superficie de Europa, a lúa de Xúpiter.

O estudo indica que aínda que o océano non estea tan profundo como se pensaba, dúbida de que iso aumente a probabilidade de atopar vida aínda que considera que "si incrementa a posibilidade de que a haxa porque ao estar máis preto da superficie, pode interactuar máis con ela".. Ademais, se a houbese, posiblemente sería igual que a vida que coñecemos (baseada en auga, enerxía, minerais...) pero nunha forma máis primitiva".

Os investigadores cren que a fonte de calor está relacionada cun ciclo de mareas gravitatorias da lúa. A codia xeada, que é máis fina na zona sur, estaría suxeita a unha maior deformación por mareas que libera maior cantidade de calor e contribúe a manter a auga subterránea en estado líquido.

O exceso de calor é especialmente pronunciado nunhas fracturas que asemellan ás raias dun tigre, como se aprecia na imaxe, aínda que non parecen estar activas neste momento. As fracturas suxiren que a lúa experimentou varios episodios de actividade, en diferentes lugares da súa superficie.

As observacións de Cassini cobren unha estreita rexión do polo sur, uns 500 quilómetros de longo por 25 quilómetros de ancho e está situada a entre 30 e 50 quilómetros ao norte das chamadas raias de tigre. Por limitacións operacionales, non se puido realizar un voo de recoñecemento sobre as franxas en si. Con todo, isto permitiu aos científicos observar que o terreo anómalo térmicamente esténdese máis aló desas fracturas.

FONTE: Xornal El Mundo/Ciencia

USO DOS DRONS

Publicado: 17/03/2017 13:49 por vgomez en OUTRAS COUSAS

 

Un informe do Parlamento Europeo describe o mercado dos drons como unha "tremenda oportunidade" para a industria aeronáutica europea. E, aínda que advirten da dificultade de previr con exactitude o seu potencial, estiman que na próxima década podería representar o 10% do total da aviación (uns 15.000 millóns de euros anuais). A Comisión Europea calcula que no ano 2050 a industria dos drons poderá crear ao redor de 150.000 postos de traballo na eurozona, repartidos entre fabricantes, operadores e outros actores implicados. Trátase, pois, dun asunto que excede por moito o que algúns aínda ven como un pasatempo dominguero e, por tanto, hai que prestarlle atención desde moi distintas perspectivas, entre elas a lexislativa.

Como sucede con todas as novas tecnoloxías, ata que chega a súa implantación xeneralizada, á súa ao redor espértanse temores e sospeitas. No caso dos drons, a posibilidade de que sobrevoen lugares sensibles como zonas habitadas, aeroportos, centrais nucleares ou embaixadas, convértenos nun perigo potencial, sen contar ademais co dereito á privacidade das persoas (non hai que esquecer que moitos disto aparellos van equipados con cámaras de foto e vídeo). Ata agora a lexislación europea en materia de drons limitábase a un conxunto de leis fragmentadas, distintas para cada país membro, herdadas das normas de aviación civil e, por tanto, obsoletas e pouco adecuadas para este novo fenómeno. Violeta Bulc, comisaria europea de Transportes, é a máxima responsable dentro deste campo na Unión Europea, e asegura que os pasos que están a dar asentarán as bases do futuro: "Queremos crear no espectro da aviación unha zona especial que se chamará Ou-Space, que significa espazo aéreo urbano, que poderá ser usado por obxectos voadores. Sabemos que os drons non van ser os únicos vehículos en utilizalo. Cada vez estase investindo e investigando máis en coches voadores e outras solucións de mobilidade aéreas. Cremos que é o momento adecuado para crear normas que poidan incluír a todos estes vehículos".

Para aqueles que queiran comezar a voar drons, hai uns cuantos factores que a comisaria europea aconsella ter en conta antes de lanzarse co mando ás rúas: "O primeiro que se debe facer é comprobar se existen regras locais e asegurarche de que coñeces as condicións en que se poden utilizar os drons. O segundo é comprobar se levan a etiquetaxe da Comisión Europea e que cumpren todos os requisitos de seguridade e sanitarios. E, por último, un mesmo debe saber se é responsable, se como usuario de drons podes facerche cargo das consecuencias que poidan orixinarse".

FONTE: José L. Álvarez Cedena&Xornal El País

Radiografía (con cores falsos) do fósil da alga vermella / STEFAN BENGTSON

As formas de vida complexas poderían existir no planeta moito antes do que se cría. O achado de fósiles de algas vermellas cunha antigüidade de 1.600 millóns de anos, atrasa en 400 millóns de anos a aparición de organismos multicelulares na árbore da evolución. O descubrimento, realizado por Investigadores do Museo Nacional de Historia de Suecia, publicouse onte na revista PLOS Biology.

Os dous tipos de fósiles achados en rocas sedimentarias preto da localidade de Chitrakoot (India), supoñen as formas de vida complexa máis antigas atopadas ata o momento. O primeiro ten forma de fío, mentres que o segundo está composto por tecidos carnosos. Os especialistas suecos puideron distinguir, no interior deste último, estruturas internas e fontes celulares características deste tipo de algas. Estas fontes celulares son en realidade fas de filamentos que forman o corpo de tecidos carnosos.

A identificación de restos tan antigos, nos que non existen trazas de ADN, é complicada e de cando en cando definitiva. Para unha identificación máis precisa, analizaron o interior do fósil utilizando microscopia tomográfica de raios X de fonte sincrotrón, unha nova técnica que permite escanear os fósiles en tres dimensións.

Grazas a esta tecnoloxía puidéronse observar tamén cloroplastos, un tipo de estruturas celulares que nos organismos complexos ocúpanse da fotosíntesis, o que confirma que se trata vida multicelular. Así mesmo, detectáronse outros conxuntos distintivos no centro das paredes celulares que, de acordo cos investigadores, coinciden coas que presentan as algas vermellas. O proceso de datación, con todo, é moito máis exacto.

Hai só unhas semanas, un equipo do University College de Londres (UCL) fixo público o achado en Canadá do fósil do organismo vivo máis antigo que se coñece, cunha antigüidade de 3.800 millóns de anos. Os seus descubridores sosteñen, ademais, que formas de vida como a que acharon en Quebec poderían ocupar rocas sedimentarias desde moito antes mesmo, uns 4.280 millóns de anos. Isto atrasaría centos de millóns de anos a aparición dos primeiros organismos unicelulares, formados a partir de células carentes dun núcleo (procariotas).

Doutra banda, a aparición de organismos complexos eucariotas, como as algas vermellas, documentouse fai 1.200 millóns de anos, 400 millóns máis tarde do que suxiren os fósiles achados na India. Os organismos multicelulares complexos, non serían comúns no planeta ata fai aproximadamente 550 millóns de anos, na chamada explosión cámbrica.

Os restos achados na India estaban incrustados en grupos de cianobacterias fosilizados en roca sedimentaria. Segundo se explica no estudo "estas estruturas con forma de almofada forman as construcións coñecidas como estromatolitos". Precisamente a iste mesmo tipo de organismos pertencen os que, ata este ano, estaban considerados os organismos máis antigos coñecidos, achados en Warrawoona (Australia) e datados fai 3.500 millóns de anos.

De confirmarse os dous achados, publicados polos investigadores suecos e ingleses, os coñecementos que temos sobre as primeiras ramas da árbore da vida poderían necesitar unha revisión. "Estes descubrimentos supoñen atrasar o reloxo en acontecementos evolutivos capitais", conclúe a investigación.

FONTE: Xornal El Mundo/Ciencia

AULAS SEN PUPITRES

Publicado: 14/03/2017 07:25 por vgomez en OUTRAS COUSAS

 


As novas tecnoloxías colonizaron case todos os aspectos da nosa vida cotiá. Alá onde miremos hai un computador, unha aplicación ou un robot destinado a facernos a vida máis sinxela. Con todo, inexplicamente, o ámbito da educación foi un dos últimos en incorporarse a esta revolución. Hai intentos, probas, experiencias e moitas, moitísimas teorías, acerca das vantaxes que a tecnoloxía pode levar ás aulas, pero poucos exemplos prácticos. Esta ausencia resulta aínda máis clamorosa ao tratarse, precisamente, de formar a xeracións que, de forma nativa, xa se relacionan con pantallas e softwares de todo tipo. Talvez sexa a esixencia de investimentos ambiciosos ou a falta de visión dos responsables educativos o que estea a frear unha evolución que, aínda que non ao ritmo que debería, antóllase inevitable.

Mentres o momento da xeneralización chega, algunhas institucións e centros educativos, tanto desde o ámbito público como privado, están a aplicar solucións tecnolóxicas nas súas aulas que sinalan a dirección de cara a onde irán as tendencias no futuro. Un destes centros é o IE Business School de Madrid: a prestixiosa escola de negocios leva varios anos tratando de implementar solucións efectivas para poder facer das clases online un recurso eficaz tanto para profesores como para alumnos. E a resposta que atopou chámase WoW Room, un nome que, aínda que fai referencia a "Window on the World", parece a onomatopeya do asombro que causa a visión do videowall de 45 metros cadrados coas súas 48 pantallas de 55 polgadas que sustenta a plataforma. Nesta especie de aula virtual, o único que está presente na habitación é o profesor (e non sempre, posto que pode ser substituído por unha imaxe holográfica), mentres que os alumnos seguen a clase desde calquera lugar do mundo. Profesor e alumnos comunícanse a través do vídeo, á vez que comparten información ou elaboran documentos en conxunto.

Pero a verdadeira achega de WoW Room non son as súas humillantes pantallas, senón o nivel de interactuación que pode conseguirse entre quen imparte a clase e quen a recibe. O software creado especificamente para a plataforma indica ao profesor, por exemplo, se algún dos alumnos non está a prestar atención: "Un algoritmo pode indicar, pola contracción dos músculos faciais, que emocións estás a sentir en cada momento. Isto pode ser usado durante a clase, pero tamén despois. O profesor pode ver un vídeo e debaixo os gráficos das seis emociones básicas e do nivel de atención dos alumnos". A WoW Room foi inaugurada hai só uns meses e o seu impacto está a ser aínda avaliado polo IE, aínda que as perspectivas son moi prometedoras. Eles confían en que as novas tecnoloxías abrirán outras posibilidades na educación que leven ao que, cre, tería que ser o seu verdadeiro obxectivo: "as universidades non só deberían axudar a desenvolver mellores profesionais, senón mellores persoas e máis felices".
 
FONTE: José L. Álvarez Cedena(Xornal El País

O CAMBIO CLIMÁTICO IV (FIN)

Publicado: 13/03/2017 07:28 por vgomez en ZONA VERDE
20170305084017-b61e1-1451094700546.jpg

Consecuencias do cambio climático / Imaxe: Voice Of People Today

Rematamos coa última das catro preguntas para entender que é o cambio climático, cales son as súas consecuencias, que se fai e que podemos facer.

Que podemos facer nós?

Pequenos cambios nos nosos hábitos diarios poden lograr grandes diferenzas a futuro. Moitas veces vemos as implicacións do cambio climático e pensamos que o que nós fagamos ou deixemos de facer non marcará unha diferenza no resultado, pero é importante darnos conta de que a suma das accións que cada un levemos a cabo pode conseguir unha diferenza extraordinaria na capacidade das xeracións futuras para satisfacer as súas necesidades.

Existen miles de accións e variacións nos nosos hábitos diarios que poden marcar unha gran diferenza con respecto ao cambio climático. Algunhas das máis sinxelas de aplicar son:

- Cambios na forma de desprazarnos. Realizar modificacións na forma de desprazarnos é unha das formas máis fáciles e das que ten maiores impactos. A simple decisión de camiñar ou utilizar o transporte público, en lugar do vehículo privado, pode significar unha emisión moito menor de CO2 á atmosfera. Por exemplo, unha persoa nun coche a gasolina durante un quilómetro emite 191 gramos de CO2, mentres que se vai en metro supoñen 50,4 gramos.

- A incorporación das tres erres. Se incluímos estas tres acciones ao desfacernos dos residuos que xeramos, podemos provocar un gran cambio. As tres erres son:
Reducir: optar por produtos de máis dun só uso ou con menor número de envases ou embalaxe pode axudar na redución de xeración de residuos.
Reutilizar: moitas das cousas que empregamos poden ter máis dun ciclo de vida, polo que é importante pensar se se lles pode dar un novo uso ás cousas antes de refugalas.
Reciclar: separar o lixo e depositala nos colectores específicos de cada residuo pode facilitar moito a reciclaxe e a reutilización dos mesmos.

- Facer un uso eficiente da enerxía. Optar por luminarias de baixo consumo; evitar que os dispositivos electrónicos estean en "stand-by" se non se empregan; adquirir electrodomésticos de elevada clasificación enerxética; manter a temperatura en casa no inverno por baixo de 21 ºC; e, sempre que sexa posible, utilizar os electrodomésticos en programas que funcionan a temperaturas baixas son accións sinxelas que diminúen o consumo enerxético e, por tanto, as emisións de CO2 asociadas a xerar esa enerxía.

- Evitar o uso de plástico e materiais non reciclables. Decisións sinxelas como non utilizar bolsas de plástico poden ter un impacto importante no medio ambiente, xa que, debido aos seus materiais plásticos de orixe e ao proceso enerxético necesario para a súa fabricación, por cada unidade emítense ao redor de catro gramos de CO2, contribuíndo para o efecto invernadoiro e ao cambio climático.

En conclusión, o cambio climático pode chegar a parecer algo afastado e distante, con todo é algo que nos concierne e afecta a todas as persoas por igual, polo que a acción conxunta é a única forma na que se pode actuar para reducir as emisións de GEI. É noso deber comezar a cambiar vellos comportamentos para non comprometer o futuro das próximas xeracións.

FONTE: Revista Consumer/Medio Ambiente Urbano

¿Qué podemos hacer nosotros?

Pequeños cambios en nuestros hábitos diarios pueden lograr grandes diferencias a futuro. Muchas veces vemos las implicaciones del cambio climático y pensamos que lo que nosotros hagamos o dejemos de hacer no marcará una diferencia en el resultado, pero es importante darnos cuenta de que la suma de las acciones que cada uno llevemos a cabo puede conseguir una diferencia extraordinaria en la capacidad de las generaciones futuras para satisfacer sus necesidades.

Existen miles de acciones y variaciones en nuestros hábitos diarios que pueden marcar una gran diferencia con respecto al cambio climático. Algunas de las más sencillas de aplicar son:

  • Cambios en la forma de desplazarnos. Realizar modificaciones en la forma de desplazarnos es una de las formas más fáciles y de las que tiene mayores impactos. La simple decisión de caminar o utilizar el transporte público, en lugar del vehículo privado, puede significar una emisión mucho menor de CO2 a la atmósfera. Por ejemplo, una persona en un coche a gasolina durante un kilómetro emite 191 gramos de CO2, mientras que si va en metro suponen 50,4 gramos.
  • La incorporación de las tres erres. Si incluimos estas tres acciones al deshacernos de los residuos que generamos, podemos provocar un gran cambio. Las tres erres son:
  1. Reducir: optar por productos de más de un solo uso o con menor número de envases o embalaje puede ayudar en la reducción de generación de residuos.
  2. Reutilizar: muchas de las cosas que empleamos pueden tener más de un ciclo de vida, por lo que es importante pensar si se les puede dar un nuevo uso a las cosas antes de desecharlas.
  3. Reciclar: separar la basura y depositarla en los contenedores específicos de cada residuo puede facilitar mucho el reciclaje y la reutilización de los mismos.
  • Hacer un uso eficiente de la energía. Optar por luminarias de bajo consumo; evitar que los dispositivos electrónicos estén en "stand-by" si no se emplean; adquirir electrodomésticos de elevada clasificación energética; mantener la temperatura en casa en invierno por debajo de 21 ºC; y, siempre que sea posible, utilizar los electrodomésticos en programas que funcionan a temperaturas bajas son acciones sencillas que disminuyen el consumo energético y, por tanto, las emisiones de CO2 asociadas a generar esa energía.
  • Evitar el uso de plástico y materiales no reciclables. Decisiones sencillas como no utilizar bolsas de plástico pueden tener un impacto importante en el medio ambiente, ya que, debido a sus materiales plásticos de origen y al proceso energético necesario para su fabricación, por cada unidad se emiten alrededor de cuatro gramos de CO2, contribuyendo al efecto invernadero y al cambio climático.

En conclusión, el cambio climático puede llegar a parecer algo lejano y distante, sin embargo es algo que nos concierne y afecta a todas las personas por igual, por lo que la acción conjunta es la única forma en la que se puede actuar para reducir las emisiones de GEI. Es nuestro deber comenzar a cambiar viejos comportamientos para no comprometer el futuro de las próximas generaciones.

- See more at: http://www.consumer.es/web/es/medio_ambiente/urbano/2017/02/28/225040.php?wt_mc=emailing_20170301_unico#sthash.jMn3f0ZE.dpuf

¿Qué podemos hacer nosotros?

Pequeños cambios en nuestros hábitos diarios pueden lograr grandes diferencias a futuro. Muchas veces vemos las implicaciones del cambio climático y pensamos que lo que nosotros hagamos o dejemos de hacer no marcará una diferencia en el resultado, pero es importante darnos cuenta de que la suma de las acciones que cada uno llevemos a cabo puede conseguir una diferencia extraordinaria en la capacidad de las generaciones futuras para satisfacer sus necesidades.

Existen miles de acciones y variaciones en nuestros hábitos diarios que pueden marcar una gran diferencia con respecto al cambio climático. Algunas de las más sencillas de aplicar son:

  • Cambios en la forma de desplazarnos. Realizar modificaciones en la forma de desplazarnos es una de las formas más fáciles y de las que tiene mayores impactos. La simple decisión de caminar o utilizar el transporte público, en lugar del vehículo privado, puede significar una emisión mucho menor de CO2 a la atmósfera. Por ejemplo, una persona en un coche a gasolina durante un kilómetro emite 191 gramos de CO2, mientras que si va en metro suponen 50,4 gramos.
  • La incorporación de las tres erres. Si incluimos estas tres acciones al deshacernos de los residuos que generamos, podemos provocar un gran cambio. Las tres erres son:
  1. Reducir: optar por productos de más de un solo uso o con menor número de envases o embalaje puede ayudar en la reducción de generación de residuos.
  2. Reutilizar: muchas de las cosas que empleamos pueden tener más de un ciclo de vida, por lo que es importante pensar si se les puede dar un nuevo uso a las cosas antes de desecharlas.
  3. Reciclar: separar la basura y depositarla en los contenedores específicos de cada residuo puede facilitar mucho el reciclaje y la reutilización de los mismos.
  • Hacer un uso eficiente de la energía. Optar por luminarias de bajo consumo; evitar que los dispositivos electrónicos estén en "stand-by" si no se emplean; adquirir electrodomésticos de elevada clasificación energética; mantener la temperatura en casa en invierno por debajo de 21 ºC; y, siempre que sea posible, utilizar los electrodomésticos en programas que funcionan a temperaturas bajas son acciones sencillas que disminuyen el consumo energético y, por tanto, las emisiones de CO2 asociadas a generar esa energía.
  • Evitar el uso de plástico y materiales no reciclables. Decisiones sencillas como no utilizar bolsas de plástico pueden tener un impacto importante en el medio ambiente, ya que, debido a sus materiales plásticos de origen y al proceso energético necesario para su fabricación, por cada unidad se emiten alrededor de cuatro gramos de CO2, contribuyendo al efecto invernadero y al cambio climático.

En conclusión, el cambio climático puede llegar a parecer algo lejano y distante, sin embargo es algo que nos concierne y afecta a todas las personas por igual, por lo que la acción conjunta es la única forma en la que se puede actuar para reducir las emisiones de GEI. Es nuestro deber comenzar a cambiar viejos comportamientos para no comprometer el futuro de las próximas generaciones.

- See more at: http://www.consumer.es/web/es/medio_ambiente/urbano/2017/02/28/225040.php?wt_mc=emailing_20170301_unico#sthash.jMn3f0ZE.dpuf

O CAMBIO CLIMÁTICO III

Publicado: 11/03/2017 23:56 por vgomez en ZONA VERDE
20170305083354-climate-killing.jpg

Quentamento global / Imaxe: Breaking Gov

Continuamois coa terceira das catro preguntas para entender que é o cambio climático, cales son as súas consecuencias, que se fai e que podemos facer.

Que fai a comunidade internacional respecto diso?

Nos últimos anos alcanzáronse grandes avances a nivel internacional na loita contra o cambio climático. Tan só o ano pasado logrouse a entrada en vigor dun tratado internacional sen precedentes, o Acordo de París, o cal ten como obxectivo propiciar aos países o establecemento dos seus compromisos para a redución das súas emisións de GEI e a introdución de medidas de adaptación ao mesmo. O Acordo define un antes e un despois en materia de compromisos internacionais, xa que reúne a case 200 nacións fronte ao obxectivo de estabilizar as emisións de gases de efecto invernadoiro.

Continuará...

FONTE: Revista Consumer/Medio Ambiente Urbano