Aínda sigo en León, como comentei hai algúns días. Desta vez quixen lembrar a miña infancia, xa que vivin entre os 8 e 9 anos nun pobo preto da capital: Matallana de Torio Estación.

Quixen ver o que lembraba da estación do FEVE (Ferrocarril de Vía Estreita), a casa onde vivín, o colexio..., e algo que daquela chaomume moito a atención, incluso chegou nun primeiro momento a sentir medo: entrar nas Cova de Valporquero. Por certo, conta meu pai que aínda estaban sin electrificar e que a falta de control sobre as mesmas deixou desperfectos considerables.

As miñas lembranzas foron bastante grandes, salvando o cremento da poboación, o control da Deputación das covas, que cumpriron 50 anos (1966) e a melloría das estradas.

Volvín ser un neno grande, compartindo o momento coa miña familia.

Anímovos a visitar esta espectacular cova e se queredes aventura tamén hai unha posobilidade espeolóxica trepidante.

CONTA ATRÁS

Publicado: 29/08/2016 07:03 por vgomez en COMUNICADOS
20160822184026-exames.png

 

Hoxe comeza a conta atrás, que rematará o xoves, día 1 de setembro, cando comezan os exames da setembro.

Se tes algunha dúbida do día, hora e aula da materia ou materias ás que tes que presentarte só tes que premer AQUÍ.

Boa sorte!

UN LUGAR A VISITAR: AS MÉDULAS

Publicado: 28/08/2016 22:33 por vgomez en OUTRAS COUSAS
20160828211356-medulas.png

Vista xeral das Médulas e preparándonos para a entrada ás galerias de Orellán / Imaxes: Nuria G. F.

Nesta fin de semana, visistando a unha filla en León, fixemos una saída familar ás Médulas. Situadas na comarca do Bierzo, ao noroeste dos Montes Aquilanos e xunto ao val do río Sil.

Foi una expoltación mineira aurífera romana que estivo activa durante uns 250 anos. Relamente foi un atentado ambiental da época onde para arrincar o ouro destas montañas empregaban un axente moi ecolóxico: a auga. O procedemento empregado era coñecido como "ruína montium", unha verdadeira obra de inxeñaría.

Cando cesou a actividade mineira quedou esta estampa avermellada con picudos farallóns e unha vexetación de carqueixas e castiñeiros, que fan unha paraxe de extraordinaria beleza.

Foron declaradas Patrimonio Mundial pola UNESCO en 1997.

Moi recomendable!

NOMES DE XOGO DE TRONOS PARA FORMIGAS

Publicado: 28/08/2016 08:04 por vgomez en CURIOSIDADES
20160822112553-63559-unik-serangga-naga-ini-bernama-karakter-game-of-thrones-641x437.jpg

Nova especie de formiga / Imaxe: baruaja.com

Pheidole viserion e Pheidole drogon. Así foron bautizadas as dúas novas especies de formigas do xénero Pheidole que foron descubertas en Papúa Nova Guinea e nas illas Fiyi. O motivo desta nomenclatura débese a que as espiñas dos seus dorsos lembraron aos investigadores aos famosos dragones de Xogo de Tronos. O traballo foi publicado na revista PloS One.

O xénero Pheidole posúe máis de 1.000 especies repartidas por todo o mundo e, polo xeral, as formigas obreiras adoitan presentar unha mandíbula e unha cabeza moito máis grande con respecto ao seu corpo. Neste caso, as enormes e características espiñas destas dúas novas especies, foron descubertas grazas á utilización dunha nova técnica de imaxe 3D que permite crear mostras dixitalizadas, isto é, a microtomografía.

Así, en lugar de usar a clásica taxonomía (con fotografías, debuxos e descricións), os científicos empregaron para identificalas e nomealas a microtomografía de raios X que permite producir unha resolución moito maior de obxectos tan pequenos como neste caso un par de formigas.

O exame minucioso destas imaxes, unidas ás técnicas tradicionais con obxecto de crear unha mostra dixitalizada en tres dimensións de cada unha das especies descubertas, revelou que o interior destas formigas está repleto de fibras musculares, o que suxire que podían axudarlles a soportar o peso das súas grandes cabezas.

FONTE: revista muy Interesante/Natureza

Recreación artística da sonda OSIRIS-REx. NASA/Goddard/Chris Meaney

Hai unha posibilidade entre 2.700 de que o asteroide Bennu, duns 500 metros de diámetro, choque contra a Terra dentro duns 150 anos. Se o fai, creará un cráter duns cinco quilómetros de diámetro, liberando unha enerxía 70.000 veces superior á da bomba atómica de Hiroshima, segundo os cálculos da NASA.

Non hai que preocuparse en absoluto. A probabilidade acumulada de impacto é do 0,037%, e a finais do século XXII. (As probabilidades de morrer nun accidente de tráfico son unha entre 113, segundo os datos de EE UU). Pero  o asteroide Bennu, con todo, si pode ter un impacto no coñecemento humano sobre como se formaron os planetas, como empezou a vida na Terra e como de probable é que se orixinase tamén noutros lugares do Sistema Solar.

A NASA lanzará o 8 de setembro ás 19:05, hora local de cabo Cañaveral, a sonda OSIRIS-REx, coa misión de aterrar no asteroide, arrincar fragmentos e volver a casa. A sonda OSIRIS-REx, dunhas dúas toneladas, chegará ao asteroide Bennu en 2018.

Os responsables da misión decidirán o punto de toma de mostras tras mapear a súa superficie. O brazo robótico da misión recollerá o material. Será unha especie de cápsula do tempo dos primeiros momentos do Sistema Solar, que será analizada, se todo sae ben, á súa volta á Terra en 2023.

A misión da NASA ten ademais outro obxectivo: aprender a extraer minerais de asteroides. (Os asteroides están preñados de metais preciosos).

FONTE: Xornal El País/Ciencia

ADEUS AOS HALÓXENOS

Publicado: 26/08/2016 08:32 por vgomez en ZONA VERDE
20160819083540-modeloslamparasincandescenteshalogenas.png

 

O 1 de setembro de 2012, grazas a unha directiva da Unión Europea sobre a necesidade de realizar un deseño ecolóxico para as lámpadas de uso doméstico, díxoselle adeus ás lámpadas incandescentes, é dicir, as de toda a vida.

As lámpadas incandescentes iluminaron os fogares nada menos que durante 133 anos, desde que as comercializase o mismísimo Thomas Alva Edison. Fóronse eliminando de forma progresiva, de acordo a diferentes lexislacións europeas de 2009, 2010 e 2011. Primeiro, quitáronse do mercado as de 100 watts, despois as de 75 watts e 60 e, por último, as lámpadas de 40 e 25 watts.

Agora, é a quenda de despedirse dos halóxenos. O próximo 1 de setembro deixaranse de comercializar estas lámpadas de filamento, aínda que poderán comprarse ata que se acabe o stock que queda nas tendas. Un informe da Organización de Consumidores e Usuarios (OCU) publicado onte lembraba, con todo, que a medida aplícase só aos focos halóxenos, polo que as lámpadas halóxenas poderán seguir vendéndose ata 2018.

Estas medidas, que afectan a todos os estados membros e que se viñeron implemetando desde 2009, teñen como obxectivo unha maior eficiencia enerxética. A idea é utilizar produtos que esixan cada vez unha menor queima de combustibles fósiles (petróleo, gas e carbón) para xerar electricidade nas centrais térmicas xa que son estes combustibles os maiores responsables das emisións de gases de efecto invernadoiro que provocan o cambio climático.

Ademais, con esta medida preténdese tamén reducir a necesidade de importación de combustibles fósiles fose do espazo da UE, ofrecer un produto máis barato, así como un aumento da seguridade de subministración.

Pero se imos camiño á eliminación total das halóxenas, que opcións quédannos para iluminar os nosos fogares? Os consumidores poderán acceder a tres tipos de tecnoloxías: LED, halóxenas (hai que ter en conta que só se eliminaron os focos) e as fluorescentes ou de baixo consumo. As LED (Lixeiro-Emitting Diode) parecen ser a aposta de Europa.

FONTE: Xornala abc/sociedade

20160822115049-helio.png

Átomo de Helio / Imaxe:sofialabrado.wordpress.com

Desde a antiga Grecia ata o Renacemento, a idea de que as distintas sustancias que nos rodean están formadas por combinacións diferentes de catro elementos básicos (terra, auga, lume e aire) en distintas proporcións non parecía desatinada, pero esta hipótese foi desbancada por completo grazas ao desenvolvemento da química. O número de elementos coñecidos ascende a 120 a día de hoxe e, aínda que só eramos conscientes da existencia duns 13 ata o século XVII, entre os séculos XVIII e XIX conseguíronse illar case todos os elementos que aparecen en cantidades considerables e de maneira natural en superficie terrestre (uns 90).

Pero, de entre todos estes elementos, o helio é o único que se observou por primeira vez fóra da Terra.

A principios do século XIX descubriuse que distintas sustancias químicas tenden a absorber lonxitudes de onda (ou cores) diferentes cando a luz pasa a través deles. Este fenómeno viña moi ben aos científicos porque xa non tiñan que separar químicamente, purificar e concentrar os elementos que compoñían unha sustancia para ver de que estaba feita, un proceso que podía volverse moi longo e custoso. Agora bastaba con queimalas, proxectar a súa luz nunha cámara escura e ver que cores faltaban.

En 1868, o astrónomo Norman Lockyer estaba a usar esta técnica para analizar a luz solar durante unha eclipse, precisamente para coñecer a mellor a composición da nosa estrela. Pero, ao descompoñer a luz do sol, notou que lle faltaba un ton específico de amarelo que non se podía explicar pola absorción de ningún outro elemento coñecido naquela época. Lockyer deduciu que esta cor estaba a ser absorbido por un elemento descoñecido que bautizou co nome de helio, en honra á palabra helios coa que os gregos se referían ao Sol. E, en efecto, en 1895, un químico chamado William Ramsay logrou illar un gas a partir dun mineral que contén uranio que, efectivamente, absorbía os mesmos cores que ese elemento que estaba a deixar a súa marca na luz solar.

Curiosamente, aínda que é o segundo elemento máis abundante do universo tras o hidróxeno, o helio é un ben escaso na Terra porque se atopa en forma de gas en condicións normais e, ao ter unha densidade tan baixa, calquera rastro de helio que hai na atmosfera elévase no ceo e escapa ao espazo.

É por iso que, na Terra, o helio só se atopa alí onde hai elementos radioactivos na cortiza terrestre, xa que os seus núcleos inestables tenden a desfacerse de dous protones e dous neutróns (un núcleo de helio). Este helio producido pola radiación tende a acumularse aí onde pode, por exemplo os depósitos de gas natural, e desta maneira podemos extraelo para elevar zepelines no aire, arrefriar os nosos escáneres de resonancia magnética... Ou respiralo para que a nosa voz soe moi aguda.

FONTE: revista Muy Interesante/Ciencia

Imágenes de satélite de lagos azules sobre el glaciar Langhovde.

Imaxes de satélite de lagos azuis sobre o glaciar Langhovde / Dixital Globe

A sureña Antártida é desde hai anos o refuxio dos negacionistas do cambio climático. A cantidade de xeo que rodea o continente aumenta, ao contrario que o norteño Ártico, no outro polo, que se derrite. Hai máis xeo que nunca rodeando a Antártida, repiten unha e outra vez os negacionistas. Con todo, é unha verdade a medias. La Antártida no seu conxunto perde xeo. E o xeo mariño que rodea a Antártida medra, si, pero pola topografía do continente e a forma do fondo mariño, factores que inflúen nos ventos e as correntes alimentando un peculiar microcosmos, segundo a NASA, nun contexto de indiscutible quecemento global. O ano 2015 foi o máis cálido desde que empezaron os rexistros en 1880.

Un novo estudo no glaciar Langhovde, na Antártida Oriental, ofrece máis munición contra os negacionistas. Un equipo liderado polo glaciólogo británico Stewart Jamieson observou alí a formación de case 8.000 lagos a partir de xeo derretido durante os veráns do período 2000-2013. As imaxes de satélite mostran esa porción do continente branco salpicada de fermosas manchas azuis. “Sábese que os lagos supraglaciales inflúen no derretimiento da capa de xeo de Groenlandia e potencialmente causan a desintegración da plataforma de xeo da península Antártica [na Antártida Occidental]”, advirten os autores no seu estudo, publicado na revista especializada Geophysical Research Letters.

É a primeira vez que se detecta este fenómeno dos lagos azuis na Antártida Oriental, a maior masa de xeo do planeta. “O tamaño destes lagos aínda non é suficientemente grande, pero se continúa o quecemento do clima no futuro só podemos esperar que o tamaño e o número destes lagos aumente”, alerta Jamieson.

 En 2007, os científicos da ONU advertiron de que bastaría un desxeo parcial dos mantos de Groenlandia e o Antártico occidental para provocar, ao longo de séculos, un incremento do nivel do mar de entre catro e seis metros, alagando multitude de cidades costeiras. E a Antártida Oriental é a maior masa de xeo do planeta.

FONTE: Xornal El País/Ciencia

20160822190206-doto-carinova-960x648-908b3ec9.jpg

Doto carinova / Imaxe:nationalgeographic.com.es

A Universitat de Barcelona acaba de dar a coñece, en nuna publicación en Plos One, unha nova especie de invertebrado mariño que vive nas frías augas do mar de Weddell, na Antártida. A nova especie Doto carinova é un nudibranquio porque os seus branquias non están ocultas senón espidas, é hermafrodita porque ten órganos masculinos e femininos e, doutra banda, posúe células xigantes agregadas ao sistema nervioso central que en realidade poderían ser neuronas xigantes. O seu sistema reprodutivo tamén espertou o interese dos investigadores, en especial a bocha, a próstata, o pene e a bolsa copuladora. A especie Doto carinova é un molusco sen cuncha pero que dispón dun sistema defensivo eficiente.

A nova especie foi descuberta a 277 metros de profundidade no mar de Weddell, un hábitat moi particular e difícil de estudar.

Os nudibranquios do xénero Doto atópanse distribuídos en océanos de todo o mundo, pero en latitudes antárticas só se tiña constancia da especie Doto antarctica, descuberta no mar de Ross e descrita en 1907 por Charles Norton Edgecumbe Eliot, diplomático británico e malacólogo ou experto en moluscos.

A nova especie Doto carinova diferénciase de Doto antarctica polos caracteres morfológicos externos: coloración, número e forma das ceratas, forma da vaina rinofórica... aínda que, algúns trazos internos tamén son diferenciais, como as glándulas salivales ou varios órganos reprodutivos.

Os investigadores tentan averigurar que defensas químicas utilizan estes invertebrados mariños para repeler aos depredadores, para facerse sitio ou para manterse limpos e evitar que se lles adhiran organismos á superficie.

FONTE: National Geographic/Natureza

20160819075531-14715126881042.png

Ilustración dunha explosión nova clásica / K. ULACZYK-WARSAW UNIVERSITY OBSERVATORY

Astrónomos polacos observaron unha estrela anana branca antes e despois de que producise unha explosión coñecida como nova. O estudo, centrado en Nova Centauri 2009, proporciona nova información sobre este brillante evento asociado á transferencia de materia desde unha estrela compañeira. As estrelas ananas brancas que forman parte dun sistema binario, onde outra estrela transfíreas material, ás veces sofren un brillante estalido termonuclear chamado nova. Non hai que confundilo coas supernovas, explosións estelares moito máis enerxéticas e luminosas.

Unha destas novas, chamada Nova Centauri 2009, entrou en erupción no sistema da estrela V1213 Cen en maio de 2009, pero desde moito antes xa estaba a ser monitorada por científicos polacos do experimento de lente gravitacional óptica (OGLE). Con datos recolleitos desde 2003, o astrofísico Przemek Mróz e outros colegas do Observatorio Astronómico de Varsovia detectaron pequenas explosións ou aumentos do brillo (outbursts) na anana branca durante os seis anos que precederon ao gran estalido. "Isto implica unha baixa taxa de transferencia de masa entre as dúas estrelas durante ese período", sinalan os investigadores no seu estudo, que publican esta semana na revista Nature.

Os autores informan que a erupción nova ocorreu nos seis días posteriores ao comezo do último outburst, "o que indica que a materia arroxada sobre a anana branca durante ese tempo desencadeou a reacción termonuclear que conduciu á explosión". Ademais, os astrónomos comprobaron que a taxa de traspaso de material (sobre todo hidróxeno) aumentou considerablemente despois da explosión de 2009 e que agora o sistema está a apagarse lentamente.

Segundo os astrónomos polacos, "estes resultados proporcionan unha proba directa dos cambios de transferencia de masa antes, durante e despois das erupciones nova e apoian a hipótese da hibernación nestes obxectos, que predicir que esa taxa de transferencia irase reducindo nos próximos séculos, antes de que o proceso de acreción (adición de material) iníciese de novo, e en última instancia conduza a unha nova explosión nova".

FONTE: Xornal El Mundo/Ciencia

REMATA RÍO 2016

Publicado: 22/08/2016 10:45 por vgomez en XOGOS OLIMPICOS 2016
20160822103440-14718235055984.jpg

 Satisfacción / Imaxe: Xornal El Mundo

España regresa con 17 medallas dos xogos de Río 16, non son moitas comparadas coas 23 de Barcelona 2009, ou as 20 de Atenas 2004, ou as 18 de Pekín 2008 ou incluso as mesmas que Atlanta 1996 ou Londres 2012, pero despois de Barcelona con 13 medallas de ouro é nesta de Río 2016 na que máis medallas de ouro se conseguiron: 7. Pero hai un particularidade no medalleiro de Río, as mulleres gañaron máis medallas que os homes (9 mulleres:4-3-2 a 8 homes:3-1-4).

 RÍO 2016

 Posición

País                          

Ouro   

Prata     

Bronce

Total

1

Estados Unidos  

46

37

38

121







2

Reino Unido

27

23

17

67







3

China

26

18

26         

70







4

Rusia

19        

18

19            

56







5

Alemaña

17

10

15

42







6

Xapón

12

8

21

41



7

Francia

10

18

14

42







8

Corea do Sur

9

3

9

21







9

Italia

8

12

8

28







10

Australia

8

11

10

29







11

Países Baixos

8

7

4

19







12

Hungría

8

3

4

15







13

Brasil

7

6

6

19







14

España

7

4

6

17

Parabéns a todos!

Vémonos en  Tokio 2020!

 

China  completou a construción da ponte de cristal máis longo e alto do mundo, unha obra de enxeñería  sobre o gran canón de Zhangjiajie, na provincia chinesa de Hunan.

A ponte ostenta 10 récords mundiais. Ademais de ser o máis alto do planeta (300 metros), tamén é o máis longo (430 metros en total, 375 se soamente cóntase a parte que colga) e conta coa plataforma máis elevada do mundo para practicar puenting e coa randeeira máis longa de Asia. A pasarela está feita de grandes paneis de cristal duns 6 metros de ancho e pode soster a 800 persoas.

A obra, creada polo arquitecto israelí Haim Dotan, foi concibida para ser "o máis invisible posible para non obstruir as vistas", segundo explicou no seu momento o creador.

O investimento total ha alcanzado os 460 millóns de yuans (uns 62 millóns de euros).

Zhangjiajie é un dos parques naturais máis visitados de China e está recoñecido pola Unesco como Patrimonio da Humanidade desde 1992.

Recordades os cumes flotantes da lúa de Pandora en Avatar?

FONTE: Xornal El País

COMEZA A VOLTA 2016

Publicado: 20/08/2016 08:29 por vgomez en OUTRAS COUSAS

 

Hoxe comeza a VOLTA 2016, pero dun xeito especial, en Galicia e na miña terrra: Ourense.

Os números da proba “Ourense Termal-Madrid” asustan: 23 días de carreira, 21 etapas, 22 equipos, 198 ciclistas, 3.277 quilómetros de percorrido, unha caravana con 2.500 persoas acreditadas entre xornalistas e persoas de apoio, e un seguimento polos medios en máis de 150 países, con centos de millóns de espectadores potenciais.

A Volta a España máis ourensá (4 etapas) e máis galega (7 etapas) promete ser unha das máis espectaculares.

Toda a información tela premedo AQUÍ.

CINE: "STAR TREK. MAÍS ALÓ"

Publicado: 19/08/2016 18:36 por vgomez en OPINIÓN E COMENTARIO
20160819073613-fck.jpg

Cartel da película / Imaxe: hoycine.info

Esta fin de semana chega aos cines a úlrima película da franquía Star Trek co título Star Trek: Maís aló. Este inesgotable filón creado por Gene Roddenberry, está composto por cinco series de televisión con actores reais, incluíndo Star Trek: a serie orixinal de 1966, máis unha serie de animación con personaxes debuxados en 2D, ademais de doce películas. Esta é a súa ficha técnica.

Título orixinal: Star Trek Beyond

Ano: 2016

Duración: 125 min.

País:  Estados Unidos

Produtora: Paramount Pictures / Bad Robot / Skydance Productions

Xénero: Ciencia ficción

Director: Justin Lin

Produtor: J. J. Abrams

Guión: Simon Pegg, Doug Jung

Música: Michael Giacchino

Fotografía: Stephen F. Windon

Reparto: Chris Pine, Zachary Quinto, Zoe Saldana, Karl Urban, Simon Pegg, Anton Yelchin, John Cho, Idris Elba, Sofia Boutella, Joseph Gatt, Deep Roy, Lydia Wilson, Joe Taslim, Adam DiMarco, Ashley Edner, Christian Sloan, Jodi Haynes

Sinopse: O USS Enterprise, a nave insignia da Frota Estelar liderada polo capitán James T. Kirk, volve sucar o universo para asegurarse da protección da Terra e do resto de planetas aliados. Pero a tranquilidade durará pouco e o perigo axexa. A primeira etapa da súa misión levaralles a un territorio descoñecido, e a súa travesía de vixilancia pronto se converterá nunha carreira pola supervivencia espacial cando se enfronten a un novo e fero inimigo, Krall, unha especie alieníxena avanzada. Para frear os seus sinistros plans, Kirk deberá reunir ao seu equipo e usar todo os seus recursos para resolver os desafíos aos que se enfrontarán. Á vez que tentan atopar o modo de volver á Terra, a súa misión será protexer o futuro da raza humana e preservar a harmonía entre especies.

Eleccións difíciles, grandes riscos, relacións persoais complexas e moita acción é o que ofrece esta película!

CIENCIA: A DISTANCIA E O TEMPO NO UNIVERSO

Publicado: 19/08/2016 06:45 por vgomez en DOCENCIA

 

A listaxe que recita Sheldon inclúe as estrelas que se atopan a menos de 20 anos-luz de distancia, ou sexa, que a luz tarda polo menos 20 anos en chegar ata nós.

E é que falar de astronomía é falar de números moi grandes. Cando nos din que o tamaño do universo visible é de 15.000 millóns de anos-luz ou que a nosa galaxia ten un diámetro de 100.000 anos-luz non adoitamos ser conscientes do que significan esas distancias. Sabemos que é moito, pero canto é ese moito?

Para facernos unha idea, imaxinemos que podemos contar en voz alta a unha velocidade de cinco números por segundo. Unha boa velocidade, sobre todo cando nos toquen números como 1.234.564. Se non comemos, non durmimos, non imos ao baño…, se só nos dedicamos a contar os 365 días do ano, as 24 horas do día, os 3.600 segundos de cada hora, tardariamos en chegar á cifra un billón... 6.000 anos. Ou o que é o mesmo. Se cando inventamos a escritura empezásemos a contar nunha especie de xigantesca maratón numérica, agora estariamos a chegar á cifra un billón. E a estrela máis próxima atópase a máis de 36 billóns de quilómetros.

Para medir distancias tan grandes en astronomía emprégase o ano-luz. Un ano-luz é a distancia que viaxa a luz nun ano, que corresponde a case nove billóns e medio de quilómetros. Iso significa que o tamaño da nosa galaxia é de máis dun trillón de quilómetros. Por certo, un trillón é a cantidade de palabras e sons que os seres humanos habemos emitido desde que aparecemos sobre a Terra. Discursos de políticos incluídos. Curiosamente, tamén é, en media, o número de grans de area dunha praia calquera.

O mesmo vertixe de cifras ocorre se empezamos a falar de tempo. Comparado coa duración dunha vida humana, a vida dos diferentes obxectos celestes é case eterna. O noso universo existe desde hai uns 14.000 millóns de anos, a nosa galaxia desde fai 8.000 millóns e o Sistema Solar desde fai 6.000. Como nas listas das maiores fortunas do mundo publicadas pola revista Forbes, no universo poucas cousas hai que baixen dos mil millóns.

Se reflexionamos só un pouquiño darémonos conta, ademais, dun detalle que dificilmente se nos pode escapar: se as distancias que nos separan doutras estrelas e galaxias son tan enormes e nós vémolas grazas a que recibimos a súa luz, que viaxa a unha velocidade de 300.000 quilómetros por segundo, iso quere dicir que as estamos vendo non como son agora, senón como o eran nun pasado. Por exemplo, se unha estrela está a oito anos-luz quere dicir que a súa luz tarda en chegar a nós oito anos, logo estámola vendo tal e como era fai oito anos. Deste xeito, se o noso Sol apagásese en leste mesmo instante, na Terra tardariamos en decatarnos oito minutos, que é o tempo que tarda a luz en chegar aquí. Ou se, como ocorre nalgunhas galaxias, o centro da nosa Vía Láctea estalase, tardariamos 27.000 anos en decatarnos. Poderiamos vivir tranquilos na nosa ignorancia do terrible cataclismo que, en canto chegase a onda explosiva á Terra, varrería a atmosfera dunha plumada.

Pero, claro, tamén pode ocorrer que o centro da nosa galaxia estoupasese hai 27.000 anos...

FONTE: Miguel A. Sabadell/ La Ciencia en Big Bang