Facebook Twitter Google +1     Admin

HAI UN SISTEMA CIRCULATORIO OCULTO DENTRO DOS ÓSOS

 

Ósos da pata dun rato despois de ser clareados (esquerda) e antes (dereita). Grazas a este tratamento, os investigadores puideron ver o fluxo de sangue dentro dos ósos -  Youtube/ NATURE

As sondas espaciais han explorado Marte e os físicos penetráronse no mundo íntimo das partículas  cuánticas, pero aínda existen recunchos descoñecidos dentro do corpo humano. Como proba de que é así, basta con lembrar que nos últimos anos descubriuse un novo órgano, unha nova forma e importantes indicios da presenza de bacterias vivindo dentro de células do cerebro.

O motivo de que así sexa non é a desidia dos científicos, senón que as ferramentas experimentais teñen uns límites que poden ocultar a realidade. Este é o que ocorreu tamén ata que unha investigación, que se acaba de publicar en Nature Metabolism, puido informar do descubrimento de todo un sistema circulatorio no interior dos ósos longos de ratos. Os indicios apuntan, ademais, a que tamén estarían presentes en seres humanos.

O estudo, revelou a existencia dunhas canles que comunican rexións do interior dos ósos, o  endostio, co exterior, o  periostio. Devanditos condutos, que recibiron o nome de vasos  transcorticales (TCVs), son claves para o paso de células, a  reabsorción do óso e a regulación da inflamación.

As conclusións deste estudo coinciden cunha investigación recente na que se informou do achado de condutos similares entre o cranio e a superficie do cerebro en ratos, e outros que falan de conexións entre a medula e o líquido  sinovial, nas articulacións.

Segundo a investigación as implicacións deste traballo son múltiples e potencialmente de gran importancia, Sobre todo para tratar as artrites reumatoides, pero tamén porque a existencia destas canles é clave para estudar o remodelado do esqueleto, a través das células que o degradan e sintetízano.

FONTE: Gonzalo López Sanchez/abc.es/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

ISS: UN RECUNCHO DA PAZ

 

Houbo un tempo no que colocar unha nave no espazo era moito máis que un logro tecnolóxico. Era a demostración da superioridade dun país sobre o resto. Era a proba palpable de que un sistema social e económico merecía a supremacía sobre a súa  antagonista. A constatación de que toda unha forma de entender o mundo podía (e debía) impoñerse. Durante os anos da Guerra Fría Estados Unidos e a Unión Soviética levaron o seu enfrontamento máis aló do noso planeta. A política de bloques non dubidou en poñer en perigo vidas humanas e investir xigantescas cantidades de diñeiro para conquistar o espazo. E na guerra, todo vale. Valía, por exemplo, ocultar a existencia dunha persoa, manter a súa identidade en segredo durante décadas e borrar incluso o seu nome mencionándolle unicamente como “o enxeñeiro xefe”. Así era como se coñecía a Sergei Korolev, responsable dos grandes avances da Unión Soviética neste campo e sobrevivente dos terribles gulags siberianos, onde foi enviado por Stalin. Korolev foi o principal responsable de que Yuri Gagarin, primeiro  cosmonauta en órbita ao redor da Terra, puidese dicir aquilo de “vexo as cores da paisaxe, bosques, ríos, nubes. Todo é tan fermoso”. Pero o gran rival do soviético, o seu xemelgo desde o lado americano, non quedaba atrás en canto a peripecias biográficas.  Wernher von Braun, alemán, traballou primeiro para os nazis durante a Segunda Guerra Mundial, antes de pasarse ao bando aliado e liderar as investigacións espaciais nos Estados Unidos, país do que adoptou a súa nacionalidade. Foi o seu equipo o que deseñou o foguete que puxo finalmente ao home na Lúa e alá, no noso satélite, hai un cráter que leva o seu nome. Korolev e Von Braun levaron vidas paralelas, influenciáronse o un ao outro, pero xamais se cruzaron e nunca chegaron a coñecerse.

Hoxe en día aquelas historias parecen só un bo material para guións cinematográficos, e a exploración espacial é un terreo no que a cooperación internacional non é só desexable, senón imprescindible se queremos avanzar. Sam Scimemi, director da Estación Espacial Internacional, asegura que este proxecto é "un dos maiores esforzos internacionais a favor da paz” que existen. Grazas á colaboración científica entre as distintas nacións os avances son maiores e máis rápidos. E iso que a ISS tamén naceu como unha ferramenta máis de política exterior durante a Guerra Fría: foi  Ronald  Reagan en 1984 quen a impulsou, convidando a Canadá, Europa e Xapón a participar do proxecto. Unha década despois, desaparecida a Unión Soviética, Rusia uniuse a un proxecto que hoxe conforman 16 países: EEUU, Canadá, Rusia, Xapón, Italia, Bélxica, Holanda, Dinamarca, Noruega, Francia, España, Alemaña, Gran Bretaña, Suecia, Suíza e Brasil.

Na actualidade a Estación Espacial Internacional está aberta cara ao investimento privado, o que pode supoñer un novo salto nas súas posibilidades. Scimemi cre ademais que chegou o momento de recoñecer o gran esforzo e a esperanza que a ISS supón para a humanidade. E cre saber cal é a mellor forma para facelo: outorgarlles o premio Nobel.

FONTE: José L. Álvarez Cedena/elpais.com

No hay comentarios. Comentar. Más...

COMUNICACIÓN CIENTÍFICA DIVERTIDA: BIG VAN CIENCIA

 

Van un neurocientífico, un doutor en bioquímica e un astrofísico… A continuación o máis habitual a este chiste sería… e comezan unha discusión de moitos miolos e aburrida sobre as orixes do universo. Ou algo así. Imos, que non habería chiste. Porque a imaxe dos científicos á que máis habituados estamos é a duns  gafotas  estudosos que pasan o día mirando polo microscopio cosas moi pequeniñas. Fáisenos raro pensar en que os científicos poidan ser uns  cachondos. E iso que se un fíxase nas celebracións dos enxeñeiros da NASA cando acadan os seus obxectivos cabería sospeitar que, detrás de moitas desas batas brancas, latexa un corazón de pallaso.

Algúns deses pallasos e  pallasas uníronse en Big Van Ciencia, un grupo de científicos e investigadores en activo dispostos a demostrar que a comunicación científica pode ser divertida. Helena González, doutora en Biomedicina, é a directora desta peculiar banda, un de cuxos obxectivos é “tratar de dar un punto máis humano á ciencia. Que non sexa o que che vén no libro de texto e telo que aprender porque vén alí. Detrás de todo iso houbo moita xente, como se chegou a ese coñecemento. É a única maneira de espertar un espírito crítico”. No seu caso tratan de acender ese espertador a través de charlas de formación para o profesorado, colaboracións con empresas e grupos de investigación, actividades con estudantes e espectáculos en teatros.

Oriol  Marimon, membro de  Big Van Ciencia e doutor en Química Orgánica, cre que “o problema que teñen os científicos ou as científicas é que teñen moito coñecemento dentro. Están a dedicar a súa vida para estudar esa proteína ou ese  trocito de ADN. En canto poden contalo vólvense tolos, teñen unhas ganas de explicarcho e sóltanche unhas entradas de Wikipedia estupendas”. É dicir, que entende (e desculpa) que os seus compañeiros poidan ser o que coloquialmente se coñece como uns chapas. O certo é que hai poucas actividades humanas nas que se poña tanta paixón como na ciencia. Por moi cerebral e precisa que sexa a investigación, todo auténtico científico entrégase aos seus estudos co arrebato dun namorado. O problema vén á hora de contalo, porque resulta complicado facer poesía conbacterias patóxenas. E, se embargo, pódese explicar unha investigación de forma amena e divertida. Ese é en realidade o principal obxectivo de Big Van Ciencia: fomentar a cultura científica e incentivar as vocacións, especialmente as femininas e nas zonas con maior risco de inclusión social. Porque si, a ciencia pode ser divertida, pero sobre todo a ciencia pode ser unha das principais ferramentas para o progreso da humanidade.

FONTE: José  L. Álvarez  Cedena/elpaís.com

No hay comentarios. Comentar. Más...

SOBRE OS ANEIS DE SATURNO

Saturno e os seus aneis vistos pola sonda Cassini / NASA/JPL- Caltech

Antes de arder contra a atmosfera de Saturno en setembro de 2017, a sonda Cassini fixo un último agasallo á ciencia: desvelar cando se formaron os aneis que rodean ao xigante  gaseoso. Usando unha sofisticada estrataxema, científicos italianos puideron determinar a masa do cinto do planeta e, con ela, a súa idade. Os aneis formáronse hai menos de 100 millóns de anos, moito despois que o astro que rodean.

Na última fase da súa vida operativa, a Cassini coouse 22 veces entre Saturno e os seus aneis no que os responsables da misión chamaron Grand Finale. Na última desas órbitas deixouse atrapar pola atracción do planeta nun deliberado movemento para que non contaminase a superficie de Encélado ou Titán, dous das lúas de Saturno, nas que se cre hai condicións para a vida.

Un grupo de científicos aproveitou seis deses pasos para poder estudar a masa e, en especial, a gravidade dos aneis. Ata entón, fora imposible distinguila da exercida polo planeta. Para iso, rexistraron as variacións na velocidade da nave cunha precisión dunhas poucas centésimas de milímetro por segundo a medida que se penetraba no espazo entre aneis e planeta e volvía escapar. As medicións puideron facelas grazas a unha conexión de radio entre a sonda e tres antenas terrestres da rede de espazo profundo (unha nas proximidades de Madrid).

O resultado, publicado na revista Science, é que a serie de aneis que rodean a Saturno ten unha masa duns 1,54 × 1019 quilogramos. Iso supón o 40% da masa que ten Consentes, un dos seus satélites medianos. Pero, como axuda a masa para saber cando se formaron os aneis?

Datos obtidos por outros instrumentos a bordo de Cassini mostraran que os aneis están formados nun 99% de xeo e un 1% restante composto de partículas  microscópicas de  silicatos. A sonda tamén determinara o fluxo de partículas ao redor de Saturno, comprobando que os movementos orbitais  esparcían esta materia sobre o xeo a unha cociente constante.

Parece unha eternidade, pero Saturno formouse hai uns 4.500 millóns de anos. Así que os aneis son uns recentemente chegados. O que non puido resolver este estudo é como se formaron. Os aneis poderían xurdir da desintegración dalgunha das 61 lúas do planeta tras o impacto dun cometa ou pola colisión entre elas.

FONTE: Miguel Ángel Criado/elpais.com/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

CANCIÓN DE EUROVISIÓN 2019

 

O concursante de OT 2018 Miki (22 anos, Terrassa-Barcelona) representará a España no Festival de  Eurovisión 2019, que se celebrará o próximo 18 de maio en Tel Aviv (Israel) , coa canción "A venda", composta por  Adriá Salas.

Para os críticos, o tema é un artefacto  espídico, optimista e colorido que lembra moito a esas verbenas de pobo e a esas noites de verán da adolescencia.

Xa veremos que sae de aquí!!!

No hay comentarios. Comentar. Más...