CALENDARIO CURSO ESCOLAR 2016/2017

Publicado: 27/06/2016 08:33 por vgomez en COMUNICADOS
20160624074220-pizarra-curso-2016-2017.jpg

 

Un curso que remata e xa coñecemos o calendario do vindeiro curso escolar 2016/2017. O pasado día 15 saíu publicado no DOGA a orde pola que se aproba o calendario escolar para o curso 2016/17 nos centros docentes sostidos con fondos públicos na Comunidade Autónoma de Galicia.

A grandes rasgos e no referente a Educación Secundaria Obrigatoria, no Bacharelato e na Formación Profesional, a impartición efectiva de clases realizarase do día 15 de setembro de 2016 ao 23 de xuño de 2017, ambos incluídos.

Os períodos de vacacións serán:

Nadal: desde o día 22 de decembro de 2016 ata o día 6 de xaneiro de 2017, ambos inclusive.

Entroido: días 27 e 28 de febreiro e 1 de marzo de 2017.

Semana Santa: desde o día 10 ata o 17 de abril de 2017, ambos incluídos.

    Día do Ensino será o 31 de outubro de 2016.

 

Se queres coñecer polo miudo este calendario só tes que premer AQUÍ.

20160624093315-nihonio-moscovio-tenesino-y-oganeson-nuevos-nombres-en-la-tabla-periodica-image-380.jpg

Os elementos 113, 115, 117 e 118 pronto poderían cambiar os seus nomes provisionais (ununtrium, ununpentium, ununseptium e ununoctium) por outros oficiais, que en castelán poderían ser nihonio, moscovio, tenesino e oganesón. / IUPAC

Os equipos de químicos que descubriron os elementos 113, 115, 117 e 118 da táboa periódica solicitaron á Unión Internacional de Química Pura e Aplicada (IUPAC) que se denominen nihonium, moscovium, tennessine e oganesson. En español corresponderían a nihonio (ou japonio), moscovio, tenesino e oganesón, aínda que a RAE aínda non se pronunciou sobre os termos definitivos. As súas correspondentes abreviaturas de dúas letras son Nh, Mc, Ts e Og.

A IUPAC presentounos oficialmente e recomenda a súa aceptación, pero ábrese un prazo de cinco meses “que finaliza o próximo 8 de novembro” por se calquera persoa ou colectivo presenta alegacións. Non parece que vaia a haber moitas, pero convén estar atentos a calquera reclamación.

A finais de ano, por tanto, é moi probable que haxa catro novos nomes na táboa periódica, os dos elementos que completan a fila 7, que ata agora chamábanse de forma provisional ununtrium, ununpentium, ununseptium e ununoctium.

Seguindo a tradición, pódense poñer nomes relacionados coa mitoloxía, minerais e propiedades do elemento ou, como ocorre neste caso, termos xeográficos ou referidos a un científico. En concreto, optouse por denominar tres elementos en honra a Xapón, Moscova e Tennessee, e un en honra a un científico ruso.

Nihonio, descuberto por investigadores xaponeses do RIKEN Nishina Center for Accelerator-Based Science, significa "a terra do sol nacente". Trátase do primeiro elemento químico achado e bautizado desde Asia. Este equipo, dirixido polo profesor Kosuke Morita, confía en que o achado tamén sirva para recuperar a esperanza tras o desastre nuclear de Fukushima.

Pola súa banda, o moscovio e o tenesino son propostas conxuntas dos seus descubridores no Instituto para a Investigación Nuclear en Dubna (Rusia), o Laboratorio Nacional Oak Ridge, a Universidade Vanderbilt en Tennessee e o Laboratorio Nacional Lawrence Livermore en California (todos en EE UU).

Por último, a denominación do elemento oganesón destaca o labor do físico ruso Yuri Oganessian (nacido en 1933). Entre os seus moitos logros, destacan o descubrimento de elementos superpesados e as súas evidencias experimentais da denominada “illa de estabilidade”.

FONTE:.agenciasinc.es

O PODER ENERXÉTICO DO SOL

Publicado: 25/06/2016 10:16 por vgomez en ZONA VERDE
20160624081826-solar-impulse-2-avion-energia-solar.jpg

Avión "Solar Impulse" / Imaxe:computerhoy.com

O avión solar “Solar Impulse” aterrou o pasado xoves en Sevilla tras cruzar 6.300 quilómetros sobre o Atlántico desde Nova York. A ruta máis curta era cara a Irlanda, pero elixiu Sevilla, onde ten garantida recárgaa das baterías co sol andaluz. A aventura de Piccard, da marabillosa familia de exploradores, demóstranos que hai outra forma de vivir, de facer o que queremos facer pero coidando a casa na que vivimos, o planeta Terra.

Os seres humanos queremos vivir, e ademais queremos vivir ben, e vivir ben todos, non uns poucos. O Solar Impulse demostrou que temos enerxía dabondo co Sol, ata para cruzar o Atlántico voando. Enerxía! A enerxía é riqueza, ou máis ben, a única riqueza real é a enerxía. Os seres humanos vivimos moi pobremente, incluídos os grandes emperadores e Papas, os sultáns e os Fillos do Ceo chineses, ata que puxemos en explotación as fontes concentradas de enerxía que son o carbón, o petróleo e o gas.

Dende entón, case 2.000 millóns de seres humanos viven mellor que os reis antigos. Pero esas fontes de enerxía están a esnaquizar o planeta e as nosas vidas, e só chegan a estes 2.000 millóns. Na Terra viven hoxe outros 6.000 millóns de persoas que carecen desa riqueza. Un español, hoxe, rico en comparación con moitos outros habitantes da Terra, dispón duns 44.000 kwh. ao ano, 120 kwh. ao día. Sobre cada metro cadrado de chan recíbense, nas zonas de pobreza, que son as tropicais, 5 kwh. ao día. Convertendo, o que é perfectamente factible hoxe, o 30% desa cantidade en enerxía eléctrica, como fai o Solar Impulse II, con 75 metros cadrados, 6.000 millóns de persoas gozarían dunha riqueza igual á de cada español.

Pódese facer, e mesmo se pode facer moito máis, e mesmo nós podemos ser moito máis ricos, pois temos chan e sol dabondo. E é a única maneira de sobrevivir, pois a alternativa é esnaquizar do todo o planeta, grazas ao cambio climático que estamos a producir cos combustibles fósiles. É difícil de facerse á idea do que estamos a facer, e do que nos estamos privando. Toda a enerxía que estamos a usar hoxe en España sácase da enerxía solar duns 4.000 quilómetros cadrados.

España ten medio millón de quilómetros cadrados. Sóbrannos chan e Sol, pero moito, moitísimo, para vivir 10 veces mellor que agora. Unha das traxedias actuais da humanidade, entre outras moitas, é a estupidez. Temos todos os recursos tecnolóxicos e de diñeiro para cambiar dunha vez a enerxía solar para vivir, todos, o dobre ou o triplo mellor que hoxe, e ademais parar a destrución do planeta, e iso utilizando moi pouca parte do mesmo. O cambio da pobreza anterior á riqueza actual fixémolo nós. Podemos cambiar agora.

É cuestión de querelo!

FONTE: Antonio Ruiz de Elvira/Xornal El Mundo

 

Os cans poden, literalmente, cambiar as nosas vidas. Poden salvar vidas. E xa o están facendo. Só lles faltan os medios para comunicarse”. Ese é o obxectivo dos seus experimentos dentro do proxecto FIDO (Facilitating Interactions for Dogs with Occupations), do que é creadora e directora Melody Jackson (Doctora en Ciencias Informáticas pola universidad de Georgia).

Aqueles que comparten a súa vida cun can saben que estes son moi capaces de comunicarse con eles e facerlles entender que é o que queren en cada momento a través de ladridos e a linguaxe corporal. Iste proxecto vai máis aló destas barreiras lingüísticas ao ofrecer aos animais os medios tecnolóxicos necesarios para que as súas mensaxes sexan máis precisos.

O que o equipo de FIDO deseñou son uns chalecos equipados con sensores que poden ser activados mediante a mordedura do can ou tocándoos co fuciño. Estes sensores envían sinais auditivas ou mensaxes de texto a un Smartphone para traducir o que o animal está a indicar. A súa habilidade está ademais documentada no feito de que poden aprender como funciona o chaleco en menos dun minuto. Trátase, asegura Melody Jackson, do primeiro paso para conseguir traducir á nosa linguaxe o que os animais queren dicirnos e conseguir unha comunicación máis eficaz con eles. A fantasía de Stapleton está moi preto e entón, talvez, os cans poidan ensinar aos humanos como entenden eles a lealdade.

FONTE: Xornal El País

HUMOR MUSICAL GALEGO: "PRÉNDEME O BOI"

Publicado: 23/06/2016 08:12 por vgomez en MÚSICA

 

Un pouco de humor coa parodia galega do tema "Duele el Corazón" de Enrique Iglesias.

Que a disfrutedes!

REMATA O CURSO

Publicado: 22/06/2016 08:00 por vgomez en COMUNICADOS
20160620151141-felices-vacaciones-apagar-equipo-png-598x380.png

Apagar por vacacións / Imaxe:www.beevoz.com

Hoxe é o último día lectivo deste curso 2016/2017. Mañá serán as sesión de avaliación e o próximo luns, día 27, ás 12 horas será a entrega de notas.

Ata entón, días de vavacións para a maioría e de preocupación para moitos pola incertidume dos resultados do luns.

A espera, como dicían os romanos Alea jacta est (A sorte está botada)

 

Continúo coa sexta entrega dos erros relacionados coa ciencia que parecen quedarse na pantalla para non irse xamais: O meu coche é un submarino.

Na Espía que me amou, Roger Moore/James Bond lánzase á auga cunha chati a bordo dun Lotus que se afunde como unha pedra para logo transformarse nun submarino. Non contento con iso, lanza un mísil que se carga á malvada Caroline Munro no seu helicóptero. Ao deste desperdicio non alegaremos nada, pero un coche está cheo de aire e cando cae á auga pode tardar ata uns minutos en afundirse. Tería que encher uns tanques con auga para adquirir peso e mergullarse, como os submarinos.

Sorry, James.

FONTE:FONTE: Xornal Público.es/strambotic

ESTA NOITE COMEZA O VERÁN

Publicado: 20/06/2016 08:11 por vgomez en OUTRAS COUSAS
20160619225147-verano-playa-3.jpg

Verán / Imaxe: eicolorincolorado.es 

Esta noite comeza o verán 2016, exactamente ás 22:34 (horario UTC). En España, terá lugar exactamente ás 00:34, hora peninsular, polo tanto xa martes día 21.


Esta estación durará 93 días e 15 horas, e rematará o 22 de setembro co comenzo del otoño, exactamente ás 16:21, hora oficial peninsular


O comezo das estacións vén determinado polo momento en que a Terra se atopa nunha determinada posición ao redor do sol.


Este ano hoxe, 20 de xuño, producirase por tanto o solsticio de verán, momento en que o eixo da Terra estará o máis orientado cara ao Sol. É neste momento cando o Sol alcanza o cenit ao mediodía sobre o trópico de Cancer e no solsticio de inverno alcanza o cenit ao mediodía sobre o trópico de Capricornio.


Veremos que tempo nos depara este verán!

20160619083226-14661810704641-997x0.jpg

O debuxante Dani Gove e o matemático Aitor Menta, do grupo de científicos cómicos Big Van, sacan punta á actualidade do mundo da ciencia.

Astrónomos de Xapón, Suecia, o Reino Unido e ESO utilizaron o Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA), en Chile para observar unha das galaxias máis distantes coñecidas ata a data. SXDF-NB1006-2 posúe un corremento ao vermello de 7,2, o que implica que só a observamos nunha época de 700 millóns de anos despois do Big Bang.

O equipo esperaba obter información sobre os elementos químicos pesados presentes na galaxia, xa que estes poden entregarnos información achega do nivel de formación estelar existente, e por tanto proporcionar pistas do período da historia do Universo coñecido como reionización cósmica.

A procura de elementos pesados nos inicios do Universo é un enfoque esencial para explorar a actividade da formación estelar nese período”, manifestou o autor principal do traballo de investigación, o que se publicará na Revista Science. “O estudo dos elementos pesados tamén nos dá un indicio para entender como se formaron as galaxias e o que causou a reionización cósmica”, agregou.

No tempo anterior á formación dos obxectos no Universo, este atopábase cheo de gas eléctricamente neutro. Pero cando os primeiros obxectos comezaron a brillar, uns poucos centos de millóns de anos despois do Big Bang, emitiron unha intensa radiación que comezou a descompoñer estes átomos neutros (a ionizar o gas). Durante esta fase (coñecida como reionización cósmica) o Universo na súa totalidade cambiou de forma dramática. Con todo, existe un gran debate sobre exactamente que tipo de obxectos causaron a reionización. Estudar as condicións en galaxias moi distantes pode axudar a responder a esta pregunta.

Antes de observar a afastada galaxia, os investigadores realizaron simulacións por computador para predicir a facilidade coa que poderían esperar ver evidencia de osíxeno ionizado facendo uso de ALMA. Tamén consideraron as observacións de galaxias similares moito máis próximas á Terra, e chegaron á conclusión de que a emisión de osíxeno debese ser detectable, mesmo a grandes distancias.

 

[Img #36699]

 

Este diagrama mostra os principais fitos na evolución do Universo desde o Big Bang, hai uns 13.800 millóns de anos atrás. Non é un diagrama a escala. O Universo atopábase nun estado neutro 400 mil anos despois do Big Bang e permaneceu así ata que a luz da primeira xeración de estrelas comezou a ionizar o hidróxeno. Despois de varios centos de millóns de anos, o gas no Universo se ionizó por completo / Crédito: NAOJ

Logo levaron a cabo observacións de alta sensibilidade con ALMA e detectaron luz proveniente do osíxeno ionizado en SXDF-NB1006-2, facendo desta, de maneira inequívoca, a detección de osíxeno máis distante xamais obtida. É unha evidencia contundente da presenza de osíxeno nos inicios do Universo, só 700 millóns de anos despois do Big Bang.

Descubriuse que o osíxeno en SXDF-NB1006-2 era dez veces menos abundante do que é no Sol. “A pouca abundancia explícase debido a que o Universo aínda era novo e tiña unha breve historia de formación estelar nese momento”, comentou un dos investigadores da Universidade de Tokio. “A nosa simulación en realidade predixo unha abundancia dez veces menor á do Sol. Pero temos outro, inesperado, resultado: unha cantidade moi pequena de po”.

O equipo foi incapaz de detectar algunha emisión de carbono na galaxia, o que suxire que esta nova galaxia contén moi pouco gas de hidróxeno non ionizado, e descubriu ademais que esta só contén unha pequena cantidade de po, o que se compón de elementos pesados.

A detección de osíxeno ionizado indica que moitas estrelas de gran brillo, un gran número ducias de veces máis masivas que o Sol, formáronse na galaxia e emiten a intensa luz ultravioleta necesaria para ionizar os átomos de osíxeno.

A ausencia de po na galaxia permite que a intensa luz ultravioleta escape e ionice grandes cantidades de gas fóra da galaxia. “Este é un importante paso para comprender que tipo de obxectos causaron a reionización cósmica”, explicou o investigador. “As nosas seguintes observacións con ALMA xa comezaron. Observacións cunha resolución maior permitirannos ver a distribución e o movemento do osíxeno ionizado na galaxia e proporcionarán información vital para axudarnos a entender as propiedades da galaxia”.

FONTE: Xornal El Mundo/Ciencia

 

Sigo co Top 10 das especies máis asombrosas entre as descubertas durante os últimos 12 meses e que o Instituto Internacional para a Exploración de Especies publica cada ano.  Desta vez tócalle a un novo hominoideo que nos achega aos xibóns

O Pliobates cataloniae viviu hai máis de 11,5 millóns de anos no que hoxe é Cataluña. O seu descubrimento expón a posibilidade de que os primeiros humanos poderían estar máis estreitamente relacionados cos xibóns que cos grandes simios. Laia, bautizada así polos científicos en honra á patroa de Barcelona, pesaba entre 4 e 5 quilos e medía uns 45 centímetros. No vídeo superior un dos seus descubridores ofrece máis detalles e imaxes.

FONTE: Revista Consumer

20160615100622-1465914871-083347-1465915364-noticia-normal-recorte1.jpg

 

Científicos suecos atoparon un novo tipo de meteorito que se produciu tras a maior colisión de asteroides nos últimos 3.000 millóns de anos. É unha pequena roca escura de menos de 10 centímetros, pero ten un valor incalculable para aclarar aquel evento, do que aínda se sabe moi pouco.

Hai 470 millóns de anos, un asteroide duns 200 quilómetros de diámetro chocou con outro de menor tamaño no cinto de asteroides, entre Marte e Xúpiter. A colisión foi unhas 1.000 veces maior que a do meteorito que aniquilou aos dinosauros centos de millóns de anos despois. A Terra foi literalmente bombardeada polos cascallos daqueles dous corpos estelares, aínda que neste caso o seu efecto puido ser moi diferente. Xusto naquela época sucedeu un dos maiores episodios de diversificación biolóxica coñecidos, un auténtico estalido de novas especies de animais sen o cal ningún de nós estaría aquí.

"Estamos ante un dos eventos máis importantes na historia da evolución e un paso crucial en nosa propia liña evolutiva", explica un dos investigadores da Universidade de Lund, en Suecia. De non ser polo seu equipo, o novo meteorito converteuse en baldosas para a cociña. Desde hai 25 anos ese investigador (Birger Schmitz) traballa supervisando os traballos na canteira de Thorsberg, ao sur de Suecia, que está situada no leito do antigo océano no que caeron moitos dos fragmentos dos asteroides. Ata o momento rescatou 100 destes meteoritos. Todos son condritas tipo L, é dicir, fragmentos do asteroide grande. Por agora, ninguén achara ningún fragmento do corpo máis pequeno, polo que se dubidaba se desapareceu por completo tras o choque.

A análise dos isótopos de osíxeno e cromo mostra que a composición do novo meteorito é totalmente diferente a calquera dos máis de 50.000 meteoritos coñecidos ata agora, segundo explica Schmitz e o resto do seu equipo nun estudo publicado hoxe en Nature Communications. A datación realizada polo equipo sitúao na data da gran colisión, un millón de anos arriba ou abaixo.

"Este pode ser o primeiro fragmento documentado dun meteorito extinto, dun tipo que xa non caerá nunca á Terra porque o corpo do que provén foi destruído polas colisións", resalta o traballo.

Esta esquirla dun asteroide perdido abre unha enorme xanela ao coñecemento do Sistema Solar, pois demostra que as rocas que bombardeaban a Terra fai uns 500 millóns de anos eran moi diferentes ás de agora. "A vida", suxire Schmitz, "tamén o era".

"Antes da colisión dos dous asteroides, había moi poucas especies de animais vivindo no leito mariño. Despois, hai uns 470 millóns de anos, sucede a gran diversificación do Ordovícico, o verdadeiro estalido de vida animal na Terra.Houbo unha auténtica explosión de novos invertebrados; trilobites, moluscos, peixes primitivos, foi a maior diversificación biolóxica coñecida e a primeira vez que se alcanzou un nivel de biodiversidade similar ao actual", relata.

Schmitz mantén que o cataclismo producido polos asteroides foi o chispazo que necesitaba a vida para reinventarse e progresar. É a hipótese da perturbación intermedia. "Cando as condicións son moi estables, todo mantense igual e cando cambian demasiado, os seres vivos extínguense. Pero cando hai unha perturbación intermedia que presiona na xusta medida, a vida evoluciona como nunca antes facíao", razoa.

Schmitz publicou por primeira vez esta hipótese en 2007 e desde entón traballa co obxectivo de "enlazar a historia da vida na Terra cos grandes eventos astronómicos, algo que apenas se investigou".

FONTE: Xornal El País/Ciencia

HUMOR: CANDO CHEGARÁ O VERÁN?

Publicado: 16/06/2016 15:24 por vgomez en OUTRAS COUSAS
20160616080948-davila.jpg

 

O xenial humorista Davila (Luis Davila, Pontevedra-1972), publica hoxe no xornal Faro de Vigo esta viñeta, na que trata o mal tempo que estamos a padecer, cando está a piques de entrar o verán (día 20, ás 22:34 horas).

Os danos que está a causar no turismo e sobre todos nos negocios de roupa son considerables.

Bueno, pero como di o refrán: Nunca choveu que non escampase!

20160613193015-1465550355-881973-1465807910-noticia-normal-recorte1.jpg

Científicos da universidade china Océano, en Qingdao, traballan na transformación da choiva en enerxía / Sundaya

Investigadores do Instituto Tecnolóxico de Massachusetts (MIT) traballan nun tipo de panel termofotovoltaico que transforma en electricidade tanto a luz visible como tamén a enerxía do sol que chega ao panel en forma de calor; isto é, nas lonxitudes de onda da luz infravermella e das microondas que os paneis fotovoltaicos non aproveitan.

Actualmente a calor do sol si se utiliza como fonte de enerxía, aínda que se aproveita unha parte moi pequena. A escala doméstica utilízase, no mellor dos casos, para quentar ou precalentar a auga destinada ao aseo e á calefacción, por exemplo. A escala industrial existen distintos tipos de plantas de enerxía termosolares que aproveitan a calor do sol. Por exemplo, plantas enerxéticas que concentran os raios solares mediante espellos para producir vapor de auga que se utiliza para mover as turbinas dos xeradores eléctricos.

Pero a calor do sol que chega aos paneis solares disípase no propio panel e non se aproveita. Con todo, segundo informan os investigadores a través de MIT News, os paneis termofotovoltaicos, ou térmicos e fotovoltaicos, teñen o potencial de proporcionar a igual superficie o dobre de electricidade que os paneis convencionais, aqueles que son só fotovoltaicos.

Para aproveitar a calor, os investigadores do MIT utilizan cristais fotónicos de tamaño nanométrico a modo de filtro previo superposto ao panel solar. Trátase de cristais que emiten luz cando se quentan. O método pasa por capturar toda a enerxía e a calor que chega desde o sol ata o panel e transformala en luz visible facéndoa pasar primeiro polos cristais fotónicos. A luz visible é a lonxitude de onda que si aproveitan os paneis fotovoltaicos. Ademais, os cristais fotónicos do filtro pódense configurar para que se iluminen coa cor da luz á cal cada tipo de panel solar resulta máis eficiente.

Doutra banda, segundo IEEE Spectrum, "algún día os paneis solares producirán electricidade tamén cando estea a chover". Trátase dunha afirmación atrevida tendo en conta que, actualmente, os paneis fotovoltaicos convencionais reducen significativamente ou directamente cesan a produción de electricidade cando chove.

Para aproveitar a choiva como fonte primaria de enerxía, científicos da universidade chinesa Océano, en Qingdao, parten do principio de que as pingas de augan conteñen sales no seu interior. Esas pequenas partículas posibilitan a formación da pinga de auga ao facer posible a transición da auga desde o seu estado gaseoso na nube ao estado líquido que dá lugar á choiva. "Os investigadores utilizan capas de grafeno dun átomo de grosor que separan os iones con carga positiva dos iones con cargas negativas, formando así algo parecido a un condensador eléctrico" que almacena enerxía.

Aínda que inicialmente a electricidade recuperada con este método é duns poucos microvoltios, os investigadores continúan indagando como sacar proveito dos iones positivos e negativos contidos nas pingas de choiva. Na práctica este desenvolvemento daría lugar a paneis que producirían electricidade en calquera condición climatolóxica. Mesmo pola noite, se chove.

Os intentos por desenvolver materiais que permitan obter electricidade a partir da choiva non son novos. Hai xa algúns anos un grupo de científicos franceses do centro CEA, en Grenoble, usou vinilo fabricado cun tipo de polímero piezoeléctrico que convertía a enerxía mecánica das pingas de choiva golpeando ese material nunha pequena corrente eléctrica.

Máis recentemente, investigadores do Instituto Tecnolóxico de Xeorxia, lograron recuperar uns poucos milivoltios dun parabrisas de coche modificado para aproveitar tamén o efecto triboeléctrico, o fenómeno polo cal se produce electricidade cando dous materiais entran en contacto ao golpearse, por exemplo. Neste caso a cantidade de electricidade obtida era igualmente mínima, duns 130 milivatios por metro cadrado de superficie.

Son dous proxectos que se desenvolven por separado, pero ambas as investigacións, como outras moitas en curso, teñen como finalidade incrementar a eficiencia dos paneis solares para obter máis electricidade por cada unidade de superficie instalada. Tanta como sexa posible.

FONTE: Xornal El País/Ciencia

IMAXES DA NATUREZA (III)

Publicado: 15/06/2016 07:59 por vgomez en FOTOVERDE

 

Falaba hai uns días dun fotógrafo, Will Burrard-Lucas, e dos seus traballos publicados en Instagram.

Ademais do seu Instagram, Burrard-Lucas creou o "BeetleCopter", un dron co que toma imaxes e vídeos tan impresionantes como o que vedes na parte superior do Parque Nacional Serengueti (Tanzania)

Espectacular!

FONTE: Revista Consumer/medioa Ambiente/Natureza

20160613195109-14658237850835.jpg

Recreación artística do sistema estelar no que está o planeta Kepler-1647 b / Lynette Cook

Tatooine, o desértico planeta que aparecía na Guerra das Galaxias, orbitaba ao redor de dous soles. Fóra do noso Sistema Solar os astrónomos detectaron xa varios mundos como o que recreou George Lucas na súa famosa saga. E agora, nun artigo publicado en Astrophysical Journal, un equipo de científicos presenta o planeta máis grande detectado ata agora que, do mesmo xeito que o ficticio planeta no que creceu Luke Skywalker, orbita dúas estrelas.

O equipo que o descubriu presentou en sociedade este planeta durante a reunión que a Sociedade Astronómica Americana que se celebra en San Diego (EEUU) ata o día 16.

Os mundos que, en lugar de virar ao redor dunha soa estrela, como a Terra, móvense ao redor de dous soles, denomínanse planetas circumbinarios, e popularmente tamén se coñecen como Tatooines. Con todo, o parecido co planeta de Star Wars termina aí, porque os autores cren que é improbable que este planeta poida albergar vida.

E é que, a pesar de que se atopa na zona habitable das súas estrelas (é dicir, nin demasiado preto nin demasiado lonxe como para que non poida haber vida), trátase dun xigante gaseoso como Júpiter. Así que as condicións que hai nel non serían propicias para que existise algún tipo de vida, segundo sosteñen os seus descubridores, investigadores do Centro de Voos Espaciais Goddard da NASA.

Os científicos calculan que este planeta orixinouse fai 4.400 millóns de anos, polo que ten aproximadamente a mesma idade que a Terra. Polo que respecta ás súas estrelas, son bastante parecidas ao noso sol aínda que unha é lixeiramente máis grande e a outra máis un pouco máis pequena.

Kepler-1647b ten unha masa e un radio practicamente idéntico ao de Xúpiter, o que o converte no planeta circumbinario máis grande dos que foron atopados ata agora.

O método polo cal detectaron este planeta foi o de tránsito. É dicir, cando un planeta pasa diante da súa estrela, prodúcese unha variación no seu brillo que é a que alerta aos astrónomos de que pode tratarse dun planeta.

Confirmar que este obxecto era realmente un planeta foi unha tarefa complexa, a pesar de que en teoría, os corpos celestes máis grandes son máis fáciles de detectar que os pequenos. A razón principal foi o seu longo período de rotación: tarda algo máis de tres anos (1.107 días exactamente) en completar unha órbita ao redor das súas estrelas, o que o converte no exoplaneta achado ata agora que máis tarda en facelo.

FONTE: Xornal El Mundo/Ciencia