Friedrich Nietzsche naceu o 15 de outubro de 1844 en Röcken, entón parte do reino de Saxonia, en Prusia. Fillo dun pastor luterano, perdeu ao seu pai cando tiña cinco anos e medrou xunto á súa nai e a súa irmá en Naumburg. Estudou na prestixiosa Schulpforta e despois teoloxía e filoloxía clásica na Universidade de Bonn, aínda que terminaría afastándose da carreira relixiosa.
En 1867 realizou un ano de servizo militar voluntario na artillería prusiana e, durante a Guerra Franco-Prusiana, exerceu como médico camillero. En 1869, con apenas 24 anos, foi nomeado profesor de filoloxía grega na Universidade de Basilea. Aos 35 anos abandonou a docencia, mentres as súas críticas ao cristianismo, a moral tradicional e a concepción dominante da vida afastábano cada vez máis das institucións do seu tempo.
Nietzsche adoita situarse dentro do vitalismo, unha corrente que reaccionou contra a confianza absoluta na razón, característica da modernidade. Fronte a unha sociedade que depositaba a súa fe na ciencia, o progreso e a racionalidade, defendeu unha concepción da vida ligada tamén á forza, a creatividade, a paixón e aquilo que escapa ao control da razón.
Unha das súas ideas centrais foi a vontade de poder, entendida como un impulso vital de superación. De aí naceu tamén a súa crítica aos valores herdados: se Deus morreu, o individuo xa non pode limitarse a obedecer as antigas normas sobre o ben e o mal. Debe crear novos valores e converterse nun superhome capaz de superar as regras recibidas.
En Aurora, Nietzsche escribiu unha frase que resume o seu particular mirada sobre o descanso: “A virtude principal do traballo é impedir os leceres das naturezas máis vulgares”. Na mesma obra defendeu o soño como unha forma de recuperar o equilibrio: “Un alarde na sabedoría da vida é saber intercalar a tempo o soño baixo todas as súas formas”. O descanso non aparece así como unha perda de tempo, senón como unha necesidade para recuperar a propia vida.
En Así falou Zaratustra, o autor explica as principais ideas expresadas de forma poética / Wikipedia commons
A crítica vólvese aínda máis directa na Gaya ciencia. Nietzsche observou que o traballo estaba a comezar a ocupar cada vez máis espazo na existencia: “O traballo monopoliza cada día máis a tranquilidade de conciencia”, escribiu. Mesmo pasar un día no campo podía necesitar unha xustificación baseada na saúde. Para o filósofo, aquela sociedade empezara a considerar sospeitoso o simple feito de non estar a facer nada.
E detrás da exaltación do traballo vía algo máis profundo: un xeito de controlar ao individuo. “Este é o mellor policía”, afirmou ao referirse ao traballo constante, porque frea a reflexión, os soños, os desexos de independencia e ata a capacidade de pensar nun mesmo. Por iso a súa crítica non era simplemente contra traballar, senón contra converter o traballo incesante nunha virtude e o lecer nunha culpa: cando non queda tempo para deterse, tampouco queda demasiado espazo para preguntarse que vida se quere vivir.
FONTE: Lucía Fernández Moreno/nationalgeographic.com.es
