Blogia

vgomez

“A vida é un salón de clases e todos somos estudantes”

Carla Morrison naceu e creceu en Tecate, Baixa California, nunha familia marcada pola mestura de raíces mexicanas e estadounidenses. Desde pequena, a música foi o seu refuxio e salvación, acompañándoa en momentos de tristeza e confusión. A súa carreira comezou de xeito independente, xestionando ela mesma as súas presentacións e enfrontando retos como muller na industria musical.

A súa honestidade e sensibilidade levárona a conectar con miles de persoas a través de cancións como Déixenme chorar e Desfruto, esta última convertida nun éxito global anos despois do seu lanzamento. Morrison colaborou con artistas como Juan Gabriel e J Balvin, e a súa música foi recoñecida pola súa autenticidade e capacidade de abordar temas como a saúde mental e a vulnerabilidade.

Tras buscar refuxio en París, atopou nesa cidade un espazo para o anonimato, a aprendizaxe e a reinvención privado e artística. Carla decidiu non ser nai, proceso que a levou a unha reflexión profunda sobre a maternidade e a identidade feminina. Hoxe, segue compoñendo e compartindo a súa visión sobre a vida, o amor e a aprendizaxe colectiva.

TAL DÍA COMO HOXE: 26 DE MAIO...

1897 Publícase a novela Drácula, do autor irlandés Bram Stoker.

1906 O enxeñeiro August Franz Max von Parseval realiza a primeira ascensión a bordo dun dirixible non ríxido. A aeronave ten 48 metros de lonxitude, contén 2500 m3 de gas e está dotada de 90 cv de potencia.

1914 En París estréase a ópera O reiseñor, de Ígor Stravinski.

1956 En Estados Unidos estréase a película Centauros do deserto, dirixida por John Ford e protagonizada por John Wayne.

1986 A Unión Europea adopta a súa bandeira.

2002 En Marte, unha nave da NASA detecta indicios da existencia de auga xeada.

2003 En Turquía estrélase un avión Yakovlev Yak-42 e morren 62 militares españois.

FONTE: hoyenlahistoria.com   Imaxes: imbd.com/es e defensa.com

CANTO SABES DE XEOGRAFÍA DE ESPAÑA? XXXV

Continúo coa serie adicada á xeografía española, xa que coñecela en profundidade non só nos axuda a entender mellor o noso país, senón tamén a interpretar como inflúe na nosa cultura, economía e formas de vida.

A contestación correcta á pregunta de onte é Azores, Madeira, Cabo Verde e Illas Salvaxes. Macaronesia é unha designación moderna para identificar os varios grupos de illas no océano Atlántico Norte preto da Europa e do norte de África, que comparten unha serie de trazos, en especial bioxeográficos, comúns. Consta de cinco arquipélagos: Azores (Portugal), Madeira (Portugal), Canarias (España), Cabo Verde, (República de Cabo Verde) e Illas Selvagens (Portugal).

E imos coa pregunta de hoxe!

35. Completa o mapa das Rías Altas e Rías Baixas: Vigo, Muros, A Coruña, Ferrol, Pontevedra, Betanzos Arousa

Mañá a solución e unha nova proposta!

FONTE: Propia e es.wikipedia.org   Imaxes: es.wikipedia.org e elauladehistoria.blogspot.com

CANTO SABES DE XEOGRAFÍA DE ESPAÑA? XXXIV

Continúo coa serie adicada á xeografía española, xa que coñecela en profundidade non só nos axuda a entender mellor o noso país, senón tamén a interpretar como inflúe na nosa cultura, economía e formas de vida.

A contestación correcta á pregunta de onte é Rexión de Murcia. O Mar Menor é unha albufeira do mar Mediterráneo, situada na Región de Murcia. Trátase da albufeira española de maior extensión, dispoñendo de valores medioambientais que lle fan contar con numerosas figuras de protección, incluída na lista Ramsar. De forma semicircular, está separado do mar Mediterráneo por unha franxa de area de 22 km de lonxitude e de entre 100 e 1.200 m de anchura, denominada A Manga do Mar Menor.

E imos coa pregunta de hoxe!

34. As Illas Canarias forman parte da macaronesia. Pero que outros arquipélagos tamén forman parte?

- Azores e Madeira

- Azores, Madeira e  Cabo Verde

- Azores, Madeira, Cabo Verde e Illas Selvagens

Mañá a solución e unha nova proposta!

FONTE: Propia e es.wikipedia.org       Imaxes: es.wikipedia.org

TAL DÍA COMO HOXE: 25 DE MAIO...

1787 En Filadelfia (Estados Unidos) acórdase escribir unha nova constitución, sendo George Washington presidente.

1895 En Londres a policía arresta ao escritor irlandés Óscar Wilde por ser homosexual (máis exactamente, «cometer actos de groseira indecencia con outros homes»).

1957 En Roma (Italia) créase o Parlamento Europeo.

1973 En Londres (Inglaterra), o músico Mike Oldfield lanza o disco Tubular Bells.

1977 Estréase a película Star wars (Daquela retitulada Star Wars Episode IV: A New Hope).

1983 Estréase a película Star Wars Episode VI: Return of the Jedi.

2008 A sonda Phoenix aterra no planeta Marte en busca de probas biolóxicas.

FONTE: hoyenlahistoria.com     Imaxes: elordenmundial.com, reddit.com e es.wikipedia.org

Descubren al 'último titán', el colosal dinosaurio de 27 metros que dominó el sudeste asiático

A día de hoxe, os paleontólogos conseguiron identificar con certeza ao redor de 1.100 especies distintas de dinosauros. Toda unha proeza, desde logo, pero o certo é que esa cifra non reflicte, en absoluto, a realidade. De feito, as estimacións máis rigorosas suxiren que, durante o tempo que dominaron a Terra (máis de 160 millóns de anos), chegaron a existir entre dous e tres veces máis especies de dinosauros das que desenterramos ata o de agora. É dicir, que o rexistro fósil actual apenas nos mostrou a punta do iceberg do que foi un mundo rebosante de vida e de formas insospeitadas. Un mundo que desapareceu para sempre hai 66 millóns de anos tras a caída dun enorme meteorito.

Por iso, non resulta estraño que, día si, día non, anúnciese o descubrimento dalgunha nova especie para a ciencia. Moitas delas corresponden a animais ’menores’ ou de importancia secundaria; fragmentos illados ou de dinosauros de pequena envergadura que, aínda que achegan datos valiosos para completar a árbore evolutiva, non alteran a nosa visión xeral do pasado nin ocupan as portadas dos medios.

Pero ás veces non é así. Ás veces, as antigas rochas entrégannos a auténticos xigantes, bestas enormes que desafian a imaxinación e ábrennos novas fiestras para observar o pasado dun mundo que aínda non era o noso. E estamos, xusto, ante un deses casos excepcionais.

Baixo a dirección do University College de Londres, e en estreita colaboración coa Universidade de Mahasarakham, a Universidade Tecnolóxica de Suranaree e o Museo Sirindhorn en Tailandia, un equipo internacional de investigadores acaba de sacar á luz os restos do maior dinosauro xamais atopado no sueste asiático. Os detalles do achado, que arrincou hai dez anos a beiras dun antigo estanque no nordés de Tailandia, acaban de publicarse en Scientific Reports.

O novo ’rei’ asiático foi bautizado como Nagatitan chaiyaphumensis, onde ’Naga’ fai referencia á mítica serpe acuática do folclore da rexión; ’Titán’ alude aos inmensos xigantes da mitoloxía grega; e ’chaiyaphumensis’ indica que provén da provincia tailandesa de Chaiyaphum. É, ademais, o décimo cuarto dinosauro que recibe un nome formal no país asiático.

A partir da análise da columna vertebral, as costelas, a pelvis e as patas dos fósiles atopados, os expertos puideron reconstruír o aspecto orixinal do animal. E as súas dimensións son realmente espectaculares. Segundo o estudo, en efecto, Nagatitan mediría 27 metros de lonxitude e pesado a asombrosa cifra de 27 toneladas, o peso combinado de nove elefantes asiáticos adultos. E todo iso sostido por unhas patas concibidas como columnas arquitectónicas. De feito, só un dos ósos da súa pata dianteira mide 1,78 metros, a estatura dun home adulto dos nosos días.

O coloso pertencía á familia dos saurópodos, eses inconfundibles comedores de plantas de pescozos interminables e colas de látego, unha liñaxe no que tamén militan auténticas estrelas mediáticas como o Diplodocus ou o Brontosaurus. A nova especie, concretamente, pisou a Terra durante o período Cretácico Inferior, hai entre 100 e 120 millóns de anos.

«O noso dinosauro -explica Thitiwoot Sethapanichsakules, autor principal do estudo- é grande para a maioría dos estándares; probablemente pesaba polo menos 10 toneladas máis que Dippy, o soado Diplodocus (Diplodocus carnegii). Pero segue sendo anano en comparanza con saurópodos como o Patagotitan (60 toneladas) ou o Ruyangosaurus (50 toneladas)».

Con todo, o máis importante deste fósil non é o seu tamaño, senón o momento e o lugar nos que viviu. «Referímonos a Nagatitan como ’o último titán’ de Tailandia -subliña Sethapanichsakul-. Iso é porque foi descuberto na formación rochosa portadora de dinosauros máis novo do país. É pouco probable que as rocas aínda máis novas, depositadas cara ao final da época dos dinosauros, conteñan restos, xa que para entón a rexión convertérase nun mar pouco profundo. Así que este pode ser o último ou máis recente gran saurópodo que atoparemos no sueste asiático».

Tirando do fío xenético e anatómico, sabemos que Nagatitan era un saurópodo somfospondilo. Tal e como sinalan diversos estudos filoxenéticos anteriores, como o traballo de clasificación publicado polo paleontólogo Michael D’Emic en 2012, dentro deste gran grupo o Nagatitan encádrase na subfamilia dos euhelopodidos (Euhelopodidae). Unha peculiar e enigmática estirpe de saurópodos que prosperou hai 120 millóns de anos e que, ata onde os rexistros actuais testemuñan, foi única e endémica de Asia, separada dos seus curmáns americanos e europeos.

Por aquel entón, o hábitat no que vivían estes animais era de árido a semiárido. Pero alí a evolución demostrou o seu enxeño: os saurópodos lograron florecer nestes duros e tórridos ambientes porque a súa anatomía era, no fondo, unha ’máquina’ de aclimatación. Confiaban, de feito, na enorme superficie exposta dos seus longos pescozos e colas para disipar a calor e regular a súa temperatura corporal, actuando como radiadores naturais. Aquela rexión estaba dominada ademais por un sistema de ríos serpenteantes repletos de peixes e quenllas de auga doce, unha contorna onde Nagatitan conviviu con pequenos herbívoros (como iguanodontes e curmáns temperáns do Triceratops), pterosaurios sucando os ceos e temibles depredadores carnívoros, como os espinosaurios.

Alén de engadir un novo dinosauro xigante, o achado serve, segundo os autores, para consolidar unha forma de facer ciencia máis colaborativa (e máis limpa) que ata o de agora. En palabras de Paul Upchurch, do University College de Londres e coautor do traballo, «este descubrimento xorde dunha nova colaboración entre o UCL e colegas en Tailandia. O material foi estudado tanto en Tailandia como no UCL; o escaneo e a impresión 3D significaron que podemos estudar o espécime e recompilar datos sen ter que viaxar (o que é bo para reducir a nosa pegada de carbono)».

«É estupendo -conclúe o investigador- traballar con colegas tailandeses e empezar a obter información sobre o que ocorría no sueste asiático durante o Xurásico e o Cretácico».

FONTE: J. M. Nieves/abc.es/ciencia

A biodiversidade do solo actúa como ‘escudo natural’ que protexe cultivos e humanos de patóxenos

O traballo aporta o primeiro atlas mundial de patóxenos do chan / Pexels

 

Os solos son un dos maiores reservorios de patóxenos, pero estes non se acumulan por igual en todos os ecosistemas. Dous estudos internacionais, coliderados polo Instituto de Recursos Naturais e Agrobiología de Sevilla (IRNAS-CSIC), configuran o primeiro atlas global de patóxenos bacterianos do solo e revelan que unha microbiota activa e diversa diminúe a súa prevalencia. Os resultados publicados en Nature Communications sinalan que a biodiversidade frea as infeccións bacterianas en cultivos estratéxicos como o tomate e o arroz. O traballo publicado en Cell Host & Microbe demostra este mesmo comportamento natural ante patóxenos perigosos para a saúde humana, como os que causan a tuberculose ou a salmonelose.

“Na era do microbioma, comprendemos que a defensa biolóxica que se produce, por exemplo, na pel ou no tracto dixestivo dos organismos, ten o seu paralelo na capacidade natural do solo, xa que cando a microbiota é diversa, contribúe a evitar o establecemento e a proliferación de patóxenos”, asegura Míriam Muñoz Rojas, coautora de ambos os estudos e investigadora no IRNAS-CSIC.

O primeiro dos traballos demostra que os solos máis resistentes ás pragas vexetais son aqueles onde predominan certos grupos de bacterias beneficiosas. Tras a análise de 1.600 mostras de solos en 59 países, o equipo investigador descubriu o papel clave de dúas grandes familias de bacterias, que actúan como gardiáns naturais do solo: as Actinobacterias, que producen de forma natural compostos químicos capaces de acabar ou de frear os patóxenos; e as Bacillota, bacterias que compiten con estes polo espazo e os recursos.

A presenza destes microorganismos no solo pode aumentar polos residuos animais e humanos, determinadas prácticas agrícolas ou a deposición de esporas transportadas polo aire, entre outros factores. En solos alterados, con escasa diversidade, poden incrementar a súa presenza no microbioma residente e ter o potencial de infectar os cultivos.

En termos de seguridade alimentaria, comprender estes mecanismos é esencial para protexer cultivos estratéxicos como o tomate, a pataca ou o arroz fronte a epidemias bacterianas emerxentes. “Se logramos fomentar a biodiversidade nativa do solo, poderiamos axudar a reducir a dependencia de agroquímicos, promovendo cultivos máis resilientes de forma natural”, destaca Manuel Delgado Baquerizo, líder do Laboratorio de Biodiversidade e Funcionamento Ecosistémico (BioFunLab) e coautor de ambos os traballos. Os autores destacan o potencial deste mecanismo como estratexia agrícola, baseada na natureza, que fomenta a biodiversidade do solo e reduce a presenza de patóxenos nos nosos cultivos.

A capacidade da biodiversidade para evitar a proliferación de microbios patoxénicos tamén afecta a saúde humana. “Multitude de bacterias patóxenas para os seres humanos viven no solo, moitas delas oportunistas. É dicir, que, aínda que adoitan ser inofensivas en organismos sans, proliferan cando as condicións son favorables. Os nosos estudos demostran que a biodiversidade do solo é esencial para controlar o seu incremento”, explica Delgado Baquerizo.

O equipo investigador identificou 80 especies bacterianas potencialmente perigosas para os seres humanos en solos de todo o mundo. Entre estas especies, 25 resultaron ser dominantes —presentes no 80% das mostras analizadas—, destacando a presenza da bacteria da tuberculose (Mycobacterium tuberculose), a salmonela ou o Bacillus anthracis, responsable de enfermidades como o ántrax.

Estes patóxenos son especialmente abundantes en ecosistemas húmidos. O factor climático máis determinante é a choiva: o 82% dos patóxenos dominantes correlaciónanse coas precipitacións. “O mesmo que ocorre con outros microorganismos do solo, o aumento de auga no terreo facilita o desprazamento e supervivencia dos patóxenos”, aclara Muñoz Rojas. Outro factor climático é a calor. A maior temperatura, maior presenza de patóxenos, o que destaca a relevancia destes estudos no contexto actual de cambio climático.

“Os nosos resultados proporcionan unha base científica clara, que será útil para mellorar os sistemas de vixilancia preventiva e a atención da saúde fronte a enfermidades producidas por bacterias do solo no escenario de cambio climático”, resaltan os asinantes do estudo.

Estes estudos presentan por primeira vez un atlas global dos patóxenos bacterianos tras analizar 1.602 metaxenomas do solo procedentes de 59 países. Este enfoque pon en valor a colaboración científica internacional para identificar tendencias comúns en solos de todo o mundo que permitan abordar desafíos como a seguridade alimentaria e o cambio climático. Aínda que a inmunidade do solo varía significativamente segundo o clima e o uso do mesmo, os mecanismos biolóxicos básicos son universais.

Segundo o atlas, os patóxenos humanos dominantes prevalecen nos ecosistemas húmidos. Coa tendencia actual de aumento de temperaturas e maior humidade atmosférica, prevese que a biodiversidade do solo se poida ver alterada e, polo tanto, a comunidade microbiana. “Os modelos preditivos suxiren que é probable que os patóxenos bacterianos dominantes aumenten de proporción en escenarios climáticos futuros, particularmente en rexións tropicais e subtropicais”, explican os autores.

“Este traballo non sería posible sen unha ampla colaboración internacional que permitiu integrar datos e enfoques de múltiples rexións do mundo, aspecto fundamental para comprender un fenómeno a escala global”, conclúe Muñoz Rojas, coautora en ambos os estudos.

FONTE: gciencia.com

TAL DÍA COMO HOXE: 24 DE MAIO...

1822 Tras a batalla de Pichincha (gañada polo xeneral Antonio José de Sucre) Ecuador independízase de España.

1844 Desde o Capitolio de Washington á cidade de Baltimore, o inventor Samuel Morse emite a primeira mensaxe telegráfica.

1883 Despois de 14 anos de construción, inaugúrase oficialmente a ponte de Brooklyn, o primeiro construído con cables de aceiro, por John e Washington Roebling.

1940 Igor Sikorsky realiza a primeira proba exitosa do seu helicóptero dun só rotor.

1976 Entre Londres e Washington D. C. comeza o servizo do avión supersónico Concorde.

1993 Microsoft desenvolve Windows NT.

FONTE: hoyenlahistoria.com    Imaxes: es.wikipedia.org