Facebook Twitter Google +1     Admin

ESTRAÑA CRIATURA CON TENTÁCULOS EN FORMA DE FLOR

por vgomez el 10/08/2022 07:23, en CURIOSIDADES



Os científicos que ían a bordo do buque de investigación E/V Nautilus quedaron dunha peza ao ver unha estraña criatura nas profundidades. O animal parecía unha flor con tentáculos que nadaba á deriva nas augas profundas do océano. Do seu talo de case dous metros estendíanse uns tentáculos duns 40 centímetros de longo.

O avistamento tivo lugar o pasado 7 de xullo a 2 9994 metros de profundidade, preto dun monte submarino inexplorado ata entón, ao norte do atolón Johnston, un territorio estadounidense non incorporado e un refuxio nacional de vida silvestre no océano Pacífico, ao oeste de Hawai.

O primeiro que pensaron os científicos foi que se toparon cunha Solumbellula monocephalus, popularmente coñecida como pluma de mar, e que está emparentada coas medusas, os corais e as hidras. Con todo, non se atreveron a cualificala de pluma de mar xa que esta só viuse nos océanos Atlántico e Índico. É posible que nos atopemos diante unha nova especie.

Non foi a única pluma de mar coa que se cruzou o equipo de investigadores. Momentos despois de ver a primeira, viron outra, pero non puideron gravala. Os científicos compartiron o vídeo do avistamento na canle de Youtube de Ocean Exploration Trust, unha organización sen ánimo de lucro que realiza investigacións nas profundidades mariñas. Nel óeselles marabillarse co descubrimento. Un dos científicos da expedición dixo fóra de cámara: "Estou alucinando", mentres o vehículo operado por control remoto (ROV) escaneaba o fondo mariño e achegábase á estraña criatura. "Non estou ao bordo do meu asento nin nada", chanceou outro científico.

Steve Auscavitch, investigador principal da expedición e biólogo de augas profundas da Universidade de Boston, describiu o avistamento como "fascinante".

Para asegurase que estaba no certo, Auscavitch pediu a opinión dos biólogos da costa, quen confirmou as súas sospeitas. Efectivamente tratábase dunha pluma de mar, un parente do coral.

O biólogo supón que tendo en cuenta o seu enorme tamaño, o animal podería ser moi vello, aínda que non se aventura a dar unha idade concreta. Os corais de mar poden vivir máis de 10 anos e alcanzan a madurez aos cinco ou seis.

"Antes disto, nunca se viu Solumbellula monocephalus no Pacífico central e nunca se había recollido", dixo Auscavitch.

O descubrimento prodúcese curiosamente varios meses despois de que uns científicos españois puxesen nome a dous novos xéneros de plumas de mar: Pseudumbellula e Solumbellula, o último dos cales incluiría á criatura avistada recentemente. Eses achados publicáronse en febreiro na revista Invertebrate Systematics.

Os científicos afirman que hai que seguir investigando para confirmar que o exemplar avistado é a primeira Solumbellula monocephalus do Pacífico ou se é unha potencial nova especie na conca oceánica. "Achados como este son raros, e nunca esperabamos ver algo así", dixo. "O máis emocionante desta investigación é que nos atopamos con estas cousas de cando en vez, e realmente amplía o noso horizonte sobre onde poden vivir e existir animais nas profundidades do mar".

FONTE: Mar Aguilar/muyinteresante.es/naturaleza

No hay comentarios. Comentar. Más...

#DígochoEu: Como é? Gratis ou de balde?

por vgomez el 10/08/2022 07:23, en DOCENCIA

 

Que diferenza hai entre gratis e de balde? Esther Estévez dínolo!

 #DígochoEu

No hay comentarios. Comentar. Más...

A AUGA DA CHUVIA XA NON É POTABLE

por vgomez el 10/08/2022 07:22, en ZONA VERDE

 "Nos últimos 20 anos produciuse un asombroso descenso dos valores guía para os PFA na auga potable" / ShutterStock

As substancias perfluoroalquiladas e polifluoroalquiladas (PFAS) son substancias químicas perigosas fabricadas polo home que se propagan pola atmosfera a nivel mundial e, por tanto, poden atoparse na auga de choiva e a neve mesmo nos lugares máis remotos da Terra. Durante os últimos 20 anos, os valores orientadores dos PFAS na auga potable, as augas superficiais e os chans diminuíron drasticamente debido aos novos coñecementos sobre a súa toxicidade. Como resultado, os niveis nos medios ambientais están agora ubicuamente por encima dos niveis guía.

Un artigo de perspectiva elaborado por investigadores da Universidade de Estocolmo (Suecia) e a ETH de Zúric (Suíza), publicado na revista Environmental Science & Technology, suxire que os PFA definen un novo límite planetario para as novas entidades que se superou.

"Nos últimos 20 anos produciuse un asombroso descenso dos valores guía para os PFA na auga potable. Por exemplo, o valor de referencia da auga potable para unha substancia moi coñecida da clase dos PFA, o ácido perfluorooctanoico (PFOA), que provoca cancro, diminuíu en 37,5 millóns de veces nos Estados Unidos", afirma Ian Cousins, autor principal do estudo e profesor do Departamento de Ciencias Ambientais da Universidade de Estocolmo.

"Segundo as últimas directrices estadounidenses sobre o PFOA na auga potable, a auga de choiva de todo o mundo consideraríase insegura para beber -prosegue-. Aínda que no mundo industrial non adoitamos beber auga de choiva, moita xente de todo o mundo espera que sexa segura para beber e que forneza moitas das nosas fontes de auga potable".

O equipo da Universidade de Estocolmo realizou traballos de laboratorio e de campo sobre a presenza e o transporte atmosférico de PFA durante a última década. Observaron que os niveis dalgúns PFA nocivos na atmosfera non están a diminuír notablemente a pesar de que o seu principal fabricante, 3M, eliminounos hai xa dúas décadas.

Sábese que os PFA son moi persistentes, pero a súa presenza continuada na atmosfera débese tamén ás súas propiedades e aos procesos naturais que devolven continuamente os PFA á atmosfera desde o medio ambiente da superficie. Un dos procesos naturais máis importantes do ciclo dos PFA é o transporte da auga de mar ao aire mariño por medio dos aerosois mariños, que é outra área de investigación activa para o equipo da Universidade de Estocolmo.

"A extrema persistencia e o continuo ciclo global de certos PFA levará a que se sigan superando as directrices mencionadas", afirma o profesor Martin Scheringer, coautor do estudo con sede na ETH de Zúric (Suíza) e en RECETOX, da Universidade de Masaryk (República Checa).

"Así que agora, debido á propagación mundial dos PFA, os medios ambientais de todas partes superarán as directrices de calidade ambiental deseñadas para protexer a saúde humana e poderemos facer moi pouco para reducir a contaminación por PFA -apunta-. Noutras palabras, ten sentido definir un límite planetario específico para os PFAS e, como concluímos no documento, este límite xa se superou".

Os PFA son un nome colectivo para as substancias alquílicas perfluoradas e polifluoradas ou substancias altamente fluoradas que teñen unha estrutura química similar. Todos os PFA son extremadamente persistentes no medio ambiente ou descompóñense en PFA extremadamente persistentes, o que lles valeu o alcume de ’substancias químicas para sempre’.

Estas substancias asociáronse a unha ampla gama de danos graves para a saúde, como o cancro, os problemas de aprendizaxe e comportamento nos nenos, a infertilidade e as complicacións no embarazo, o aumento do colesterol e os problemas do sistema inmunitario.

A doutora Jane Muncke, directora xeral da Fundación do Foro de Envasado de Alimentos de Zúric, que non participou no traballo, comenta que "non pode ser que uns poucos benefíciense economicamente mentres contaminan a auga potable doutros millóns de persoas, e causan graves problemas de saúde. As enormes cantidades que custará reducir os PFA na auga potable a niveis seguros segundo os coñecementos científicos actuais deben ser pagadas pola industria que produce e utiliza estas substancias químicas tóxicas. O momento de actuar é agora", advirte.

FONTE: EP/farodevigo.es

No hay comentarios. Comentar. Más...

A FASCINANTE HISTORIA DUNHA ARTISTA ESQUECIDA

por vgomez el 09/08/2022 07:59, en OPINIÓN E COMENTARIO

 

Miguel Ángel Cajigal é historiador da arte, comisario de exposicións e divulgador cultural. Baixo o nome de ‘O Barroquista’ dedicouse á divulgación artística a través de plataformas como Twitter, Instagram ou Youtube. “O acceso á cultura e o coñecemento da arte é un dereito universal, pero ás veces esquécellenos. E só protexeremos o que coñecemos”, defende.

 Cajigal é membro do Consello Internacional de Monumentos e Sitios (ICOMOS) e do Consello Internacional de Museos (ICOM). Comisariou a exposición do Xacobeo 2021 para a Xunta de Galicia, baixo o título “Galicia Futura”. Dirixe o máster en Educación en Museos e Espazos Culturais da Universidade Miguel de Cervantes e colaborou con universidades como a Colgate University en Estados Unidos, a Universidade do País Vasco ou a Universidade de Málaga. Tamén con institucións como o Museo Thyssen-Bornemisza ou o Comité Español de Historia da arte (CEHA). Colabora con numerosos medios de comunicación radiofónicos e no programa televisivo ‘O condensador de fluzo’, de TVE. En 2021 publicou o seu primeiro libro de divulgación, titulado ‘Outra historia da arte: non pasa nada se non che gustan As meninas’.

No hay comentarios. Comentar. Más...

#DígochoEu: Podo dicir 'eu tres euros nos pago'?

por vgomez el 09/08/2022 07:59, en DOCENCIA

 

É correcto dicir ’tres euros nos pago’ en lugar de ’tres euros non os pago’?

#DígochoEu

No hay comentarios. Comentar. Más...

DINOSAUROS ANTÁRTICOS II-FIN

por vgomez el 09/08/2022 07:59, en DOCENCIA

Remato a serie adicada aos escasos dinosauros antárticos. Se onte falamos do Antarctopelta hoxe falatemos do...

2. Glacialisaurus

Glacialisaurus hammeri é a única especie coñecida do xénero extinto Glacialisaurus, dinosauro sauropodomorfo masospondílido, que viviu a principios do período Xurásico, hai aproximadamente 190 millóns de anos, no Sinemuriano, na Antártida.

Glacialisaurus medía aproximadamente 8 metros de cola a cabeza e que pesaba de 4 a 6 toneladas. Habitaba nun bosque de grandes árbores que cubría a entón tépeda antártica.

FONTE: dinosaurpictures.org e es.wikipedia.org   Imaxe: es.wikipedia.org

Fin!

No hay comentarios. Comentar. Más...

SABÍAS QUE... POR QUE NON CAE A LÚA?

por vgomez el 08/08/2022 09:14, en SABÍAS QUE...

A Lúa / Pixabay–Pexels 9143 Images/Creative Commons

A Lúa é unha esfera de rocha de setenta e tres mil catrocentos noventa e un trillóns vinte e dous mil billóns de quilos. Para facernos unha idea, iso é uns 73 millóns seguido doutros 15 ceros. O seu tamaño é de 3.474,8 quilómetros ou, dito doutro xeito: é a anchura do océano Atlántico se o cruzamos á altura da Bretaña Francesa e a illa de Terranova. Ese é o calibre da roca que pende sobre as nosas cabezas, como unha espada de Damocles. E, coñecendo a gravidade da situación, é lóxico que nos preguntemos se non estará a caer sobre nós ou, en caso contrario. Como é posible que non se precipite sobre a Terra? A resposta chegou en 1687, cando Newton publicou un dos libros científicos máis famosos de todos os tempos: Principia Mathematica.

Adoita contarse aquilo de que Newton estaba a descansar baixo unha maceira cando, de súpeto, unha das súas froitas caeu sobre a súa cabeza, espertándoo. Aquela caída, supostamente foi o detonante que lle faría formular a súa lei da gravitación universal, que describía como os corpos atráense entre si en función da súa masa e a distancia á que estivesen. Con todo, é moi probable que a historia da mazá fóra soamente iso, unha historia. O importante non foi iso, senón que, xa por aquel entón, Newton deuse conta de que as forzas que funcionaban no noso mundo terreal debían ser as mesmas que actuaban en todo o cosmos, mesmo no mundo supralunar, onde estaban os planetas. Así que, se a mesma forza que atraía á mazá, actuaba sobre a Lúa… Por que non caía? Antes disto a pregunta nin sequera tiña demasiado sentido, ou polo menos, moito menos do que ten agora.

Podemos dicir que houbo un antes e despois de Newton no que se refire aos movementos dos corpos celestes. Kepler xa expuxera as súas leis do movemento planetario, pero faltaban cousas. As tres leis do movemento, de Newton, axudaron tamén a comprender o movemento destes obxectos, como mantiñan as súas traxectorias curvas, a maneira en que influían uns noutros e a relación que existe entre a forza e a aceleración. Con todo, a clave estivo na lei da gravitación universal, que dicía, a grandes liñas, o seguinte: os obxectos atráense gravitatoriamente de maneira directamente proporcional á súa masa e inversamente proporcional á distancia á que se atopen. Isto significa que, se se afastan, a atracción gravitatoria redúcese, e faino de forma exponencial, máis rápido canto máis lonxe esteamos.

Esa sería a primeira clave a ter en conta, que, aínda que a mesma gravidade actúa sobre a mazá e sobre a Lúa, a distancia desta última (384.000 quilómetros) fai que a gravidade sexa menos determinante do que poderiamos pensar, á marxe do peso do noso satélite. Tendo en conta as leis do movemento de Newton, se a Lúa non cae cara a nós, isto tiña que deberse a que, dalgún modo, non estaban a actuar forzas nela nese sentido ou, mellor devandito, que as forzas nese sentido cancelábanse unhas a outras e o total era nulo.

A outra forza que actúa sobre a Lúa é a inercia que conserva, a que fai que vire ao redor de nós, un movemento que sería en liña recta se non fose porque a gravidade atráea, curvando a súa traxectoria. Poderiamos comparalo a unhas boleadoras, que, ao estar atadas por unha corda, en lugar de saír disparadas, viran ao redor da man que as suxeite. Pero… que estraño que esas forzas cancélense á perfección, coma se estivesen deseñadas para iso verdade? E tanto, pero é que, en realidade, non se equilibran á perfección, a inercia vence lixeiramente e, de feito, a Lúa está a afastarse de nós 3,78 centímetros ao ano.

FONTE: Ignacio Crespo/larazon.es/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

#DígochoEu: Galego básico: as cores

por vgomez el 08/08/2022 09:14, en DOCENCIA

 

Esther Estévez cóntanos como se din en galego estas doce cores!

#DígochoEu

No hay comentarios. Comentar. Más...

DINOSAUROS ANTÁRTICOS

por vgomez el 08/08/2022 09:13, en DOCENCIA

No Polo Sur, Antártica, houbo dinosauros, pero cando colonizaron o continente xeado, este non estaba onde agora, xa que o seu clima era probablemente semitropical. De feito, os paleontólogos atoparon fósiles de dinosauros antárticos, aínda que moi poucos. Entre eles o Antarctopelta e o Glacialisaurus, dos que falaremos a partir de hoxe.

1. Antarctopelta