SOPA DE LETRAS CCIV
BALONMÁN NATACIÓN BÁDMINTON
REMO SQUASH ESGRIMA
POLO VELA XIMNASIA
BÉISBOL WÍNDSURF PIRAGÚISMO
AS 21 MARABILLAS NATURAIS DE ESPAÑA QUE HAI QUE VER UNHA VEZ NA VIDA
España atesoura unha gran diversidade de paisaxes e ecosistemas que albergan centos de marabillas naturais. Desde praias e piscinas interiores ata gargantas fluviais pasando por volcáns e bosques con recunchos de conto.
Nesta serie, que hoxe comezamos, recompilamos 21, que tes que ver polo menos unha vez na vida. Algunhas, recomendadas por expertos do Ilustre Colexio Oficial de Xeólogos (ICOG) e outras porque son as máis visitadas e eloxiadas polos que xa pasaron por aí.
Comezamos!
1. Covas do Drach, Manacor, Mallorca
As Covas de Drach ubícanse no municipio de Manacor (Illa de Mallorca), preto da localidade de Porto Cristo, onde tamén se sitúan as covas do Hams.
Están compostas por catro covas unidas entre si: Negra, Branca, Luis Salvador e a cova dos franceses, esta marabilla natural da illa de Mallorca, foi creada no Mioceno, debido á entrada do mar que foi creando túneles e galerías subterráneas que xa eran coñecidas durante a Idade Media.
As covas esténdense ata unha profundidade de 25 metros, alcanzando 2,4 quilómetros de lonxitude.
No século XIX acondicionouse para que puidesen ser visitadas, polo que se engadiu un novo acceso, escaleiras, un trazado turístico de 1.200 metros e realizouse a instalación eléctrica da cova.
Hoxe, ademais, a visita permite percorrer o lago Martel, chamado así polo seu descubridor e un dos lagos subterráneos máis grandes de Europa. Os visitantes poden desfrutar dun paseo en bote polas covas, acompañados por concertos de música clásica que realzan a beleza e acústica natural do lugar. As estalactitas e estalagmitas que adornan as covas crean unha paisaxe subterránea fascinante.
Continuará...
FONTE: Idea orixinal Cristina Acebal/expansión.com e es.wikipedia.org
TAL DÍA COMO HOXE: 12 DE SETEMBRO...
490 a.C. En Grecia líbrase a batalla de Maratón, onde os gregos derrotaron aos invasores persas. Dous días despois sucedería a fábula de Filípides (que correu 42 km desde Maratón a Atenas para morrer dicindo «Vencemos»).
1848 Suíza convértese nun estado federal.
1950 Miguel Itzigsohn descobre o asteroide Aguilar (1800).
1958 Nos Estados Unidos, o enxeñeiro Jack S. Kilby, de Texas Instruments, presenta o primeiro chip.
1959 A Unión Soviética lanza o Lúa 2, segunda nave espacial do programa Lunik e primeira sonda en chegar á superficie lunar.
1992 Estados Unidos lanza ao espazo o transbordador Endeavour, en misión conxunta da NASA con Xapón e Israel para realizar experimentos con seres vivos.
2008 Metallica estrea o seu novo disco Death magnetic.
FONTE: hoyenlahistoria.com Imaxes: todalahistoria.com, es.wikipedia.org, rtve.es e diosesdelmetal.org
Sabías que... Unha estrela non termina cando morre: a Nebulosa da Hélice mostra como os seus restos convértense en materia prima para a próxima xeración de estrelas
Nova imaxe da Nebulosa da Hélice
A Nebulosa da Hélice, catalogada como NGC 7293, é unha das nebulosas planetarias máis estudadas e fotografadas do ceo, tanto que se gañou o alcume do Ollo de Sauron polo seu parecido cun ollo xigante rodeado de aneis de cor. Pero o nome nebulosa planetaria é, en realidade, un erro histórico: non ten nada que ver con planetas. Así as bautizou, no século XVIII, o astrónomo William Herschel, porque a través dos seus telescopios tiñan un aspecto redondeado que lle lembraba a Urano e outros planetas do sistema solar.
Unha nebulosa planetaria é a fase final dunha estrela de masa parecida á do Sol. Cando ese tipo de estrela esgota o combustible do seu núcleo, ínchase ata converterse nunha xigante vermella e, nos seus últimos miles de anos de vida, expulsa as súas capas externas ao espazo en forma de ventos estelares. O que queda no centro é unha anana branca, un remanente estelar incriblemente denso e quente, cuxa radiación ultravioletas ilumina o gas expulsado e faio brillar coas cores características destas nebulosas.
O Sol vai pasar por este mesmo proceso dentro duns 5.000 millóns de anos. A Nebulosa da Hélice, relativamente próxima e ben conservada, funciona como unha especie de vista previa dese futuro.
Durante a fase final dunha estrela como o Sol, no seu interior sintetízanse elementos como o carbono a través de reaccións de fusión nuclear, e eses elementos, xunto con outros formados por captura de neutróns, terminan mesturándose cara á superficie e expulsándose ao medio interestelar. Segundo describe un artigo de revisión sobre o enriquecemento químico galáctico publicado en Frontiers in Astronomy and Space Sciences, as nebulosas planetarias son unha das principais fontes de carbono e outros elementos pesados do universo, xunto con moléculas simples e minerais sólidos que se forman na atmosfera externa da estrela moribunda antes de ser expulsados polo vento estelar.
Ese material non desaparece: queda flotando como gas e po no medio interestelar, mesturado co resto da materia prima da galaxia. Co tempo, esas mesmas nubes de gas e po poden volver colapsar baixo a súa propia gravidade e dar orixe a novas estrelas, e aos planetas rochosos e as moléculas orgánicas que as orbitan. Nese sentido literal, boa parte do carbono, o osíxeno e outros elementos que forman os planetas rochosos (incluída a Terra) e a vida que hai neles pasaron antes polo interior dunha estrela que morreu moito antes de que existise o sistema solar.
A Nebulosa da Hélice tamén deu, nos últimos anos, unha pista sobre o que lle pode pasar a un planeta cando a súa estrela entra nesta fase final. Durante máis de 40 anos, os astrónomos detectaron unha emisión de raios X inusualmente intensa proveniente da anana branca no centro da nebulosa, algo que non encaixaba co comportamento esperado dun remanente estelar dese tipo. Observacións combinadas do observatorio de raios X Chandra, o telescopio espacial Hubble, o observatorio VISTA e o satélite GALEX da NASA suxeriron que a explicación podería ser que esa anana branca destruíu un planeta que orbitaba perigosamente preto dela, e que os restos dese corpo aínda están a caer sobre a estrela.
É un recordatorio de que o destino dun sistema planetario non termina necesariamente cando a súa estrela empeza a morrer: nalgúns casos, o propio proceso de morte estelar pode reabsorber material que antes formaba parte dun planeta.
A lección de fondo detrás da Nebulosa da Hélice, e das nebulosas planetarias en xeral, é que a morte dunha estrela non é un punto final para a materia que a compón. Os mesmos átomos que nalgún momento formaron o núcleo dunha estrela, ou o planeta que orbitaba preto dela, quedan dispoñibles para integrarse na próxima xeración de estrelas, planetas e, eventualmente, en calquera forma de vida que poida xurdir neles. O carbono do teu corpo, dito sen esaxerar, probablemente pasou antes polo interior de polo menos unha estrela que morreu moito antes de que se formase o Sol.
FONTE: Romina Fabbretti/es.gizmodo.com
TAL DÍA COMO HOXE: 11 DE SETEMBRO...
1853 O telégrafo eléctrico utilízase por primeira vez.
1858 George Mary Searle descobre o asteroide 55 Pandora.
1906 Mahatma Gandhi inicia o seu Movemento de Non Violencia.
1929 Primeiro voo do autoxiro (antecedente do helicóptero) cruzando a Canle da Mancha.
1967 Desde a superficie da Lúa, a sonda Surveyor 5 envía os resultados das análises químicas realizadas no chan do satélite.
2001 Nos Estados Unidos suceden atentados nas Torres Xemelgas (en Nova York), ao Pentágono (en Washington) e a un avión (en Shanksville, Pensilvania).
FONTE: hoyenlahistoria.com Imaxes: es.wikipedia.org e elconfidencial.com
CANTO SABES DA HISTORIA DA HUMANIDADE? L (FIN)
Remato coa serie adicada a historia da humanidade, na que determinados feitos,sucesos, acontecementos, guerras e demais cambiaron a situación xeopolítica, así como relacións entre distintos países e situacións actuais.
A contestación correcta á pregunta de onte, e última da serie, é 24 de outubro de 1945. A Organización das Nacións Unidas (ONU) é un organismo intergobernamental mundial cuxo principal obxectivo e promover a cooperación internacional. Foi fundada oficialmente o 24 de outubro de 1945 en San Francisco, California, finalizada a segunda guerra mundial.
Cando a Segunda Guerra Mundial estaba a piques de terminar en 1945, as nacións estaban en ruínas e o mundo quería a paz. Representantes de 50 países reuníronse en Santo Francisco na Conferencia das Nacións Unidas sobre Organización Internacional do 25 de abril ao 26 de xuño de 1945. Durante os seguintes dous meses, procederon a redactar e logo asinar a Carta da ONU, que creou unha nova organización internacional, as Nacións Unidas, que, esperábase, evitaría outra guerra mundial como a que acababan de vivir.
Catro meses despois da finalización da Conferencia de Santo Francisco, as Nacións Unidas empezaron a existir oficialmente o 24 de outubro de 1945, despois de que a Carta fose ratificada por China, Francia, a Unión Soviética, o Reino Unido, os Estados Unidos e a maioría dos demais signatarios.
A primeira Asemblea Xeral celebrouse o 10 de xaneiro de 1946 (celebrada en Central Hall Westminter, Londres). A sede actual está na cidade de Nova York.
A precursora das Nacións Unidas foi a Sociedade de Nacións (tamén coñecida como "Liga das Nacións"), organización concibida en circunstancias similares durante a primeira guerra mundial e estabelecida en 1919, en conformidade co Tratado de Versalles, "para promover a cooperación internacional e conseguir a paz e a seguridade".
E así remato esta serie, incompleta, pois son moitas as cuestións pendentes sobre a Historia da Humaniade, pero espero que servise para recodar e coñecer algo máis da nosa historia.
Ata a próxima serie!
FONTE: Idea orixinal play.howstuffworks.com/quiz, es.wikipedia.org e propia Imaxe: elpais.com
A IA é máis voraz do que parece
Unha simple consulta viaxa ata enormes centros de datos que traballan sen parar, xeran calor e necesitan recursos para responder. A IA pode cambiar o mundo, pero o seu impacto é gravísimo? Canta electricidade e auga consome a intelixencia artificial? 
TAL DÍA COMO HOXE: 10 DE SETEMBRO...
1846 Elias Howe patenta a súa máquina de coser.
1877 Na Catedral de Santo Domingo (República Dominicana) áchanse os restos de Cristóbal Colón.
1953 No sitio de probas atómicas en Semipalatinsk (Casaquistán) a Unión Soviética fai detonar a 220 m de altura a súa oitava bomba atómica, de 4,9 quilotóns.
1967 A vila de Xibraltar vota manterse no Reino Unido e non formar parte de España.
1981 O cadro Guernica (de Pablo Picasso) volve a España procedente do Museo de Arte Moderna de Nova York xunto aos 23 bosquexos que o completan.
2008 En Xenebra (Suíza), o acelerador de partículas LHC do CERN, comeza a funcionar con éxito tras facer circular polo acelerador un feixe de mil millóns de protóns en pouco máis de 50 minutos.
FONTE: hoyenlahistoria.com Imaxes: craftyimaginations.co.uk, lasexta.com e agenciasinc.es