SOLUCIÓN ENCRUCILLADO CLXXXIII
VERTICAIS: 1. CAMPA 3. REO 4. TEIXUGO 8. SOAREGO.
HORIZONTAIS: 2. FORESTA 5. MINSK 6. TEIXO 7. FLAXELO 9. PALADIO 10. ENVILECER.
#DígochoEu: Palabras coas 5 vogais
ENCRUCILLADO CLXXXIII
VERTICAIS: 1. Lousa plana de pedra con que se cobre unha sepultura 3. Peixe da familia dos salmónidos de ata oitenta centímetros e cor prateada ou castaña con pintas negras, que nace nos ríos de augas claras e frescas, onde vive os primeiros anos, logo baixa ao mar e torna ao río onde naceu para desovare de nome científico Salmo trutta trutta 4. Mamífero carniceiro da familia dos mustélidos de pelo longo e espeso, agrisado no lombo, negro nas patas e no ventre, e abrancazado con dúas listas negras que van desde o fociño ata detrás das orellas, que vive en tobos profundos e ten costumes nocturnos, sendo o seu nome científico Meles meles 8. Peza de pedra ou doutro material colocada na parte inferior do oco dunha porta.
HORIZONTAIS: 2. Grande extensión de terreo, poboada de maneira natural por unha mesta vexetación arbórea 5. Capital da República de Belarús 6. Árbore conífera da familia das taxáceas de ata quince metros de altura, con pólas moi mestas que nacen desde a base do tronco, follas aciculadas e coriáceas, froitos en forma de bagas vermellas e de nome científico Taxus baccata 7. Filamento que ao contraerse e estirarse ou ao oscilar rapidamente lles serve a certos organismos unicelulares e células para moverse 9. Elemento químico metálico de transición, de cor branca prateada, dúctil, maleable e resistente á corrosión, con símbolo Pd 10. Facer vil e desprezable unha persoa.
CINE: O CATIVO
Esta fin de semana chega aso cines o último traballo de Alejando Amenábar: O cativo, onde o Amenábar bota a voar a súa imaxinación para relatar un episodio tan determinante na vida de Cervantes, como foi o tempo que o escritor pasou no cárcere de Alxer. Esta é a súa ficha técnica:
Título orixinal: El cautivo
Ano:2025
Duración: 133 min.
País: España
Xénero: Drama. Cine histórico.
Dirección: Alejandro Amenábar
Produción: Fernando Bovaira, Alejandro Amenábar. Coprodución España-Italia; Mod Producións, Himenóptero, Misent Producións, Propaganda Italia, RTVE, Rai Fiction
Distribución: Buenavistacine
Guión: Alejandro Amenábar. Biografía sobre: Miguel de Cervantes. Historia: Alejandro Amenábar, Alejandro Hernández
Música: Alejandro Amenábar
Fotografía: Alex Catalán
Vestiario: Nicoletta Taranta
Reparto: Julio Peña, Alessandro Borghi, Miguel Rellán, Fernando Tejero, José Manuel Poga, Luis Callejo, Albert Salazar, César Saranchu, Luna Berroa…
Sinopse: Ano 1575. O novo soldado Miguel de Cervantes é capturado en alta mar por corsarios árabes e levado a Alxer como refén. Consciente de que alí lle espera unha cruel morte se a súa familia non paga pronto o seu rescate, Miguel atopará refuxio na súa paixón por contar historias. Os seus fascinantes relatos devolven a esperanza aos seus compañeiros de prisión e acaban por chamar a atención de Hasán, o misterioso e temido Paxá de Alxer, co que comeza a desenvolver unha estraña afinidade. Mentres os conflitos medran entre os seus compañeiros, Miguel, levado polo seu inquebrantable optimismo, comezará a idear un arriscado plan de fuga.
Interesante xogo entre a realidade e a ficción!
ILLAS ESPAÑOLAS MENOS COÑECIDAS IV
Continúo coa serie adicada a esas illas españolas "menos coñecidas", pero que tamén teñen o seu encanto.
Se onte falamos das Illas Columbretes, hoxe tocalle o turno ao Illote de Sancti Petri.
4. Illote de Sancti Petri
O Illote de Sancti Petri está situado en San Fernando, na desembocadura do caño de Sancti Petri, fronte ás costas de Chiclana da Fronteira e ao sur de San Fernando (Cádiz)
O nome de Sancti Petri aplícase tamén á praia e ao antigo poboado almadrabeiro, situados fronte ao illote, localizados ambos en Chiclana de la Frontera. Ata 2002, o illote e o castelo pertenceu ao Ministerio de Defensa que o desafectó de uso militar para cedelo ao Ministerio de Medio Ambiente.
Na antigüidade, o illote formaba parte da illa principal do arquipélago gaditano e, sobre el, levantábase o Templo de Hércules Gaditano. Hoxe en día, sobre o illote consérvanse as ruínas do Castelo de Sancti Petri, construído a finais do século XVI e reconstruído no século XVII e XVIII. Ao longo da súa historia sufriu repetidos ataques de piratas e as súas pedras foron reutilizadas para obras de fortificacións noutros puntos. Durante a guerra da independencia española o castelo foi duramente bombardeado de 1810 a 1812 e tamén posteriormente en 1823 durante a intervención militar dos Cen Mil Fillos de San Luís. Unha das súas torres foi reconvertida no faro de Sancti Petri.
FONTE: gl.wikipedia.org Imaxes: patrimoniolaisla.com e gl.wikipedia.org
Continuará...
#DígochoEu: Diferenciar segredo e secreto?
Como? Que aínda non sabes diferenciar entre ‘segredo’ e ‘secreto’? Pois Atentos!
#DígochoEu
ILLAS ESPAÑOLAS MENOS COÑECIDAS III
Continúo coa serie adicada a esas illas españolas "menos coñecidas", pero que tamén teñen o seu encanto.
Se onte falamos das Illas Chafarinas, hoxe tocalle o turno as illas Columbretes.
3. Illas Columbretes
As illas Columbretes son un conxunto de catro grupos de illas volcánicas que sumadas posúen 0,19 km², situadas a 30 millas (48,2 km) ao leste do Cabo de Oropesa, integradas no termo municipal de Castelló de la Plana, na provincia de Castelló.
Os grupos de illas son: a Illa Grossa, A Ferrera, A Foradada e O Carallot. Ademais, existen no arquipélago numerosos escollos e baixos.
Na actualidade o arquipélago é parte dun parque natural que acolle algunhas especies en perigo de extinción, como o falcón de Eleonor e a gaivota de Audouin (ou gaivota corsa) e os seus fondos son unha Reserva de Pesca de grande importancia que contribúe á rexeneración de numerosas especies pesqueiras da zona, como a lagosta.
FONTE: gl.wikipedia.org Imxes: gl.wikipedia.org e mapa.gob.es
Continurá...
Microbios marcianos?: Un estudo reforza a teoría de posible vida pasada en Marte
Fai agora xusto un ano, a NASA revelou o achado dunha intrigante rocha cos signos máis prometedores descubertos ata a data de posible vida antiga en Marte. Non se trataban, claro, de pegadas de dinosauro ou fósiles de animais xigantes como atopamos na Terra; eran sutís pegadas do que podería ser a colonización daquela pedra de microbios que viviron alí hai miles de millóns de anos, cando o Planeta Vermello non era o actual deserto xeado que hoxe coñecemos, senón un mundo polo que a auga discorría por milleiros sobre a súa superficie.
Aquel descubrimento feito polo rover Perseverance no cráter Jezero era unha porta aberta a confirmar o que moitos expertos cren que é case seguro: que houbo vida, polo menos en forma de microorganismos, no noso veciño. Agora, un estudo publicado en Nature vén apontoar aquela teoría, sinalando que os estudos posteriores son compatibles con procesos biolóxicos antigos.
Achada en xullo de 2024, as primeiras análises realizadas ’in situ’ polos instrumentos do Perseverance atoparon diminutos nódulos azuis e verdosos incrustados en rochas de hai miles de millóns de anos. Estas marcas, bautizadas como sementes de mapoula e manchas de leopardo, conteñen minerais de fósforo e xofre ligados ao ferro, concretamente vivianita e greigita, substancias que no noso planeta adoitan formarse en ambientes acuáticos a baixas temperaturas. E, en moitos casos, con axuda de microbios.
“É a rocha máis desconcertante, complexa e potencialmente importante que Perseverance investigou ata o de agora”, sinalou hai un ano Ken Farley, científico do proxecto Perseverance de Caltech en Pasadena. “Por unha banda, temos a nosa primeira detección convincente de material orgánico, manchas de cores distintivas que indican reaccións químicas que a vida microbiana podería usar como fonte de enerxía e evidencia clara de que a auga, necesaria para a vida, algunha vez pasou a través da rocha. Por outro, non puidemos determinar exactamente como se formou a rocha e en que medida as rochas próximas poden quentar a rocha e contribuír a estas características”, admite.
O achado produciuse na formación Bright Angel, no val Neretva, no bordo occidental do cráter Jezero. Alí, Perseverance perforou e analizou lutitas (rochas sedimentarias de gran fino) que revelaron unha sorprendente combinación: compostos orgánicos e minerais reducidos aparecían xuntos, mentres que as zonas máis oxidadas estaban practicamente desprovistas de materia orgánica.
“É unha relación inversa moi clara: onde hai máis vivianita e greigita, hai máis compostos orgánicos e menos oxidación da rocha”.
O equipo expón dúas hipótese; por unha banda, que estas transformacións désense de forma puramente química, con moléculas orgánicas actuando como axentes redutores nun ambiente acuoso (é dicir, sen intervención de ningún ser vivo, como si ocorre na Terra); ou que existisen microorganismos capaces de ’respirar’ ferro ou sulfato, como ocorre en lagos e sedimentos do noso planeta, deixando tras de si minerais que hoxe se consideran potenciais biofirmas (sinais de vida).
De momento, este estudo non resolve a pregunta de se houbo vida en Marte. O que si demostra é que no planeta vermello desenvolveuse hai miles de millóns de anos unha química complexa e variada, con auga, minerais e compostos orgánicos interactuando durante longos períodos.
A comunidade científica sinala que non se poderá saber moito máis sobre esta inquietante rocha coas ferramentas que posúe Perseverance: todo o que se podía analizar, xa se fixo. Con todo, este rover foi ideado tamén para tomar mostras do terreo marciano, algo que tamén fixo neste caso.
A idea, polo menos ao principio, é que todos os tubos colleitados polo Perseverance fosen recuperados e traídos á Terra para ser analizados nos nosos laboratorios grazas á misión Mars Sample Return, unha colaboración da NASA coa Axencia Espacial Europea (ESA) prevista para lanzarse a finais desta época. Con todo, o proxecto quedou en dúbida xa coa anterior administración, que explicou que o seu orzamento disparouse ata os 11.000 millóns de dólares (uns 10.140 millóns de euros) e que se necesitaba reformular por completo para abaratar custos e, á vez, que a data de lanzamento non se atrasase ata a próxima década.
O actual Goberno, con Donald Trump á cabeza, xa se mostrou partidario de eliminar a misión e centrarse no obxectivo de levar directamente humanos sobre a superficie marciana. Con todo, a misión aínda está no aire. E as prometedoras mostras en Marte.
FONTE: Patricia Biosca/abc.es/ciencia