Blogia
vgomez

A ORIXE DAS PALABRAS

A ORIXE DAS PALABRAS: IRSE POLOS CERROS DE ÚBEDA

A moitos, seguro que vos soa esta expresión: “irse polos cerros de Úbeda” ou en imperativo “non te vaias polos cerros de Úbeda”.

Tal é a difusión deste devandito que aparece no Quixote de Miguel de Cervantes, cando o seu protagonista dille ao seu escudeiro Sancho: Iso se Sancho, encaixa, ensarta e enfía refráns, soltando unha ladaíña deles, como ‘Polos Cerros de Úbeda’. Ademais, tamén se utiliza en Latinoamérica, con variacións como “tirar polos cerros de Úbeda”, “Andar polos cerros de Úbeda” ou “irse polas nubes de Úbeda”.

Basicamente significa irse polas ramas, divagar ou afastarse do tema principal dunha conversación. Esta coloquial expresión estendida internacionalmente ten á súa vez unha curiosa lenda ao redor da súa orixe.

Durante a reconquista da cidade por parte dos cristiáns baixo o reinado de Fernando III (o Santo) no ano 1.234, un importante capitán chamado Álvar Fáñez, pouco antes de empezar a loita, o rei ordenoulle vixiar o flanco sur da cidade e evitar que os asediados recibisen reforzos. Tras esa orde, desapareceu sen que ninguén soubese onde estaba. Tras a contenda, Úbeda é reconquistada e Álvar Fáñez, ao que se daba por morto, aparece. Cando o rei pregúntalle onde estivera, leste responde: “Perdinme por aqueles cerros” (mentres sinalaba ao horizonte).

Desde entón, entre a corte permaneceu esa frase, sendo usada para expresar covardía. O que a día de hoxe non pode asegurarse é que Álvar Fañez realmente perdésese ou fuxise da batalla por covardía. Cóntase que o que sucedeu é que foi a atoparse cunha moza morisca nos arredores da cidade para profesar o seu amor por aqueles cerros.

FONTE: artificis.com        Imaxe: franciscosuarezsalguero.es

A ORIXE DAS PALABRAS: BOTAR UN PO

A expresión botar un po, como forma vulgar para referirse ao acto sexual, é un modismo amplamente utilizado e cuxo orixe ten dividido aos propios expertos en etimoloxía, aínda que a maioría (entre eles Pancracio Celdrán no seu libro ‘Falar con corrección’) apostan a que procede do costume, amplamente estendida nos séculos XVIII e XIX, de consumir entre as clases burguesas e aristocráticas o po de tabaco coñecido como ‘rapei’.

Este po de tabaco era aspirado por vía nasal, polo que adoitaba provocar molestos esbirros e para iso, os cabaleiros que o consumían nas festas e reunións de sociedade, retirábanse a outra estancia coa intención de ‘botarse uns pos ao nariz’.

Co tempo, esa escusa para ausentarse da reunión comezou a utilizarse tamén para poder ter fugaces e apaixonados encontros sexuais coa amante de quenda, quen esperaba ao fogoso cabaleiro noutra sala.

Por iso é polo que, ao converterse nunha práctica común, acabásese aplicándose o termo ‘ir botar un po’ ao acto sexual e iso propiciou que cando devanditos cabaleiros, nun deses encontros fugaces, estaba copulando coa súa amada e alguén da reunión preguntaba polo seu paradoiro sempre había alguén que respondía que se ausentou para ‘ir botar un po’.

FONTE: Alfredo López/blogs.20minutos.es

A ORIXE DAS PALABRAS: POÑER OS CORNOS