SOPA DE LETRAS CLXXX
GROENLANDIA BORNEO MADAGASCAR
SUMATRA HONSHU CELEBRES
TERRANOVA LUZÓN ISLANDIA
MINDANAO CUBA TIMOR
SICILIA XAVA CERDEÑA
DESMONTANDO OS MITOS MÁIS PERSISTENTES SOBRE ANIMAIS (VIII)
Continúo coa serie adicada algúns dos mitos máis persistentes sobre animais e enfrontámolos coa evidencia científica. Porque entender o mundo animal tamén implica desaprender o que criamos saber.
Mito 8: Os lémmings morren en masa cada poucos anos
Este é un mito tan popular que xerou mesmo un videoxogo baseado nel (entretenidísimo, por certo). O lémming é un pequeno roedor que vive nas zonas árticas de Eurasia e do continente americano, cunhas poboacións que tenden a medrar exageradamente cada poucos anos.
Segundo o mito, cando isto sucede, unha gran masa destes animais dirixiríanse disciplinadamente aos cantís e desde eles saltarían ao mar ou aos ríos, nun acto colectivo que actuaría como sistema de autorregulación do aumento de individuos da especie. Un caso verdadeiramente único… se fose verdade.
Pero non o é e a mentira ten un responsable clarísimo: Walt Disney. A historia da inmolación animal apareceu por primeira vez no seu documental de 1958 O inferno branco, no que centos de lémmings parecen lanzarse ao mar desde un cantil. Con todo, está confirmado que é unha secuencia manipulada e que se rodou cun puñado de lemmings obtidos para a ocasión e empuxados discretamente cara ao mar polos propios cineastas. Que nas décadas subseguintes non se conseguiron máis imaxes deste suposto suicidio non fai senón confirmar a falsidade da historia.
Si se sabe que, cando o seu número excede un certo límite, os lémmings desprázanse en migracións masivas buscando zonas onde haxa alimento. Ao penetrarse por terreos descoñecidos, unha porcentaxe apreciable queda, sen querer, polo camiño.
Continuará!
FONTE: Vicente Fernández de Bobadilla/muyinteresante.com Imaxe: es.wikipedia.org
#DígochoEu: Non digas que isto é o colmo!
Colmo é correcto en galego, pero para queixarte debes usar outras formas!
#DígochoEu
O CEO DO MES:AGOSTO 2025
Evento astronómico das Perseidas ou Bágoas de San Lourenzo / nuevatribuna.es
1 de agosto: Cuarto Crecente
9 de agosto: Lúa Chea
16 de agosto: Cuarto Minguante
23 de Agosto: Lúa Nova
31 de agosto: Cuarto Crecente
Chuvia de meteoros: Perseidas: do 17 de xullo ao 24 de agosto con máximo na noite do 12 ao 13. O corpo proxenitor é o cometa 109P/Swift-Tuttle e o seu radiante a constelación de Perseo. Nesa noite, a Lúa, en fase Chea do 83,0%, xogará á contra engadindo luz, reducindo o número de estrela visibles.
A ORIXE DAS PALABRAS: TIRAR A TOALLA
O significado da expresión “Tirar a toalla” é renderse ou abandonar un esforzo.
A orixe desta expresión provén do boxeo, un deporte que popularizouse a finais do século XIX e principios do XX. Nos combates, se un adestrador consideraba que o seu púxil non podía continuar, lanzaba unha toalla ao ring como sinal de rendición para evitar danos maiores ao seu loitador. Este xesto, visual e simbólico, transcendeu o ámbito deportivo e comezou a utilizarse noutros contextos, aplicándose a calquera situación na que alguén decide desistir.
A súa incorporación á linguaxe cotiá consolidouse na primeira metade do século XX, especialmente a través da prensa deportiva e as narracións de eventos de boxeo, o que permitiu que se estendera rapidamente a nivel popular.
FONTE: Luis Astor/mentoor.es/blog Imexe: empodera.cl
Un réptil que viviu hai 247 millóns de anos tiña algo parecido a plumas
Reconstrución artística de Mirasaura, que significa “réptil marabilloso” en latín / Tobias Wilhelm/Museo Estatal de Historia Natural de Stuttgart
Un novo estudo paleontolóxico desafía as nocións sobre a evolución dos réptiles e as súas coberturas corporais. Publicado na revista Nature, o descubrimento dun antigo réptil triásico con apéndices cutáneos complexos e similares a plumas cuestiona décadas de suposicións sobre a orixe destas estruturas biolóxicas.
A criatura en cuestión, Mirasaura grauvogeli, foi descrita por un equipo internacional de paleontólogos encabezado polos doutores Stephan Spiekman e Rainer Schoch do Museo Estatal de Historia Natural de Stuttgart, Alemaña. A súa singularidade non reside só no seu aspecto xeral (unha mestura entre ave e lagarto con hábitos arborícolas), senón na presenza dunha crista dorsal composta por apéndices cutáneos nunca antes observados en réptiles do seu tipo.
Ata o de agora, considerábase que as estruturas dérmicas complexas, como as plumas en aves ou o pelo en mamíferos, eran características exclusivas de certas liñaxes evolucionadas, xurdidos millóns de anos despois. Con todo, Mirasaura, que viviu no Triásico medio, demostra que estas formas corporais poden aparecer moito antes e en liñaxes independentes, o que suxire unha evolución converxente de funcións similares en organismos moi distintos.
a, O holotipo SMNS 97278, preservando o cranio, esqueleto postcraneal parcial e crista. b, Cranio de SMNS 97278 baixo luz ultravioleta (UV). c, Reconstrución do cranio de SMNS 97278 baseada na tomografía microcomputarizada con radiación de sincrotrón (en espello). d, SMNS 97280, crista illada en gran parte completa. e, SMNS 97286, dous apéndices tegumentarios superpostos que preservan rugosidades distintivas. f, SMNS 97281, apéndices tegumentarios asociados. g, SMNS 97279, preservando un cranio parcial e impresións dunha crista e un esqueleto postcraneal en gran parte completo baixo luz UV. h, Debuxo esquelético de Mirasaura, baseado na reconstrución do cranio de SMNS 97278, a anatomía postcraneal de SMNS 97279 e as cristas de SMNS 97278, SMNS 97281 e SMNS 97280.
A crista de Mirasaura está formada por apéndices superpostos, cada un cun contorno estreito e unha crista central lonxitudinal que lembra vagamente ás plumas, aínda que sen as ramificacións chamadas barbas que caracterizan ás plumas verdadeiras. A análise morfolóxica suxire que estas estruturas representan un desenvolvemento independente, o que amplía as posibilidades evolutivas deste tipo de coberturas cutáneas.
Os estudos de bioloxía do desenvolvemento apoian esta idea. Segundo as investigacións xenéticas, os mecanismos que permiten o crecemento de estruturas complexas na pel poderían orixinarse xa no Carbonífero, hai máis de 300 millóns de anos. Mirasaura sería, ata o de agora, a primeira proba directa de que estes mecanismos manifestáronse tamén en réptiles moi temperáns, non relacionados con aves nin dinosauros.
FONTE: Diego Tudares/mundiario.com
DESMONTANDO OS MITOS MÁIS PERSISTENTES SOBRE ANIMAIS (VII)
Continúo coa serie adicada algúns dos mitos máis persistentes sobre animais e enfrontámolos coa evidencia científica. Porque entender o mundo animal tamén implica desaprender o que criamos saber.
Os cisnes non cantan ao morrer: o seu canto final é un invento poético / Pixabay
Mito 7: Os cisnes cantan antes de morrer
Como dicían Les Luthiers: “Por suposto, non van cantar despois!”. Bromas aparte, esta crenza deu lugar á expresión canto do cisne para describir ao último xesto (mesmo, a última xesta) ou actuación de persoas, xeralmente do mundo artístico, nos últimos momentos da súa vida.
A súa orixe atópase nos hábitos do cisne común (Cygnus olor), que é o menos propenso a emitir sons de todas as variantes da especie, ata o punto de que en Inglaterra coñéceselle como cisne mudo. Así naceu a lenda que di que esta ave permanece silenciosa durante toda a vida, salvo nos últimos momentos, nos que emite un único e esplendoroso canto.
Pero é todo falso. A guía de campo das aves de España e de Europa (coñecida entre os ornitólogos como a Peterson), verdadeira biblia do sector, establece que o cisne común “non é mudo, pero non emite o típico reclamo trompeteante, limitándose a bucinar, rezongar ou sisear en contadas ocasións”. E se mantén esta política de discreción sonora ao longo de toda a súa vida, non hai motivos para crer que vaia a rompela precisamente nos últimos momentos da súa vida.
Continuará!
FONTE: Vicente Fernández de Bobadilla/muyinteresante.com
As cartas de amor de Luigi
O mito da media laranxa, as relacións tóxicas ou a síndrome de Wendy e Peter pan. Son algúns dos temas que aborda o psicólogo Luis Muiño para “deixar de romantizar” o amor romántico: “O amor romántico é como un feitizo. Engánanos cunha visión idealizada do outro”. E engade: “Cando o feitizo rompe, a miúdo descubrimos que a nosa parella é alguén diferente ao que criamos ver”. Segundo afirma, o 90% das persoas que acoden a terapia, fano por mor do amor. Ou, matiza, "por mor dunha visión distorsionada do que é o amor”. Muiño anímanos a renovar a maneira en que concibimos a parella e avoga por aprender a construír amores que non estean baseados na idealización e na posesión, senón en "un amor máis libre e máis san: un amor posromántico”, conclúe.
Luis Muiño é un psicoterapeuta e divulgador español dedicado a promover a saúde mental e o benestar emocional. O seu traballo combina a divulgación científica con accións de impacto social. As súas ideas caracterízanse polo seu pragmatismo, profundo coñecemento das condutas humanas e unha forma orixinal de comunicar, calidades polas que obtivo o premio de xornalismo do Colexio Oficial de Psicólogos de Madrid. Ao longo da súa carreira, colaborou en diversos programas, como ‘O factor humano’ en Radio Nacional de España, e escribiu en publicacións como ‘Muy Interesante’, ‘El País’ e ‘La Vangardia’. Ademais, é autor de varios libros, entre os que destacan ‘A trampa do amor’ e ‘Entende a túa mente’, este último inspirado no seu popular podcast do mesmo nome, un dos máis buscados en español.