Blogia

vgomez

CANTO SABES SOBRE OS PEIXES? XIV

Continúo co a serei adicada aos peixes, eses animais vertebrados primariamente acuáticos, xeralmente ectotérmicos (regulan a súa temperatura para partir do medio ambiente) e con respiración por branquias. Adoitan estar recubertos por escamas, e están dotados de aletas, que permiten o seu movemento continuo nos medios acuáticos, e branquias, coas que captan o osíxeno disolto na auga.

A contestación correcta á pregunta de onte é Catódromos. Viven en auga doce e aparéanse en auga salgada. (En grego, cata significa abaixo). O peixe máis notable dentro dos catádromos é a anguía de auga doce, cuxas larvas flotan á deriva no océano aberto ás veces por meses ou anos, antes de viaxar miles de quilómetros aos seus regatos orixinarios, onde se desenvolven ata alcanzar o seu estado adulto, para regresar ao océano a desovar.

E imos coa pregunta de hoxe!

14. A maior parte dos peixes teñen escamas, pero non son iguais. Relaciona o peixe co tipo de escama…

a. Escamas plocoides                 1. Salmón

b. Escamas ganoides                  2. Sardiña

c. Escamas cicloides                   3. Esturión

d. Escamas ctenoides                 4. Quenlla

Mañá a solución e una nova proposta!

FONTE: es.wikipedia.org    Imaxes: es.wikipedia.org e researchgate.net

#DígochoEu: Quedas de súpeto sen cobertura? A ver se andan facendo das súas os #cibercarrachos!

Quedas de súpeto sen cobertura? Atención á explicación de Esther, pois os #cibercarrachos 😈 poden estar detrás!

#DígochoEu

Un experimento descifra o verdadeiro motivo polo que Marte é de cor vermella

Imaxe composta con centos de fotografías da sonda orbital Viking / NASA

Un estudo do po de Marte, que combina datos de misións espaciais e réplicas de mostras en laboratorio, suxire que oxidouse cando a auga líquida estaba estendida. “Marte segue sendo o Planeta Vermello. É só que a nosa comprensión de por que Marte é vermello cambiou”, explica Adomas Valantinas, autor principal dun estudo recollido este martes na revista Nature Communications e dirixido por investigadores da Universidade estadounidense de Brown e a Universidade de Berna (Suíza).

Estabamos a tratar de crear unha réplica do po marciano no laboratorio utilizando diferentes tipos de óxido de ferro. Descubrimos que a ferrihidrita mesturada con basalto, unha rocha volcánica, axústase mellor aos minerais observados polas naves espaciais en Marte”, explica nun comunicado Valantinas, posdoctorado na Universidade Brown.

A ferrihidrita é un mineral de óxido de ferro que se forma en ambientes ricos en auga. Na Terra, adoita asociarse a procesos como a meteorización de rochas volcánicas e cinzas. Aínda que había científicos que sospeitaban que a ferrihidrita era a razón da cor vermella de Marte, a teoría non puidera avanzar ata o de agora que os investigadores lograron fabricar po marciano no laboratorio imitando os datos de observación do Mars Reconnaissance Orbiter da NASA, xunto coas medicións en terra dos exploradores Curiosity, Pathfinder e Opportunity.

Grazas á frota de naves espaciais que estudaron o planeta durante as últimas décadas, sábese que a cor vermella de Marte débese aos minerais de ferro oxidados no po. É dicir, o ferro ligado ás rochas reaccionou nalgún momento coa auga líquida, ou a auga e o osíxeno do aire, de forma similar a como se forma o óxido na Terra. Durante miles de millóns de anos, este material oxidado (óxido de ferro) descompúxose en po e estendeuse por todo o planeta polos ventos, un proceso que continúa na actualidade. Pero a química exacta do óxido marciano foi intensamente debatida porque a súa formación é unha xanela ás condicións ambientais do planeta nese momento. E estreitamente vinculada a iso está a cuestión de se Marte algunha vez foi habitable.

O achado indicaría que Marte foi, no pasado, máis húmido e potencialmente máis habitable do que se cría, xa que, a diferenza da hematites, que adoita formarse en condicións máis cálidas e secas, a ferrihidrita fórmase en presenza de auga fría. Os investigadores cren que Marte puido ter unha contorna capaz de albergar auga líquida, un ingrediente esencial para a vida, e posteriormente, pasou dunha contorna húmida a un seco hai miles de millóns de anos.

Os científicos crearon a réplica do po marciano utilizando unha máquina trituradora avanzada para lograr o tamaño de gran de po realista equivalente a 1/100 dun cabelo humano. Logo analizaron as súas mostras utilizando as mesmas técnicas que as naves espaciais en órbita para facer unha comparación directa, e finalmente identificaron que a ferrihidrita era a que mellor se correspondía. “Este estudo é o resultado dos conxuntos de datos complementarios da frota de misións internacionais que exploran Marte desde a órbita e a nivel do chan”, di Colin Wilson, científico do proxecto TGO e Mars Express da ESA.

Outros estudos tamén suxeriron que a ferrihidrita podería estar presente no po marciano, pero Valantinas e o resto do equipo proporcionaron a primeira proba completa a través da combinación de datos de misións espaciais e novos experimentos de laboratorio.

FONTE: elpais.com/ciencia

CANTO SABES SOBRE OS PEIXES? XIII

Continúo co a serei adicada aos peixes, eses animais vertebrados primariamente acuáticos, xeralmente ectotérmicos (regulan a súa temperatura para partir do medio ambiente) e con respiración por branquias. Adoitan estar recubertos por escamas, e están dotados de aletas, que permiten o seu movemento continuo nos medios acuáticos, e branquias, coas que captan o osíxeno disolto na auga.

A contestación correcta á pregunta de onte é Non. A vexiga natatoria é un órgano de flotación, unha bolsa de paredes flexibles chea de gas e atópase no celoma, xusto baixo a columna vertebral. A vexiga natatoria controla a flotabilidad neutral do peixe na auga, sen a necesidade dun esforzo muscular. A maioría dos peixes óseos posúen unha vexiga natatoria, con todo, existen excepcións como algúns peixes bentónicos que non se beneficiarían dunha flotabilidad neutral. Os condríctios (peixes cartilaxinosos) como as quenllas ou raias, non posúen vexiga natatoria.

E imos coa pregunta de hoxe!

13. Xa sabemos que hai peixes de auga doce e de auga salgada, pero hainos que que viven principalmente na auga salgada pero que aparénase na auga doce, son os denominados Anádromos, como o salmón. Como se chaman os que viven na doce e aparénse na auga salgada?

- Catódromos

- Potamódromos

- Oceadrónomos

Mañá a solución e una nova proposta!

FONTE: es.wikipedia.org    Imaxes: es.wikipedia.org  epescadoacasa.com

SABÍAS QUE...Por que o polo norte magnético non coincide co polo norte xeográfico?

Unha aurora boreal fórmase cando un escintileo solar resulta atraído polo campo magnético terrestre cara ao Polo norte / BARCROFT MEDIA (GATTY)

A razón é que o polo norte xeográfico é un punto fixo e o punto norte magnético é un punto que se despraza co tempo. Isto é así porque o polo norte xeográfico é a posición na que coinciden todos os meridianos e o eixo de rotación terrestre. Trátase dun punto físico que podemos fixar nun mapa. Con todo, o polo norte magnético é o punto por onde entran as liñas do campo magnético terrestre e ese non está sempre no mesmo sitio. Na actualidade atópase a entre 1.600 e 1.800 quilómetros do polo xeográfico.

Como sabes, a Terra está en continua rotación e o causante do campo magnético terrestre é o núcleo do planeta. Este núcleo ten dous partes, unha sólida, aínda que con temperaturas extremas de máis de 5.000 graos, e que é a parte interna, e outra parte, externa, que está composta por metal fundido que vira ao redor do núcleo interno sólido. Estes xiros provocan unha serie de correntes eléctricas. Como o paso dunha corrente eléctrica xera un campo magnético, o que fai este núcleo coas súas correntes eléctricas continuas é facer da Terra nunha pura dinamo.

O campo magnético terrestre flúe saíndo polo polo sur xeográfico e entrando polo polo norte xeográfico. Isto é o que fai que funcionen os compases. Sabemos que apuntan ao norte xeográfico, pero isto é porque realmente están a apuntar ao polo sur magnético, xa que están investidos. O norte xeográfico coincide co sur magnético e o norte magnético co sur xeográfico

Pero como che dicía ao comezo, o campo magnético terrestre cambia. Ao longo do últimos cinco millóns de anos parece ser que se investiu unhas vinte veces. A última foi hai aproximadamente 700.000 anos, aínda que durante un tempo pensouse que ese investimento ocorría cada 200.000-300.000 anos. O que non sabemos é por que se producen eses investimentos que están perfectamente probadas grazas á análise das rochas ferromagnéticas, que son como un libro no que podemos ler onde estiveron os polos magnéticos no pasado. Ademais de saber que hai 700.000 anos investiuse o polo magnético da Terra, sabemos que tamén varía a localización exacta dos polos magnéticos. De feito, agora o polo sur magnético está aproximadamente por Canadá, pero está a derivar cara a Siberia.

Que exista ese campo magnético do que che falo é moi bo para nós porque nos protexe da avalancha de partículas que chegan do exterior, xa que funciona como unha especie de escudo que para a radiación exterior. Como esas partículas veñen cargadas con carga eléctrica, son desviadas polo campo magnético da Terra e fíxanse a el. E, por exemplo, o choque desas partículas co campo magnético é o que provoca as auroras boreais.

O lóxico é que volva investirse, pero non sabemos cando e nin sequera se ocorrerá. Pero si é moi importante estar sempre pendentes do campo magnético porque agora toda a navegación espacial baséase precisamente nel. Se non é así, se non contamos con información continua e exacta da localización dos polos magnéticos e ocorre un erro nesa localización, ese erro pode magnificarse nas tecnoloxías de localización das que che falo e que son imprescindibles para o transporte.

FONTE: Mercedes Feriche Fernández-Castanys/elpais.com/ciencia

#DígochoEu: Non digas *mayordomo

En galego non temos *mayordomo! Entón se algunha vez tédelo, como se diría correctamente?

#DígochoEu

CANTO SABES SOBRE OS PEIXES? XII

Continúo co a serei adicada aos peixes, eses animais vertebrados primariamente acuáticos, xeralmente ectotérmicos (regulan a súa temperatura para partir do medio ambiente) e con respiración por branquias. Adoitan estar recubertos por escamas, e están dotados de aletas, que permiten o seu movemento continuo nos medios acuáticos, e branquias, coas que captan o osíxeno disolto na auga.

A contestación correcta á pregunta de onte é Tiburón balea. Rhincodon typus, é unha especie de peixe cartilaxinoso elasmobranquio da orde dos orectolobiformes, único membro da familia dos rincodóntidos (Rhincodontidae) e do xénero Rhincodon. É o peixe máis grande do mundo, que pode excepcionalmente alcanzar os 20 m de longo e un peso de 34 t. Porén, o tamaño dos espécimes observados está en xeral comprendido entre os 4 e os 14 m de lonxitude. Masivo, desprázase lentamente por augas cálidas e temperadas de todos os mares abertos e océanos. Desprovisto de agresividade, este tiburón é totalmente inofensivo para o home; a semellanza da balea azul, o seu equivalente entre os mamíferos da megafauna mariña, este xigante dos mares aliméntase principalmente de plancto, é dicir, de algas e animais microscópicos que absorbe pola súa ancha boca. Estímase que pode vivir entre 100 e 150 anos, aínda que o máis vello espécime recollido tiña ao redor de 70 anos de idade. Estímase que habita na Terra desde o paleoceno, hai sesenta millóns de anos.

E imos coa pregunta de hoxe!

12. A vexiga natatoria controla a flotabilidade mediante un complexo sistema de intercambio gasoso co sangue, e permite ao peixe ascender ou descender na auga sen necesidade de utilizar a musculatura, é dicir, con pouco gasto enerxético. Todos os peixes teñén vexiga natatoria?

- Si

- Non

Mañá a solución e una nova proposta!

FONTE e Imaxes: es.wikipedia.org

A historia de Benxamina ou o amor fosilizado

Licenciado en Bioloxía Evolutiva e Antropoloxía, cunha incansable curiosidade por desentrañar as orixes do ser humano, o paleontólogo Ignacio Martínez Mendizábal foi peza crave no descubrimento de fósiles que redefiniron a nosa comprensión das primeiras migracións e do comportamento do Homo antecessor. Catedrático de Antropoloxía Física na Universidade de Alcalá (Madrid), o seu nome está estreitamente vinculado aos achados nos xacementos de Atapuerca (Burgos), desde 1984.

Entre os seus descubrimentos destacan restos óseos que evidencian o desenvolvemento temperán do pensamento simbólico, a colaboración e a vida prehistórica en comunidade, que o levou a recibir xunto ao seu equipo o Premio Príncipe de Asturias de Investigación Científica e Técnica en 1997. O chamados "Cranio 4", "Cranio 5" e "Benxamina" foron algúns dos grandes fitos do seu traballo, que contribuíron a entender mellor aos nosos devanceiros. "Nunca pensei, na miña carreira como paleontólogo, que me ía a atopar o amor fosilizado, porque iso é o que é Benxamina, o amor fosilizado, que fala do mellor das persoas. Algo que cientificamente é moi interesante porque Darwin pensaba que o amor fora un dos motores da evolución humana", describe.

Martínez Mendizábal é autor de obras como O primate que quería voar, unha reflexión sobre a evolución humana narrada de maneira accesible e cativadora, e coautor dos libros A especie elixida e Amalur, en colaboración con Juan Luis Arsuaga, que ofrecen unha mirada divulgativa sobre a evolución e a relación do ser humano coa natureza.

O compromiso coa vocación científica do paleontólogo contribuíu non só ao avance do coñecemento antropolóxico, senón tamén a inspirar o interese pola ciencia nas novas xeracións, a quen aspira a deixar o seu exemplo como legado.