SOLUCIÓN SOPA DE LETRAS CLI
Pezas de roupa e complementos!
#DígochoEu: Ollo! O verbo 'testar' non é o que parece!
Coidado con este verbo!
#DígochoEu
NON CREO NA SORTE, UN É O PROPIO ARQUITECTO DA SÚA VIDA
“Sempre crin que todos podemos. Non importa quen es, de onde vés ou a túa condición social”. Para Quispe “o ceo non é o límite” e se isto non o é, tampouco o serán as túas circunstancias: “Se eu puiden, ti tamén podes”. Aracely Quispe é unha destacada enxeñeira aeroespacial da NASA que dedicou a súa vida para desafiar os límites da exploración espacial e contribuír ao avance da tecnoloxía aeroespacial.
Desde pequena mostrou un profundo interese pola ciencia e as estrelas, alimentando o seu soño de alcanzar o cosmos. Con gran dedicación e enxeño, Quispe levou a cabo un papel crucial en diversos proxectos espaciais, desde o deseño de satélites ata a planificación de misións interplanetarias. Destacando a súa contribución ao desenvolvemento do telescopio espacial James Webb, unha peza fundamental para a investigación astronómica avanzada.
Ademais do seu labor na NASA, Quispe dedica tempo a inspirar a futuras xeracións participando activamente en programas educativos e conferencias. A súa visión é a dun futuro no que a diversidade e a innovación impulsen os límites da exploración espacial. Un compromiso inquebrantable co avance científico e tecnolóxico para crear un mundo que una ceo e terra achandando o camiño a nova xeración de científicas que aspiran a alcanzar as estrelas.
SOPA DE LETRAS CLI
BISO GRAVATA FALDRIQUEIRA
CALZÓN CHALECO REFAIXO
PANO LUVAS CARPÍN
XERSEI FALDRA CHAPEU
MERGULLADOR ATOPA UN SUBMARINO NAS PROFUNDIDADES DO OCÉANO XI
Reunidos ao redor dos restos da historia, o equipo empezou a especular sobre o verdadeiro propósito do submarino.
"Estaban a rastrexar algo?", preguntouse un submarinista en voz alta. "Ou talvez transportaban algo de gran importancia?", engadiu outro.
A presenza da sala selada suxería que, fose o que fose o que estaban a facer, tiña un valor e un risco considerables.
Carter sentiu unha sensación de intriga e urxencia. O submarino non era só un pecio; era unha peza dun crebacabezas, un capítulo da historia á espera de ser reescrito.
De volta na superficie, o equipo estendeu os obxectos rescatados da sala selada. Os documentos e mapas colocáronse coidadosamente para que se secasen e revelasen máis detalles baixo as brillantes luces do laboratorio.
Cada obxecto foi meticulosamente fotografado e catalogado. Carter e os expertos revisaron cada peza, tratando de reconstruír o relato da última misión do submarino.
O estado de conservación destes obxectos ofrecía unha conexión tanxible co pasado, unha cápsula do tempo de segredos de guerra.
Continuará...
FONTE: justperfact.com
#DígochoEu: 'Arreconchegarse', outra palabra 'cuqui'
No noso idioma hai moitas palabras ’cuquis’. Hoxe tócalle a ’Arreconchegarse’.
#DígochoEu
MERGULLADOR ATOPA UN SUBMARINO NAS PROFUNDIDADES DO OCÉANO X
O océano era un gradente de azul, escurecéndose a medida que Carter guiaba ao equipo cara abaixo. Os manómetros marcaban o ritmo do descenso.
Baixo eles, a sombra do submarino emerxía da penumbra, un sentinela silencioso e inquietante das profundidades. Carter sentiu un calafrío a pesar do seu traxe; a visión do submarino era como unha porta a outro mundo.
Ao seu ao redor, as burbullas que saían do equipo eran o único son no inmenso silencio do océano.
Ao achegarse ao submarino, o equipo dividiuse nos grupos designados. O grupo de Carter, encargado de explorar o interior, achegouse á brecha do casco.
Manobrar a través da irregular abertura requiría precisión e precaución. As paredes de aceiro, outrora impenetrables, estaban agora distorsionadas e fráxiles, deformadas polo tempo e a presión.
Carter abriu o camiño, a súa luz atravesou a escuridade e revelou os restos esqueléticos do submarino. Cada movemento que facían era calculado, respectuoso coa forza do océano e a ominosa fraxilidade do pecio.
Unha vez dentro, os corredores do submarino presentaban un labirinto de sombras e decadencia. O feixe de luz da lanterna de Carter bailaba sobre os diales e a maquinaria, conxelados no tempo.
Había unha abafadora sensación de intrusión, coma se fosen as primeiras almas vivas que presenciaban esta tumba esquecida en décadas.
O silencio era opresivo, só roto polo son dos seus aparellos respiratorios. A atmosfera estaba cargada do peso da historia, e cada paso que daban era un paso cara ao descoñecido.
Canto máis penetraban, máis perigoso volvíase a viaxe. O metal corroído xemía baixo o seu contacto e os entullos cubrían os estreitos corredores.
Nun corredor, o repentino derrube dun mamparo bloqueoulles o paso, obrigándoos a atopar rapidamente un roteiro alternativo.
A adrenalina disparouse mentres navegaban polos estreitos espazos, conscientes de que cada movemento podía alterar o delicado equilibrio do leviatán en descomposición.
O submarino era un labirinto traizoeiro no que cada xiro expuña novos retos.
Continuará...
FONTE: justperfact.com
ADIVIÑA O CIENTÍFICO XVI (FIN)
Remato coa serie adicada aos científicos, que co seu celo, paixón, dedicación, traballo duro e esforzo axudoulles a descubrir algo novo sobre o mundo en que vivimos.
A contestación correcta á pregunta de onte, e última da serie, é Antonio Meucci. Antonio Santi Giuseppe Meucci, nado en Florencia o 13 de abril de 1808 e finado en Nova York o 18 de outubro de 1889, foi un inventor italiano, coñecido como o creador do teléfono.
En 1856 Meucci construíu un teléfono eletromagnético para conectar o seu escritorio co seu cuarto localizado no segundo andar, por causa do reumatismo da súa esposa. Pero, debido a dificultades financeiras, Meucci apenas conseguiu pagar a patente da súa invención. Acabou vendendo o prototipo do teléfono a Alexander Graham Bell, que en 1876 patentouno como invención súa. Meucci denunciouno, mais acabou falecendo durante o xuízo e o caso foi cerrado. Así, Bell foi considerado durante moitos anos como inventor do teléfono, mais o traballo de Meucci foi recoñecido postumamente o 11 de xuño de 2002 cando o Congreso dos Estados Unidos aprobou a resolución Nº. 269 na cal se recoñeceu que o inventor do teléfono foi, na realidade, Meucci e non Alexander Graham Bell.
E así remato esta serie, que seguro que terá continuidade, e que tratou de pór en valor aos científicos/as, que na súa vida soportaron penurias e duificultades.
Ata a próxima serie!
FONTE: Sarah Romero/muyinteresante.es e es.wikipedia.org Imaxes: es.wikipedia.org