Blogia

vgomez

A HORA EXACTA DA CRUCIFIXIÓN DE XESÚS, SEGUNDO A CIENCIA

Dous astrofísicos da Universidade británica de Oxford aseguran que resolveron un enigma milenario. Colin J. Humphreys e W. G. Waddington, chegaron á conclusión de que o fundador do cristianismo morreu moi probablemente o 3 de abril do ano 33, en venres, segundo informaran a maioría dos antigos escritores cristiáns. O estudo publicouse na prestixiosa revista científica Nature.

Os dous científicos basean a súa teoría nunha serie de feitos astronómicos, e na descrición do procurador Poncio Pilatos: "O Sol escureceuse, saíron estrellas no ceo, e por todas partes a xente acendeu as lámpadas", escribiu. "Pola noite, engadiu Poncio Pilato, a luz da Lúa era dun vermello sangue".

Para a súa investigación, partiron da premisa de que Xesús morreu o día antes de que dese comezo a festa anual da Pascua, que conmemora o éxodo dos xudeus de Exipto. A clave disto é A última cea, que era unha celebración da Pascua xudía.

Os dous expertos tiveron tamén en conta o feito de que esta festa, de oito días de duración, celébrase sempre coa Lúa chea de primavera, antes do equinoccio, durante o mes xudeu de Nisan, que no noso calendario moderno corresponde a marzo ou abril.

Con todos estes datos, os científicos consideran que a mellor explicación é que á noitiña do día da execución houbo en Xerusalén unha eclipse parcial de Luna. A proba deste fenómeno natural, segundo os científicos, está no informe redactado polo procurador romano Poncio Pilato para o emperador Tiberio.

O feito de que a parte oculta dunha Lúa en eclipse despide unha luz avermellada ocorre con frecuencia cando a Luna está baixa, preto do horizonte, ademais, os expertos afirman que a cor avermellada aumentou polas nubes de po da tormenta de area que tivo lugar nese momento, algo que se menciona en case todas as fontes históricas.

A partir de aquí, buscaron cando se produciu unha eclipse de lúa parcial que puidese verse desde Xerusalén entre os anos 26 e o 36. Calcularon, mediante complexos cálculos astronómicos, as datas de todas as lúas cheas e novas dos meses  pascuales de Nisan.

Poncio Pilato, segundo os científicos, referíase a unha eclipse moi específica, no cal só a terceira parte do disco lunar quedou na sombra da Terra. E isto ocorreu, exactamente, un día 3 de abril do ano 33, ás 18.20 horas. Nese momento, asomou sobre o horizonte de Xerusalén  a parte escurecida e avermellada da Lúa, que foi aumentando de tamaño e facéndose vermella.

FONTE: Luca landi/quo.eldiario.es/ciencia

#DígochoEu: Palabras coas 5 vogais

 

En galego temos bastantes palabras que teñen as cinco vogais. Velaquí unhas cantas!

#DígochoEu

XEROGLÍFICO XXIV

A solución do xeroglífico do día anterior é: MAZAPÁN.

MAZA + PAN

E imos coa proposta de hoxe!

Mañá a solución e un novo xeroglífico!

FONTE: Adaptación propia de  actiludis.com

XEROGLÍFICO XXIII

A solución do xeroglífico do día anterior é: PESCA.

(Moitas p) PES + (son da K) CA

E imos coa proposta de hoxe!

Mañá a solución e un novo xeroglífico!

FONTE: Adaptación propia de  actiludis.com

CINCO ANIMAIS ASOMBROSOS QUE CONSEGUEN MOVERSE POLO AIRE SEN ÁS (e V)

Remato coa serie adicada a cinco animais asombrosos que conseguen moverse polo aire sen ás e que desenvolveron estratexias evolutivas que lles permite planar longas distancias, e nalgúns casos, mesmo voar sen ás.

5. As  esquivas  luras voadoras


Esquema (arriba) e fotografías (abaixo) de luras (a) despegando, ( b) propulsándose, (c) planando e (d) amerizando / Muramatsu  et  al. 2013

As luras voadoras dá familia Ommastrephidae quizá  sexan os  animais capaces de voar máis fascinantes. Ata onde sabemos, as luras voadoras inician ou seu despegamento coas  súas aletas e cos  seus brazos  encartados,  adquirindo a forma dun foguete. Unha vez non aire, estenden as aletas e vos brazos, expandindo a membrana entre eles. Colócanos de tal modo que crean unha superficie de sustentación. Pero ou máis fascinante  é que  non  só planan,  senón que realmente voan empregando un sistema que ningún  outro animal  coñecido utiliza: a propulsión a chorro.

Na anatomía  dunha lura, como  na  do resto dous cefalópodos,  hai  unha  cavidade chamada manto, que pode encher de auga, cunha saída á exterior chamada sifón, por onde expulsar esa auga a presión. Mentres voan, as luras voadoras teñen certa capacidade de manobra, xa sexa cambiando de altura ou de dirección, dirixindo o chorro en distintas direccións a vontade.

Cando a auga do manto esgótase, comezan a planar. Mesmo nesta fase, pénsase que pode dirixir ou voo polo menos lateralmente, cambiando o ángulo dos seus brazos. Ao achegarse á superficie reprega as súas aletas e brazos, entrando coa mesma forma de foguete coa que emerxeu. A reentrada é  limpa, apenas provoca salpicaduras nin rebotes.

Estímase que, deste  xeito, as luras poden chegar a realizar voos de máis de 30 metros de distancia en apenas 3 segundos,  unha proeza digna de mención dado que falamos de animais cuxo corpo, sen contar os brazos, mide menos de 15 centímetros de lonxitude.

Fin!

FONTE: muyinteresante.es/naturaleza

#DígochoEu: Como se di "suelo pélvico?

 

Os seguidores de Instagram preguntáronnos como se di "suelo pélvico". Ti sabías como era?

#DígochoEu

XEROGLÍFICO XXII

A solución do xeroglífico do día anterior é: CHAVE INGLESA.

CHAVE+bandeira INGLESA

E imos coa proposta de hoxe!

Mañá a solución e un novo xeroglífico!

FONTE: Adaptación propia de  actiludis.com

CINCO ANIMAIS ASOMBROSOS QUE CONSEGUEN MOVERSE POLO AIRE SEN ÁS (IV)

Contunúo coa serie adicada a cinco animais asombrosos que conseguen moverse polo aire sen ás e que desenvolveron estratexias evolutivas que lles permite planar longas distancias, e nalgúns casos, mesmo voar sen ás.

4. A serpe que plana cambiando a súa forma


Serpe voadora do paraíso (A) planando, (B) en detalle e (C) esquema da súa sección corporal (Holden et al. 2014)

Entre os animais capaces de planar sen ás, as serpes do xénero Chrysopelea teñen unha das adaptacións máis completas. Na árbore, a súa forma é a dunha serpe normal, cunha sección circular. Pero cando se impulsa cara ao baleiro e estende o seu corpo para planar, non só faino ao longo, senón que ademais cambia a súa forma.

Estende as súas costelas, adquirindo un corte moi aplanado, cóncavo por riba e convexo case plano no ventre. Esa forma tan peculiar, sumada á súa gran lonxitude, proporciónalle un aerodinamismo pouco intuitivo, pero moi eficaz. É realmente remarcable o feito de que a serpe non conserva unha  simetría bilateral —de esquerda a dereita—; o seu voo é ondulante como sería o seu desprazamento por terra, e ao arquexarse ao carón e ao outro, o lado do corpo que queda na curva interior da ondulación é máis groso que o lado exterior. Con todo, si que presenta unha  simetría lonxitudinal, o que a fai única entre os animais planadores, e proporciónalle unha capacidade de manobra envexable, sen a necesidade dun temón.

Continuará...

FONTE: muyinteresante.es/naturaleza