#DígochoEu: Cabalos e *tortícolis (Concurso)
O alumnado do IES San Rosendo de Mondoñedo sabe ben de cabalos e cabaleiros. E ti, coñeces todos os significados destas palabras?
#DígochoEu: Como é? De tal pau...
XEROGLÓFICO XXI
A solución do xeroglífico do día anterior é: TRIÁNGULO DAS BERNUDAS.
TRIÁNGULO+D+A (á sen til)+S (de plural)+BERMUDAS
E imos coa proposta de hoxe!
Mañá a solución e un novo xeroglífico!
FONTE: Adaptación propia de bebesymas.com e actiludis.com
CINCO ANIMAIS ASOMBROSOS QUE CONSEGUEN MOVERSE POLO AIRE SEN ÁS (III)
Contunúo coa serie adicada a cinco animais asombrosos que conseguen moverse polo aire sen ás e que desenvolveron estratexias evolutivas que lles permite planar longas distancias, e nalgúns casos, mesmo voar sen ás.
3. Arañas, pilotos de enxeños voadores
Febras de tea de araña listas para botar a voar / Wikimedia/CC BY 3.0 Little Grove Farms
Moitas especies de arañas desprázanse polo vento, pero non teñen adaptacións corporais para facelo, senón que fabrican un vehículo coa súa seda. Primeiro buscan un terreo elevado desde o que lanzarse. Alí preparan o seu equipo de voo, construído exclusivamente con seda. Fixan a seda nun punto, e van tecendo unha serie de estruturas filamentosas que, chegado o momento, despréndense dos seus amarres e sucan o aire, coa araña suspendida nelas. Atopáronse arañas flotando a 4.000 metros de altitude, e sábese que conseguen desprazarse centos de quilómetros de distancia.
A técnica destas arañas comparouse tradicionalmente co funcionamento dun parapente. Por suposto, o vento tería moito que ver, e teno durante o voo; con todo, observouse que as arañas teñen preferencia por iniciar o voo cando o vento está en calma. O que fan non é, en realidade, flotar no vento, empregan outro sistema moi diferente.
A atmosfera é un fluído cargado eléctricamente, algo que evidenciamos moi ben durante unha tormenta, e as arañas poden percibilo. A seda das arañas tamén ten certa carga, que permite que as febras mantéñanse separadas unhas doutras sen enredarse, por efecto da repulsión, e ademais, xerar a forza suficiente para despegar e voar.
Continuará...
FONTE: muyinteresante.es/naturaleza
XEROGLÍFICO (SEGUNDA PARTE) XX
Volto de novo cos xerogíficos, dando continuidade a primeira parte que rematara aló polo 17 do xaneiro pasado.
Pois imos aló!
Fascinante e misteriosa zona do Océano Atlántico
Non é difícil! Maña a solución e un novo xeroglífico.
FONTE: Adaptación propia de bebesymas.com
NON DARSE POR VENCIDA
Escoitar a Teresa Perales é un bálsamo para a alma. Aos 19 anos sufriu unha neuropatía na que perdeu a mobilidade das súas pernas, e con iso o rumbo da súa vida, pero non por moito tempo. Un renacer guiado pola ilusión, a coraxe e a forza de vontade ao descubrir na natación un medio en que o fluír e saír á boia, converténdose na deportista española máis laureada da historia.
Os seus ollos brillan cando lembra con alegría e agradecemento unha época de aprendizaxes nos que o deporte e o apoio incondicional dos seus seres queridos foron os seus grandes aliados para superar as adversidades e seguir gozando das pequenas cousas da vida: “Todos temos dereito a pensar ‘non podo máis’, necesitamos parar para recompoñernos e atrevernos a tirarnos á piscina”.
Diplomada en Fisioterapia e formada en coaching persoal, é á súa vez doutora honoris causa pola Universidade Miguel Hernández e filla predilecta da súa cidade natal, Zaragoza. Unha carreira de fondo na que desempeñou diferentes cargos de xestión e responsabilidade pública motivados polo seu compromiso coa sociedade e a inclusión, sendo galardoada con numerosos recoñecementos como o Premio Princesa de Asturias dos Deportes en 2021, entre outros. Polifacética e entusiasta, ademais é autora de ‘A miña vida como unha seda’, e ‘A forza dun soño’, obras nas que nos convida a reflexionar a través da súa experiencia sobre a nosa razón de ser e estar no mundo. Un xesto de valor que nos responsabiliza de nosa propia espiral de felicidade e optimismo. “Gandhi dicía que hai dous momentos vitais na vida de calquera persoa: un é o momento no que naces, e o outro non é a morte, é cando descobres para que naciches”, sorrí.
NOVA TEORÍA SOBRE A ORIXE DOS BURACOS NEGROS E A MAETRIA ESCURA
Son, sen dúbida, os obxectos máis asombrosos e descoñecidos de todo o Universo. Ninguén, de feito, sabe con exactitude que é o que sucede dentro dun buraco negro, nin como é posible que moitos deles conseguisen crecer ata extremos incribles, con masas que equivalen á de miles de millóns de soles. Como se puideron formar estes ’monstros’, que os científicos chaman ’buracos negros supermasivos’ segue sendo un misterio.
Agora, un equipo de investigadores do Laboratorio Nacional de Brookhaven, en Estados Unidos, decidiu volver abordar a cuestión e cre atopar unha posible solución ao enigma. A súa teoría, recentemente publicada en Physical Review Letters, podería revelar tamén cal é a natureza da materia escura, o ’outro’ tipo de materia do Universo que os científicos tratan de atopar, sen éxito, desde hai décadas.
As observacións levadas a cabo durante anos indican que os buracos negros supermasivos xa existían durante as primeiras etapas do Universo, pero segundo o que sabemos non hai forma de explicar como chegaron a ter eses tamaños nun tempo tan breve desde o Big Bang. Simplemente, e por moita materia que tragasen ou por moito que se fusionasen uns con outros, non habería tempo suficiente para facerse tan grandes tan pronto.
No seu estudo, con todo, os físicos teóricos Hooman Davoudiasl, Peter Denton e Julia Gehrlein desenvolveron un modelo que mostra unha posible solución. Para iso, utilizaron a idea de que a materia escura é moi lixeira, cunha masa que é 28 ordes de magnitude máis lixeira que a do protón, pero que posiblemente abarca varios anos luz por partícula. "No noso caso -explica Peter Denton- notamos que certas galaxias ananas ultra débiles mostran indicios de que a materia escura pode ser ultralixeira".
Segundo o investigador, "hai algunha evidencia de que a distribución da materia escura nesas galaxias non é nítida cara ao centro, como cabería esperar, e a materia escura ultralixeira sería unha explicación para esto. Se a amplitude da distribución da materia escura é comparable en todas as galaxias, iso podería indicar que a materia escura ten un tamaño característico e que é ultralixeira".
Se realmente fóra así, os investigadores poderían dar coa clave que explicase a formación de buracos negros supermasivos ao principio do Universo. De feito, segundo Hooman Davoudiasl, as condicións necesarias para que esa materia colapse e forme un buraco negro de gran tamaño xa se daban "uns poucos días despois do Big Bang, cando o Universo tiña unha temperatura próxima á do núcleo do Sol". Temperaturas necesarias para que este tipo de materia extremadamnte lixeira exista.
Unha vez que a temperatura do Universo alcanzou o nivel correcto, a presión caería o suficiente como para permitir que a materia colapsase debido á gravidade. Cousa que, por outra banda, non sucedería coas partículas coñecidas, pero si coa materia escura ultralixeira.
Segundo o estudo, este colapso da materia provocaría ondas gravitacionais. “Esas ondas -afirma Peter Denton- terían unha forma característica, polo que facemos unha predición para ese sinal e o seu rango de frecuencia esperado”. Cando os novos detectores de próxima xeración, máis sensibles que os actuais, entren en funcionamento, é posible que poidan detectar esas ondas e validar a teoría. Despois, os científicos xa poderían xuntar as pezas do crebacabezas e explicar, por fin, tanto a materia escura como os buracos negros supermasivos.
FONTE: J. Manuel Nieves/abc.es/ciencia
AS FOTOS DE JULIO CASTRO NO TRIERENBERG SUPER CIRCUIT
O fotógrafo galego Julio Castro volve impactar ao mundo enteiro coas súas novas panorámicas, aumentando así ou seu palmarés nun dous concursos de fotografía máis importantes a nivel internacional, o Trierenberg Super Circuit, coñecido como o ‘Óscar da fotografía’, e non que xa fora premiado en 2018.
O arco / Julio Castro
O fotógrafo viaxou a Namibia para capturar ou arco natural de Spitzkoppe. A imaxe chamada ‘O arco’ foi tomada non momento xusto non que ou sol se puña entre as montañas, proxectando unha potente luz dourada sobre a rocha vermella.
Con esta foto consegue o premio a mellor imaxe de paisaxe.
A segunda fotografía, ‘Noite nos Dolomitas’, levou ao fotógrafo ata ou Parque Natural dás Tres Cimas de Lavaredo, nos Dolomitas Italianos. Nesta imaxe, Castro consegue deter unha sorprendente escena na que a Vía Láctea cae xunto ás tres cimas de Lavaredo, non centro dá panorámica, non que tamén se atopa unha persoa iluminando cunha lanterna contra ou horizonte. Por diante, pódese ver o refuxio de montaña de Locatelli, á esquerda, e unha pequena capela localizada cara á dereita.
Noite nos Dolomitas / Julio Castro
Con esta fotografía consegue a medalla de ouro en panorámicas.
A afección de Julio Castro á astrofotografía xa fora anteriormente premiada por diferentes concursos e certames como o International Photography Award, Memorial María Luísa, Epson Pano Awards, Sony World Photography Awards, entre outros.
Parabéns!
FONTE: Antía Cuadrado/gciencia.com