Blogia
vgomez

CURIOSIDADES

10 CURIOSIDADES SOBRE A LÚA (III)

10 CURIOSIDADES SOBRE A LÚA (III)

A Terra e a Lúa / Imaxe:quantum-rd.com

A Lúa afástase da Terra a razón de 3,8 cm por ano. Sabémolo porque os astronautas e dúas naves rusas que conseguiron alcanzar a Lúa, nas misións dos Apolo 11, 14 e 15 máis as naves Lunokhod 1 e 2 sen tripulación, deixaron cinco reflectores na superficie lunar. Dende a Terra, lanzamos un pulso láser cara a estes espellos que rebotan e volve á Terra. A precisión é de 1 milímetro. A Lúa afástase porque acelérase na súa órbita, debido a efectos que provoca sobre os océanos terrestres. Por este mesmo motivo, os días fanse cada vez máis longos.

A longo prazo os días faranse cada vez máis longos, os océanos serán como piscinas, desestabilizar se o eixe terrestre e a vida no noso planeta terá que reformularse.

FONTE: Xornal abc/ciencia 

UN TRAGALUMES CÓSMICO

UN TRAGALUMES CÓSMICO

Intensa explosión solar / Imaxe:soho.nascom.nasa.gov

Esta imaxe coloreada móstranos unha "exección de masa coronal", unha poderosa labarada de plasma emitida polo Sol que recorda a un dragón cuspindo lume.

A atmosfera do Sol, a coroa, expulsa estas inmensas nubes de plasma magnetizado cara ao espazo interplanetario. As execcións de masa coronal están compostas por millóns de toneladas de gas, e afástanse do Sol a varios millóns de quilómetros por hora.

O
satélite SOHO  tomou esta imaxe o 4 de xaneiro de 2002. As distintas cores representan a intensidade da exección: a cor branca sinala as rexións de maior intensidade, o vermello/alaranxado as que presentan un valor intermedio, e o azul as máis débiles.

No centro da imaxe superpúxose unha fotografía do Sol na banda do ultravioleta extremo para indicar o tamaño e a distribución das súas rexións activas aquel día.

O disco azul que rodea ao Sol serve para bloquear a súa luz directa e así poder estudar os detalles da coroa.

Cando estas nubes de plasma alcanzan o noso planeta poden desencadear impresionantes espectáculos de luz sobre os polos, as auroras. As máis intensas provocan tormentas xeomagnéticas, que causan apagamentos ou interrupcións nas telecomunicacións.

Esta imaxe foi publicada na colección " 
The Sun ás Art " de SOHO no ano 2002.

FONTE: esa.in

A QUENLLA DE GROENLANDIA

A QUENLLA DE GROENLANDIA

Somniosus microcefalus / Imaxe:abc.es

A quenlla de Groenlandia (Somniosus microcefalus), vive no norte do Océano Atlántico e o Glaciar Ártico (arredor das costas de Groenlandia e Islandia). É unha das especies máis grandes desta familia, xa que acada ata sete metros de lonxitude, e pode nadar a profundidades abisais. Ten aspecto de rocha e pode vivir ata máis de 200 anos. Aliméntase principalmente de peixes, luras e mamíferos mariños como focas e morsas, mesmo de osos polares. Científicos que examinaron os estómagos dalgúns exemplares atoparon os seus ósos.

O home é a súa maior ameaza. Tradicionalmente foron pescados polos habitantes de Islandia e Groenlandia, que fabrican botas coa súa pel e converten os seus dentes en ferramentas de corte.

FONTE: Xornal abc/ciencia

10 CURIOSIDADES SOBRE A LÚA (II)

10 CURIOSIDADES SOBRE A LÚA (II)

A colisión entre os dous cuerpos pode explicar as diferenzas no relevo entre a cara visible da Lúa e a oculta / NASA

Continuamos con curiosidades sobre o noso satélite, a Lúa. Esta é a segunda: EXISTIRON DÚAS NO CEO?

Científicos da Universidade de California en Santa Cruz e a de Berna sosteñen que unha segunda lúa, máis pequena, formouse case ao mesmo tempo que o noso satélite. Ese mundo sobrevivíu apenas uns poucos  millóns de anos, para chocar finalmente contra a Lúa que coñecemos e esmagarse, literalmente, contra a súa superficie.

Como xa explicaron estes investigadores en 2011, nun artigo en Nature, a "colisión lenta" da Lúa con ese segundo satélite máis pequeno podería explicar por que as dúas caras da Lúa son tan diferentes. Segundo a súa teoría, ambos os dous satélites fusionáronse nun só hai millóns de anos tras un encontro que durou varias horas e que deu como resultado a única Lúa que podemos ver na actualidade.

FONTE: Xornal abc/ciencia

A RA QUE OE COA BOCA

A RA QUE OE COA BOCA

Ra Gardiner das Seychelles / Imaxe:directoriomascotas.com.es

Os científicos descubriron como unha diminuta especie de ra, que vive illada nas selvas das illas Seychelles no océano Índico, pode oír coa súa boca.

As ras Gardiner, unhas das máis pequenas do mundo, non posúen oídos nin tímpanos de resonancia pero son capaces de transmitir sinais de son ao seu cerebro, revelou un estudo publicado polo Centro Nacional para a Investigación Científica (CNRS) .

Xeralmente as ras non teñen un oído externo como os humanos, pero posúen un oído medio con tímpano que se encontra sobre a superficie da cabeza. As ondas de son entrantes fan vibrar o tímpano e este conduce a vibración través de cadea de osiños do oído interno, onde células sensitivas envían sinais eléctricos ao cerebro.

Ata agora non se consideraba posible oír sen un oído medio, porque o 99,9 % dunha onda de son que chega a un animal se reflicte na superficie da súa pel.

O experimento consistiu en instalar altofalantes no hábitat das Gardiner e reproducir sons de ras gravadas con anterioridade. Isto provocou que os machos presentes na selva tropical respondesen, demostrando que eran capaces de escoitar o son emitido.

O seguinte paso foi descubrir como oían. Dado que como estes animais son moi pequenos, de apenas un centímetro de longo, necesitaron imaxes de raios X do tecido brando e as pezas óseas con resolución micrométrica para determinar que partes do corpo contribúen á propagación do son.

Isto permitiulles examinar a anatomía da ra en detalle e traballar en que partes do seu corpo poden xogar o papel do oído medio, que transmite os sinais de ondas de son a través dos nervios ata o cerebro.

O equipo produciu simulacións de como a cabeza da ra respondeu ás ondas sonoras da mesma frecuencia que a chamada en ton alto doutra ra. Isto confirmou que a cavidade da boca das ras resoou como o corpo dunha guitarra.

FONTE: Xornal El Mundo/Ciencia 

10 CURIOSIDADES SOBRE A LÚA (I)

10 CURIOSIDADES SOBRE A LÚA (I)

Lúa Chea / Imaxe: abc.es

O noso satélite, a Lúa, fascinou á humanidade dende que foi distinguido no ceo. Imos ver algunhas curiosidades á luz dos últimos descubrimentos. Comezaremos pola primeira: HAI AUGA NAS PROFUNDIDADES DA LÚA

En efecto, é o achado sobre a Lúa máis recente, dado a coñecer fai tan só uns días pola NASA. Os científicos xa sabían con antelación que existen depósitos de auga xeada no fondo dos cráteres lunares e moléculas do líquido elemento nos seus minerais, pero agora encontraron na superficie lunar auga en forma de partículas cunha procedencia completamente distinta. Trátase de «auga magmática», que chega das profundidades do satélite e dunha fonte descoñecida.

O achado foi levado a cabo a partir dos datos do Instrumento M3 da cápsula india Chandravaan 1.


QUE SON OS OTOLITOS?

QUE SON OS OTOLITOS?

Otolitos extraídos dun xurelo (Trachurus trachurus) / Imaxe: cobmedits2011.wordpress.com

Os otolitos son materiais sólidos que se encontran no sistema vestibular en moitos organismos. Permítenlle ao organismo notar as aceleracións e a dirección da gravidade (no noso caso coñécense coloquialmente como area do oído e cando a cabeza está inclinada, os otolitos cambian de posición e os pelos que se encontran debaixo responden ao cambio de presión); aos peixes sérvenlles para a audición.

A curiosidade de hoxe é o seu emprego como o método máis empregados para a determinación da idade dos peixes, facendo o reconto de marcas de crecemento neles. A maioría de especies posúen tres pares de otolitos (lapillus, asteriscus e sagita) que se atopan na cavidade cranial formando parte do sistema labiríntico dos teleósteos, no que actúan como estatolitos. Estas pezas están compostas de carbonato cálcico e unha matriz orgánica, cuxa variación cíclica na taxa de depósito de ambos os dous compoñentes dá lugar á formación de dous tipos de aneis concéntricos que se alternan: opacos e hialinos (translúcidos), os primeiros formados nunha época do ano favorable e con máis depósito de materia orgánica e os segundos formados nunha época máis desfavorable na que se deposita máis carbonato cálcico. Dous aneis consecutivos representan un ano de vida na vida do peixe e polo tanto o reconto de aneis permítenos estimar a idade do individuo.

A próxima vez que teñas un peixe diante, trata de localizar estas estruturas!

O OLINGUITO, UNHA NOVA ESPECIE DE CARNÍVORO

O OLINGUITO, UNHA NOVA ESPECIE DE CARNÍVORO

O olinguito (Bassaricyon neblina)/ Imaxe: stormfront.org

Os científicos do Instituto Smithsonian identificaron ao olinguito como a primeira especie de carnívoro descuberta nas Américas nos últimos trinta e cinco anos, segundo un artigo que publica hoxe a revista ZooKeys.

O olinguito (Bassaricyon neblina) observouse na xungla, hai espécimes en museos e foron exhibidos en zoolóxicos de todo o mundo, pero por máis de cen anos foi vítima dunha identidade falsa, xa que ata agora se lle cría herbívoro.

O animal loce como unha mestura de gato doméstico e osiño de peluche, e segundo os científicos debe situarse na familia dos Proyonidae que comparte cos mapaches, coatíes Kinkajous e olingos.

O olinguito pesa ao redor dun quilogramo, ten ollos enormes e unha densa pelame de cor ocre, e é nativo das xunglas de Colombia e Ecuador envolvidas nas brumas, de onde lle provén o seu apelido «neblina».

Ademais de ser o último membro identificado na súa familia, o olinguito ten outra distinción: é a especie máis nova na orde dos carnívoros, sinala o artigo.

Iste descubrimento requiríu dez anos de traballo e nin sequera foi a meta orixinal do proxecto que buscaba completar o primeiro estudo integral dos olingos, un conxunto de especies de carnívoros que viven nas árbores e pertencen ao xénero Bassaricyon.

FONTE: Xornal La Voz de Galicia