CURIOSIDADES

5O FESTA DO POLBO 2012

A tapa de polbo á feira máis grande do mundo / Imaxe:Marcos Atrio (Xornal La Región)

No día de hoxe, domindo 12 de agosto, celébrase na Guarda, lugar onde resido habitualmente, o día forte das Festas do Monte, pero na miña terra de nacemento, celebrase a 50 Festa do Polbo de O Carballiño, festa gastronómica adicada a ese cefalópodo onde  acuden entre 80.000 e 100.000 persoas e onde se consomen nun só día arredor de 50.000 Kg de "polbo á feira", sen contar outros manxares da terra.

Pero o motivo deste comentario é dun record Guiness conseguido nos días previos (o día 7) a esta festa: "A tapa máis grande do mundo de polbo". Os datos son convincentes: un prato de 3,20 metros de diámetro, 280 quilogramos de polbo, cocido previamente en catro caldeiras por pulpeiras de Arcos durante dúas horas, aliñado con 4 quilos de sal, 30 litros de aceite e pemento. 

Lembrade, se pasades polo Carballiño (Ourense) non dubidedes de probar este manxar que o preparan dun xeito especial. Merece a pena!

Bo día para todos!

PRIMEIRA IMAXE DA TERRA DO MSG-3

Imaxe da Terra tomada polo MSG-3 / ESA

O novo satélite xeoestacionario meteorolóxico europeo, a segunda xeración do famoso Meteosat (MSG-3) capturou a súa primeira imaxe da Terra, unha foto espectacular que nada ten que envexar ás famosas fotos «Blue Marble» (Bóla azul) da NASA. A instantánea é a proba de que o artefacto, lanzado o pasado domingo, ten un bo rendemento, aínda que non entrará en servizo operativo ata dentro de seis meses, segundo informao la Axencia Espacial Europea (ESA).

A primeira imaxe capturada polo MSG-3 foi realizada coa cámara Seviri (Spinning Enhanced Visible and Infrared Imager), que toma fotos da superficie da Terra. Proporcionará cobertura meteorolóxica para Europa e África dende o espazo para mellorar os pronósticos de moi curto alcance, especialmente as tormentas ou a néboas que aparecen de forma repentina.

FONTE: Xornal ABC/Ciencia.

OLIMPIADAS E ANIMAIS

Un guepardo e o atleta Usain Bolt / C. Sharp/AFP

Estes días estamos vendo nos Xogos Olímpicos como nos diferentes deportes tratan de conseguir as mellores marcas. Realmente non son máis que unha busca interminable dos límites humanos. Pero moito queda por facer para "tratar" de achegarnos ás "marcas" que teñen o resto de animais, ou dito doutro xeito, se eles competisen non teriamos nada que facer, levarian tódalas medallas. Vexamos algúns datos:

En atletismo, por agora, o home máis rápido é Usain Bolt, cos 100 metros lisos en 9 segundos e 58 centésimas (44,79 km/h). Un guepardo supera os 100 km/h. En resistencia, o record olímpico dos 10 km atópase en 27 minutos, o antílope americano fainos en 11 minutos (a máis de 60km/h). En salto de lonxitude o canguro vermello non dá opción a ningún atleta, acadando os 12,8 metros, fronte aos 8,95 metros que Mike Powell. Se se tratara do salto de altura, chegaría aos 3,1 metros, fronte aos 2,45 metros de Javier Sotomayor.

En alpinismo, máis de 3.000 personas chegaron ao teito do mundo, o Everest cos seus 8,848 metros sobre o nivel del mar, pero nada comparable cos 11.277 metros aos que  colisionou un voitre moteado cun avión en  Costa de Marfil en 1973.

En natación, o nadador máis rápido do mundo non chega a desprazarse a 9 km/h. Un marraxo común  é capaz de acadar os 124 km/h.

En submarinismo, o austriaco Herbert Nitsch descendeu a 214 metros de profundidade a pulmón e sen axuda externa de ningún tipo. Insignificante,  comparado cos cachalotes que chegan a máis de 3.000 metros.

Como vedes non temos nada que facer! Estes e outros datos foron recollidos por Craig Sharp exatleta, investigador veterinario e especialista en mediciña deportiva e rendemento humano. Tamén dirixíu o Centro Médico Olímpico Británico. Está xubilado, pero recopilou as grandes proezas físicas do ser humano e propúxoas en perspectiva contra as mellores marcas doutros animais e que se publican na revista ’Veterinary Record’.

FONTE: Xornal ABC e El Mundo/Ciencia

POR QUE A TERRA NON É UN MUNDO ACUÁTICO?

Toda a auga da Terra, nunha esfera, a escala / USGS

 

Grandes extensións de océanos, ríos que serpentean durante centos de quilómetros, colosais glaciares cerca dos polos... A Terra parece ter auga en abundancia e, non obstante, menos do 1% da masa do noso planeta está composta polo líquido elemento. Esta «sequía» relativa desconcertou aos astrónomos. O modelo estándar sobre a orixe do noso planeta sinala que se formou hai 4.500 millóns de anos do material rico en auga  no disco protoplanetario ao redor do Sol. Entón, por que non imos a trabajar en barca? Investigadores do Space Telescope Science Institute en Baltimore, Maryland (EE.UU.), coidan ter a resposta.

Os investigadores de Baltimore pensan que a Terra formouse a partir de restos de rochas nunha rexión seca, quente, no interior da chamada «liña de neve» ou «liña de conxelación». Esta liña atópase actualmente no centro do cinto de asteroides, un depósito de entullos entre Marte e Xúpiter. Máis alá deste punto, a luz do Sol é moi débil como para derreter os entullos de xeo deixados polo disco protoplanetario.

Os modelos teóricos din que cando se formou a Terra, a «liña de neve» estaba moito máis cerca do Sol, pero os investigadores pensan que xamais alcanzou a órbita do noso planeta.

Os científicos advirten de que o modelo revisado non pode describir como se comportan todos os discos ao redor de estrelas novas, xa que as condiciós dentro do disco poden variar dunha estrela a outra e o azar, igual que cualquera outra cousa, determinou o resultado final para a Terra.

FONTE: Xornal ABC/Ciencia

ANIMAIS RAROS: AXOLOTE

Axolote / Imaxe:animaxx.be

É un fenotipo neotenico de anfibio caudado (anfibio con cola). Pertence á familia dos ambistomátidos ou anfibios endémicos que proveñen de México, dos lagos Xochimilco e Chalco, así como tamén das canes que os rodean. Viven dentro da auga, onde medran, desenvólvense e reprodúcesene. Moi poucos logran rematar coa súa metamorfose e saír da auga a un medio terrestre completamente desenvolvidos.  Poden chegar a medir uns 30cm. aproximadamente. A súa clasificación sería:

Reino: Animal
Filo: Cordado
Clase: Anfibio
Orde: Caudata
Sub. orde: Salamandra
Familia: Ambistómidos
Nome científico: Ambystoma Mexicanum
Nome común: Axolote

A súa capacidade de rexeneración levárono a estar en perigo de extinción, pola súa explotación desmedida para fines medicinais (na medicina tradicional mexicana pódense atopar xaropes de axolote para tratar principalmente enfermidades respiratorias. Tamén cómenos en caldo para fortalecer as defensas).

O CROCODILO MÁIS GRANDE DO MUNDO

Crocodilo de máis dunha tonelada capturado nun poblo de Filipinas / AP

Un crocodilo xigante de auga salgada capturado no pasado setembro no sur de Filipinas foi proclamado na semana pasada como o exemplar en cautividade máis grande do mundo, segundo o Libro Guinness dos récords.

Lolong, como foi bautizado polos seus captores, é responsable de varios ataques mortais e mide cerca de 6,17 metros, cun peso de 1.076 quilogramos.

O réptil xa era unha estrela antes de ser recoñecido co récord ao ser unha das atraccións máis coñecidas da cidade de Bunawan, no sur de Filipinas, onde habita nun parque natural.

Máis de 100 persoas foron necesarias para capturar e sacar da auga a este espécime nunha caza que se prolongou tres semanas. Unha vez en terra firme, foi transportado en grúa ata o seu novo fogar.

Ata ese momento o récord tíñao un exemplar australiano de 5,48 metros de lonxitude.

Os crocodilos de auga salgada son os réptiles máis grandes do mundo e habitan nas zonas pantanosas do sueste asiático e no norte de Australia.

FONTE:lavanguardia.com/Vida

IMAXE DE TITÁN ENGARZADO NOS ANEIS DE SATURNO

Imaxe de Titán e Saturno captada pola sonda Cassini / ESA

A lúa Titán parece estar engarzada como unha pedra preciosa nos aneis de Saturno, que á súa vez proxectan preciosas sombras sobre o hemisferio sur do planeta xigante. Así é como define a Axencia Espacial Europea (ESA) esta fermosa imaxe tomada pola sonda Cassini.

A sonda Cassini leva en órbita arrededor de Saturno dende o año 2004 e atópase agora na segunda extensión da misión inicial. Segundo a axencia espacial, esta misión chamada Misión Sosticio prolongarase ata 2017.

FONTE:Xornal El Mundo/Ciencia

O TRÁNSITO DE VENUS POR DIANTE DO SOL

O 5 de xuño, de hoxe nunha semana, Venus pasará por diante do Sol visto dende a Terra, producindo unha silueta que é probable que ninguén con vida o volva  ver outra vez.

Os tránsitos de Venus son moi raros, xa que veñen en pares separados por máis de cen anos. Este tránsito de xuño, é o segundo dun par que comprendeu de 2004-2012, e non se repetirá ata o ano 2117. Afortunadamente, o evento será amplamente visible. Os observadores nos cinco continentes, e incluso unha pequena porción da Antártida, estarán en posición para velo.

                                           Paso de Venus ante o Sol en 2004 / Efe-Epa

O tránsito de case 7 horas empeza ás 22:09 (UTC) o 5 de xuño. O horario favorece aos observadores na metade do Océano Pacífico, onde o sol estará en todo o alto durante a travesía. Nos EE.UU., o tránsito acadará o seu mellor momento ao atardecer.

No caso de A Guarda, será visible o mércores día 6, pero non tan favorablemente, comenzando ás 00:03 ata as 06:55, sendo ás 03:30 horas no mellor momento.(Horario GTM+2 Europa/Madrid)

O tránsito de Venus prodúcese cando este planeta pasa por diante do Sol. Venus e a Terra atópanse aliñados. Durante o proceso, o observador pode contemplar un disco circular negro que tarda varias horas en atravesar a superficie brillante do astro rei, como se se tratara dun minieclipse solar.

FONTE: Xornal El Mundo/Ciencia