CURIOSIDADES

ZTF: O COMETA VERDE E CON ANTICOLA

Aspecto do cometa o 16 de xaneiro na foto dun afeccionado / EDU INAF/Wikimedia Commons

A última vez que foi visible desde a Terra, hai 50.000 anos, os neandertais aínda vivían en Europa. Loce un verde vistoso e conta cunha anticola. E ademais, case se pode gozar a primeira ollada. Todas esas características fan do chamado “cometa verde” (houbo outros) un acontecemento curioso que vai un pouco máis aló do mundo dos afeccionados á astronomía. “É un hype [excesivo bombo] porque agora todo o é, pero o certo é que mola”, recoñece Javier Armentia, astrofísico e director do Planetario de Pamplona. “Non todos os cometas presentan esa “anticola”, ou máis ben, normalmente non chega a ser observable ese fenómeno de que o material que se vai do cometa quede iluminado; doutra banda, a cor verde, non sendo tampouco inusitado, é rechamante”, resume o especialista. O cometa foi descuberto en marzo de 2022, fai menos dun ano, pola Instalación Transitoria Zwicky (ZTF), de onde se deriva o seu verdadeiro nome científico: C/2022 E3 (ZTF).

Por que é verde? Non é a primeira vez que un cometa verde é visible desde a Terra, como este que recolleu a NASA en 2009. A cor verde prodúcese unicamente na envoltura da súa cabeza (chamada coma), como un aura turquesa, provocada pola reacción da luz ultravioleta e un gas carbónico que emana este obxecto espacial, como se describiu neste estudo de 2021 que trataba de explicar o fenómeno.

Que é iso da anticola? Aínda que tampouco é o primeiro en lucila, tamén ten a peculiaridade de contar unha anticola. Por exemplo, o famoso Ale-Bopp lucía a súa ao seu paso en 1997. As colas xemelgas dun cometa a miúdo son claramente visibles, grazas a que o ronsel de po reflicte a luz do Sol e o gas dentro da outra cola se ioniza, dándolle un brillo tenue. Pero a terceira, a anticola, aparece na dirección oposta ao esperable: unha ilusión óptica que se ve cando a Terra cruza o plano orbital dun cometa. “Nese momento, o bordo da cola de po en forma de abanico do cometa parece unha punta que apunta cara ao sol”, explica SpaceWeather.

Pódese gozar a primeira ollada? Máis ou menos. Paseando polo centro dunha cidade e mirando ao ceo nocturno, sen máis, é improbable que se vexa. O ideal é, como sempre, afastarse da contaminación lumínica en zonas rurais. “É pequeniño, e aínda que a xente está a tentar convencer de que se ve, sen binoculares ou telescopio non hai maneira. Ademais, a Lúa está crecente e nestes próximos días haberá máis luz no ceo e menos contraste”, advirte Armentia.

Traxectoria do cometa entre as constelacións / NASA

“Pasou preto da estrela Polar o 30 de xaneiro e pasará preto da brillante Capella o 6 de febreiro, movéndose cunha velocidade angular moi rápida durante os días de maior proximidade á Terra”, sinala o astrofísico Josep Maria Trigo en The Conversation.

A NASA lembra que “debería ser visible cun telescopio e probablemente con binoculares” os observadores no hemisferio norte atoparán o cometa no ceo máis temperán, antes do amencer, mentres se move rapidamente cara ao noroeste. E farase visible no hemisferio sur a principios de febreiro. Esta semana será a ideal para observalo. “Non se espera que este cometa sexa o espectáculo que o cometa NEOWISE foi en 2020, pero segue sendo unha oportunidade incrible para establecer unha conexión persoal cun visitante xeado do afastado sistema solar exterior”, sinala a NASA.

Canto se achega? Hoxe, 1 de febreiro será cando máis se achegue á Terra. O cometa alcanzou o seu perihelio o 12 de xaneiro, a unha distancia de 166 millóns de quilómetros e o máximo achegamento ao noso planeta, hoxe, estará a unha distancia de só 42 millóns de quilómetros.

FONTE: J. S./elpaís.com/ciencia

POR QUE AS ÁRBORES ATRAEN AOS RAIOS?

Un raio impacta nunha árbore nunha zona forestal / Adobe Stock

Os raios figuran entre os fenómenos máis rechamantes e impresionantes da natureza, un verdadeiro agasallo meteorolóxico. Trátase de descargas eléctricas que se producen pola acumulación de electricidade estática na atmosfera. A carga positiva que se acumula nas nubes é atraída pola carga negativa da superficie terrestre.

Segundo os rexistros que dispoñemos caen uns corenta e catro raios por cada segundo no noso planeta e cada un deles pode chegar a xerar unha potencia instantánea dun xigavatio (mil millóns de watts).

Esta impresionante actividade eléctrica, aparentemente aleatoria, segue un certo patrón, ata o punto que os expertos foron capaces de debuxar un mapa global coa incidencia de raios.

Para atopar a resposta debemos viaxar polos carreiros da masa, o peso, a densidade e o principio de Arquímedes

Con estes datos púidose saber que se xeran máis nuns puntos do planeta que noutros, por exemplo, no noso país o maior número de descargas rexístranse nos Pireneos e o Sistema Ibérico, ao leste de Teruel e no interior de Castelló. A nivel mundial a palma lévana os montes Mitumba, na África central, e América do Sur, especialmente na zona do lago de Maracaibo. 

Cando o que se analiza non é o lugar senón o momento do ano, tamén se observan variacións estacionais. Púidose comprobar que no verán hai máis raios no hemisferio norte que no hemisferio sur, e que os raios invernais teñen maior potencia.

Xeralmente caen con maior frecuencia en lugares que teñen máis humidade, como son os océanos, os lagos ou as zonas boscosas, xa que hai maior atracción eléctrica.

Outros dos factores que inflúen son a altura ou o material co que se fabricaron os elementos terrestres, existindo unha especial apetencia polo metal. Por ese motivo as antenas e os postes dos edificios son algúns dos lugares que maior cantidade de raios rexistran.

Calquera obxecto puntiagudo, como pode ser unha árbore, que destaque sobre a paisaxe que ten á súa redor pode ser tamén un bo imán para atraer un raio. E é que, no fondo, unha árbore non é máis que un conxunto de material orgánico (follas, vasos…) que ten unha elevada concentración de auga e unha excelente capacidade de condución da electricidade.

Os científicos estudaron a conexión entre cantidade de raios, tipo de ecosistema e biomasa, chegando á conclusión de que os raios son máis frecuentes en bosques e sabanas que en pasteiros, matogueiras ou terras de cultivo.

En base a isto púidose saber que os raios teñen a capacidade de influír na biomasa dos bosques, ’golpeando’ aos exemplares de maior tamaño. Un estudo realizado por Steve Yanoviak, profesor da Universidade de Louisville, demostrou que un só raio é capaz de danar un total de 23.6 árbores e acabar coa vida de 5.5 árbores.

tendo en conta estes datos Yanoviak puido calcular que os raios danan aproximadamente 832 millóns de árbores tropicais anualmente, dos cales a cuarta parte morren debido ás lesións provocadas pola descarga eléctrica.

Unha última curiosidade, estímase que as posibilidades de que un raio caia sobre unha persoa é de 1 entre 500.000, tendo os homes cinco veces máis probabilidades de que isto suceda que as mulleres. Para reducir o risco matemático, os expertos recomendan que se nos sorprende unha tormenta no campo debemos poñernos en crequenas, cos pés xuntos, apoiando as mans nos xeonllos á vez que introducimos a cabeza no oco xerado.

FONTE: Pedro Gargantilla/abc.es/ciencia

O ANIMAL MÁIS GRANDE DA HISTORIA PUIDO SER UN ICTIOSAURO DO TRIÁSICO

Porción do esqueleto dun ictiosauro atopado en 1812 / Casa Everard /Wikimedia Commons.

Os novos descubrimentos de fósiles mostran que os réptiles mariños depredadores de hai 200 millóns de anos poden ser máis grandes que as baleas azuis de hoxe, consideradas ata o momento como a especie animal de maior tamaño de todos os tempos. Ademais, os estudos mostran que estes enormes réptiles do Triásico, coñecidos como ictiosauros, evolucionaron cunha rapidez asombrosa.

Unha serie de novos achados e a reinterpretación doutros máis antigos levou a unha parte importante da comunidade científica a considerar seriamente que os animais máis grandes na historia do planeta non son as baleas azuis da actualidade: ao parecer, os enormes réptiles coñecidos como ictiosauros, superdepredadores que habitaron a Terra hai aproximadamente 200 millóns de anos, poderían alcanzar un maior tamaño.

Sábese que a balea azul alcanza os 30 metros de longo e pesa 199 toneladas: ao longo de 500 millóns de anos de evolución animal nada se lle achega, nin sequera os dinosauros máis grandes. Con todo, durante varias décadas acumuláronse diferentes probas da existencia dun superdepredador realmente enorme, capaz de rivalizar cos impoñentes cetáceos: trátase dun xigantesco réptil que nadou nos mares da Terra prehistórica hai entre 200 e 250 millóns de anos. 

Segundo un artigo publicado en New Scientist, os datos son contundentes a favor da hipótese de que algúns ictiosauros, nome científico dado a estes voluminosos réptiles, creceron o suficiente como para poñer en dúbida a supremacía da balea azul en termos de tamaño. Os ictiosaurios defínense como unha orde extinta de saurópsidos (Sauropsida), que viviron desde o Triásico Inferior ata o Cretácico Superior, nos actuais territorios de América, Europa e Asia.

En 2004, Elizabeth Nicholls e o seu colega Makoto Manabe descubriron enormes ósos fosilizados dun ictiosauro preto do río Sikanni Chief en Columbia Británica, no oeste de Canadá. A nova especie foi bautizada como Shonisaurus sikanniensis: viviu durante o Triásico, hai uns 218 millóns de anos, e tiña unha lonxitude estimada de 21 metros, sendo recoñecido como o réptil mariño máis grande de todos os tempos. Os científicos aclararon que só se identificou entre un 50 e un 60 por cento do esqueleto.

En tanto, en 2016 foi descuberto en Lilstock, no suroeste de Inglaterra, un xigantesco anaco de óso de 96 centímetros de longo. Posteriormente comprobouse que era parte dun óso surangular da mandíbula inferior dun ictiosauro. O científico Paul da Sáelle verificou que ten uns 205 millóns de anos de antigüidade, o que significa que o animal ao que pertencía viviu preto do final do Triásico. Se só unha parte da mandíbula tiña case un metro de longo, é fácil imaxinar a incrible magnitude que podería alcanzar este animal.

No mesmo sentido, dous estudos publicados en 2021 e 2022 nas revistas Science e Journal of Vertebrate Paleontology, respectivamente, mostran por que é factible que os ictiosauros fosen loa animais máis grandes que existiron na Terra. O paleontólogo Martin Sander, que liderou ambas as investigacións, sostén que as baleas non foron os primeiros xigantes mariños en evolucionar. Sander e os seus colegas describen un ictiosauro fósil de 244 millóns de anos de antigüidade, que rivalizaría en tamaño cos cetáceos modernos.

O animal existiu como máximo 8 millóns de anos despois da aparición dos primeiros ictiosauros, o que suxire unha expansión de tamaño moito máis rápida, que pode ser impulsada por procesos posteriores á extinción masiva do Pérmico. Ao comezo do Triásico, os océanos foran virtualmente desposuídos de vida animal: os ictiosauros mergulláronse neste mundo mariño de aspecto pouco prometedor, pero atoparon unha situación inmellorable para desenvolverse ao máximo potencial, dada a escasa biodiversidade existente e, por conseguinte, a menor competencia para a obtención de recursos.

Agora, novos estudos deberán seguir na procura de fósiles que finalmente confirmen o tamaño definitivo que alcanzaron os ictiosauros, que ao parecer poderían destronar ás baleas azuis como os animais máis grandes de todos os tempos, rexurdindo logo de centos de millóns de anos desde as profundidades da Terra. 

FONTE: Pablo Javier Piacente/farodevigo.es/tendencias21

POR QUE AS FORMIGAS CAMIÑAN EN FILA?

Formigas en fila / Adobe Stock/abc.es

Os artrópodos son o filo máis numeroso do reino animal e está formado, á súa vez, por catro familias: miriápodos, crustáceos, arácnidos e insectos. Estes últimos representan o 90% de todos os artrópodos.

Dentro dos insectos atopámonos coas formigas, un dos organismos cun papel máis crucial na maioría dos ecosistemas. Calcúlase que hai máis de 10.000 especies diferentes de formigas en todo o mundo, o cal as permitiu colonizar unha gran cantidade de ambientes, desde os máis áridos ata os bosques, pasando por selvas e montañas.

Desde un punto de vista anatómico, o corpo das formigas ten tres secciones claramente diferenciadas: cabeza, tórax e abdome. Na cabeza é fácil distinguir a mandíbula, os ollos e as antenas; do tórax saen seis patas e no abdome localízanse os aguillóns e as glándulas propias desta especie.

Segundo o DRAE para que exista linguaxe é necesario que haxa un emisor –produtor da mensaxe-, unha mensaxe –o que se quere dicir- e un receptor –capaz de interpretar a mensaxe-.

Cando se establece unha linguaxe infoquímico o que prima é a brevidade do contido, aínda que o seu contido pode ser en grao sumo variado. Nalgúns casos será descifrado por un animal da mesma especie (feromona), noutros casos con el tratarase influír na conduta doutra especie co fin de obter un efecto beneficioso (alomona), e noutros de causar un prexuízo ao emisor (kairomona) ou, simplemente, propiciar un beneficio ambas as especies (sinomona).

Así, por exemplo, púidose identificar certas substancias que emiten algúns depredadores de mosquitos (kairomonas) co fin de que estes animais non depositen os seus ovos en determinados charcos de auga.

Volvendo ás formigas. Son animais eusociais que teñen unha complexa rede de comunicación, baseada fundamentalmente nunha estratexia química a través de feromonas –do grego pherein, levar, e hormon, excitar ou estimular.

O emisor da mensaxe está representado por cada unha das glándulas que se atopan distribuídas polo seu corpo: a glándula de Dufour, a glándula do veleno, a glándula anal, a glándula do tórax e as do abdome.

O receptor estaría localizado nas antenas, o órgano sensitivo máis importante do seu corpo, tanto desde o punto de vista olfatorio como táctil. Grazas a elas son capaces de diferenciar os vinte e cinco hidrocarburos diferentes e semivolátiles que poden emitir as súas compañeiras e que se traducen en cheiros sutilmente diferentes.

Nese universo olfatorio hai, fundamentalmente dous tipos de feromonas: unhas que impregnan o corpo da formiga e que lle serve para identificarse na súa colonia –unha especie de DNI químico para evitar a entrada de posibles impostores- e outras que emiten a vontade para relacionarse coas súas compañeiras.

Entre estas últimas feromonas atópanse as chamadas de pista que se segregan nunhas glándulas situadas no extremo final do abdome. Son precisamente estas as que se producen cando unha formiga atopa un roteiro que a leva cara a unha fonte de alimento e que quere compartir con outras formigas. Literalmente a formiga emisora rega o chan con estas feromonas, as cales son as responsables últimas de que formen unha fila aparentemente interminable.

FONTE: Pedro Gargantilla/abc.es/ciencia

SOBRE O PEGAMENTO

A historia do pegamento e a historia da humanidade sempre viaxaron da man. Hai algúns anos un grupo de científicos descubriu a evidencia máis antiga do uso de pegamento, un adhesivo que foi usado polos neandertais hai uns 200.000 anos para deseñar as súas lanzas. Parece ser que aquel primeiro pegamento estaba fabricado a partir de alcatrán elaborado con cortiza de bidueiro.

Tamén existen sospeitas de que Otzi, o home de xeo, leva pegamento na súa ’equipaxe’ cando foi asasinado. Entre as súas pertenzas atopáronse un machada de cobre e dúas frechas con puntas de sílex, unha delas con restos dun pegamento orgánico: brea.

Se avanzamos na liña do tempo e penetramos na Historia, un dos pegamentos máis utilizados foi, sen dúbida, a cola animal, que se preparaba con tendóns, pel e ósos de diferentes animais. A mezcolanza cocíase nunha pota e removíase ata conseguir unha xelatina viscosa que, a temperatura ambiente, solidificábase.

Noutros casos os pegamentos realizábanse con caseína (proteína procedente do leite), amidón, caucho ou, mesmo, coa vexiga natatoria dalgúns peixes. En todos os casos conseguíanse substancias compactas que se introducían nos poros das superficies para fixar. En xeral, estas substancias adhesivas eran pouco duradeira, sufrían os efectos nocivos dos microorganismos e tiñan demasiadas impurezas.

A situación cambiou en 1912 cando o químico alemán Fritz Klatte descubriu o polivinilacetato, un composto químico que revolucionou o mundo dos pegamentos. Tratábase dunha substancia liquida e de fácil aplicación, que baseaba a súa adherencia na formación de ligazóns químicas.

E é que entre o adhesivo e o substrato establécense ligazóns de tipo iónico e/ou covalente, motivo polo cal debe existir entre ambos certa afinidade química. Cando isto non é posible hai que recorrer a aditivos parellos a ambos e que permita a selaxe firme das pezas.

Cando as forzas intermoleculares desenvólvense entre moléculas iguais dise que existen forzas de cohesión, mentres que se se desenvolven entre moléculas diferentes denomínanse forzas de adherencia.

Os pegamentos de fraguado rápido son monómeros de cianoacrilato, unha substancia que necesita entrar en contacto coa auga da atmosfera ou outra substancia rica en hidróxeno para polimerizarse, o cal permite, finalmente, unir as dúas superficies. Para evitar que esta reacción teña lugar dentro do tubo, na súa fabricación introdúcese osíxeno en forma de aire seco, para que inhiba a polimerización.

Na natureza tamén temos exemplos de pegamentos resistentes. Así, por exemplo, os gecos, eses lagartos de hábitos nocturnos que son capaces de camiñar polo teito, teñen nas súas patas numerosas microvellosidades que lles permiten adherirse ás porosidades de calquera superficie mediante forzas de Van der Waals, que son, á súa vez, o suficientemente débiles para que se poida despegar e seguir camiñando.

Moi posiblemente o pegamento máis forte xamais empregado atópese na natureza, concretamente nos balánidos ou landras do mar, unha das pragas máis frustrantes para a industria marítima, xa que se adhiren ao casco dos barcos e dificultan a súa navegación.

O seu «poder magnético», que xa foi descrito por Charles Darwin, débese a unha substancia formada por dous compoñentes, un líquido aceitoso e outro adhesivo en si mesmo -unha fosfoproteína- que se robustece ata formar un material resistente. Ao parecer, o elemento aceitoso actúa como unha capa hidrofóbica que permite á fosfoproteína asentarse sobre a superficie.

Este achado abre a xanela ao descubrimento de novos adhesivos, máis potentes e con capacidade de actuar en situacións extremas.

FONTE: Pedro  Gargantilla/abc.es/ciencia

ATOPADO O PÉ DUN MAMÍFERO NO ESTÓMAGO DUN DINOSAURO DE HAI 100 MILLÓNS DE ANOS

Agora que xa asimilamos que había dinosauros con plumas, máis parecidos a paxaros, agora, segundo os investigadores, temos probas concreta de que estes dinosauros comían mamíferos. Descubríronse especímenes do pequeno dinosauro Microraptor zhaoinus en cuxo interior había antigas aves, peces e lagartos, pero o achado do mamífero é a última fonte coñecida de proteínas para este intrépido cazador. O equipo da Universidade McGill en Canada, que estudou o fósil de Microraptor, publicou os seus achados na revista Journal of Vertebrate Paleontology.

O Microraptor viviu a principios do Cretácico, hai uns 100 millóns de anos, e atopáronse especímenes no que hoxe é o nordés de China. A rexión rica en fósiles denomínase Biota de Jehol, e os seus fósiles son un gran recurso para comprender matices da anatomía dos dinosauros pola súa boa conservación, así como detalles sobre os nichos ecolóxicos dos distintos animais.

Crese que Microraptor vivía nas árbores, planeando polos bosques cretácicos en busca de presas, tanto nas ramas como no chan. O espécime estudado recentemente é o holotipo, o que significa que foi o primeiro da súa especie en ser achado e bautizado no ano 2000. Con todo, recentemente volveuse a estudar e a nova análise revelou o pé de mamífero no seu estómago, un achado sen precedentes.

Detalle do pé dun mamífero no interior do fósil de Microraptor / Hans Larsson

Os investigadores non puideron identificar a especie concreta de mamífero que comeu o Microraptor, pero a súa conservación permitiulles comprender o seu nicho ecolóxico e, neste caso, os seus depredadores. O equipo dixo que tiña similitudes coas morfoloxías de Sinodelphys, Yanoconodon e Eomaia, todas especies antigas de mamíferos primitivos que se parecían aproximadamente a zarigüeias ou roedores, e que tiña o tamaño dun rato moderno.

O contido dos intestinos dá moitos datos sobre a dieta dos animais fósiles, pero é raro estea ben conservado, e ademais é difícil pescudar se a «última comida» conservada representa a dieta normal do animal ou un acontecemento estraño e único que tivo a sorte de ser fosilizado.

O Microraptor parece ser unha excepción moi interesante a esa regra, con múltiples especímenes belamente fosilizados que conservan diferentes «últimas comidas», o que quere dicir que non era particularmente esixente, e comía todo o que se lle cruzaba por diante.

A análise do equipo descubriu que a vítima non era unha boa trepadora, o que indica que Microraptor podería baixar ocasionalmente ao chan do bosque para alimentarse. O pé aparece intacto, polo que sabemos que foi tragado enteiro.

FONTE: Baltasar Pérez/quo.eldiario.es/ciencia

CURIOSIDADES SOBRE NOKOLA TESLA

Nikola Tesla (Smiljan-Imperio austríaco-hoxe actual Croacia, 10 de xullo de 1856-Nova York, 7 de xaneiro de 1943) inventor, enxeñeiro eléctrico e mecánico serbio nacionalizado estadounidense, soado polas súas contribucións ao deseño da moderna subministración de electricidade de corrente alterna (CA).​

Este físico e inventor non só é coñecido por ser o descubridor da corrente alterna (que desatou a denominada ’guerra das correntes’) e un inventor de tomo e lombo, pois chegou a rexistrar máis de 900 patentes, senón como un dos homes máis excéntricos que xamais existise. Era unha persoa solitaria e cun comportamento un tanto peculiar. Hoxe repasamos nalgúns datos que quizá non coñecías acerca deste xenio.

- Naceu durante unha tormenta eléctrica

Non podía ser mellor presaxio. Tesla naceu ao redor da medianoite o 10 de xullo de 1856 durante unha feroz tormenta eléctrica en Serbia. O curioso é que a súa propia nai diría, diante das voces que apuntaban que era un mal agoiro un nacemento en plena tormenta, “non, será un fillo da luz”. Nunca mellor devandito.

- Posuía un gran sentido do humor

A maioría, cando pensa nos científicos, imaxínaos como individuos secos e nada divertidos, pero Tesla era unha persoa creativa, un inventor; e, os inventores, por definición, adoitan ter unha forma interesante de ver o mundo. Para mostra un botón. Isto é o que escribiu a unha amiga tras cear co escritor Rudyard Kipling:

’Miña querida Sra. Johnson, Que lle pasa a Kipling? De feito, atreveuse a convidarme a cear nun escuro hotel onde seguramente me poñería pelos e cascudas na sopa’.

- A eterna rivalidade con Edison

Moitos debuxan a Nikola Tesla e ao inventor Thomas Alva Edison como inimigos, pero o historiador Bernard Carlson afirma esta relación foi terxiversada. Por suposto que se atopaban en bandos diferentes na ’guerra das correntes’ (corrente continua avalada por Edison e corrente alterna defendida por Tesla), pero o historiador considera que eran máis como o Steve Jobs e o Bill Gates do seu tempo. Ambos tiñan unha relación de amor/odio e de respecto mutuo.

- Sufriu de cólera

Con apenas 17 anos, o mozo Tesla enfermou de cólera, que a punto estivo de levalo ’ao outro mundo’. Pasou ata 9 meses prostrado na cama e estivo preto da morte nunhas cantas ocasións. Finalmente recuperouse e o seu pai cumpriu a súa promesa de envialo a estudar enxeñería se recuperaba a saúde. E así foi. O resto... é historia.

- Tiña hábitos... un tanto insólitos

Xa falamos da súa personalidade excéntrica ao principio. Tesla estaba sempre centrado no seu traballo; tanto que apenas durmía, algo que non axudaba aos seus hábitos que profundaban no obsesivo-compulsivo. Por exemplo, estaba obsesionado co número tres (e todos os números divisibles por 3) e realizaba certos rituais compulsivos asociados a este número (como, por exemplo, dar tres voltas ao barrio antes de entrar en casa). Tamén sufría de xermafobia, é dicir, un medo tremendo aos xermes, polo que sempre usaba panos de mesa e panos con profusión, sobre todo para comer. Sentía unha gran aversión pola sucidade e sentía pavor polo mero xesto de darlle a man a unha persoa. E iso non é todo: ceaba sempre, sempre, ás 20.10 p.m. Cada día. Sen discusión.

- Tiña unha memoria eidética (fotográfica)

Ao igual que moitos xenios, Tesla era capaz se memorizar libros enteiros e imaxes complexas, así como xerar ideas na súa mente para as invencións que realizaba. Tamén podía visualizar en tres dimensións e dise que utilizaba iste talento para controlar os terrores nocturnos que tiña cando era neno.

- Tiña un insomnio severo

Afirmaba que só durmóa dúas horas pola noite. De calquera xeito, Tesla admitiu que tomaba unha sesta pola tarde. O estraño patrón para durmir fixo que tivese un colapso mental aos 25 anos. Logrou sobrepoñerse e seguiu ben ata a súa vellez.

- Non soportaba ver as perlas

Por razóns decoñecidas, despreciaba as perlas. Negabase a falar con mulleres que levaban perlas, e unha vez enviou á casa a súa secretaria por levalas na súa presencia.

- Era unha persoa ecoloxista

Deuse conta que os cidadáns da Terra estabamos a esquilmar os recursos naturais do planeta demasiado rápido e pensou que a mellor forma de frear este gasto era usar alternativas aos combustibles fósiles: fontes renovables. Por iso é polo que investigase a posibilidade de colleitar enerxía natural do chan e do ceo, creando lóstregos artificiais no laboratorio, entre outras cousas. Tiña na cabeza a idea de que era posible facer que a enerxía fose gratuíta para todo o mundo. Lamentablemente, ninguén parecía estar interesado en financiar este tipo de enerxía. Era demasiado pronto.

- Nunca casou

Decidiu non contraer matrimonio nunca por un motivo de peso: estaba firmemente convencido de que o celibato axudáballe a manter a súa creatividade a pleno rendemento.

- Morreu quebrado

A pesar de ter tantas patentes, Tesla morreu dunha tromose coronaria en 1943, sen cartos e só na habitación 3327 do piso 33 do hotel New Yorker de Nova York, aos 86 anos.

A verdade, xenio e figura!

FONTE: Sarh Romero/muyinteresante.es  e  pandaancha.mx   Imaxes: Pinterest/muyinteresante.es e Napoleon Sarony/es.wikipedia.org

METEOROLOXÍA POPULAR: OS VELLOS REFRÁNS TAMÉN MENTEN

 

Saber que tempo vai facer mañá ou na próxima fin de semana é algo que hoxe está ao alcance de todos simplemente mirando no teléfono móbil, escoitando as informacións ou visitando páxinas especializadas onde se poden atopar todo tipo de datos meteorolóxicos. Pero houbo un tempo, antes do avance da computación e dos satélites no século XX, no que os nosos antepasados compartían técnicas e experiencias das súas observacións. Experiencias que chegaron ata nós en forma de vellas tradicións e alimentando, notablemente, o noso imaxinario e o noso refraneiro.

FONTE: gciencia.com