Blogia
vgomez

NOTICIAS DAS CIENCIAS

PREMIO NOBEL DE QUÍMICA 2011

PREMIO NOBEL DE QUÍMICA 2011

Daniel Shechtman, Premio Nobel de Química 2011 / Imaxe:espanol.rfi.fr

Real Academia Sueca de Ciencias concedeu o Premio Nobel de Química 2011 ao "pai" dos cuasicristais Daniel Shechtman, do Instituto Israelí de Tecnoloxía de Haifa.

Os cuasicristais son estructuras atómicas construídas mediante mosaicos similares aos do mundo árabe e que adornan os muros de palacios como o da Alhambra de Granada, pero que nunca se repiten a si mesmas. É decir, non seguen o patrón de construcción dos cristais convencionais que forman estructuras simétricas.

Segundo a academia sueca nun comunicado, a configuración atopada nos cuasicristais foi considerada como imposible, pero Daniel Shechtman, nacido en Tel Aviv en 1941, librou unha gran batalla contra a ciencia establecida. O seu traballo cambiou a forma na que os químicos conciben a materia sólida.

NOBEL DE FÍSICA 2011

NOBEL DE FÍSICA 2011

Saul Permutter, Adam Riess e Brian P. Schmidt, os ganadores do Nobel de Física / AP/Efe

A Real Academia de Ciencias de Suecia concedeu o Premio Nobel de Física de 2011 a tres astrónomos: Saul Perlmutter, Brian Schmidt e Adam G. Riess,  polos "seus descubrimimentos sobre a aceleración da expansión do Universo a través das súas observacións de supernovas moi distantes". 

 Perlmutter , nacido en 1959 (EE UU) é un astrofísico do Laboratorio Nacional Lawrence Berkeley e profesor de física na Universidade de California, Berkeley. 

Schmidt, naceu en 1967 (EE UU). Traballa como astrofísico no observatorio Mount Stromlo da Universidade Nacional de Australia, centrado na investigación de supernovas.

Riess, nacido en 1969 (EE UU), que pertence á Johns Hopkins University, en Baltimore, en investigacións sobre a materia escura.

 


NOBEL DE MEDICINA E FISIOLOXÍA 2011

NOBEL DE MEDICINA E FISIOLOXÍA 2011

 Bruce Beutler, Jules Hoffmann e Ralph Steinman, científicos galardoados co Nobel de Medicina e Fisioloxía 2011 / AFP

 

O estadounidense Bruce Beutler, o francés Jules Hoffmann e o canadiense Ralph Steinman foron distinguidos polo Instituto Karolinska de Estocolmo co Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina 2011. Os tres científicos foron galardoados por desentrañar os segredos máis importantes do funcionamiento do sistema inmunolóxico, o que permitíu o desenvolvemento de vacinas contra enfermidades infecciosas ou abrir novas vías na loita contra o cancro.

Beutler naceu en 1957 en Chicago (EE UU) e traballa no Scripps Research Institute en California.

Hoffmann, nacido en Luxemburgo en 1941, de nacionalidad francesa, é investigador do Centro Nacional de Investigación Científica (CNRS).

Steinman (1943, Montreal) era profesor na Universidade Rockefeller de Nueva York. Faleceu hai tres días dun cancro de páncreas.

O Premio Nobel, dende 1974, non se pode dar a título póstumo, segundo os estatutos da Fundación Nobel, a non ser que o falecemento se producise despois do anuncio do galardón, polo que a Fundación Nobel ten agora que aclarar a situación de Steinman.

ESTRELA IRAS

ESTRELA IRAS
A estrela xigante amarila IRAS, coa nebulosa arrededor, asemella un ovo fritido / ESO

 

As estrelas, aínda parezan todas iguais cando escintilan no ceo nocturno, non só teñen tamaños moi distintos, senón que as súas formas tamén o son. Unha das máis peculiares foi descuberta recentemente por un equipo do Observatorio Austral Europeo (ESO), e ten a forma dun ovo fritido. Trátase dunha estrela bautizada como IRAS 17163-3907, cun diámetro que é mil veces maior co Sol e que brilla medio millón de veces máis.

Os astrónomos comprobaron que se atopa a 13.000 anos luz da Terra e que é unha estrela amarela. O achádeho producíuse cunha cámara de infravermellos do Very Large Telescope (VLT) instalado en Paranal (Chile) co que tomaron as imaxes nas que se observa claramente a nebulosa circular que rodea ao astro, case totalmente esférica. Polo detectado ata agora esa cáscara externa ten un radio que e 10.000 veces maior á distancia entre a Terra e o Sol. Durante as explosións que experimentou na súa evolución expulsou material que acabou por formar a "clara" do ovo, rica en silicatos e gas.

Os astrónomos pensan que esta actividade é unha proba de que pronto terá unha morte explosiva, como unha supernova, xenerando uns compoñentes químicos que poidan dar lugar á formación de novas estrelas.

O Universo no para de sorprendernos!

FONTE:Diario El Mundo

KEPLER 16-B

KEPLER 16-B

Recreación do planeta Kepler 16-b e as súas dúas estrelas / NASA/JPL-CALTECH

Científicos descobren un planeta que xira ao redor de dúas estrelas, do mesmo xeito que o planeta imaxinario Tatooine da saga de ciencia ficción A guerra das galaxias, segundo anunciou hoxe a NASA.

Os científicos coñecían a existencia de planetas circumbinarios pero esta é a primeira vez que logran captar o movemento do planeta ao redor dos seus dous soles, grazas ás imaxes do observatorio espacial Kepler.

O equipo liderado por Laurance Doyle do Instituto SETI de California anunciou hoxe o achado do planeta, que se chamará Kepler 16-B, nunha rolda de prensa na que se intercalaron tamén imaxes da saga de George Lucas.

Kepler 16-B orbita ambas as estrelas á vista do telescopio espacial Kepler. Os dous soles tamén se eclipsan o un ao outro, o que permite medicións ben precisas da masa, o radio e as traxectorias dos tres corpos por primeira vez.

«Unha vez máis, o que adoitaba ser ciencia ficción converteuse en realidade», sinala Alan Boss, un dos científicos que participa no proxecto, na revista Science, que publica o achado.

Trátase dun planeta parecido a Saturno, aínda que ten unha densidade superior á media e viaxa nunha órbita case circular de 229 días ao redor das súas dúas estrelas.

Foi detectado a uns 200 anos luz da Terra e demostra a diversidade dos planetas que existe na Vía Láctea, asegurou Nick Gautier, científico do Laboratorio de Propulsión a barullo da Nasa en Pasadena (California).

As dúas estrelas representan o 20 e 69 % da masa do Sol, respectivamente e seguen unha órbita excéntrica de 41 días unha ao redor da outra, sinala o estudo.

Dada a relación deste planeta coas estrelas, Doyle e o seu equipo tamén suxiren que o planeta se formou no mesmo disco de po e gas que deu orixe a ambos os soles.

Kepler é a primeira misión da Nasa capaz de atopar planetas do tamaño da Terra preto da chamada «zona habitable», a rexión dentro dun sistema planetario onde pode existir auga líquida na superficie do planeta en órbita.

Lanzado en marzo do 2009, o obxectivo do Kepler é recoller datos e probas de planetas que orbitan ao redor de estrelas con condicións de temperatura medias onde poida existir auga líquida e, xa que logo, vida.

A pesar de que serán necesarias observacións adicionais para lograr ese fito, Kepler detectou planetas e candidatos a ser planetas dunha ampla gama de tamaños e distancias orbitais que segundo a NASA axudan a comprender mellor o noso lugar na galaxia.

FONTE: La Voz de Galicia

ESTIVO O HOME NA LÚA?

ESTIVO O HOME NA LÚA?

 

Esta pregunta sempre estivo na mente de todos e a súa contestación definitiva parace ser que SI, á vista das imaxes máis nítidas xamais tomadas dende o espazo pola sonda espacial Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO), da NASA, dos lugares de alunizaxe das Misiones Apolo 12, 14 e 17. As imaxes amosan as voltas e revoltas dos camiños que se formaron cando os astronautas exploraron a superficie lunar. No sitio do Apollo 17, os camiños deixados polo rover lunar son claramente visibles, xunto cos últimos camiños a pe deixados na Lúa. As imaxes tamén mostran onde colocaron os astronautas algúns dos instrumentos científicos que proporcionaron unha primeira visión da contorna e o interior da Lúa.

Unha boa proba para os incrédulos!

FONTE:nasa.net

GRAIL

GRAIL

Lanzamento da sonda GRAIL / Imaxe:NASA/Darrell McCall

A NASA regresa á Lúa. Logo de dous intentos errados, á terceira logrou lanzar o pasado sábado con éxito o foguete que transporta dúas sondas xemelgas con destino ao satélite terrestre. O obxectivo da misión? Estudar o corazón da Lúa e revelar como se formou hai 4.500 millóns de anos, ademais de medir o seu campo gravitatorio e proporcionar imaxes en raios X da súa codia e o seu núcleo.

Os investigadores da NASA esperan que a misión, denominada GRAIL, responda a algunhas das incógnitas sobre o lado escuro da Lúa, que os humanos nunca exploraron, e tamén que achegue datos sobre como se formaron outros planetas rochosos como a Terra, Venus, Marte e Mercurio.

A misión forma parte do programa Discovery da NASA, que xa lanzou 10 naves desde 1992 para estudar o sistema solar.

A Lúa foi estudada moi pronto, desde os albores da era espacial en 1959, cun total de 109 misións de varios tipos. Doce persoas pisaron a súa superficie e 382 quilos de rochas e mostras do chan foron traídas á Terra para ser estudadas. Ademais, tres satélites científicos están actualmente orbitando á Lúa.

FONTE: La Voz de Galicia

O RINOCERONTE LANUDO DO TIBET

O RINOCERONTE LANUDO DO TIBET

 

O Museo de Historia Natural do Condado dos Ánxeles (California, EE UU) presenta esta semana a través dun artigo na  revista Science o descubrimento dun fósil de rinoceronte lanudo primitivo no Himalaia. Este descubrimento levou á conclusión por parte dos expertos de que algúns mamíferos xigantes evolucionaron por primeira vez no Tibet actual, antes do comenzo da Idade do Xeo. A extinción destes durante a Idade do Xeo como o mamut lanudo e rinocerontes, osos perezosos xigantes e os gatos dentes de sable foron obxecto de numerosos estudos ata agora, pero sábese moito menos acerca de onde procedían estas especies, e como adquiriron ese nivel de adaptación para vivir nun ambiente de frío extremo.
Un equipo de xeólogos e paleontólogos do Museo de Historia Natural dos Ánxeles (NHM) e do Instituto de Paleontoloxía Vertebrada e Paleoantropoloxía da Academia China de Ciencias, descubríu un cráneo completo e a mandíbula inferior dunha nova especie de rinoceronte lanudo (Coelodontathibetana) en 2007, nas estribacións da cordilleira do Himalaia, no suroeste da meseta tibetana.

O novo rinoceronte atopado ten uns 3,6 millóns de anos (Plioceno medio), e os seus descendentes, como o mamut, son moito máis antigos e primitivos que a Idade de Xeo (Pleistoceno) na estepa de gran parte de Europa e Asia. O animal extinto tiña desenvolvidas adaptacións especiais  de barrido para a neve,  co  seu corno aplanado para poder atopar restos de vexetación, unha conducta bastante útil para a supervivencia no duro clima do Tíbet. Estes rinocerontes vivían nun momento no que o clima mundial era moito máis cálido e os continentes do norte estaban libres das capas de xeo, como se observaría na Idade de Xeo tempo máis tarde.

FONTE: La Razón