NOTICIAS DAS CIENCIAS

NEPHILA JURASSICA

Fósil da araña do Xurásico, atopado en China / "Biology Letters"

"Biology Letters"" publica unha investigación dun equipo da Universidade de Kansas e da Capital Normal University (Pekín) no que se presenta á comunidade científica o fósil máis grande coñecido dunha araña. Trátase dun exemplar do xénero "Nephilidae", tamén chaamado o tecedor da "seda ouro", que vivíu no Xurásico, compartindo o seu entorno cos dinosaurios, hai 165 millóns de anos.

A "Nephila jurassica", como foi bautizada, pertence a un dos xéneros animais cunha orixe máis primitiva e considérase o exemplo de araña tecedora máis grande que existe na actualidade, cun corpo que ten ata cinco centímetros de longo e unhas patas que chegan a acadar os 15 centímetros. As femias son moito maiores que os machos e a súa presenza é común nas rexiones tropicais e subtropicais do planeta.

O fósil, nunha rocha, foi atopado no xacemento de Daohugou, no interior de Mongolia (China), un lugar que no Xurásico medio debía ser moi cálido e húmido.

FONTE: El Mundo

 

AURORA BOREAL EN SATURNO

Ilustración da mancha de luz ultravioleta preto do polo norte de Saturno xerada pola interacción coa lúa Encélado. KEN MOSCATI / ABIRYMER / JHUAPL (DATOS DE NASA / JPL / JHUAPL / U.COLORADO / CENTRAL ARIZONA COLLEGE / SSI)

A revista "Nature" faise eco dun estudo no que os astrónomos, grazas aos datos enviados pola nave Cassini, revelaron que Encélado, unha das lúas máis pequenas de Saturno, está unida ao seu planeta por unhas correntes eléctricas de longo alcance, como un feixe de electróns que van  veñen entre ámbolos astros, provocando un fenómeno similar ao da aurora boreal.

O satélite, posto na órbita de Saturno en 2004, xa pasou a 500 quilómetros de Encélado 14 veces. Nesta última, recabou datos que indican que os chorros de gas e os grans xeados que emanan do seu polo sur cárganse de electróns, formando unha ionosfera. O movemento de Encélado e da súa ionosfera nesta burbulla magnética funcionaría en torno a Saturno como unha dinamo.

La áurea detectada, según os autores do estudo, mide cerca de 1.200 por 400 quilómetros, unha área similar á superficie de Suecia.

FONTE: El Pais/El Mundo.

IMAXE DE MERCURIO

Imaxe da superficie de Mercurio tomada pola nave espacial Messenger despois de poñerse en órbita dese planeta. NASA/JOHNS HOPKINS UNIVERSITY APPLIED PHYSICS LABORATORY/CARNEGIE INSTITUTION OF WASHINGTON

 

A nave espacial Messenger , da NASA, que se puxo en órbita do planeta Mercurio o pasado 18 de marzo, mandou as primeiras imáxes tomadas dende esa posición orbital. Tomou 363 imaxes da superficie do planeta máis preto ao Sol antes de empezar a enviar á Terra algunha delas.

FONTE:El País

INSECTO DE HAI 300 MILLÓNS DE ANOS

Impresión do corpo do insecto, á esquerda, sobre a rocha / PNAS

 

Científicos de Estados Unidos lograron localizar o rastro deixado no fango por un pequeno insecto hai uns 310 millóns de anos, no Carbonífero superior. Trataríase da máis antiga pegada atopada dun ser vivo voador.

A impresión sobre unha rocha é a  dun corpo duns 36 milímetros de lonxitude e as ás só se ven en parte e moi levemente, pero aínda así revela segredos sobre a morfoloxía dos insectos, nun periodo do que escasea o  rexistro fósil.

Os autores do achádego, da Universidad de Tufts, pensan que podería pertencer ao orde dos efemerópteros, coñecidos como efímeras pola curta duración da súa vida, tan só uns días. Afirman que é de gran interese porque, ademais de ter ás, é de pequeno tamaño, nun momento no que os insectos acadaban grandes dimensións debido á abundancia de osíxeno que había na Terra.

Este resto foi atopado no xacemento fosilífero da formación Wamsutta, ao sur de Massachusetts (EEUU).

INTEGRAL

Ilustración do sistema Cygnus X-I formado por un astro masivo e un buraco negro que está roubándole materia en forma de gas / ESA

Non me estou a referir a un termo matemático senón a un observatorio orbital da Axencia Espacial Europea (ESA): International Gamma Ray Astrophysics Laboratory (INTEGRAL). A noticia está en que o citado observatorio captou materia un milisegundo antes de entar nun buraco negro, medido a polarización da luz emitida.

Cygnus X-1, é un sistema binario situado a uns 6.000 anos luz da Terra, na Constelación do Cisne, e está formado por unha estrela masiva e un buraco negro compañeiro que está arrancando e atraendo cara el a materia gasosa do astro, e emitindo en raios X.

Co Integral, que está deseñado para ver os raios gamma e os raios X, conseguíuse ver que os campos magnéticos que alí se atopan están fortemente estructurados, formando un túnel de escape polo que algunhas partículas fuxen no último instante da atracción definitiva do buraco negro e forman chorros de materia cara ao espazo, seguindo traxectorias espirais que seguen os campos magnéticos e iso afecta á súa polarización, cun patrón característico.

FONTE: El País

ENCELADO

Imaxe do satélite Encélado tomada pola nave Cassini: NASA/ESA

Encelado é unha das lúas do planeta Saturno. Unha  investigación, que se publica no Journal of Geophysical Research  afirma que a zona sur deste satélite emite tanta calor como 20 centrais eléctricas.

A zona Sur de Encédalo é unha área xeoloxicamente activa, e dita actividade céntrase en catro grandes fisuras lineais de 130 quilómetros de longo cada unha e un par de quilómetros de ancho. Son as chamadas as raias do tigre e por elas emerxen constantemente chorros de partículas de xeo e vapor de agua a temperaturas elevadas debido á calor interna de Encédalo.

Esta actividade coñécese dende 2005. Agora, ls investigadores de Cassini, nave espacial da NASA e a Axencia Europea do Espazo (ESA) que está observando o planeta dos aneis e o  seu entorno, mediron a enerxía calórica na zona polar sur de Encélado: 15,8 xigavatios, o que equivale a unhas 20 centrais eléctricas de carbón. Esto significa máis dunha orde de magnitude superior ao que ata agora tiñan calculado os científicos.

"El mecanismo capaz de producir la alta energía interna observada es un misterio y un reto para los modelos actuales de producción calórica prolongada", afirma Carly Howett, líder de la investigación, que se publica en el Journal of Geophysical research. Un estudio previo, de 2007, había planteado que el calor interno de Encédalo podría generarse por las fuerzas de marea provocadas por la resonancia orbital entre esta luna y otra, Dione, pero no sería superior a 1,1 gigavatios. El calor de la radiactividad natural del interior de Encédalo podría aportar 0,3 gigavatios más, informa en un comunicado el Jet Populsion Laboratory (JPL), responsable de la misión Cassini.

ANTILÁSER

Esquema do experimento no que se fai incidir dous feixes de luz láser nunha cavidade cunha oblea de silicio que os absorbe e transforma en calor / YIDONG CHONG - YALE UNIVERSITY

A revista "Science" publica que uns científicos nos EEUU crearon o que eles definen como o primero antiláser do mundo (que denominan absorbente coherente perfecto).

Se o láser, xera feixes de luz coherente, é dicir, ordeada, no que as ondas luminosas teñen a mesma frecuencia e amplitude o antiláser funciona ao revés, absorbendo a luz en lugar de emitila, disipándose a enerxía en forma de calor

Os científicos pensan que o seu descubrimento non só terá un interese puramente físico, senón que terá interesantes aplicacións potenciais, por exemplo en futuros ordeadores ópticos e na radioloxía (como unha especie de escudo para terapias nas que o médico dispare feixes de láser a tecidos biolóxicos malignos, como tumores, con gran precisión.

A ORIXE DA VIDA E OS METEORITOS

Meteorito atopado na Antartida / NASA

Como xudíu a vida? É a pregunta do millón e por agora está sen contestar definitivamente. Moitas son as teorías que tratan de dar unha resposta axeitada, aínda que só se quedan niso.

A teoría da Panspermia acuñada polo químico sueco Svante August Arrhenius para explicar a orixe da vida da Terra, plantexa  que a vida está diseminada polo Universo e chegou en forma bacteriana unida a un meteorito que servíu de semente para que evolucionara ata os organismos que habitan hoxe o planeta.

Os astrobiólogos manexan outra das posibilidades consistente  en que os meteoritos non trouxeron a vida, pero si os elementos e moléculas necesarios para o seu xurdimiento.

Apoiando esta posibilidade, a revista "Proceedings of the National Academy of Sciences" (PNAS) acaba de aportar importantes datos, nunha recente investigación, que apoian a posibilidade dunha orixe extraterrestre das moléculas precursoras da vida terrestre. Esa investigación ten como punto de partida o estudo dun meteorito que contén materiais orgánicos pertenecentes ao grupo da Tumba de Nunataks, atopado na Antártida. No traballo imitaron as condicións ambientais que había na Terra antes da aparición da vida, sempre con escalas temporais de laboratorio (sería imposible recrear os tiempos reais), emularon a actividade hidrotermal, a temperatura e a presión da Terra primitiva e os resultados mostraron, para a sorpresa dos investigadores, que aquel meteorito liberou unha enorme cantidade de ion amonio (NH₄), un importante precursor das moléculas biolóxicas complexas, como os aminoácidos ou o ADN.

A conclusión desta investigación é a idea de que a chegada destes meteoritos puideron acelerar, ou desencadear, a evolución das moléculas que deron lugar á vida.

FONTE: El Mundo