A viñeta de Riki Blanco (Barcelona 1978) no xornal El País de onte, é unha verdade, que por desgraza estivo e segue presente, cada vez máis, no noso país.
Xa o decian os vellos, a política é coma o polbo, teñen moitos rabos (tentáculos) que chegan a moitos sitios, oprimindo se fixera falla a quen se poña diante. A independencia de certas xerasquías pola presión dos "lobbies" deforman a realidade.
Así non imos a ningures!
A protagonista desta historia é unha nena tímida e con voz crebada que, como querendo abrazar a súa antípoda, pasou a infancia soñándose artista. Os contos nocturnos, o amor polas palabras e o apoio familiar trazaron o camiño. Así, Vitoria Siedlecki atopou o seu lugar na narración oral escénica. “Aí tiña a liberdade de elixir o que dicía, de decidir como e onde o facía, e podía reproducir cada día esa felicidade que sentía cando polas noites a nosa nai ou o noso pai contábannos unha historia”, recoñece a contacontos.
Esta artista multidisciplinar formouse en ballet, interpretación e canto na Escola de Teatro Musical de Julio Bocca, en Arxentina. E desde hai máis de dúas décadas reside en España, onde chegou para ampliar os seus estudos de baile e flamenco. As historias que habitan en Vitoria Siedlecki reveláronse primeiro a través do corpo, da danza, para máis tarde configurarse e fortalecerse na narración oral. “Teño o corpo todo cheo de palabras”, recita con emoción a actriz.
Despuntou co seu espectáculo ‘Relatos eróticos’, un monólogo no que interpretaba textos de Cortázar, Benedetti ou pasaxes pouco coñecidas de ‘As mil e unha noites’, e que se perpetuou durante oito tempadas na carteleira teatral española, achegando os contos a máis de 50.000 persoas. Actualmente, colabora con diversos medios de comunicación, imparte talleres e continúa con representacións en España e América Latina. Experta en comunicación non verbal, dirixe ‘A Escola de Contacontos’ en Madrid, onde ensina a contar e forma a narradores orais; e é cofundadora de ‘Zelwa Storytelling’, unha consultora que traslada a súa experiencia nos escenarios á comunicación de organizacións e equipos. “Todo o mundo pode aprender a contar contos”, sentenza Siedlecki, apontoando así a aquela nena apocada e de garganta fráxil que converteu a arte de contar contos nunha forma de vida.
A imaxe de Jessica Hernández cargando cunha lavadora sobre os seus ombreiros polas rúas sen asfaltar de Soacha, un barrio marxinal a 20 km de Bogotá, deu a volta ao mundo e aínda hoxe é difícil de esquecer.
Colombiana, nai de catro fillos, cabeza de familia e emprendedora: a súa historia é digna de admiración e un exemplo de superación. Con esforzo e coraxe iniciou o seu primeiro negocio, alugando lavadoras a domicilio aos seus veciños. Anos máis tarde investiu en máquinas de coser e estudou patronaje industrial. Hoxe, conseguiu montar un taller de costura na súa casa e quere seguir crecendo.
Jessica Hernández fala da importancia de ter un propósito na vida, de loitar e de afrontar a vida con ganas: “Cando un ten metas, aínda que caia volve levantar, ter propósitos é fundamental para mellorar na vida”, afirma. En 2018 falou fronte a centos de persoas na sede de Nacións Unidas de Nova York, para dar voz ao esforzo dos 1,2 millóns de mulleres emprendedoras ás que apoia a Fundación BBVA en América Latina.
Jessica é un exemplo das millóns de mulleres que viven en países en vías de desenvolvemento e están a cambiar o mundo. O seu maior obxectivo? “Seguir crecendo, estudando e que os meus fillos convértanse en adultos responsables que contribúan a mellorar a sociedade do futuro”, conclúe.
As árbores están entre os seres vivos máis antigos que habitan o planeta Terra. Desde hai uns anos sucédense episodios de morte súbita e xeneralizada de árbores en bosques de todo o mundo. “A estrutura dos bosques en contornas coma a nosa e, en xeral, a maior parte das rexións do mundo, están moi afectados pola actividade humana”, asegura o profesor Paco Lloret.
Catedrático de Ecoloxía da Universidade Autónoma de Barcelona e investigador do do Centro de Investigación Ecolóxica e Aplicacións Forestais, Paco Lloret leva décadas estudando o que está a pasar cos bosques. No seu último libro, ’A morte dos bosques’, o profesor percorre algúns dos rodais máis importantes de América, Europa e África para evidenciar os procesos que están a provocar o seu colapso. Máis aló do cambio climático, as secas ou os incendios, Lloret profunda no funcionamento dos bosques, na súa complexa dinámica interna ou o papel que xogan na biodiversidade.
Escenario de contos e rituais, espazo para a espiritualidade ou a supervivencia, os bosques están intimamente ligados ao desenvolvemento humano. “Proporciónannos múltiples servizos, non só pola explotación da súa madeira, senón tamén pola súa capacidade de regular o clima e a provisión de auga", asegura Lloret que co seu traballo pretende axudar a preservar este legado natural.
Esta fin de semana chega aos cines a película A pel do tambor, adaptación da novela co mesmo título do escritor Arturo Pérez-Reverte, publicada en 1995 pola editorial Alfaguara.
Esta é a súa ficha técnica:
Título orixinal: A pel do tambor
Ano: 2022
Duración: 116 min.
Xénero: Thriller
País: España
Produtora: Coprodución España-Colombia-Italia; Enrique Cerdeira P.C., Drumskin Productions, Fundacion Enic Producións, North By Northwest, Spal Films
Dirección: Sergio Dow
Guión: Adrian Bol, Beth Bollinger, Judith Gwilt Yturriago, Carolina López-Rodríguez,
Música: Roque Baños
Fotografía: Aitor Mantxola
Reparto: Richard Armitage, Amaia Salamanca, Fionnula Flanagan, Paul Freeman, Paul Guilfoyle, Alicia Borrachero, Joe Manjón, William Keen, Carlos Cuevas, Unax Ugalde, Jorge Sanz, Rodolfo Sancho, Peter Vives,
Sinopse: Ciudade do Vaticano, 1995. Un hacker informático irrompe no computador persoal do Papa deixándolle unha mensaxe no que asegura que a Igrexa da nosa Señora das Bágoas mata para defenderse. Intrigado, o Santo Pai ordena que se investigue o asunto. Monseñor Spada (Paul Guilfoyle) asignará a misión ao seu mellor axente, o sacerdote Quart (Richard Armitage), posuidor dunha longa experiencia nos asuntos escuros da Santa Sé. Entre tanto, en Sevilla, a aristócrata Macarena Bruner (Amaia Salamanca), unha fermosa divorciada que é dona dos dereitos sobre o terreo onde se alza Nosa Señora das Bágoas, escandaliza á cidade cos seus amores inapropiados cun bailaor flamenco, mentres coquetea por Sevilla e fai parte principal dun grupo que se resiste a deixar demoler a Igrexa.
Os seguidores de Pérez-Reverte temos a posibilidade de confrontar a película coa novela. Merece a pena!
Jorge Bucay é recoñecido mundialmente por ser un dos autores de referencia de libros de psicoloxía e autoaxuda. Este médico, terapeuta e escritor arxentino defínese a si mesmo como un "axudador profesional" xa que, segundo el, mediante as súas conferencias e libros procura ofrecer ferramentas terapéuticas para que cada un sexa capaz de sandarse a si mesmo. As obras de Jorge Bucay convertéronse en ‘best sellers’ en España e en moitos países de fala hispana. Ademais, foron traducidas a unha vintena de idiomas. Entre elas destacan ‘O camiño da felicidade’, ‘O camiño do encontro’, ‘Déixame que che conte’ e ‘Contos para pensar’, entre moitas outras. É pai de dous fillos: Claudia e Demián.
Demián Bucay seguiu os pasos do seu pai. Estudou Medicina na Universidade de Buenos Aires, especializándose posteriormente en psiquiatría e terapia xestáltica. É especialista en terapia de parella e familia, e tamén divulgador de temas relacionados coa saúde mental. Imparte conferencias e talleres literarios terapéuticos en toda Latinoamérica e é autor, entre outros, dos títulos ‘Infidelidade’, ‘Manual para estar en parella’ e ‘O secreto da flor que voaba’. Foi pioneiro na divulgación da psicoloxía e na psicoterapia en liña, mantendo desde hai anos este servizo a pacientes de varios países a través do seu sitio web.
Neste encontro, pai e fillo reflexionan sobre a educación, a relación entre pais e fillos e o sentido da paternidade. Jorge e Demián Bucay traballaron conxuntamente nos libros ‘Pais e fillos: ferramentas para coidar un vínculo fundamental’ e ‘O difícil vínculo entre pais e fillos’ (ambos os publicados en 2016). Neles analizan os vínculos paternofiliais desde a reflexión, o humor e a psiquiatría, e ofrecen unha serie de consellos prácticos para construír o tipo de relación que todo pai ou nai desexa establecer cos seus fillos.
En 1994, a familia de Alliance Niyigena tivo que percorrer a pé os 8.000 quilómetros que separan Ruanda da República Centroafricana, para fuxir do xenocidio ruandés. A súa historia comeza no avión que os levaría como refuxiados a Noruega, onde comezou unha nova vida. Está dobre nacionalidade e cultura noruegués ruandesa permitiulle coñecer as luces e sombras da sociedade europea. "Creo que sufrín moitas microagresións, pero a peor era a frase: ‘Es moi intelixente para ser unha moza negra’. Significa que ninguén como eu pode ser intelixente, que son moi rara para a miña raza. Todos os meus esforzos, o meu traballo, a paixón por aprender, inmediatamente con esta frase son invalidados", reflexiona esta investigadora, que fala cinco idiomas.
Con 15 anos, Niyigena gañou unha bolsa para continuar os seus estudos en Francia e posteriormente en Edimburgo, onde se converteu en enxeñeira mecánica e eléctrica. A súa excelencia académica foi recoñecida con sucesivas bolsas como a Saltire Scholar e a bolsa Schwarzman. Entre 2019 e 2020 traballou como Xefa do equipo Hyperloop de Elon Musk da Universidade de Edimburgo, para desenvolver o transporte de mercadorías a través tubos de aceiro ao baleiro en cápsulas que levitan magnéticamente. Posteriormente investigou no o Centro de Microelectrónica de Barcelona, dependente do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC), dedicado ao desenvolvemento de novas nanotecnoloxías como as "baterías de celulosa", que poderían cargarse con fluídos corporais como sangue ou suor.
Nos últimos anos, a súa traxectoria profesional deu un xiro cara ao desenvolvemento de solucións de enerxía renovables e infraestruturas educativas en países emerxentes.
Con tan só 18 anos, Michael Sandel retou a Ronald Reagan a un debate no seu instituto. Reagan aceptou. Desde entón o empeño de Sandel polo diálogo público levouno a encher estadios, organizar debates globais en liña ou impartir o curso máis popular da historia de Harvard: Xustiza.
Sandel está considerado o filósofo contemporáneo máis popular do mundo. Profesor na Universidade de Harvard e Premio Princesa de Asturias das Ciencias Sociais 2018, o seu traballo bebe do método socrático para fomentar a educación cívica e conectar a filosofía coa nosa vida cotiá. “A filosofía pertence á cidade, onde os cidadáns reúnense e debaten grandes cuestións sobre como debemos organizar as nosas vidas xuntos, sobre xustiza, sobre como lidar coa desigualdade ou sobre que obrigacións temos uns con outros como cidadáns”, asegura.
No seu último traballo, ‘A tiranía do mérito’, Sandel reflexiona sobre como recuperar o ben común nas sociedades occidentais, afectadas, di, de dous males relacionados: “a desigualdade económica e a polarización política”.