OPINIÓN E COMENTARIO

DEZ IDEAS PARA EDUCAR AOS TEUS FILLOS CON FILOSOFÍA

Que diría Sócrates aos pais e nais de hoxe? Como resolverían os filósofos clásicos un conflito cotián cos nosos fillos? Carlos Goñi Zubieta leva máis de 25 anos unindo a filosofía á educación, achegando claves útiles aos pais á hora de educar aos seus fillos. Todo iso xunto á súa muller, a psicóloga e pedagoga Pilar Guembe.

Filósofo, escritor e asesor educativo, Goñi explícanos: “Moitas veces o sentido común é o gran esquecido en educación, e a filosofía pode achegar ese coñecemento e fundamento”. Para el, as reflexións dos grandes filósofos da historia poden converterse en claves pedagóxicas para enfrontar o reto que supón educar, tanto en casa como na escola: “Xestionar a liberdade dun adolescente, axudarlle a entender as súas emocións ou explicarlle a importancia dos valores para non perder o norte na vida… todo isto xa o explicaron os filósofos, e nós podemos aplicalo”, resume.

Para concluír, lanza unha pregunta clave: que é o máis importante na educación dos fillos? “A educación dos pais”, afirma. E é que, engade: “Na época na que estamos non vale con tirar de boa vontade e afecto. Os pais de hoxe debemos formarnos, informarnos e ler sobre educación para aprender, en definitiva, a ser pais”.

Carlos Goñi e Pilar Guembe levan máis de 25 anos dedicados ao ensino. Carlos é doutor en Filosofía e escritor. Pilar é pedagoga, profesora e orientadora. Ambos escriben habitualmente en medios de comunicación sobre educación e crianza. Son coautores, entre outros títulos, de ‘Educar con filosofía’ e ‘Educar sen castigar’.

A INTELIXENCIA ARTIFICIAL E A EDUCACIÓN

- Oe Siri, quen é  Kai-Fu Le?
Se a intelixencia artificial estivese dotada de sentimentos, o asistente ben podería responder: “O meu avó”. Kai-Fu Le é o creador de Casper, o primeiro sistema de recoñecemento de voz que presentou Apple no ano 1992. O software era parte da súa tese doutoral na universidade Carnegie Mellon e o antepasado da tecnoloxía de análise do fala que nos rodea.

Hoxe, considerado un dos maiores expertos en intelixencia artificial do mundo, preside a firma de capital de risco tecnolóxico Sinovation Ventures. O tamén expresidente de Google China, formou parte dos equipos de Apple, SGI e da unidade de investigación de Microsoft na rexión de Asia e o Pacífico. Unha vida dedicada ao traballo que se viu interrompida cando fai sete anos detectáronlle un cancro. “Deime conta de que me enfrontaba á morte, o último que me apetecía era traballar”, recoñece. Tras esa epifanía, Le decidiu dar un cambio radical na súa vida e dedicar máis tempo aos seus seres queridos. Un proceso transformador que tamén modificou a súa idea sobre o futuro da intelixencia artificial: “Veu a librar aos humanos do traballo rutineiro e a darnos tempo para cumprir o noso propósito na vida”, garante.

Le está convencido de que no futuro sobrevivirán os traballos que requiran de tres habilidades humanas: “curiosidade, pensamento crítico e creatividade”. Nese sentido, o experto reclama nas aulas unha educación máis individualizada e co acento nas relacións persoais. “A intelixencia artificial podería eliminar as tarefas máis tediosas e liberar ata un 40% do traballo rutineiro dos profesores”, afirma. No seu libro ‘Superpotencias da intelixencia artificial: China, Silicon Valley e a nova orde mundial’, Kai-Fu Le asegura que esta transformación educativa xa se está producindo en China. “A intelixencia artificial veu para darnos tempo para pensar o que significa ser humano”, sentenza.

SEN SAÍDA!

Viñeta de El Roto (Andrés Rábago García, Madrid-1947) no xornal El Pais, no día de hoxe.

Eu tampouco a vexo! Volvemos a estar case coma en marzo e non aprendemos. Daquela saímos con moitos mortos e despois relaxamento e deixamos dun lado a sanidade para primar a economía. Eso de convivir co virus non funciona!

E agora? Volta a empezar! Non aprendemos! E a clase política que nos represnta, ningunha, está a altura das circunstancias. Somos meros números, papeletas de voto.

Mentres non tomen en serio que somos persoas e que temos un problema, mundial, ao que temos que enfrentarnos tod@s xuntos, cumprindo as regras sanitarias non veremos a saída.

E cando isto remate, que espero que remate, empezará o problema económico. O moz@s que agora, non tod@s, pasan un chisco da pandemia, serán os que primeiro e máis forte van sufrir as consecuencias económicas: despidos, paro...

Rompamos ises ladrillos que nos impiden ver a luz e poñámonos no camiño da saída desta pandemia, pero tod@s xuntos!

Coidémonos!

A EDUCACIÓN É A PORTA DAS OPORTUNIDADES

Lector empedernido, curioso e apaixonado pola aprendizaxe constante, Carlos Torres Vila vén dunha familia de mestres polos catro cOstados. Todos os seus avós e a súa nai dedicáronse ao ensino. Por iso non é de estrañar que o presidente de BBVA defenda firmemente a educación como “o motor de crecemento da sociedade, a porta das oportunidades e unha forza, quizá a máis importante, para corrixir as desigualdades que existen na nosa sociedade.”

Para Carlos Torres Vila, a educación é clave, non só para o desenvolvemento do individuo senón de toda a sociedade: “Como dicía Emilia Pardo Bazán, a solución está primeiro, en instruírse; segundo, en instruírse; e, terceiro, en instruírse. A aprendizaxe é o maior premio que existe”.

Casado e pai de tres fillos, aos que insiste en transmitirlles a importancia do esforzo, como lle inculcaron a el os seus pais, e unha visión do éxito ligada ao camiño, máis que ao resultado: “O importante é facer o que está na túa man; non tanto alcanzar as metas ou o resultado”. Asegura que na vida é fundamental non ter medo a ser un mesmo: “A mellor receita para o éxito é ser xenuíno; ter a valentía para crecer aprendendo cada día e pensando no impacto nos demais”.

Carlos Torres Vila estudou Enxeñería Eléctrica e Administración de Empresas no Massachusetts Institute of Technology (MIT) e obtivo tamén un MBA da Escola Sloan de Administración e Dirección de Empresas da mesma universidade. Ademais, é licenciado en Dereito pola UNED/UNED.

ELOXIO DA EXPERIENCIA

 

 

Desde a época romana e as primeiras queixas dos cidadáns pola “tiranía do tempo” que impoñían os reloxos de sol, medir minutos e botar a correr foi unha constante do ser humano. O chamado “gurú anti présa”, Carl Honoré, é o portavoz do movemento Slow, que propón retardar a vida e reducir as cargas mentais, académicas ou laborais para dispoñer de máis tempo de calidade.

“O ‘delicioso paradoxo da lentitude’ demostra que aqueles que retardan a través da meditación, do pensamento lento, teñen máis capacidades para xestionar o mundo rápido que aqueles que nunca pisan o freo. A lentitude é un  superpoder nun mundo  hiperacelerado”, desenvolve o autor en libros como ‘Baixo presión’, ‘A lentitude como método’ e ‘Eloxio da lentitude’.

Ademais, Honoré explícanos como sacar partido das nosas vidas máis lonxevas a través dun concepto que investigou no seu último libro ’Eloxio da experiencia’: como vivimos a mocidade e a vellez na actualidade; e de que maneira a experiencia pode axudarnos a ter unha vida máis plena. Por medio de testemuños moi significativos, o escritor destaca o valor das vivencias, dignifica o cumprir anos e ensínanos a gozar das novas etapas da vida dunha forma máis saudable: "Cando es honesto sobre a túa idade libéraste para poder definir a túa vida en calquera idade e etapa”.

HUMOR REAL: SÁLVESE QUEN PODA!

O xenail Davila (Luis Davila Malvido, Pontevedra-1972) vólvenos sorprender, atinando de cheo, na monumental liorta que hai na Comunidade de Madrid coas medidas de si ou non de restrición pola pandemia e o comezo da ponte do Pilar.

Real ou imaxinario? Cada cal que conteste segundo o seu criterio, pero hai un que debería estar por encima de todos: a saúde!

FONTE: farodevigo.es

A SÍNDROME DA FAMILIA PERFECTA

Xulia, de seis anos, acudía a clases extraescolares para ser unha crack das matemáticas, de inglés para conseguir traballo no futuro, segundo dicían os seus pais, e danza para ter un corpo esvelto. “Os meus pais sempre me din o que necesitarei cando sexa maior, pero nunca me preguntan que necesito agora”. “E que necesitas?”. “Chegar a casa e xogar os tres”.

A educadora emocional Cristina Gutiérrez Lestón, directora do centro formativo La Granja, afirma que nos últimos anos aumentaron as carencias emocionais dos nenos. Teñen menos autoestima, menos seguridade e máis medo. Tamén son máis egoístas e impacientes, ata o punto de formar parte da xeración “Eu, eu”, “Xa, xa”, fillos do seguinte paso despois dos “pais helicóptero”: os “pais dron”.

Ten solución? A educadora propón no seu libro, ‘Crecer con valentía’, ferramentas para fomentar a confianza e resiliencia fronte á vida. “Cando nace un bebé invádennos todos os medos e é normal. Pero temos que tomar unha difícil decisión: quen queres que eduque ao teu fillo, o teu medo ou ti? Os medos tamén se herdan. Así atopamos dous tipos de pais: os que achandan o camiño para que o seu fillo non sufra nin tropece coas pedras, e os que superan o seu propio medo e preparan ao seu fillo para o camiño”.

COLLE POLO MANGO A TIXOLA DA TÚA VIDA

Algo tan sinxelo como un nariz de pallaso cambiou por completo a vida de Wendy Ramos. Acudiu ao seu primeiro taller de clown e descubriu algo sorprendente: que ser pallaso significaba mirar aos demais dunha forma máis humana. Comprobouno anos despois, visitando hospitais e cárceres co seu grupo de clowns: “O pallaso non só vístese como no circo, non só fai chistes. O pallaso desvístese por dentro, debe quitarse todas as etiquetas e prexuízos que todos temos”, explica. Para ela, esta é a única forma de axudar ao outro, desde a aceptación da propia fraxilidade: “Grazas a iso podes ver a verdadeira beleza que hai en cada persoa”, conclúe.

Wendy Ramos estudou Ciencias da Comunicación na Universidade de Lima e foi unha das fundadoras da compañía teatral ‘Patacláun’, cuxo espectáculo de comedia aceda deu o salto á televisión peruana a finais dos 90. En 2001 creou a ‘Fundación Bolaroja’, un proxecto educativo e de transformación social a través do clown. Con el puxo en marcha o proxecto de clowns hospitalarios ‘Doutores  Bolaroja’, co que realizou numerosas intervencións culturais e sanitarias en Perú, Nicaragua, Rusia, Isla de Pascua e España. Tamén en cárceres, áreas marxinais e poboacións afectadas por desastres naturais. Froito do seu labor social, o Ministerio de Saúde peruano nomeouna promotora de saúde, embaixadora da loita contra a tuberculose e embaixadora da ‘Marca Perú’ en 2011. Ramos é ademais actriz, guionista, conferenciante e autora do libro inspirado no seu blogue, ‘Diario dunha vaca  descarriada’. En 2018 formou parte do elenco da película ‘Pai non hai máis que un’, do director español Santiago Segura, e en 2020 da súa secuela ’Pai non hai máis que uno 2’.