OPINIÓN E COMENTARIO

A EDUCACIÓN É A PORTA DAS OPORTUNIDADES

Lector empedernido, curioso e apaixonado pola aprendizaxe constante, Carlos Torres Vila vén dunha familia de mestres polos catro cOstados. Todos os seus avós e a súa nai dedicáronse ao ensino. Por iso non é de estrañar que o presidente de BBVA defenda firmemente a educación como “o motor de crecemento da sociedade, a porta das oportunidades e unha forza, quizá a máis importante, para corrixir as desigualdades que existen na nosa sociedade.”

Para Carlos Torres Vila, a educación é clave, non só para o desenvolvemento do individuo senón de toda a sociedade: “Como dicía Emilia Pardo Bazán, a solución está primeiro, en instruírse; segundo, en instruírse; e, terceiro, en instruírse. A aprendizaxe é o maior premio que existe”.

Casado e pai de tres fillos, aos que insiste en transmitirlles a importancia do esforzo, como lle inculcaron a el os seus pais, e unha visión do éxito ligada ao camiño, máis que ao resultado: “O importante é facer o que está na túa man; non tanto alcanzar as metas ou o resultado”. Asegura que na vida é fundamental non ter medo a ser un mesmo: “A mellor receita para o éxito é ser xenuíno; ter a valentía para crecer aprendendo cada día e pensando no impacto nos demais”.

Carlos Torres Vila estudou Enxeñería Eléctrica e Administración de Empresas no Massachusetts Institute of Technology (MIT) e obtivo tamén un MBA da Escola Sloan de Administración e Dirección de Empresas da mesma universidade. Ademais, é licenciado en Dereito pola UNED/UNED.

ELOXIO DA EXPERIENCIA

 

 

Desde a época romana e as primeiras queixas dos cidadáns pola “tiranía do tempo” que impoñían os reloxos de sol, medir minutos e botar a correr foi unha constante do ser humano. O chamado “gurú anti présa”, Carl Honoré, é o portavoz do movemento Slow, que propón retardar a vida e reducir as cargas mentais, académicas ou laborais para dispoñer de máis tempo de calidade.

“O ‘delicioso paradoxo da lentitude’ demostra que aqueles que retardan a través da meditación, do pensamento lento, teñen máis capacidades para xestionar o mundo rápido que aqueles que nunca pisan o freo. A lentitude é un  superpoder nun mundo  hiperacelerado”, desenvolve o autor en libros como ‘Baixo presión’, ‘A lentitude como método’ e ‘Eloxio da lentitude’.

Ademais, Honoré explícanos como sacar partido das nosas vidas máis lonxevas a través dun concepto que investigou no seu último libro ’Eloxio da experiencia’: como vivimos a mocidade e a vellez na actualidade; e de que maneira a experiencia pode axudarnos a ter unha vida máis plena. Por medio de testemuños moi significativos, o escritor destaca o valor das vivencias, dignifica o cumprir anos e ensínanos a gozar das novas etapas da vida dunha forma máis saudable: "Cando es honesto sobre a túa idade libéraste para poder definir a túa vida en calquera idade e etapa”.

HUMOR REAL: SÁLVESE QUEN PODA!

O xenail Davila (Luis Davila Malvido, Pontevedra-1972) vólvenos sorprender, atinando de cheo, na monumental liorta que hai na Comunidade de Madrid coas medidas de si ou non de restrición pola pandemia e o comezo da ponte do Pilar.

Real ou imaxinario? Cada cal que conteste segundo o seu criterio, pero hai un que debería estar por encima de todos: a saúde!

FONTE: farodevigo.es

A SÍNDROME DA FAMILIA PERFECTA

Xulia, de seis anos, acudía a clases extraescolares para ser unha crack das matemáticas, de inglés para conseguir traballo no futuro, segundo dicían os seus pais, e danza para ter un corpo esvelto. “Os meus pais sempre me din o que necesitarei cando sexa maior, pero nunca me preguntan que necesito agora”. “E que necesitas?”. “Chegar a casa e xogar os tres”.

A educadora emocional Cristina Gutiérrez Lestón, directora do centro formativo La Granja, afirma que nos últimos anos aumentaron as carencias emocionais dos nenos. Teñen menos autoestima, menos seguridade e máis medo. Tamén son máis egoístas e impacientes, ata o punto de formar parte da xeración “Eu, eu”, “Xa, xa”, fillos do seguinte paso despois dos “pais helicóptero”: os “pais dron”.

Ten solución? A educadora propón no seu libro, ‘Crecer con valentía’, ferramentas para fomentar a confianza e resiliencia fronte á vida. “Cando nace un bebé invádennos todos os medos e é normal. Pero temos que tomar unha difícil decisión: quen queres que eduque ao teu fillo, o teu medo ou ti? Os medos tamén se herdan. Así atopamos dous tipos de pais: os que achandan o camiño para que o seu fillo non sufra nin tropece coas pedras, e os que superan o seu propio medo e preparan ao seu fillo para o camiño”.

COLLE POLO MANGO A TIXOLA DA TÚA VIDA

Algo tan sinxelo como un nariz de pallaso cambiou por completo a vida de Wendy Ramos. Acudiu ao seu primeiro taller de clown e descubriu algo sorprendente: que ser pallaso significaba mirar aos demais dunha forma máis humana. Comprobouno anos despois, visitando hospitais e cárceres co seu grupo de clowns: “O pallaso non só vístese como no circo, non só fai chistes. O pallaso desvístese por dentro, debe quitarse todas as etiquetas e prexuízos que todos temos”, explica. Para ela, esta é a única forma de axudar ao outro, desde a aceptación da propia fraxilidade: “Grazas a iso podes ver a verdadeira beleza que hai en cada persoa”, conclúe.

Wendy Ramos estudou Ciencias da Comunicación na Universidade de Lima e foi unha das fundadoras da compañía teatral ‘Patacláun’, cuxo espectáculo de comedia aceda deu o salto á televisión peruana a finais dos 90. En 2001 creou a ‘Fundación Bolaroja’, un proxecto educativo e de transformación social a través do clown. Con el puxo en marcha o proxecto de clowns hospitalarios ‘Doutores  Bolaroja’, co que realizou numerosas intervencións culturais e sanitarias en Perú, Nicaragua, Rusia, Isla de Pascua e España. Tamén en cárceres, áreas marxinais e poboacións afectadas por desastres naturais. Froito do seu labor social, o Ministerio de Saúde peruano nomeouna promotora de saúde, embaixadora da loita contra a tuberculose e embaixadora da ‘Marca Perú’ en 2011. Ramos é ademais actriz, guionista, conferenciante e autora do libro inspirado no seu blogue, ‘Diario dunha vaca  descarriada’. En 2018 formou parte do elenco da película ‘Pai non hai máis que un’, do director español Santiago Segura, e en 2020 da súa secuela ’Pai non hai máis que uno 2’.

ESTEREOTIPOS E CAPACIDADES

“Se agora sacásemos un cerebro aquí veriamos unha masa xelatinosa. De aí saen as ideas, as emocións, sae o que pensamos. Comprender como sucede esa especia da maxia é o que investigamos no meu laboratorio”. Científica, investigadora, profesora universitaria e doutora especializada en Neurobioloxía, Mara Dierssen dedicou a súa carreira á investigación científica grazas á motivación do seu pai neurocirurxián e a inspiración de Santiago Ramón e Cajal.

Como investigadora do Centro de Regulación Xenómica de Barcelona e do programa Xenes and Disease (G&D), o seu principal obxectivo é descifrar os xenes implicados en enfermidades xenéticas complexas e a súa influencia nos sistemas de memoria e aprendizaxe. Espérase que algún día, o seu laboratorio descubra as claves da xenómica que afectan á capacidade cognitiva. Mentres tanto, dedica os seus esforzos non só á investigación, senón tamén á divulgación científica e móstrase crítica cos estereotipos e a falta de diversidade.

Referente internacional na investigación da discapacidade intelectual e Síndrome de Down, o traballo de Dierssen foi recollido en máis de 100 publicacións científicas e galardoado con premios como o Ramón Trias Fargas, Jaime Blanco, Premio Trifermed ao Impacto Social da Saúde, ou os premios Sisley-Lejeune e o Premio Nacional de Cultura Científica da Generalitat de Catalunya.

DECTECTAR A VIOLENCIA DE XÉNERO

Medrou no barrio de Carabanchel de finais dos anos 70. Jero García pasou a súa infancia sorteando a delincuencia, as drogas e a desestruturación social, nese Madrid que tan ben retratou o cinema quinqui. Unha escena: con tan só dez anos, xogando ao fútbol nun escampado, un amigo cravouse unha xiringa usada. “Aquilo cambiou a miña vida para sempre”, relata o agora adestrador.

Abrazou o deporte para sobrevivir á contorna. No boxeo atopou o que el chama “os cinco superpoderes”: constancia, sacrificio, disciplina, motivación e pertenza ao grupo. E grazas a eles nin o seu TDAH, nin a súa nova paternidade, nin as quince fracturas de nariz foron capaces de tombalo. “Nós non somos o golpe, nós somos o que facemos despois”, asegura. Curioso e autodidacta, está convencido de que só con educación pódense ver as oportunidades que se presentan na vida. “Na educación está a información e na información está a solución”, asegura.

Jero García é campión de boxeo, ’kick boxing’ e ’full contact’. Tras retirarse, adícase á formación no seu ximnasio: ’A escola de boxeo’ e é, ademais, presidente da fundación FAID-Jero García de integración a través do deporte e que loita contra o acoso escolar. García presentou tamén varias tempadas do programa de televisión ’Irmán maior’. A súa frase de cabeceira: “O boxeo é vida, vive duro”, dá título á súa primeira novela  autobiográfica.

A FILOSOFÍA SAE Á RÚA

 

Ao comezo da súa carreira como profesor de Filosofía, Eduardo Infante descubriu que unha das súas alumnas de Bacharelato non atendía ao encerado e miraba pola xanela. “Que é iso tan interesante alén da xanela? Imaxino que será máis importante que o exame da semana que vén”, preguntou ironicamente. “A vida”, respondeu a súa alumna. Dúas palabras que derrubaron o seu mundo. Deuse conta de que convertera a súa aula nunha “caverna”, cos alumnos como prisioneiros.

 Ao día seguinte borrou o encerado e empezou a impartir as súas clases no parque e as rúas, onde preguntaba aos estudantes que problemas existenciais tiñan e que respostas querían atopar na Filosofía. Sobre a vida, a morte, o amor ou a liberdade abriron debates que seguen desenvolvendo a través dos #filoretos, que o profesor lles lanza a través das redes sociais. Ese foi o xerme do libro ‘Filosofía na rúa’, onde Eduardo Infante reúne as grandes preguntas universais que inspiraron aos pensadores de todos os tempos e achégaas ao día a día. “A filosofía non naceu nunha aula, senón nas rúas dunha cidade polas que Sócrates deambulaba. E Sócrates non era un profesor de Filosofía; era un traballador da construción, un veciño normal e corrente, pero implicado profundamente co proxecto democrático e coa liberdade. A Sócrates encantáballe facer filosofía en plena rúa, nos mercados, cos veciños… dialogando e debatendo acerca do xusto e o inxusto e do ben común. Creo que se trata de recuperar esa práctica da filosofía”, conclúe o autor.