OUTRAS COUSAS

RASTRO DUN OASIS EN MARTE

Autorretrato do rover Curiosity, tomado en maio deste ano / NASA/JPL-Caltech

Marte é un dos últimos sitios onde alguén sensato querería vivir. A ausencia de campo magnético e a súa tenue atmosfera non evitan que a radiación solar arrase a súa superficie. O aire é irrespirable e a falta de auga provoca cambios de temperaturas de ata 90 ºC nun mesmo día. Con todo, o robot de exploración Curiosity, da NASA, acaba de descubrir RASTRO DUN OASIS EN MARTEque polo menos unha vez houbo un oasis en Marte.

Un estudo que publicou Nature Geoscience detalla como, hai uns 3.500 millóns de anos, houbo auga salgada en estanques poucos profundos no cráter Gale, a conca de 150 quilómetros de ancho que o Curiosity leva sete anos explorando. Dado que a auga salgada conxélase con máis dificultade, o achado indica que puido haber auga líquida durante unha parte máis extensa da historia de Marte.

En opinión de William Rapin, director da investigación e científico do (Caltech) en EEUU, isto é clave: "Comprender cando e como o clima do planeta comezou a evolucionar é a peza dun quebracabezas: cando e durante canto tempo foi Marte capaz de albergar vida?".

As pegadas xeolóxicas de Marte, hoxe silenciosas e inertes, falan dun pasado húmido, con lagos e océanos. Pero o clima cambiou, a auga secouse e as temperaturas esborralláronse.

Nesta ocasión, as sales examinados no cráter Gale indican a acumulación de auga salgada en estanques pouco profundos e que algunha vez estiveron rodeados por chairas  desérticas. A pregunta clave é se algunha vez puideron ser un auténtico oasis para  microbios marcianos.

O Curiosity leva anos examinando o interior do vasto cráter Gale. No seu centro, formadas tras un antigo impacto, hai unha elevación (o Monte Sharp) no que están rexistrados diferentes capítulos da historia de Marte. "O cráter encheuse con auga e sedimentos, aos poucos –que reflicten como foi cada época. Despois, o cráter secouse, e posteriormente sufriu unha intensa erosión eólica, que escavou os sedimentos parcialmente, deixando un monte central".

É nese monte central onde Curiosity está a rastrexar as paredes para reconstur a historia xeolóxica de Marte, depositada en capas fai miles de millóns de anos.

Os investigadores examinaron unha capa de rochas sedimentarias, chamada Illa  Sutton e que alcanza unha altura de 150 metros, que Curiosity visitou en 2017. A presenza de sales minerais, mesturadas con sedimentos, suxire que cristalizaron nun ambiente húmido: en concreto, nun superficial estanque de auga salgada.

FONTE: Gonzalo López Sánchez/abc.es/ciencia

AMOR INCONDICIONAL

O amor animal é incondicional, todo o mundo sábeo. A historia de Zozo, un can turco, é unha máis das decenas que se narraron ao longo da vida. E é o animal visita todos os días a tumba do seu propietario, İsmail Öztürk, falecido hai aproximadamente cinco anos de forma inesperada.

Zozo, faga o día que faga, visita a tumba de Oztürk e tómbase sobre ela, nunha imaxe que conmocionou ás redes sociais pola intensidade e tristeza que transmite. O fillo do falecido confirma que cada xornada, o can visita ao seu dono, demostrando que o amor non é só cousa de humanos, máis ben é algo que moitos deberiamos aprender e copiar do reino animal.

FONTE: laregion.es

HUMOR REAL: FESTA DA DEMOCRACIA

Viñeta de Santy Gutierrez (Vigo, 1971) no xornal El Progreso de Lugo

A bos entendedores, poucas palabras!

O ESFORZO TEN A SÚA RECOMPENSA

Christian e os seus pais / Imaxe: clarin.com

Todo esforzo ten a súa recompensa e Christian Amarela, un mozo arxentino (Ingeniero White, localidade ubicada ao sur de Bahía Blanca) de 26 anos, teno claro. A carta que escribiu agradecendo aos seus pais os sacrificios realizados para que puidese  graduarse viralizouse nas redes sociais.

O agora enxeñeiro químico asegura que antes de converterse en profesional tivo que ser moitas outras cousas, recoñece cada pequena achega de quen se cruzou no seu camiño. Coñecidos, compañeiros, amigos, familiares..., unha suma de esforzos grazas aos que el logrou conseguir cada un dos seus retos.

Esta é a súa carta:

Christian manifestou que o seu maior anhelo era devolverlle aos seus pais todo o esforzo investido. Tardou 8 anos en cursar a carreira e dedicouse a moito máis que simplemente estudar, involucrándose na xestión da universidade a través do centro de estudantes e en causas sociais.

Agora, Christian á espera dunha bolsa doutoral, Soña con seguirse perfeccionando e poder dedicarse á investigación.

Un soño conseguido por el e polos seus pais!

FONTE: clarin.com/viste

A 10.620 KM/H

 

O Air Force Test Center publicou na súa páxina de Facebook a proba na que un vehículo hipersónico logrou poñerse a 10.620 km/h (6.599 mph), o que sería unha velocidade de Mach 8,6.

Segundo informan desde o Arnold Engineering Development Complex’s, situado na base Holloman da Forza Aérea de EE. UU., o vehículo hipersónico superou a velocidade dunha milla (1,6 quilómetros) por segundo.

FONTE: marca.com

TECNOLOXÍA PARA VIAXAR SEN SABER IDIOMAS

 

"O pobre peixe Babel, ao derrubar eficazmente todas as barreiras de comunicación entre as diferentes razas e culturas, produciu máis guerras e máis sangue que ningunha outra cousa na historia da creación”. A Douglas Adams, autor da Guía do Autoestopista Galáctico, parecíalle que a posibilidade de entender calquera idioma do Universo, máis que achegarnos uns a outros nos levaría ao desastre. Certo é que o peixe Babel non é un sofisticado dispositivo electrónico, senón un ser vivo pequeno, de cor amarela e semellante a unha samesuga que vive no oído da persoa que o utiliza alimentándose das ondas cerebrais de quen lle rodea. O sarcasmo de Adams xustifícase porque, evidentemente, idioteces dinse en todos os idiomas (mesmo nos dialectos galácticos, se é que existen) e se hai algo universal nas linguas iso son seguro os improperios… non hai máis que observar con canta soltura son capaces de establecer unha conversación inchadas rivais nas bancadas dun estadio de fútbol. Porque, aínda que sexa moi rudimentaria, un  mamporro pode considerarse unha forma de comunicación.

A posibilidade de entender todas as linguas do mundo a través de aparellos é un vello soño da ciencia ficción que se viu reflectido en multitude de libros, películas ou cómics. Algúns deles en sagas tan populares como o tradutor universal de Star Trek ou o TARDIS do Doutor Who. Cando os creadores imaxinaron esas fabulosas máquinas talvez pensasen que era algo moi afastado pero, con todo, xa están aquí e todo indica que chegaron para quedar. Nos tempos do Big Data, a intelixencia artificial e as conexións ultrarápidas a Internet as traducións simultáneas son xa unha realidade. Pero, antes de que algún adolescente díscolo néguese este curso para abrir o libro de inglés porque é xa algo innecesario, queremos descubrir a verdadeira efectividade destes tradutores. Servirán para entendernos noutros idiomas? Son rápidos? Precisos? Ou terminarán creando galimatías verbais que dexeneren en guerras e sangue como previña Douglas Adams?

E como para saber se algo funciona o mellor é comprobalo de primeira man, enviamos a América Valenzuela para que tente facerse entender en dous idiomas tan ignotos para un hispanohablante como o xaponés e o grego. O resultado é sorprendente: os tradutores son moi efectivos, iso si, son necesarios algúns consellos para espremer ao máximo as súas capacidades. América cóntachas…

FONTE: José  L. Álvarez  Cedena

NON PIUDO SER!

 

Non puido ser! A India fracasou ao tentar converterse na cuarta potencia en chegar á Lúa, detrás de EE.UU., Rusia e China. Os controladores da misión perderon a comunicación coa misión non tripulada Chandrayaan-2 uns segundos antes do momento no que estaba previsto que o seu aterrador pousásese nunha rexión previamente  inexplorada da superficie lunar.

O  orbitador Chandrayaan-2 («vehículo lunar» en  sánscrito) foi lanzado desde o sur da India o 22 de xullo. Da noite do 6 á madrugada do pasado día 7,  debía soltar o sue aterrizador aterrador, chamado Vikram, para pousarse suavemente nunha elevación situada xunto a dous cráteres, a só 600 quilómetros do polo sur lunar. Despois, o módulo despregaría un pequeno vehículo de exploración, Pragyan. O obxectivo era mapear a superficie dunha rexión previamente inexplorada do polo sur, examinar a súa composición e buscar auga.

Con todo, as cousas non saíron como se esperaba. Os responsables da Organización de Investigación Espacial da India (ISRO) xa advertiran de que o descenso do módulo de aterraxe desde a órbita lunar, bautizado como «os 15 minutos de terror», era extremadamente complicado. En efecto, os científicos cren que foi durante esa fase crítica cando se produciu o fallo. Durante o descenso, o módulo funcionaba de maneira autónoma, sen que puidese ser controlado desde a estación terrestre. Probablemente, o artefacto desviouse da súa traxectoria e non puido controlar a súa velocidade. ISRO di que está a analizar os datos para determinar que saíu mal.

Chandrayaan-2 é unha misión low-cost cuxa investimento rolda os 150 millóns de dólares, segundo a revista Science. Para a India, é a segunda misión á Lúa. A primeira sonda lunar, Chandrayaan-1, foi lanzada en 2008 e orbitara á Lúa, sen aterrar nela.

FONTE: abc.es/ciencia

CINCO NOVAS ILLAS NO MAPAMUNDI

O arquipélago Nova Zembla, no Ártico, onde se sitúan as novas illas / GUETTY/elpaís.com

Desde agora, o mapamundi terá, de forma oficial, cinco novas illas no Ártico. Non é ningunha boa noticia, a súa aparición débese ao desxeo de grandes superficies que se está producindo nesa zona polo quecemento global. No últimos tres anos, os  oceanógrafos descubriron máis dunha trintena preto de cabos e baías da zona dos arquipélagos de Terra de Francisco José e Nova Zembla. Pero non todas están contabilizadas oficialmente. Para iso é necesaria unha confirmación por parte de expertos, que é o que sucedeu con estas últimas, avistadas fai case tres anos por unha estudante, Mariña Migunova. 

A universitaria, que pasaba horas analizando fotos satelitales para o seu traballo de fin de carreira a bordo do Vizir, un barco da Frota do Norte de Rusia, divisounas a finais de 2016, aínda recubertas por xeo. Foi agora cando unha expedición organizada pola Armada do país do leste puido certificar a súa existencia despois do procedemento habitual: navegaron ata elas, desembarcaron, xa sen xeo fixeron fotos e o levantamento topográfico e describíronas. Ademais, deixaron unha placa e unha cápsula cun disco compacto coas imaxes de quen participou no descubrimento destes illotes cuxa superficie varía entre os 900 e os 54.500 metros cadrados, situadas na zona do glaciar de Nansen, preto da costa oriental do arquipélago Nova Zembla.

A viaxe dese equipo, que empezou o 15 de agosto e durará ata finais de setembro, enmárcase nos ambiciosos plans do Kremlin para consolidarse no extremo norte do planeta e explotar os inxentes recursos que oculta a zona no seu subsolo. O quecemento global ha aberto perspectivas reais de explotar os ricos xacementos de materias primas, entre elas, hidrocarburos, que se atopan no subsolo das rexións árticas. Toda a zona cobrou unha gran importancia tanto económica como estratéxica.

De aí o interese dos países próximos porque se lles recoñeza oficialmente soberanía sobre partes desta latitude. Rusia anunciou oficialmente as súas pretensións en 2001, argumentando que as dorsais subacuáticas de Lomonosóv e Mendeléyev son en realidade unha extensión da plataforma continental rusa, pero a Comisión das Nacións Unidas, sen rexeitar nin aceptar o punto de vista, pediu que se abrisen investigacións ao respecto.

Sempre, intereses económicos!

FONTE: Rodrigo Fernández/elpaís.com