OUTRAS COUSAS

AUTÉNTICOS

 

Hoxe,  21 de marzo, celébrase o Día Mundial da Síndrome de Down, unha xornada na que asociacións e familias esfórzanse máis ca nunca por achegar á sociedade a forma de ser, pensar e sentir dun colectivo que en España está formado por máis de 35.000 persoas.

Down España lanzou a campaña "Auténticos”, realizada sen ningún tipo de guión, mostrando persoas con síndrome de Down tal e como son, sen artificios, e que reflicte que eles son inimitables, espontáneos e xenuínos, en definitiva, auténticos.

A síndrome de Down é unha alteración xenética que se produce pola presenza dun cromosoma extra ou unha parte del. As células do corpo humano teñen 46 cromosomas distribuídos en 23 pares. Un destes pares determina o sexo do individuo, os outros 22 numéranse do 1 ao 22 en función do seu tamaño decreciente. As persoas con síndrome de Down teñen tres cromosomas no par 21 en lugar dos dous que existen habitualmente; por iso, esta síndrome tamén se coñece como trisomía 21. A síndrome de Down é a principal causa de discapacidade intelectual e a alteración xenética humana máis común. Prodúcese de forma espontánea, sen que exista unha causa aparente sobre a que se poida actuar para impedilo. Prodúcese en todas as etnias, en todos os países, cunha incidencia dunha por cada 600-700 concepcións no mundo.

FONTE: sindromedown.net

 

TECNOLOXÍA E SAÚDE

 

“Partimos cando nacemos, andamos mentres vivimos, e chegamos á vez que fenecemos”. Non sabía Jorge Manrique cando escribiu os seus famosos versos a finais do século XV (cara a 1470) que estaba a realizar un exercicio de intuición poética que adiantaba un achado hoxe corroborado pola ciencia: outorgar ao acto de camiñar a categoría de elemento definitorio da nosa especie. Hai quen, tirando de estatísticas e medias (o que sempre é un pouco reduccionista) calculou que un ser humano dá máis de 200.000 pasos na súa vida. O que equivalería a uns 177.000 quilómetros, distancia suficiente para dar cinco veces a volta ao mundo percorrendo a liña do Ecuador.

“Se observas a rapidez ao andar ou a velocidade da marcha como un proceso, e combínalo coa idade e sexo, predí moi ben a lonxevidade e a esperanza de vida. Así se pode adiantar con moita máis exactitude canto vai vivir esta persoa” asegura Dina Katabi, directora do Center for Wireless Network, do MIT. A manida metáfora da vida como un camiño levada ao terreo do big data. Para realizar as súas afirmacións Katabi baséase nun macroestudio levado a cabo polo Instituto Tecnolóxico de Massachussetts no que analizaron a forma de camiñar de 64.000 persoas diferentes nun período de tempo entre seis e vinte anos. Medindo a frecuencia das zancadas, as distancias percorridas, a estabilidade e outros parámetros, o equipo de Katabi relacionou con bastante precisión a forma de andar dunha persoa con síntomas de enfermidades como a ELA, doenzas cardíacas, parkinson, alzehimer e outras: “non se trata só da esperanza de vida, senón de predicir problemas”. O que vén explicar Katabi non é que os nosos pasos pasos sexan como os pousos do café, as follas de té ou as cartas do tarot… é dicir, que a lectura destes datos non anticipa a data da nosa morte coma se fose unha pitonisa de barraca de feira, senón que as métricas corroboran algo que os biólogos e os médicos xa sabían: que o noso corpo é sabio e adapta os seus movementos conforme imos avanzando en idade sen necesidade de que pensemos niso. A tecnoloxía o que fai é detectalo e axudar a previr posibles problemas.

Katabi, nacida en Siria, iniciou estudos de medicina en Damasco por tradición familiar, pero abandonounos no primeiro ano aínda que era a alumna máis brillante da súa promoción, porque se deu conta de que “non podía vivir sen as matemáticas”. Foi, a pesar do desgusto dos seus pais, unha das mellores eleccións da súa vida. Xa que desde a súa chegada ao MIT, o seu traballo foi recoñecido como un dos máis brillantes e prometedores da institución. O Business Insider incluíuna o seu nome nunha lista dos doce profesores máis impresionantes do MIT, unha institución que acolle non poucos premios Nobel. Aínda que as investigacións de Katabi abarcan un amplo espectro dentro da enxeñería eléctrica, un dos seus proxectos, o WiGait, é xa unha realidade que pode cambiar a forma de vida de moitas persoas, en especial a de máis idade.

A posibilidade de medir o movemento non é nova, leva utilizando con distintos dispositivos desde hai anos. Pero a maioría deles: cámaras, weareables ou smartphones, non son o suficientemente precisos e, ademais, resultan invasivos. WiGait, a proposta de Katabi e o seu equipo, soluciona estes problemas debido a que fai o seguimento dos pasos das persoas analizando os sinais inalámbricos que rebotan no seu corpo a través dun dispositivo colocado na parede da vivenda. Isto, ademais de permitir estudos durante períodos prolongados, consegue unha fiabilidade entre o 85 e o 99%. Katabi asegura que grazas á análise dos datos recolleitos pódense detectar síntomas de enfermidades, así como prever se é necesario axustar as doses dun tratamento médico ou se a persoa ten problemas de peso ou respiratorios.

 
Katabi, cuxas investigacións sobre os sinais inalámbricos espertaron unha gran expectación no MIT, cre que a súa utilización permitiranos dar un salto tecnolóxico que será “como usar a forza en Star Wars. Non é unha fantasía, é algo moi real”.

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País

XOGOS PARALÍMPICOS DE INVERNO 2018

Emblema dos xogos paralímpicos de inverno 2018/ Imaxe: wikipedia

Tras os Xogos Olímpicos de Inverno, que finalizaban o pasado 25 de febreiro, agora é a quenda dos paralímpicos de inverno en Pyeongchang, Corea do Sur, do o 9  ao 18 de marzo.

Neles compiten 42 países e os deportes oficiais serán: esquí alpino, esquí nórdico, biatlón, snowboard, curling en cadeira de rodas e hockey sobre xeo.

O Equipo Español que participará estará formado por catro deportistas, dos cales dous teñen discapacidade física e o outro é un esquiador con discapacidade visual que compite co seu deportista de apoio.

Membros da delegación española, na vila olímpica de Corea del Sur / Imaxe: elmundo.es  

Toda a información premendo AQUÍ.

Moita sorte!

A TECNOLOXÍA E O COIDADO DOS MAIORES

 

Cada vez somos máis vellos. Non individualmente (que tamén, pero iso é unha obviedad que todos ratificamos día a día), senón como sociedade global. Segundo datos das Nacións Unidas, actualmente no planeta hai ao redor dun 13% de persoas maiores de 60 anos, é dicir, uns 962 millóns de seres humanos alcanzaron esa idade na que, no mellor dos casos, empézase a pensar no retiro. Ese grupo crece ademais a un ritmo do 3% e en Europa xa representa un cuarto do total de poboación, unha porcentaxe que será similar no resto do mundo, fóra de África, para o 2050.

Se as previsións da ONU cúmprense, ao final deste século 3.100 millóns de persoas superarían os 80 anos. Con estes datos non é estraño que o envellecemento da poboación sexa un dos temas que Gobernos, institucións e empresas están a afrontar con maior interese. Porque as súas implicacións económicas e sociais serán moi relevantes nas próximas décadas.

Joseph Coughlin, director do AgeLab do MIT, no seu libro "The Longevity Economy" arroxa algunhas preguntas que seguramente todos deberiamos facernos cando esteamos preto da nosa xubilación. Cuestións aparentemente triviais como “Quen cambiará as miñas lámpadas?” ou “Como conseguirei un xeado?” ou “Con quen comerei?”. Nesas preguntas simples condénsase a clave do benestar, porque achegan ao ámbito do cotián algúns dos temas que máis preocupan aos anciáns: a soidade, a mobilidade, a saúde ou se as novas tecnoloxías son suficiente para manter a proximidade emotiva coa familia. E é aquí precisamente, na tecnoloxía, onde se poden atopar as solucións a moitos dos retos que, indefectiblemente, haberá que afrontar fronte ao envellecemento da sociedade.

As investigacións de Coughlin céntranse en como inflúen nos Gobernos e as empresas os cambios demográficos, as tendencias sociais e o comportamento dos consumidores. En especial as interaccións entre as distintas xeracións e a achega que poden facer as novas tecnoloxías como a intelixencia artificial ou a robótica para resolver o que el chama o paradoxo da lonxevidade: “Inventámonos unha nova fase da vida. E temos a tecnoloxía necesaria para vivir máis tempo e mellor”. A robótica está chamada a xogar un papel capital nesta etapa con proxectos como GrowMeUp, financiado pola Unión Europea, que busca desenvolver un tipo de robot asistencial que sirva como axuda e compañía aos anciáns.

O portugués Luís Santos, xefe de proxecto, fai referencia a unha das grandes necesidades dos maiores: “o problema principal seguramente é a soidade. O feito de ser capaces de conectar cun robot e mesmo manter unha conversación con el, faios moito máis atractivos e útiles”. Os robots solucionarán problemas de mobilidade, de coidado médico ou de comunicación. Pero, sobre todo, darannos compañía e apoio nunha etapa da vida na que resulta fundamental sentirse conectado coa sociedade para que as limitacións físicas non nos illen do mundo. Pero, como se fala cun robot? Como se consegue que nos entenda e faga exactamente o que necesitamos? Niso traballa actualmente o equipo de Santos: “o problema principal que observamos desde o punto de vista tecnolóxico é que todo o que funciona nun laboratorio pode non facelo nunha contorna real. Porque os anciáns teñen formas diferentes de falarlle ao robot, formas diferentes de interactuar con eles, diferentes capacidades para relacionarse coa tecnoloxía”. O que Santos expresa é que necesitamos robots dun aspecto amigable, que nos entendan e axuden, que nos fagan cómpraa pero tamén cos que conversar e rirnos. Ou, como sintetizaba nun artigo recente Coughlin para explicar o obxectivo do MIT AgeLab: “queremos construír un robot co que tomarnos unha cervexa”.

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País

8 DE MARZO: DÍA INTERNACIONAL DA MULLER

 

Hoxe, 8 de marzo, o Día Internacional da Muller ten algo engadido:a folga feminista, a que están chamadas todas as españolas e que ten por lema "Se nós paramos, párase o mundo".

Eu concordo totalmente con esta idea pois "feminista é calquera que recoñeza a igualdade e a humanidade plena de homes e mulleres".

Todo o meu apoio!

A TECNOLOXÍA APLICADA AO DEPORTE

 

A historia é ben coñecida, aínda que moi probablemente pouco fiable en gran parte. A lenda conta que Filípides correu os quilómetros que separan Maratón de Atenas para anunciar a vitoria dos gregos sobre os persas no 490 a. C. Esta fazaña do corredor grego foi recollida por Heródoto e Plutarco entre outros, aínda que as súas versións varían tanto no nome do mensaxeiro como na distancia percorrida e os motivos da súa carreira. Con todo, os 2.500 anos que pasaron desde entón dan para que calase o suficiente no imaxinario, como para que xa non sexa importante o que ocorreu en realidade. Porque, ao final, como aseguraba John Ford no Home que matou a Liberty Valance, sempre hai que “imprimir a lenda”. E talvez foi iso o que pensou Michel Bréal cando suxeriu a Pierre de Coubertin que incluíse unha proba homenaxe dentro dos primeiros Xogos Olímpicos modernos celebrados en Atenas en 1896.

As historias que rodean á maratón son un estraño caso no que o documentado, o real, resulta case tan fascinante e incrible como o inventado. Empezando pola súa distancia, eses 42.195 metros que foron establecidos nos Xogos Olímpicos de Londres en 1908 por un motivo ben peculiar: a carreira orixinal de 40 quilómetros alongouse para que a saída puidese verse desde o balcón do palacio de Windsor. Cousas da monarquía, que remata convertendo involuntariamente un capricho nunha norma. Desde entón houbo de todo: atletas exhaustos que morren despois de cruzar a meta, tramposos que burlan a adversarias e xuíces facendo parte do percorrido en autobús, corredoras que dan a luz poucas horas despois de terminar a carreira, ou figuras lendarias como o etíope Abebe Bikila, capaz de bater récords e gañar medallas olímpicas correndo cos pés descalzos.

 
Bikila forma parte dun pequeno panteón de corredores, aqueles que ostentaron nalgún momento o récord do mundo na maratón. El, que o fixo en dúas ocasións (en 1960 e 1964-, xamais soñase que fose posible achegarse ao rexistro actual, as 2:02:57 do kenyano Dennis Kipruto Kimetto. E, con todo, hai quen cre que a mítica barreira das dúas horas, un límite que algúns expertos consideran inalcanzable, pode romper moi pronto coa axuda das novas tecnoloxías.

Un destes crentes é Yanis Pitsiladis, científico da universidade de Brighton no Reino Unido, quen xunto a un dos grandes maratonianos da historia, Haile Gebrselassie, puxo en marcha en 2014 o proxecto Sub2 que define como “un legado” debido a que “o seu obxectivo é facer algo que moitos científicos, o público e os medios de comunicación pensan que é imposible”. Para alcanzalo Pitsiladis conta cun aliado que ata agora non entrara na ecuación: as novas tecnoloxías. “Non podemos cambiar o noso deseño”, asegura referíndose á fisioloxía humana, “pero podemos cambiar o mundo”. Parte fundamental dese cambio que pretende revolucionar as marcas atléticas é o Vodafone Smartwatch Sub2, un reloxo intelixente desenvolvido especificamente para este reto, que forma parte dunha plataforma dixital capaz de recoller todos os datos do corredor e o seu ambiente para saber que experimenta o seu corpo nunha carreira. A frecuencia cardíaca, a temperatura corporal, a humidade do aire, as condicións do asfalto, a distancia percorrida, a velocidade media… son rexistradas e analizadas para despois planificar xunto aos atletas desde o tipo de calzado que deben usar ata a dieta ou a frecuencia de zancada que necesitan. Para desenvolver o Vodafone Sub2, os enxeñeiros apoiáronse na experiencia en telemetría do equipo de F1 McLaren, ata alcanzar unha precisión que Yago Tenorio, o seu creador e Head of Network Strategy de Vodafone, describe como absoluta: “conseguimos un reloxo que dá erro cero”. Pitsiladis pensa que grazas a esta tecnoloxía será posible correr en menos de dúas horas a maratón, unha fazaña que cada vez ve máis preto porque “a barreira máis importante é crer”.

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País

OSCARS 2018

 

A 90.ª cerimonia de entrega dos Premios Óscar aos mellores filmes de 2017, tivo lugar na pasada madrugada no Dolby Theatre de Los Ángeles. A película de Guillermo del Toro levouse os principais premios nesta edición. Estes son todos os gañadores dos Oscars 2018 

Mellor película - A forma da agua de Guillermo del Toro 

Mellor dirección - Guillermo del Toro por A forma da agua

Mellor actor - Gary Oldman polo seu papel de Winston Churchill en O instante máis escuro.

Mellor actriz - Frances McDormand polo seu papel en Tres anuncios nas aforas

Mellor actor de reparto - Sam Rockwell polo seu papel en Tres anuncios nas aforas

Mellor actriz de reparto - Allison Janney polo seul papel en Eu, Tonya

Mellor película de fala no inglesa - Unha muller fantástica do director Sebastián Lelio

Mellor guión orixinal - Déixame saír de Jordan Peele

Mellor guión adaptado - Call Me by Your Name de James Ivory

Mellor película documental – Ícaro de Bryan Fogel e Dan Cogan

Mellor curto documental - Heaven Is A Traffic Jam On The 405 de Frank Stiefel

Mellor Montaxe – Lee Smith na película Dunkerque

Mellor Dirección de fotografía - Roger A. Deakins na película Blade Runner 2049 

Mellor Banda sonora orixinal - Alexandre Desplat na película A forma da auga

Mellor Canción orixinal – Remember me, do matrimonio formado por Robert Lopez e Kristen Anderson-Lopez da película Coco

Mellor Deseño de produción - Paul Denham Austerberry, Shane Vieau e Jeff Melvin na película A forma da auga

Mellor Deseño de vestiario - Mark Bridges na película O fío invisible

Maquillaxe e perruquería - Kazuhiro Tsuji, David Malinowski e Lucy Sibbick na película O instante máis escuro

Edición de son – Richard King e Alex Gibson en Dunkerque

Mestura de son – Mark Weingarten, Gregg Landaker e Gary A. Rizz en Dunkerque

Efectos especiais - Blade runner 2049

Película de animación – Coco dirixida por Lee Unkrich e Adrián Molina

Curto de ficción - The Silent Child

Curto de animación - Dear Basketball de Kobe Bryant e Glen Keane

Parabéns a tod@s!

ROBOTS INTUITIVOS

 

Charlie Brooker, o creador de Black Mirror, recoñeceu despois da estrea de Metalhead, o episodio que abría a cuarta tempada, que para o deseño das temibles máquinas protagonistas inspiráronse no can robótico deseñado por Boston Dynamics. Por iso é polo que a ninguén poida parecerlle estraño que, cando meses despois, a compañía estadounidense presentou o seu modelo SpotMini capaz de abrir portas, moitos fans da ciencia ficción asustáronse pensando que o pesadelo en branco e negro da serie estaba a piques de converterse en realidade. Pero alá onde os asustadizos ven ameazas, Daniela Rus ve oportunidades e avances tecnolóxicos que farán mellor o noso futuro. E é que sería estraño que a directora do laboratorio de intelixencia artificial do MIT, quen segundo a presigiosa publicación Techcrunch “está a liderar unha revolución robótica”, tivese medo do que esta tecnoloxía pode depararnos. Porque seguramente gran parte do que nos espera xa está planeado no seu cerebro: “encántame o feito de que aquí en CSAIL, todo o mundo vive no futuro”, explicaba RUS no artigo. “todo o mundo pensa en como facer o futuro mellor, que tipo de cousas imos necesitar. A xente ten ideas salvaxes e tolas e son divertidos. Estamos entusiasmados, estamos cheos de vida e amamos o que facemos; iso é o máis importante”.

O CSAIL, dirixido pola científica romanesa, orixinouse en 2003, cando se uniron os laboratorios de informática e intelixencia artificial, formando así o laboratorio de investigación interdepartamental máis grande do MIT. Rus coordina o traballo de 110 profesores e as investigacións de 750 alumnos en campos como bioloxía computacional, interacción máquina-humano, intelixencia artificial, machine learning ou criptografía e seguridade. Os obxectivos do laboratorio dirixido por Rus son conseguir que as súas investigacións teñan un impacto importante no coidado da saúde, a educación ou o transporte. Para iso Rus cre que os robots deben ser moito máis “fiables, robustos e intuitivos”. Esta última capacidade, a intuición, é clave na consiguración das máquinas coas que conviviremos nos próximos anos: trátase de que os robots sexan capaces, como facemos os humanos, de tomar decisións correctas sen dispoñer de toda a información, baseándose en datos anteriores e as rutinas máis habituais. Algo que será imprescindible, por exemplo, para os coches de condución autónoma.

O outro gran reto que debe afrontar a robótica, segundo Rus, é a versatilidade: en lugar de ter un robot para cada acción, cre que será posible construír unha sorte de células robóticas que poidan adaptar as súas formas e funcións ás necesidades de cada momento. “Creo que aqueles que sabemos facer cousas e programalas para levalas á vida temos superpoderes, porque podemos imaxinar calquera cousa e facer que ocorra”, afirma Rus. Como escribiu Stan Le, un gran poder leva unha gran responsabilidade, e nas mans desta científica e o seu equipo está unha das maiores: dar forma ao futuro.

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País