UN POUCO DE HUMOR, POR FAVOR!
Un pouco de humor neste día de comezo de vacacións. Aquí tedes a parodia do vídeo "Despacito" de Luís Fonsi ft. Daddy Yankee.
Moi bo!
OUTRAS COUSAS
ZAPATILLAS IMPRESAS EN 3D
Antes dos grandes centros comerciais e as tendas outlet. Antes de Amazon. Antes mesmo da internet, quen levaba unhas zapatillas de deporte de marca ao instituto convertíase automaticamente nunha icona de moda (e en branco de pisotóns). Cubrir os pés cunhas Air Jordan, quizais as máis icónicas e desexadas desde mediados dos oitenta, non estaba ao alcance de calquera. Hoxe, en cambio, este tipo de calzado estendeuse ata converterse no máis popular para todas as idades e parece adecuado en calquera situación (queda aínda algún local onde impidan entrar por levar zapatillas?). A pregunta é se esta idade dourada poderá soportar a irrupción das novas tecnoloxías e a implantación de novas técnicas de fabricación como a impresión en 3D. De feito algunhas marcas xa están a pensar nese futuro; Eric Sprunk, xefe de operacións de Nike, recoñeceu nunha conferencia hai dous anos que o 3D vai representar unha revolución neste mercado e que se estaban preparando para afrontalo.
Como adoita ser habitual no terreo das innovacións, as compañías máis pequenas son máis proclives a correr riscos e poden mostrarse máis áxiles á hora de implementar novos procesos. Feetz Shoes nun exemplo diso. Fundada por Lucy Beard, matemática, e o seu marido Nigel, doutor en biotecnoloxía, Feetz propón unha nova forma de fabricar e comprar calzado, completamente personalizada e axustada ás medidas do consumidor. A idea naceu despois dunha frustrante xornada de compras: “Probeime 20 zapatos e ningún me quedaba ben. Despois, fun ao Starbucks e pedín un café dobre con moka e leite de soia. Entón pensei: por que podo personalizar o meu café e non os meus zapatos?”.
Feetz desenvolveu unha aplicación coa cal o usuario crea unha imaxe virtual dos seus pés para que os zapatos axústense perfectamente á forma que necesita. Esa imaxe envíase xunto con algúns datos, a altura e o peso, para elixir o material máis adecuado co que fabricar as solas. Posteriormente estas solas son impresas en 3D, ensambladas e enviadas ao cliente. O sistema permite fabricar o calzado en poucas horas e a compañía presume de que o seu método de fabricación reduce ata nun 60% as emisións de carbono, co que ademais son unha empresa sustentable. Lucy Beard cre que en 10 ó 15 anos non será necesario encargar as súas zapatillas: “teremos unha impresora 3D no armario. Buscaremos o que queremos no smartphone, enviarémolo á impresora, iremos durmir e, ao espertar, teremos os zapatos listos. Ese é o futuro que nos depara a tecnoloxía: moda que se adapta a nós, entregada a domicilio dunha forma realmente sinxela”.
FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País
XXV RALLY MATEMÁTICO SEN FRONTEIRAS
Alunado finalista /imaxe: Sandra Alosno/Xornal la Voz de Galicia
Non puido ser!. Este ano os oito alumnos-as de 1º ESO A (Silvia, Adrián, Laura, Iago, Mateo, Paula, Alejandra e Irene), que representaron ao noso IES no XXV Rally Matemático sen Fronteiras, acompañados pola súa profesora Carmen, que se celebrou onte na Facultade de Quínica se Santiago de Compostela,acadaron o 2º lugar, na categoría 1º ESO.
Dende aquí os meus parabéns. O próximo ano teremos outra oportunidade!
WIFFI 10.000 VECES MÁIS ECONÓMICA
No paper titulado "Dotando de Wifi aos próximos mil millóns de dispositivos", Vamsi Talla, Bryce Kellogg, Benjamin Ransford, Saman Naderiparizi, Shyamnath Gollakota e Joshua R. Smith, estudantes da universidade de Washington, citaban a Nicola Tesla. Un xesto que fai xustiza á memoria deste visionario maldito, esquecido primeiro e agora reivindicado por moitos como un dos grandes xenios da ciencia e a tecnoloxía. O físico croata iniciou en 1901 o que ía ser o seu proxecto máis ambicioso, a torre de Wardenclyffe, mediante a cal pretendía transmitir a todo o planeta a través repetidores enerxía e comunicacións de forma inalámbrica e gratuíta. A famosa torre Tesla chegou a ser construída en Long Island e mesmo funcionou nun par de probas, pero despois o banqueiro J. P. Morgan, que era quen o financiaba, abandonou o proxecto e a construción terminou por ser destruída en 1917. Durante moito tempo especulouse acerca das posibilidades reais que tería a xigantesca antena se permitisen a Tesla desenvolver todas as súas capacidades (mesmo dous científicos rusos anunciaron hai anos a súa intención de volver levantala), e hoxe sabemos que as súas intuicións talvez non estivesen moi desencamiñadas. De feito, o que os investigadores da universidade de Washington afirman é que é poden replicar, a pequena escala, o que Tesla pretendía para solucionar os problemas derivados do alto consumo de enerxía que requiren as comunicacións inalámbricas.
Calcúlase que cara ao 2020 haberá ao redor de 20.000 millóns de obxectos conectados á rede. A Internet das cousas xa é unha realidade, pero atopámonos aínda nos seus primeiros balbuceos. Para a maioría é habitual ter un odenador, un teléfono ou unha televisión conectados a Internet, pero en moi poucos anos tamén o estarán a nosa neveira, o coche, os servizos de calefacción da casa e mesmo a roupa que levemos posta. Esta proliferación de conexión levará asociada, sen dúbida, un enorme gasto eléctrico e ese é o problema que os investigadores da universidade de Washington queren resolver. O seu sistema, que denominaron "wifi pasivo", en lugar de obrigar ao router a que estea constantemente emitindo un sinal como sucede actualmente, aproveita a capacidade que teñen as ondas de radio de reflectirse ou rebotar para aforrar enerxía.
O sistema sairá ao mercado en breve a través de Jeeva Wireless, a compañía que creou este grupo de estudantes, e desde a súa páxina web aseguran que son capaces de ofrecer wifi 10.000 veces máis barata que os sistemas actuais. Se están no certo e a súa proposta xeneralízase, ademais de aforrar electricidade, as baterías dos nosos dispositivos poderían alongar significativamente a súa vida. Ese será o momento no que, como escribiu April Glaser en Wired, todos teremos que enviar a estes raparigos unha nota de agradecemento.
FONTE: José L. Álvarez Cedena/ Xornal El País
CAMBIO DE HORA
Cambio de hora / Imaxe:GuadalMálaga
Na madrugada de hoxe sábado ao domingo, día 26 de marzo, producirase o cambio de hora, pasando ao horario de verán. Como consecuencia teremos que adiantar o reloxo 1 hora, de xeito que as 2 da madrugada serán as 3.
Este cambio horario é parte dunha directiva europea que afecta a todos os Estados membros da Unión e que pretende aproveitar mellor as horas de luz solar e consumir menos electricidade.
O peor, unha hora menos de sono!
CERN
Teclear en Google CERN e "end of the world" arroxa máis de 400.000 resultados. Unha cifra considerable que se multiplica se lle sumamos variantes desta mesma procura como "destruír o planeta", "apocalipse", "fin dos tempos", e similares. Así de famosa (e así de descoñecida) é a Organización Europea para a Investigación Nuclear, nome oficial do maior laboratorio de investigación en física de partículas do mundo. A explicación destas alarmas foi a posta en marcha do LHC (Gran Colisionador de Hadrones), un acelerador de partículas deseñado para facer chocar feixes de protóns a gran velocidade. Os primeiros experimentos estaban previstos para outubro de 2008, aínda que unha avaría obrigou a atrasalos, algo que levou ao Daily Mail a titular (coa habitual mesura dos tabloides británicos): "O fin do mundo foi posposto". Os temores proviñan non só dos amigos das pseudociencias, proclives a prognosticar todo tipo de cataclismos a cambio dun pouco de publicidade gratuíta, senón que houbo incluso un químico alemán, profesor universitario, que demandou ao CERN ante o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos. Os riscos que a prensa publicou neses días non soaban nada ben: ían desde o nacemento dun buraco negro que enguliría o planeta á creación de materia estraña supermasiva que nos reduciría a unha chea de neutróns inertes, pasando polo baleiro cuántico ou a formación de monopolos magnéticos.
Afortunadamente para todos, nada diso ocorreu. Os hadróns seguen chocando no túnel de 27 quilómetros situado preto de Xenebra na fronteira franco suíza, e con estes experimentos os científicos do CERN puideron demostrar a existencia do escurridizo boson de Higgs, algo tan improbable ata hai pouco que mesmo Stephen Hawking chegou a apostarse 100 dólares cun colega a que nunca sería descuberto. O británico perdeu a súa aposta, pero grazas ao CERN os humanos estamos máis preto de coñecer a orixe do universo. Aínda que os experimentos que máis llamán a atención do centro son os que implican ao LHC pola súa importancia para os avances na física de partículas, hai moitos outros descubrimentos nados no CERN que teñen unha expresión máis directa na nosa vida cotiá. Sen ir máis lonxe, calquera que estea a ler este texto faio grazas a que Tim Berners Le creou a World Wide Web mentres traballa alí a comezos dos anos 90.
O CERN é un exemplo único de colaboración internacional. Fundado en 1954, 12.000 científicos de 180 países teñen acceso aos experimentos que se realizan nas súas instalacións. A española Mar Capeans, líder do grupo de tecnoloxía de Detectores do CERN, destaca ademais outra característica importante do centro: "no CERN facemos desenvolvementos para ciencia básica que evidentemente teñen un impacto na sociedade, pero nunca con fins militares. Ese é un das grandes achegas de Europa". Un obxectivo deste, o de investigar para a vida e o coñecemento e non para uso militar, decisivo se pretendemos seguir avanzando. Ao CERN debémoslle sen sabelo moitas das comodidades que hoxe gozamos e tamén algunhas das cancións máis surrealistas que xamais se escribiron na historia do pop. As súas creadoras son The Horribles Cernettes, un grupo de traballadoras do centro de investigación, que se definen como a única banda de rock de alta enerxía. "Nunca pasas as noites comigo. Tampouco saes con outras mozas. Só amas á túa colisionador" cantan... unha confesión de desamor que ilustra, con todo, a paixón que guía a quen investiga no CERN.
FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País
USO DOS DRONS
Un informe do Parlamento Europeo describe o mercado dos drons como unha "tremenda oportunidade" para a industria aeronáutica europea. E, aínda que advirten da dificultade de previr con exactitude o seu potencial, estiman que na próxima década podería representar o 10% do total da aviación (uns 15.000 millóns de euros anuais). A Comisión Europea calcula que no ano 2050 a industria dos drons poderá crear ao redor de 150.000 postos de traballo na eurozona, repartidos entre fabricantes, operadores e outros actores implicados. Trátase, pois, dun asunto que excede por moito o que algúns aínda ven como un pasatempo dominguero e, por tanto, hai que prestarlle atención desde moi distintas perspectivas, entre elas a lexislativa.
Como sucede con todas as novas tecnoloxías, ata que chega a súa implantación xeneralizada, á súa ao redor espértanse temores e sospeitas. No caso dos drons, a posibilidade de que sobrevoen lugares sensibles como zonas habitadas, aeroportos, centrais nucleares ou embaixadas, convértenos nun perigo potencial, sen contar ademais co dereito á privacidade das persoas (non hai que esquecer que moitos disto aparellos van equipados con cámaras de foto e vídeo). Ata agora a lexislación europea en materia de drons limitábase a un conxunto de leis fragmentadas, distintas para cada país membro, herdadas das normas de aviación civil e, por tanto, obsoletas e pouco adecuadas para este novo fenómeno. Violeta Bulc, comisaria europea de Transportes, é a máxima responsable dentro deste campo na Unión Europea, e asegura que os pasos que están a dar asentarán as bases do futuro: "Queremos crear no espectro da aviación unha zona especial que se chamará Ou-Space, que significa espazo aéreo urbano, que poderá ser usado por obxectos voadores. Sabemos que os drons non van ser os únicos vehículos en utilizalo. Cada vez estase investindo e investigando máis en coches voadores e outras solucións de mobilidade aéreas. Cremos que é o momento adecuado para crear normas que poidan incluír a todos estes vehículos".
Para aqueles que queiran comezar a voar drons, hai uns cuantos factores que a comisaria europea aconsella ter en conta antes de lanzarse co mando ás rúas: "O primeiro que se debe facer é comprobar se existen regras locais e asegurarche de que coñeces as condicións en que se poden utilizar os drons. O segundo é comprobar se levan a etiquetaxe da Comisión Europea e que cumpren todos os requisitos de seguridade e sanitarios. E, por último, un mesmo debe saber se é responsable, se como usuario de drons podes facerche cargo das consecuencias que poidan orixinarse".
FONTE: José L. Álvarez Cedena&Xornal El País
AULAS SEN PUPITRES
As novas tecnoloxías colonizaron case todos os aspectos da nosa vida cotiá. Alá onde miremos hai un computador, unha aplicación ou un robot destinado a facernos a vida máis sinxela. Con todo, inexplicamente, o ámbito da educación foi un dos últimos en incorporarse a esta revolución. Hai intentos, probas, experiencias e moitas, moitísimas teorías, acerca das vantaxes que a tecnoloxía pode levar ás aulas, pero poucos exemplos prácticos. Esta ausencia resulta aínda máis clamorosa ao tratarse, precisamente, de formar a xeracións que, de forma nativa, xa se relacionan con pantallas e softwares de todo tipo. Talvez sexa a esixencia de investimentos ambiciosos ou a falta de visión dos responsables educativos o que estea a frear unha evolución que, aínda que non ao ritmo que debería, antóllase inevitable.
Mentres o momento da xeneralización chega, algunhas institucións e centros educativos, tanto desde o ámbito público como privado, están a aplicar solucións tecnolóxicas nas súas aulas que sinalan a dirección de cara a onde irán as tendencias no futuro. Un destes centros é o IE Business School de Madrid: a prestixiosa escola de negocios leva varios anos tratando de implementar solucións efectivas para poder facer das clases online un recurso eficaz tanto para profesores como para alumnos. E a resposta que atopou chámase WoW Room, un nome que, aínda que fai referencia a "Window on the World", parece a onomatopeya do asombro que causa a visión do videowall de 45 metros cadrados coas súas 48 pantallas de 55 polgadas que sustenta a plataforma. Nesta especie de aula virtual, o único que está presente na habitación é o profesor (e non sempre, posto que pode ser substituído por unha imaxe holográfica), mentres que os alumnos seguen a clase desde calquera lugar do mundo. Profesor e alumnos comunícanse a través do vídeo, á vez que comparten información ou elaboran documentos en conxunto.
Pero a verdadeira achega de WoW Room non son as súas humillantes pantallas, senón o nivel de interactuación que pode conseguirse entre quen imparte a clase e quen a recibe. O software creado especificamente para a plataforma indica ao profesor, por exemplo, se algún dos alumnos non está a prestar atención: "Un algoritmo pode indicar, pola contracción dos músculos faciais, que emocións estás a sentir en cada momento. Isto pode ser usado durante a clase, pero tamén despois. O profesor pode ver un vídeo e debaixo os gráficos das seis emociones básicas e do nivel de atención dos alumnos". A WoW Room foi inaugurada hai só uns meses e o seu impacto está a ser aínda avaliado polo IE, aínda que as perspectivas son moi prometedoras. Eles confían en que as novas tecnoloxías abrirán outras posibilidades na educación que leven ao que, cre, tería que ser o seu verdadeiro obxectivo: "as universidades non só deberían axudar a desenvolver mellores profesionais, senón mellores persoas e máis felices".
FONTE: José L. Álvarez Cedena(Xornal El País