O pasado venres, día 7, a cadea de Supermercados Gadis, quitou o seu último anuncio da saga VIVAMOS COMO GALEGOS, co título:"Soñemos como galegos".
O vídeo está ambientado nun salón de peiteado, onde un grupo de homes (membros da Universidade da vida) intenta convencer un mozo de 24 anos de que, aínda que ser novo ás veces é complicado, a vida é moi longa e ten moitos soños por cumprir.
Cada vez fano mellor. Veremos que nos presentan a próxima vez!
O cantante de soul Marvin Gaye lanzou en 1971 “Mercy Mercy Me (The Ecology)” (Ten misericordia de min. A Ecoloxía) para denunciar algúns dos principais impactos ambientais que sofre o planeta, como a contaminación, a extinción dos animais ou a superpoboación.
FONTE: Revista Consumer
Imaxe da Nebulosa NGC 6302 / NASA/ESA Hubble
Hai moitos obxectos celestes espectaculares, pero as escenas máis impactantes, segundo a ESA (Axencia espacial Europea), chegan co último alento das estrelas de masa media, co que emiten grandes nubes de gas a altas temperaturas. Estes estertores forman nebulosas planetarias como NGC 6302, máis coñecida como a Nebulosa do Insecto, ou Nebulosa Bolboreta.
A súa forma tan característica convértea nun bo exemplo dunha nebulosa bipolar, nas que o gas pode escapar máis doadamente dos polos que da rexión ecuatorial da estrela moribunda, creando unha estrutura lobular que recorda a un reloxo de area ou, neste caso, a unha gran bolboreta cósmica.
Esta complexa estrutura encóntrase a uns 3.800 anos luz da Terra, dentro da Vía Láctea. Formouse cando unha estrela cunha masa cinco veces superior á do Sol se transformou nun xigante vermello, desprendéndose das súas capas externas e volvéndose extremadamente quente.
Ademais do seu indiscutible valor estético, esta imaxe revela unha gran cantidade de información sobre as propiedades físicas da nebulosa.
O ton avermellado dos bordos das ás da bolboreta é produto da radiación emitida polo nitróxeno, e indica que esta rexión se encontra a unha temperatura relativamente baixa. En contraste, as manchas brancas preto do centro da estrutura son as emisións do xofre, que se corresponden coas zonas de máis alta temperatura, nas que as correntes de gas colisionar no ámbito da estrela central.
O gas quente expulsado pola estrela colisionar coa materia do seu ámbito, creando ondas de choque a través de toda a nebulosa. Un bo exemplo é a liña serpeante ben definida que atravesa a mancha branca na esquina superior dereita da imaxe. As outras tonalidades da nebulosa indican a presenza de osíxeno, helio e hidróxeno.
Fonte: Xornal El Mundo/Ciencia
The Big Van Theory demostra que a ciencia tamén pode ser divertida. E non, iso de Van non é unha errata, non falamos de televisión, falamos de cómicos. Son os "científicos sobre rodas" que se botaron á estrada para facer divulgación científica dun xeito moi diferente á habitual. Non máis publicacións con termos indescifrables que ninguén entende. Para estes investigadores a ciencia é para todos, así que utilizan "o humor como accesorio", como unha linguaxe universal que é capaz de chegar a todas as persoas.
Con iso de ser científicos de día e monologuistas de noite calquera preguntaríase se estes investigadores teñen tempo para durmir, pero, "por sorte", son 12 integrantes e fan quendas para as xiras. Ademais, contan co apoio dos seus xefes, que "entenden a importancia do labor de divulgación".
Para estes investigadores, a divulgación é "unha obriga", pois senten a necesidade de ensinar ás persoas en que inverten os seus impostos, "porque, aínda que a xente non se decata da súa importancia, a ciencia é un dos motores da economía".
No vídeo superior tedes unha das súas actuacións!
FONTE: Xornal El Mundo/Ciencia
A banda de punk rock estadounidense Bad Religion lanza en gran parte dos seus traballos mensaxes de denuncia e concienciación pola destrución do planeta. “Kyoto Now” (Kioto agora), de 2002, é un tema de apoio ao movemento estudantil de igual nome. Os seus integrantes defenden o Protocolo de Kioto, cuxo obxectivo é a redución das emisións de dióxido de carbono (CO2), un dos principais gases de efecto invernadoiro implicados no cambio climático, e que Estados Unidos non se comprometeu a cumprir.
FONTE: Revista Consumer
Jack Johnson é un cantautor de folk rock que compuxo en 2006 ’The 3 R’s’ (As tres erres). O seu obxectivo é aproveitar o seu estilo melódico e pegadizo para concienciar aos nenos sobre a importancia de asumir o coñecido lema do ecoloxismo: "Reducir, reutilizar e reciclar".
FONTE: Revista Consumer
Plutón, o disco grande no centro, visto dende unha das súas lúas / NASA, ESA y G. Bacon (STScI)
Que é un planeta? Durante xeracións, a resposta era doada. Unha gran bóla de rocha ou de gas que orbitaba ao Sol, e había nove deles no noso Sistema Solar. Pero entón os astrónomos empezaron a encontrar novos obxectos do tamaño de Plutón máis alá de Neptuno. Despois acharon mundos do tamaño de Xúpiter que circundan estrelas distantes, primeiro a ducias e logo por centos. De súpeto, a resposta non eran tan doada. Eran planetas todas esas cousas recén descubertas?
A Unión Astronómica Internacional (IAU), encargada de nomear estes mundos recén descubertos, abordou a cuestión nunha reunión en 2006. Trataron de chegar a unha definición de planeta coa que todos puidesen estar de acordo. Discutiron, votaron e elixiron unha definición que eles pensaban que ía funcionar.
A actual definición oficial di que un planeta é un corpo celeste que:
-Está en órbita arredor do Sol.
-É redondo ou case redondo.
-“Limpou a veciñanza” arredor da súa órbita.
Pero esta definición desconcertou ao público. Por un lado, só se aplica aos planetas no noso Sistema Solar. Que pasa con todos os exoplanetas que orbitan outras estrelas? Son planetas? E Plutón foi expulsado do club planetario e pasou a chamarse planeta anano. É un planeta anano un planeta pequeno? Non segundo a IAU.
Oito anos máis tarde, o Centro Harvard-Smithsoniano para Astrofísica decidiu volver examinar a cuestión cun debate entre tres primeiras espadas da ciencia planetaria, cada un dos cales presentou unha opinión. O obxectivo: atopar unha definición coa que todo o mundo puidese estar contento.
O historiador científico Owen Gingerich, que presidiu o comité de definición de planetas da IAU, presentou o punto de vista histórico. Gareth Williams, director asociado do Centro de Planetas Menores, presentou o punto de vista da IAU. E Dimitar Sasselov, director da Iniciativa Orixes da Vida de Harvard, presentou o punto de vista dun experto en exoplanetas.
Gingerich argumentou que “un planeta é unha palabra culturalmente definida que cambia co tempo”, e que Plutón é un planeta. Williams defendeu a definición da IAU, que declara que Plutón non é un planeta. E Sasselov define un planeta como “a masa máis pequena esférica da materia que se forma arredor das estrelas ou restos estelares», o que significa que Plutón é un planeta.
Despois, o público do debate votou sobre que é un planeta ou non e se Plutón está dentro ou fóra nesa definición. De acordo coa audiencia, a definición de Sasselov é a gañadora e, polo tanto, e Plutón si é un planeta.
Seguro que a IAU non está de acordo!
FONTE: Xornal abc/Ciencia
O sobrepeso e a obesidade, un tema preocupante nos nenos / Imaxe: sociedad.elpais.com
Os edulcorantes artificiais que se empregan frecuentemente como substitutos do azucre acompañando o café, en refrescos e alimentos preparados quizais non sexan o aliado que aparentan ser contra a obesidade, o sobrepeso e os seus trastornos metabólicos asociados como a diabete. Un estudo de investigadores do Weizmann Institute of Science (Israel) sostén que o consumo destes aditivos provoca, polo menos nalgunhas persoas, intolerancia á glicosa, unha fase previa á diabete na que hai unha maior concentración de azucre no sangue, e alteracións metabólicas relacionadas coa obesidade; é dicir, o efecto contrario ao que pretenden conseguir.
O traballo, que publica a Revista Nature, explica este paradoxo apoiándose fundamentalmente nos cambios que estas substancias (analizáronse tres: a sacarina, a sucralosa e o aspartamo) provocan na flora intestinal de ratos e que derivan en alteracións tanto da composición coma da función das bacterias do sistema dixestivo.
Como consecuencia diso, os autores do estudo, sosteñen que a expansión do uso dos edulcorantes artificiais en bebidas e alimentos pódese considerar, entre outros motivos, como unha das causas da epidemia de diabete e obesidade que se estende polo mundo. Case un terzo da poboación padece sobrepeso.
Outros especialistas son moito menos contundentes e matizan seriamente as conclusións ás que chegou o grupo israelí. É o caso do secretario da Sociedade Española de Endocrinoloxía e Nutrición, quen destaca que a maioría dos estudos realizados ata o momento non encontraron problemas para a saúde polo consumo de edulcorantes nas doses habituais. O matiz é importante, xa que, engade, no artigo que publica Nature administrouse a cantidade máxima permitida polas autoridades sanitarias estadounidenses (FDA), 5 miligramos por quilo de sacarina. "Isto suporía 350 miligramos nunha persoa de 70 quilos, o que supón unha dose esaxerada, ninguén consume estas cantidades", comenta. Ademais, censura que a maioría das conclusións ontíveronse das probas feitas en ratos cando, debido ás diferenzas entre ambas as dúas especies, non son resultados que se poidan trasladar directamente a humanos.
Os autores do traballo, non obstante, destacan como o incremento do consumo dos edulcorantes é paralelo ao aumento "dramático" das epidemias mundiais de obesidade e diabete. "Os nosos achados suxiren que estas substancias poderían ter contribuído a aumentar a epidemia que trataban de combater", conclúen.
FONTE: Xornal El Pais /Ciencia
