ZONA VERDE

SOSTIBILIDADE

A sostibilidade é unha das cuestións críticas tanto a nivel administrativo como particular. Tanto as empresas privadas como os municipios buscan cada vez máis formas de reducir o seu impacto ambiental, e por iso, os gases renovables están a converterse nunha opción moi atractiva para contribuír na loita contra o cambio climático e o impulso da economía circular.

Pero canto sabes sobre iste tema? Queres comprobalo? Pois alá imos!

1. Que é a economía circular e que beneficios achega?

- É unha economía baseada no usar e tirar, con producos dun só uso, polo que é máis cómoda.

- É unha economía que fomenta a reutilizacion e que os produtos teñan unha segunda vida, como o plástico reciclado.

- É unha economía baseada na reciclaxe dalgúns produtos, aínda que o plástico non é un deles.

Maña a solución e unha nova pregunta!

FONTE: farodevigo.es/sociedade

COP 15

Tras varios atrasos e imitando ás súas irmás climáticas, o Cumio de Biodiversidade de Nacións Unidas celebrada en Montreal (Canadá) como COP15 chegou a unha acordo histórico para protexer o planeta e frear a perda de biodiversidade. “Hai seis meses non estabamos seguros de poder realizar esta conferencia, pero hoxe estamos a dar un paso audaz para protexer a natureza, a auga que bebemos, o aire que respiramos”, sinalou Steven Guilbeault, ministro de medioambiente de Canadá. O documento final bautizado por moitos como “o Acordo de París da biodiversidade´” inclúe a protección do 30% do planeta, restaurar o 30% dos ecosistemas danados, reducir á metade os riscos de pesticidas, duplicar o financiamento global para a protección da natureza. “Os líderes mundiais comprométense a tomar medidas urxentes para deter e reverter a perda de biodiversidade para finais da década”, destaca o texto definitivo.

Tras varios anos de atraso, prevista inicialmente para celebrarse en 2020 en Kunming (China), pola Covid-19, China, que ostenta a presidencia da 15ª Conferencia das Partes (COP), presentou un borrador final con catro grandes obxectivos plasmados en 23 metas concretas. Ademais, o acordo inclúe o compromiso de mobilizar “polo menos 200.000 millóns de dólares anuais en financiamento nacional e internacional” relacionado coa biodiversidade. Unido a este montante, os países desenvolvidos comprométense, reza o texto, a aumentar ata 20.000 millóns de dólares para 2025 “os fluxos financeiros” para os países con menos recursos financeiros. Con todo, esta cifra “deberá aumentar ata os 30.000 millóns de dólares anuais”, apunta o borrador final.

Tras catro anos de negociacións, onte luns, case 200 países, entre os que non están os Estados Unidos, alcanzaron este acordo que “non é vinculante, aínda que os gobernos terán a tarefa de mostrar o seu progreso no cumprimento dos obxectivos con plans nacionais de biodiversidade”. Un control similar ás contribucións determinadas a nivel nacional, que os países utilizan para mostrar o progreso no cumprimento do acordo climático de París.

Estes son os obxectivos máis importantes do acordo de Kunming-Montreal para 2030:  

- Protección de polo menos o 30% das terras, augas continentais, zonas costeiras e océanos do mundo. 

- Restaurar completamente (ou estar en proceso de conseguilo) o 30% dos ecosistemas terrestres, continentais e costeiros e mariños degradados do planeta.

- Reducir o desperdicio mundial de alimentos á metade e reducir significativamente o consumo excesivo e a xeración de residuos. 

- Reducir á metade tanto o exceso de nutrientes como o risco xeral que representan os pesticidas e os produtos químicos altamente perigosos. 

- Eliminar ou reformar progresivamente os subsidios que danan a biodiversidade en polo menos 500.000 millóns de dólares cada ano para 2030. 

- Mobilizar polo menos 200.000 millóns de dólares para 2030 ao ano en financiamento nacional e internacional relacionada coa biodiversidade de fontes públicas e privadas. 

- Aumentar os fluxos financeiros internacionais dos países desenvolvidos cara aos países en desenvolvemento ata polo menos 20.000 millóns de dólares anuais para 2025 e ata os 30.000 para 2030. 

- Previr a introdución de especies exóticas invasoras prioritarias e reducir polo menos á metade a introdución e o establecemento de novas especies exóticas invasoras. E erradicalas ou controlalas nas illas e outros sitios prioritarios.

Loglarémolo! Xa veeeeeeremos!

FONTE: elpais.com e abc.es    Imaxe: enb.iisd.org

RESUCITAN UN VIRUS CONXELADO NO PERMAFROSTDURANTE 48.500 ANOS

Gran parte da tundra de Alaska é permafrost / NASA/JPL-Caltech/Charles Miller.

Características morfolóxicas que guían a identificación temperá de virus recentemente illados (tinción negativa, microscopía electrónica de transmisión). (A) A gran partícula ovoide (1000 nm de lonxitude) dos Pandoravirus co seu ápice ostiolo característico (punta de frecha branca). (B) Unha mestura de partículas de Pandoravirus e partículas icosaédricas de Megavirus que exhiben unha "porta estelar" (estrutura similar a unha estrela de mar branca que coroa un vértice, punta de frecha branca). (C) A partícula alongada dun Cedratvirus (1500 nm de lonxitude) presenta dúas estruturas en forma de cortiza no vértice (puntas de frecha brancas). (D) A partícula alongada dun Pithovirus (1900 nm de lonxitude) exhibe unha estrutura similar a unha cortiza no vértice único (punta de frecha branca). (E) A gran partícula icosaédrica "peluda" (770 nm de diámetro) dun Megavirus, coa súa prominente "porta estelar" (punta de frecha branca). (F) A partícula icosaédrica máis pequena (200 nm de diámetro) típica dos Asfarvirus/Pacmanvirus / biorxiv.org

Científicos franceses reviviron un virus de 48.500 anos de antigüidade que estivo encerrado no permafrost siberiano desde a Idade de Xeo. Introducírono nun cultivo de amebas vivas e observaron que volvía a replicarse. Podería infectar a humanos.

Os científicos reviviron varios virus antigos, incluído un de 48.500 anos que é o máis antigo xamais recuperado. Estiveron encerrados no profundo do permafrost siberiano desde a Idade de Xeo.

Nun novo artigo publicado en bioRxiv, os autores desta investigación, da que é primeiro autor Jean-Marie Alempic, explican como identificaron e reviviron 13 virus pertencentes a cinco clados diferentes, a partir de 7 mostras colleitadas no xeado Afastado Oriente ruso.

Un clado é cada unha das ramificacións que se obtén despois de facer un único corte na árbore filoxenético. Empeza cun antepasado común e consta de todos os seus descendentes, que forman unha única rama na árbore da vida.

Entre os virus identificados, puideron revivir un dunha mostra de permafrost que tiña uns 48.500 anos de antigüidade.

Tamén recuperaron tres novos virus dunha mostra de feces de mamut conxeladas, de 27.000 anos de antigüidade, así como un anaco de permafrost recheo cunha gran cantidade da do mamut. Dous novos virus máis foron illados do contido estomacal conxelado dun lobo siberiano (Canis lupus).

O equipo introduciu os virus nun cultivo de amebas vivas e demostrou que estes virus aínda eran capaces de invadir a célula e de replicarse: os experimentos mostraron que os virus aínda tiñan o potencial de ser patóxenos infecciosos.

O proxecto é obra dun equipo de investigadores da Universidade de Aix-Marseille en Francia, que en 2014 revivira un virus de 30.000 anos de antigüidade atopado no permafrost siberiano.

No seu artigo, os investigadores salientan que é necesario realizar máis investigacións sobre os virus capaces de infectar eucariotas, organismos con células que teñen un núcleo, así como a todas as formas de vida complexas, como plantas e animais, incluídos os humanos.

Os científicos sinalan que se publicaron moi poucos estudos sobre este tema. Explican que é probable que o aumento das temperaturas, como resultado do cambio climático, volva espertar moitas ameazas microbianas, incluídos os virus patóxenos, do pasado antigo.

"Como lamentablemente está ben documentado por pandemias recentes (e en curso), calquera virus novo, mesmo relacionado con familias coñecidas, case sempre require o desenvolvemento de respostas médicas altamente específicas, como novos antivirais ou vacinas", escriben os autores do estudo.

"Non existe un equivalente de ’antibióticos de amplo espectro’ contra os virus debido á falta de procesos universalmente conservados que poidan usarse como medicamentos en todas as familias de virus. Por tanto, é razoable especular sobre o risco de que as partículas de virus antigos poidan seguir sendo infecciosas e volver aparecer despois do desxeo das antigas capas de permafrost", engaden os autores.

Destacan así mesmo que o quecemento climático é particularmente notable no Ártico, onde as temperaturas media parecen aumentar o dobre de rápido que nas rexións tépedas, e que unha das consecuencias máis visibles deste proceso é o desxeo global do permafrost a profundidades crecentes.

Engaden que a desconxelación do permafrost ten importantes consecuencias microbiolóxicas, como a liberación física de bacterias vivas (ou arquexas) que permaneceron en criptobiosis atrapadas no permafrost profundo e illadas da superficie da Terra durante polo menos 2 millóns de anos.

Sinalan que o retorno periódico das epidemias de ántrax que devastan as poboacións de renos relacionouse co descongelamiento máis profundo da capa activa do permafrost na superficie do chan durante os veráns excepcionalmente calorosos, o que permitiría que as esporas centenarias de Bacillus anthracis, procedentes dos cemiterios ou cadáveres de animais vellos, volvan rexurdir.

FONTE: levante-emv.com/tendencias21

CENOURAS DE MAR: O CORAL MENOS COÑECIDO DOS FONDOS MARINOS GALEGOS

 

O mergullador e realizador galego Pedro Alonso estase a converter nunha das referencias audiovisuais á hora de divulgar a biodiversidade dos fondos mariños do país. O que comezou para el coma pasatempo está a alcanzar uns niveis de produción case cinematográficos. Nun dos seus últimos vídeos publicados na súa canle de Youtube, Alonso aspira a amosar a riqueza que teñen os solos areosos do Parque Nacional das Illas Atlánticas. Nel, pódese ver unha especie de coral non moi coñecida entre os galegos e galegas que non son asiduos mergulladores: as cenouras de mar.

É unha das variadas especies de nidarios que podemos atopar nos fondos galegos. Neste caso trátase dunha colonia carnosa de pólipos non calcáreos, de aspecto moi diferente ás corais que estamos afeitos a ver. Pertence ao grupo dos antozoos, cuxo nome significa “animais flor”, isto débese a que durante algún tempo pensouse que eran plantas e non animais.

 Alonso explica unha situación da que está canso e que lle move a facer estes vídeos: “Cando volves a terra, a xente só pregunta se pescaches ou apañaches algo. Non entenden que podas ir mergullar para observar e desfrutar destes fondos que, ademais, necesitamos coidar máis e mellor”.

FONTE: gciencia.com/fotonautas

A ATMOSFERA TERRESTRE ENCOLLEUSE 342 METROS EN 20 ANOS

A atmosfera da Terra encolleuse 342 metros en 20 anos polo CO₂ / NASA

As emisións de dióxido de carbono non só están a contaminar e quentando a atmosfera, senón que mesmo están a reducir o seu tamaño. Así o pon de manifesto unha recente investigación, que sostén que os gases de efecto invernadoiro contribuíron significativamente a que encollese a atmosfera superior. Esta era unha posibilidade que se expuxo como hipótese ao longo de varias décadas, pero agora púidose demostrar cientificamente por primeira vez.

Os investigadores centraron as súas investigacións en dúas capas, coñecidas colectivamente como MLT: a mesosfera, que comeza a uns 60 quilómetros de altitude; e a termosfera inferior, que comeza ao redor dos 90 quilómetros.

Os datos do satélite TIMED da NASA, un observatorio que recompila datos sobre a atmosfera superior, resultaron ser un verdadeiro filón, porque proporcionaron información de presión e temperatura para as dúas capas MLT durante un período de case 20 anos, desde 2002 ata 2021.

Eses datos demostraron un arrefriado radiativo na atmosfera superior causado polo dióxido de carbono. Ese arrefriado está a provocar que a estratosfera contráiase, e está a facer o mesmo coa mesosfera e tamén coa termosfera.

 

Capas da atmosfera / ENTERARSE

Utilizando os datos do satélite, Mlynczak e o seu equipo puideron concluír que a mesosfera e a termosfera inferior contraéronse en total uns 1.333 metros. Desa cifra, aproximadamente 342 metros son o resultado do arrefriado inducido polo CO₂ emitido polo home.

Tendo en conta que a termosfera esténdese varios centos de quilómetros, eses 342 metros poden non parecer moito. Con todo, un artigo publicado en setembro pola física Ingrid Cnossen do British Antarctic Survey no Reino Unido calculou que o arrefriado termosférico podería resultar nunha redución do 33% na resistencia atmosférica para o ano 2070.

As consecuencias deste feito poderían alcanzar aos obxectos en órbita ao redor da Terra. Segundo o estudo, podería producirse un incremento na lonxevidade dos refugallos espaciais, como satélites obsoletos e outros elementos da órbita terrestre, o que implicaría que poderían permanecer no seu lugar durante máis tempo.

Á súa vez, a acumulación de lixo espacial causaría problemas e riscos para os satélites máis novos que orbitan ao redor da Terra e para a Estación Espacial Internacional, así como ás observacións espaciais en xeral.

"Unha consecuencia é que os satélites permanecerán activos por máis tempo, o cal é xenial, porque a xente quere que os seus satélites permanezan en funcionamento", explicou o científico xeoespacial Martin Mlynczak, do Centro de Investigación Langley da NASA.

"Pero tamén os residuos permanecerán máis tempo e probablemente aumenten a probabilidade de que os satélites e outros obxectos espaciais valiosos necesiten axustar a súa traxectoria para evitar colisións", engadiu.

FONTE: José Lluís Ferrer/farodevigo.es/medio-ambiente

A POMBA FAISÁN DE CALUGA NEGRA

 

A pomba faisán de caluga negra sobrevive. Facía 140 anos que non se viu un exemplar desta especie, pero hai unhas semanas unha expedición científica confirmou a súa existencia nun recóndito bosque dunha illa de Papúa Nova Guinea. Un vídeo e varias fotografías demóstrano. O sorprendente achado emocionou os descubridores: "Foi como descubrir un unicornio".

Non se sabe cantos exemplares quedan desta subespecie de pomba faisán, cuxo nome científico é Otidiphaps nobilis insularis, pero é evidente que está en perigo crítico de extinción, e que probablemente a súa área de distribución limítese a un pequeno recuncho da illa de Fergusson, conformada principalmente por áreas montañosas e selvas tropicais.

Localización da illa de Fergussón, onde se acho á pomba faisán de caluga negra /Burmesedays

A expedición en busca desta ave realizouse en setembro. Estivo coliderada por Jordan Boersma, do Laboratorio de Ornitoloxía de Cornell, da Universidade de Cornell en Ithaca, en Nova York, quen explica que durante gran parte da viaxe, parecía que non habería posibilidade de atopar á ave.

De feito, foi case ao final da viaxe cando se rexistrou o descubrimento. "Estabamos a só dous días do final do noso tempo na illa Fergusson cando unha das nosas cámaras remotas gravou ao ave camiñando e abanicando a súa cola", explica Boersma.

Os investigadores puideron tomar imaxes e un vídeo desta gran ave, que habita no chan e ten unhas costas de cor amarroado, a cabeza e o corpo negros e unha cola que se balancea como a dun faisán.

Os expedicionarios sospeitan que só existen exemplares da especie terra dentro na illa Fergusson. "É un terreo xeotérmico cálido e extremadamente accidentado, entrelazado con ríos sinuosos e denso con insectos que pican e samesugas", detalla a Universidade de Cornell.

"Despois dun mes de procura, ver esas primeiras fotos da pomba faisán foi como atopar un unicornio", lembra Mittermeier. "É o tipo de momento co que soñas toda a túa vida como conservacionista e observador de aves", engade.

A pomba faisán de caluga negra é unha gran descoñecida para os científicos. Fora vista por última vez en 1883. Sábese moi pouco desta especie, á parte de dúas especímenes colleitados en 1882. Si pervivía na memoria dos habitantes da illa, que conservaran o seu nome, ‘Auwo’, e moitas historias e lendas das que é protagonista.

Non hai gravacións dos seus sons, aínda que os investigadores cren que probablemente soará parecido a unha especie diferente de pomba faisán na parte continental de Papua Nova Guinea, un son que os aldeáns comparan con "o berro desesperado dunha muller condenada ao ostracismo pola súa comunidade".

 

Debuxo da pomba faisán de caluga negra / John Gerrard Keulemans

Precisamente o coñecemento indíxena foi clave para o éxito da expedición. Varios aldeáns comentaron que escoitaran á pomba faisán de caluga negra. E Doka Nason, experto local en aves, uniuse á procura e aconsellou ao equipo onde buscar. Nason instalou tamén a cámara que finalmente gravou á ave. "Cando vin as fotos, estaba incriblemente emocionado", rememora. "Estaba a saltar berrando: ’Lográmolo!’", exclama.

"Foi unha experiencia única na vida traballar cos insulars de Fergusson para atopar a pomba faisán e dar charlas en escolas e pobos sobre a nosa procura foi o máis destacado", apunta Jason Gregg, outro dos líderes da expedición.

"Os nenos rumoreaban o nome local do ave, ‘Auwo’, e todos falaban respecto diso. Estou moi feliz de saber que esta especie sobrevive e abre oportunidades para aprender aínda máis sobre ela e o seu incrible fogar", comenta Gregg.

Pero os conservacionistas están preocupados polo futuro da especie. O principal terrateniente da zona na que se atopou o ave explicou ao equipo de procura que acababa de asinar un acordo cunha empresa madeireira, unha medida que podería destruír o hábitat do faisán de caluga negra e provocar a súa extinción.

O equipo está a buscar financiamento para poder volver a Fergusson e tratar de pescudar cantos exemplares quedan. "A razón pola que me importa, pola que creo que a todos deberíanos importar, é que esta ave significou algo e continúa significando algo para a xente local", sinala Boersma.

"Esta especie é parte das súas lendas e cultura. Se a perdemos, entón a súa importancia cultural perderase xunto co papel que desempeña neste fantástico ecosistema", engade. A comunidade local mostrouse tamén moi emocionada co descubrimento.

FONTE: Ramón Díaz/farodevigo.es/medio-ambiente

REMATA O COP27

A Conferencia das Nacións Unidas sobre o Cambio Climático, COP27, rematou cun acordo decisivo para proporcionar financiamento por "perdas e danos" aos países vulnerables duramente afectados polos desastres climáticos.

"Este resultado fainos avanzar", dixo Simon Stiell, Secretario Executivo de ONU Cambio Climático. "É un resultado histórico que beneficia aos máis vulnerables de todo o mundo. Determinamos o camiño para seguir nunha conversación que durou décadas sobre o financiamento das perdas e os danos, deliberando sobre como abordar os impactos nas comunidades cuxas vidas e medios de subsistencia foron arruinados polos peores impactos do cambio climático”.

Nun contexto xeopolítico difícil, a COP27 deu lugar a unha serie de decisións que reafirmou o seu compromiso de limitar o aumento da temperatura mundial a 1,5 graos centígrados por encima dos niveis preindustriales. Ditas decisións tamén serviron para reforzar a acción dos países para reducir as emisións de gases de efecto invernadoiro e adaptarse para os efectos inevitables do cambio climático, ademais de impulsar o apoio ao financiamiento, a tecnoloxía e a creación de capacidades que necesitan os países en desenvolvemento.

Na conferencia fixéronse moitos anuncios:

- Os países lanzaron un paquete de 25 novas accións de colaboración en cinco áreas crave: enerxía, transporte por estrada, aceiro, hidróxeno e agricultura.

- O Secretario Xeral da ONU, António Guterres, anunciou un plan de 3.100 millóns de dólares para garantir a protección de todos os habitantes do planeta mediante sistemas de alerta temperá no próximos cinco anos.

- O Grupo de Expertos de Alto Nivel do Secretario Xeral das Nacións Unidas sobre Compromisos Cero Neto publicou un informe na COP27, que serve de guía para garantir compromisos cribles e responsables de cero emisións por parte da industria, as institucións financeiras, as cidades e as rexións.

- Na COP27 púxose en marcha un plan liderado polo G7 chamado Global Shield Financing Facility (Fondo de Financiamento do Escudo Global) para proporcionar financiamento aos países que sofren desastres climáticos.

- Ao anunciar un total de 105,6 millóns de dólares en novos fondos, Dinamarca, Finlandia, Alemaña, Irlanda, Eslovenia, Suecia, Suíza e a Rexión Valona de Bélxica, subliñaron a necesidade dun apoio aínda maior aos fondos do Fondo para o Medio Ambiente Mundial destinados ás necesidades inmediatas de adaptación ao clima dos estados de baixa altitude e de baixos ingresos.

- A nova Asociación para a Transición Enerxética Xusta de Indonesia, anunciada no Cume do G20 celebrada en paralelo á COP27, mobilizará 20.000 millóns de dólares no próximos tres a cinco anos para acelerar unha transición enerxética xusta.

- Lográronse importantes avances na protección dos bosques co lanzamento da Alianza de Líderes polos Bosques e o Clima, cuxo obxectivo é unir a acción dos gobernos, as empresas e os líderes comunitarios para deter a perda de bosques e a degradación da terra para 2030.

Moitos titulares, eso é o que son, pero realmente poucos compromisos reais!

FONTE: unfccc.int/es     Imaxe: .rtve.es

OS MIYAKE EVENTS E OS ANEIS DE CRECEMENTO DAS ÁRBORES

Os investigadores analizaron datos de aneis de árbores para medir eventos cósmicos históricos / Universidade de Queensland.

Os científicos comprobaron que os picos de carbono-14 radioactivo quedan rexistrados nos aneis de crecemento das árbores, brindando un rexistro fiable das tormentas de radiación cósmica máis intensas, coñecidas como Miyake Events, que ocorren ao redor dunha vez cada mil anos.

Un grupo de investigadores da Universidade de Queensland, en Australia, concluíu nun novo estudo que os aneis das árbores están ligados directamente a unha misteriosa tormenta cósmica que golpea cada mil anos ao noso planeta: os chamados Miyake Events. Ao parecer, as concentracións máis elevadas de carbono-14 radioactivo quedan “impresas” nos aneis das árbores e axudarían a predicir futuros eventos, que poderían ser moi daniños para a Terra.

De acordo a unha nota de prensa, os misteriosos, impredicibles e potencialmente devastadores eventos astrofísicos que levan o nome do seu descubridor, o científico Fusa Miyake, poderían agora ser identificados con certa certeza grazas ao novo método, creado por un equipo de especialistas liderado polo Dr. Benjamin Pope, da Facultade de Matemáticas e Física da Universidade de Queensland.

Segundo a investigación, publicada recentemente na revista Proceedings of the Royal Society A: Mathematical, Physical, and Engineering Sciences, a aplicación de estatísticas de vangarda a datos de árbores milenarias permite obter máis información sobre estas tormentas cósmicas extremas, de aparente orixe solar pero que poderían tratarse de fenómenos aínda máis complexos, de acordo ao novo estudo.

Os investigadores saben que estes enormes refachos de radiación cósmica ocorreron aproximadamente unha vez cada mil anos, pero non está claro aínda que fenómeno causa os Miyake Events. A teoría principal é que son enormes erupcións solares, pero é preciso saber máis porque se un evento desta magnitude ocorrese na actualidade, destruiría gran parte da tecnoloxía que sustenta á nosa sociedade: satélites, cables da internet, liñas eléctricas de longa distancia e transformadores, por exemplo, quedarían fóra de operacións.

O efecto na infraestrutura global sería inimaxinable, paralizando a actividade económica e social a un nivel imposible de determinar con exactitude neste momento. Agora, os especialistas australianos aproveitaron que, ademais de contar os aneis dunha árbore para identificar a súa idade, tamén é posible observar nos mesmos os rastros de eventos cósmicos históricos, que se remontan a miles de anos atrás.

Cando a radiación golpea a atmosfera, produce carbono-14 radioactivo, que se filtra a través do aire, os océanos, as plantas e os animais, producindo un rexistro anual de radiación nos aneis das árbores. Os científicos modelaron o ciclo global do carbono para reconstruír o proceso durante un período de 10.000 anos, obtendo unha información vital sobre a escala e a natureza dos Miyake Events.

Os resultados obtidos son, en certo xeito, alarmantes: a teoría aceptada ata hoxe indica que estes eventos extremos son producidos por labaradas solares xigantes, pero os datos da nova investigación desafían por completo esta teoría. Os especialistas concluíron que non están correlacionados coa actividade das manchas solares e, de feito, algúns duran entre un ou dous anos. En lugar dunha única explosión ou escintileo instantáneo, os científicos apreciaron unha especie de tormenta ou estalido astrofísico, de maiores dimensións e causa descoñecida.

Segundo os datos dispoñibles, hai aproximadamente un 1 % de posibilidades de ver outro Miyake Event na próxima década. Con todo, non sabemos como se orixinan, como predicilos ou que danos poden causar. Para concluír, os investigadores indicaron que estas probabilidades son bastante alarmantes e deberían sentar as bases para futuras investigacións.

FONTE: Pablo Javier Piacente/farodevigo.es/tendencias21