ZONA VERDE

A RECICLAXE DOS PRODUTOS DA COVID-19

A finais de febreiro, a organización OceansAsia publicaba unhas imaxes nas que se mostraban restos de máscaras desbotables atopados nas praias de Soko, un arquipélago situado preto de Hong Kong. As fotografías xa deron a volta ao mundo e mostran outro dos efectos indirectos da pandemia da COVID-19: a contaminación por plásticos dun só uso.

Debido á gran capacidade de transmisión do virus SARS- CoV-2, o uso de material de protección medrou exponencialmente, tanto a nivel sanitario como individual, e continuará facéndoo nos próximos meses e a medida que comecen as medidas de  desescalada e a xente retome as súas actividades. A maioría dos materiais cos que se fabrican as luvas e máscaras desbotables non son reciclables, e isto está a xerar un novo colapso: o da capacidade de xestión deste tipo de residuos. Como resultado, moitos deles acabarán contaminando ríos e mares.

A Asociación Española de Lixos Mariños tamén alertou da proliferación de luvas e máscaras na rúa e no campo. O uso destes materiais que non se poden reutilizar nin reciclar son inevitables para protexernos do contaxio, pero debemos facelo con responsabilidade e evitar tiralos na vía pública. “É clave que o cidadán entenda que un residuo abandonado nunha cidade, ao final pode acabar chegando á natureza, e en ocasións, aos nosos mares e océanos, xa sexa transportado polo vento ou os ríos”, explican desde a citada asociación. “Da nosa actuación depende que non se convertan nin nun risco sanitario, nin nun problema para o medio ambiente. Debemos ser responsables e conscientes á hora de refugalos, para evitar que, unha vez resolta a urxencia sanitaria, orixínese un problema ambiental”.

O Proxecto Libera, unha alianza formada por Ecoembes e SÉ/BirdLife, xa alertou da proliferación de residuos deste tipo: “pídese á cidadanía que coiden a saúde do planeta, evitando o abandono de luvas e máscaras que poden acabar nos espazos naturais. Diferentes estudos indican que algúns patóxenos, e entre eles os virus, poden utilizar os lixos como  vector para a súa expansión”.

Onde se deposita cada tipo de residuo?

As instrucións sobre xestión de residuos durante a situación de crise sanitaria ocasionada pola COVID-19 vén regulada polo Ministerio de Sanidade na Orde SND/271/2020, publicada no Boletín Oficial do Estado o 22 de marzo.

As luvas e as máscaras deben depositarse no contedor de descarte, que é de cor gris ou verde segundo o municipio, no noso caso o verde. Iste é o contedor ao que van todos os residuos que non teñen un contedor específico de reciclaxe ou levan ao momento limpo, así como os residuos orgánicos no caso de municipios que non teñen implantada a fracción orgánica (contedor marrón).

No caso dos botes de xeles hidroalcohólicos e outros produtos desinfectantes, estes trátanse como produtos de limpeza e por tanto tíranse no contedor de envases (amarelo), non é necesario levalos ao momento SIGRE para a reciclaxe de medicamentos.

Para casos de coronavirus

As indicacións son un pouco diferentes para o caso de persoas que se atopen facendo corentena no seu domicilio por padecer ou padecer a COVID-19. Esas persoas teñen que estar illadas nunha habitación. Os residuos que están en contacto directo con estas persoas ou que manipulasen, por exemplo os panos de mesa, débense recoller nunha bolsa situada nese mesma habitación. Esta bolsa péchase e deposítase á súa vez nunha segunda bolsa que se atopa na porta da habitación e na que se depositan tamén as luvas e material empregado pola persoa que atenda ao paciente. A segunda bolsa péchase ben e se xa se pode meter na papeleira que se teña no domicilio para o lixo que se tira no contedor gris ou verde.

FONTE: Victoria González/muyinteresante.es

A CALOR DE MATARNOS ANON CHEGARÁ A FINAIS DE SÉCULO: XA ESTÁ AQUÍ

O gráfico amosa as temperaturas máximas rexistradas en máis de 4.000 puntos do planeta entre 1979 e 2017. En máis dunha ducia de caso, esas temperaturas estaban por encima lle os límites da resistencia humana / C. Raymond, T. Matthews, R.M. Horton/Sci Adv 2020

Non será a finais deste século, como prognostican moitos dos modelos elaborados polos científicos, senón que empezou xa. O cambio climático, en efecto, xa quentou algunhas zonas do planeta por encima do que o corpo humano é capaz de soportar, converténdoas en mortais para a nosa especie. E a extensión desas áreas  inhabitables polo home non fai máis que crecer.

Para chegar a esta terrible conclusión, un equipo de investigadores de Estados Unidos e Gran Bretaña analizou e comparou datos de estacións meteorolóxicas de todo o mundo, e descubriu que a frecuencia de  temperturas húmidas (ou de bulbo húmido) superiores a entre 27 e 35 graos duplicouse desde 1979. A temperatura de bulbo húmido é unha medida de calor e humidade, que se toma cun termómetro cuberto por un pano empapado en auga. E 35 graos de temperatura húmida é o límite que un corpo humano é capaz de soportar. O estudo acaba de publicarse en Science Advances.

Os seres humanos contamos cun eficaz mecanismo de arrefriado que nos axudou a estendernos a todos os recunchos cálidos do planeta. Cando a temperatura aumenta, as pingas de suor saen dos nosos poros e evapóranse, liberando así enerxía que arrefría a pel e evita que os nosos corpos sobrequéntense.

Pero máis aló do limiar dos 35 graos de temperatura húmida o corpo xa non é capaz de arrefriarse por medio da suor. E mesmo niveis máis baixos poden resultar mortais, como se puido comprobar na onda de calor que arrasou Europa en 2003, matando a miles de persoas a pesar de que a temperatura húmida non pasou dos 28 graos.

A maior parte deses aumentos de frecuencia producíronse no Golfo Pérsico, India, Paquistán e o suroeste de América do Norte. En localidades como Jacobabad en Paquistán e Niveis ao Khaimah en Emiratos Árabes Unidos, ese límite de 35 graos superouse por primeira vez, cruzando repetidamente o limiar letal durante unha ou dúas horas diarias, algo nunca reportado ata o de agora na literatura científica.

A análise global dos datos mostra, en efecto, que ese límite de supervivencia humana superouse xa, aínda que en episodios breves, polo menos unha ducia de veces durtante o últimas catro décadas. Desde logo, resulta inquietante comprobar como algo así está a empezar a suceder xa, diante de nosas propios narices.

O autores do estudo obtiveron datos de 4.576 estacións meteorolóxicas repartidas polo planeta, en busca de posibles casos de  temperturas extremas de bulbo húmido no case catro décadas que van de 1979 a 2017. Tras eliminar algunhas medicións que non coincidían coas doutras estacións próximas ou que parecían obviamente erróneas, xurdiu un patrón moi claro: xa se produciron temperaturas extremas de bulbo húmido, especialmente ao longo das costas subtropicales, onde o aire cálido e húmido do océano atópase co aire quente da terra.

Segundo os investigadores, se as emisións de carbono non se reducen drasticamente e de forma inmediata, estes casos extremos e relativamente raros serán cada vez máis comúns, e estenderanse a zonas cada vez maiores do planeta. Trátase de condicións que serían insoportables para as persoas sen tecnoloxías como o aire acondicionado, e fan que calquera actividade ou traballo ao aire libre sexa practicamente imposible.

FONTE: José Manuel Nieves/abc.es/ciencia

QUE ANIMAL É?

Ese animal que aparece na imaxe aupeior é un cachorro de tapir amazónico (Tapirus terrestri). Trátase dun mamífero fascinante que leva sobre a terra máis de 50 millóns de anos, por iso hai quen di que é un fósil vivente. As franxas de cores que percorren a súa pelame perderaas cando sexa adulto e poida defenderse só, pero polo momento serviranlle para camuflarse na selva e esquivar aos seus depredadores.

Tapir adulto

O tapir é único no seu xénero e, aínda que non cho pareza, está emparentado co cabalo e o rinoceronte. De feito, é o mamífero nativo máis grande de Sudamérica. O seu fuciño é parecido á trompa dos elefantes, permítelle arrincar as follas das árbores e as matogueiras, e cando se mergulla utilízao para respirar coma se fose o esnórquel dun mergullador.

É un animal que aínda non está en perigo de extinción, pero que a Unión Internacional para a Conservación da Natureza (UICN) clasifícao como vulnerable. En Arxentina está considerado un monumento natural e en Belice é un símbolo nacional.

FONTE: wikipedia.org

O INVASIVO E VELENOSO PEIXE LEÓN NO MEDITERRÁNEO

Un novo estudo publicado no Journal of Fish Biology indica que o peixe león (Pterois miles) estableceuse na área do sur de Europa e que está a prosperar.

A primeira presenza deste peixe avistouse na baía de Haifa (Israel) en 1991. Con todo, non foi ata dez anos máis tarde, cando a especie foi avistada novamente na parte norte do Líbano (2012) e, posteriormente, en Chipre (2013) e en Turquía (2016), cando a súa presenza fíxose máis preocupante. E é que o peixe león é unha especie invasora que, como o seu propio nome indica, ocupou un terreo alleo causando importantes problemas nas especies autóctonas.

Pero apenas oito anos máis tarde, a presenza do peixe león é tan intensa que a especie está a piques de converterse en propia da rexión. Así o afirma unha investigación levada a cabo por un equipo de científicos internacionais do Laboratorio de Investigación Mariña e Ambiental (MER) en Chipre, a Universidade de Chipre, a Universidade de Plymouth (Reino Unido) e o Centro de Investigación Ambiental Enalia Physis Chipre).

Estes científicos colaboran no proxecto ReLionMed, financiado pola Unión Europea, e cuxo obxectivo é avaliar a historia da invasión do peixe león en Chipre e identificar formas de minimizar o seu impacto futuro.

No Mediterráneo, o peixe león está a estenderse rapidamente ao longo da isla de Chipre, formando grandes agregacións e logrando un maior tamaño corporal e taxas de crecemento máis rápidas que as do Océano Índico, desde onde emigraron.

O estudo examinou algunhas das características biolóxicas e ecolóxicas da especie. Atopáronse especímenes que miden entre 8 e 37 cm de lonxitude e que teñen entre 0,5 e 4 anos. Estes factores dan mostra do establecemento exitoso do peixe león na zona ao redor da illa de Chipre.

Os autores do estudos alertan de que as crecentes densidades deses especímenes observadas ao longo do tempo no Mediterráneo, combinadas coa dieta xeneralista da especie e o consumo de peixes importantes desde o punto de vista ecolóxico e socioeconómico, poden provocar unha maior alteración dun ambiente mariño xa tenso.

FONTE: Judith Vives/lavanguardia.con/natural

UN OSO PARDO NO PARQUE NATURAL DO INVERNADEIRO

Un oso pardo coouse no Parque Natural do Invernadeiro, no macizo central ourensán, segundo o rexistro realizado polas cámaras da película "Montaña ou Morte", producida por Felipe Lage para Zitun Films e dirixidas por Pela do Álamo.

As imaxes correspóndense coas cámaras de fototrampeo que o equipo de produción ten, desde hai dous anos, repartidas por este espazo natural protexido propiedade da Xunta de Galicia para rexistrar fauna salvaxe, contando para iso co asesoramento dos axentes ambientais do Invernadeiro Ricardo Prieto Rocha e Tomás Pérez Hernández.

As gravacións realizadas en diferentes puntos, e que se incorporarán á película en fase de desenvolvemento, que conta con financiamento da Axencia Galega das Industrias Culturais (Agadic) e a colaboración do Servizo de Conservación da Natureza da Xunta en Ourense, foron cualificadas como "sorprendentes" por Xosé Benito Reza, enxeñeiro de montes que, entre 1995 e 1999, dirixiu este parque natural ourensán. "Non hai constancia de que o oso pardo chegase nunca ata aquí, a este santuario da fauna. Si que houbo mozos aventureiros que, desde o norte (León e Asturias), chegaron ata o río Sil por Rubiá e Valdeorras", relataba Reza, quen datou a principios do século XX a presenza do último exemplar ourensán que resultou "abatido" en Padrenda.

O exemplar do  Invernadeiro, un macho de entre tres e cinco anos, é segundo Zeitun Films o primeiro en ser gravado na zona, e "o primeiro que transita esta comarca nos últimos 150 anos". Segundo os axentes ambientais do  Invernadeiro, o animal puido pasar o inverno no parque procedente, segundo as primeiras hipóteses, da zona do Courel.

FONTE: Laura Fernández/laregion.es

XESTO AMBIENTAL DO MES DE MAIO

En maio comeza a calor e con el o ritual do cambio de armario: a roupa de abrigo pasa ao banco e as camisetas de manga curta pasan ao conxunto titular. E, neste proceso, talvez tires ou compres algo de roupa. É bo momento para pararse a pensar na composición plástica das túas pezas.

No seu artigo "20 formas de reducir o plástico na túa rutina", o blog do Programa de Nacións Unidas para o Desenvolvemento (PNUD) explica que a roupa fabricada con tecidos sintéticos “libera diminutos microplásticos que terminan no noso océano e nos nosos pulmóns. Incluso as alfombras sintéticas liberan este tipo de partículas”. Ao comprar novas pezas, procura que estean feitas con tecidos naturais e, se vas desfacerte do que xa non te poñas, podes plantexarte doalo ou mesmo reparalo, se ten algún dano.

FONTE: P. Cantó/L. Bou (Ilustración)/Verne/elpaís.com

QUE PODO FACER EU POLO PLANETA E O CLIMA?

Levamos máis dun mes confinados na casa e faise duro, pero podemos aproveitar esta inesperada situación para dedicar tempo a cousas que antes non podiamos.

Transforma o teu fogar e faino máis sostible e saudable para ti e a túa familia, e para o planeta.

Estas son algunhas das accións que podes poñer en práctica de forma inmediata e sinxela para reducir o teu impacto no planeta.

PECHA A BILLA
Mentres te lavas os dentes, aféitaste ou enxabónaste as mans, evita gastar auga pechando a billa.

 

UTILIZA O LAVALOUZAS
O lavalouzas pode aforrarche 30,6 litros de auga diarios, xa que consome 9 veces menos que fregando a man.

TAPA A POTA
Co simple xesto de tapar a pota mentres cociñas, aforras un 25% de enerxía e, se ademais utilizas o tamaño adecuado, aforrarás ata un 90%.

UTILIZA O MICROONDAS EN LUGAR DO FORNO
Sempre que poidas evita o forno, xa que o microondas é máis eficiente, consome un 65% de enerxía.


REDUCE O DESPERDICIO DE ALIMENTOS
Pensaches todo o que se perde cando tiras comida ao lixo? Toda a enerxía, auga, transporte, almacenamento e xestión de residuos que conleva ese xesto?

REDUCE O USO DE PRODUTOS  DESBOTABLES
Substitúeos por outros reutilizables ou recargables, dá unha segunda vida aos obxectos, envases  retornables, evita os envoltorios.

FONTE: Comunidad #PorElClima

DÍA DA TERRA 2020

 

Hoxe, mércores 22 de abril, como cada ano, celébrase o Día Internacional da Terra, unha xornada que convida a reflexionar, reivindicar e poñer en marcha mecanismos que axuden a protexer o medio ambiente e reducir os niveis de contaminación que sofre o planeta.

O Día da Terra ten a súa orixe en 1962 cando o senador de EE. UU. Gaylord Nelson convenceu ao entón presidente John F. Kennedy para que se embarcase nun percorrido por varios parques nacionais do país co fin de difundir á sociedade os valores relativos á preservación do medio ambiente. Desde entón, autoridades de distintos países do mundo organizan actos similares e a propia ONU ten un recordo específico para este aniversario conservacionista.

No contexto da pandemia do COVID-19 e a crise climática na que nos atopamos, a natureza está a enviar unha “mensaxe de auxilio”, polo que neste día deberiamos ter presente...

- Unha nova enfermidade infecciosa xorde nos humanos cada 4 meses. O 75% desas enfermidades infecciosas emerxentes proveñen de animais.

-Os ecosistemas sans axúdannos a protexernos das enfermidades porque a diversidade de especies fai máis difícil a propagación de patóxenos.

-Ao redor dun millón de especies animais e plantas atópanse en perigo de extinción.

-Loitar contra o cambio climático e a perda de biodiversidade non só axuda á natureza, senón tamén á saúde humana.

Aprendamos dos erros! Coidemos o noso planeta!

Tamén nesta loita estamos xunt@s!