ZONA VERDE

DEFUNCIÓN DO GLACIAR OK

Imaxes de satélite do glaciar Ok en 1986 (esquerda) e o pasado 1 de agosto / NASA

Un científico declarouno morto en 2014, e agora el e un grupo de expertos van colocar a súa lápida. O glaciar islandés Ok (Okjökull, nome islandés do glaciar) perdeu a súa condición hai cinco anos, mermado e finalmente esgotado por efecto do cambio climático. No seu recordo, mañá, día 18, varios investigadores van instalar no seu lugar unha placa que pretende, máis aló de constatar a desaparición de Ok, alertar sobre os efectos devastadores do cambio global.

A placa, en islandés e inglés, leva por título "Unha carta ao futuro" e lanza unha mensaxe que apela ao presente pero tamén ás xeracións futuras. "Ok é o primeiro glaciar islandés en perder a súa condición. Nos próximos 200 anos espérase que todos os nosos glaciares sigan o mesmo camiño. Este monumento está situado para recoñecer que sabemos o que está a pasar e que fai falta facer. Só ti sabes se o levamos a cabo", reza o texto.

Os glaciares, segundo explica nunha nota a NASA, non desaparecen só porque a área que cobren redúzase. Fórmanse a partir da neve que co tempo compáctase en forma de xeo, un xeo que, polo seu peso, vai deslizándose axudado pola gravidade. Pero a capa de xeo de Ok adelgazou tanto que xa é insuficiente para que o xeo flúa. E un glaciar que non flúe é, segundo expertos, un glaciar morto. Así o confirmou o  glaciólogo  Oddur Sigurdsson en 2014, data oficiosa da morte de Ok.  Sigurdsson será un dos científicos que participará na cerimonia de colocación da placa do próximo domingo.

Con todo, a desaparición de Ok non era imprevisible. Foi minguando ao longo do século XX. Nun mapa de 1901 estendíase nunha área de 38 quilómetros cadrados, que en 1978 xa eran só tres. Unha imaxe de satélite de 1986 aínda o mostraba como unha impoñente mancha branca en forma de cúpula situada ao norte dun cráter repleto de neve. Hoxe, apenas chega a ocupar un quilómetro cadrado, e así o mostran unhas imaxes publicadas pola NASA tomadas o pasado 1 de agosto. O funeral científico por Ok pode ser o primeiro de 400, a cantidade de glaciares que atesoura o país nórdico.

FONTE: elpais.com/cambio climático

O DESXEO DO ÁRTICO ACADA MÁXIMOS HISTÓRICOS

 

O cambio climático, hai tempo que veu para quedar. Pero as  útlimas imaxes de  Groenlandia son bastante inquietantes. Segundo datos científicos estanse a acadar máximos históricos no desxeo do Ártico. Só nun día fundíronse máis de 11.000 millóns de toneladas de xeo. Algo que afectará con choivas torrenciais ás zonas tépedas do hemisferio norte, incluído España.

Esto é moi serio e preocupante!

FONTE: elmundo.es

UN COMENSAL CONVERTIDO EN BANQUETE

 

Os rover mariños da Adminstración Nacional Oceánica e Atmosférica de EE. UU (NOAA) está a revelar impactantes imaxes dos fondos mariños. O último vídeo difundido por este organismo reflicte como os comensais dunha cea submarina acabaron sendo o banquete.

A acción tivo lugar a uns 450 metros de profundidade preto da elevación do fondo mariño da costa de Carolina do Sur. Ao explorar o naufraxio do petroleiro SS Bloody Marsh, o vehículo de control remoto Deep Discoverer da NOAA atopou os restos dun peixe espada de 2,5 metros que estaba a ser masticado por case unha ducia de quenllas de augas profundas.

No vídeo recóllese como estes peixes, que pertencerían a dúas especies diferentes, o peixe lobo de augas profundas e o peixe cebra, van mordendo o cadáver de forma  voraz. Ambas as especies son comúns neste tipo de profundidades e adoitan nadar lentamente buscando algún bocado que pasa por alí ou un animal morto do que poden aproveitar a súa carne.

Con todo, mentres os «pequenos» degustaban o seu prezado manxar, unha cherna ou mero branco (Polyprion americanus) que pasaba por alí (minuto 1.42) engulíu dun só bocado a un dos comensais, que converténdose no banquete. Cunha envergadura que pode superar os dous metros de lonxitude e escondidos en augas profundas e restos de naufraxios, esta cherna apareceu da nada fronte aos obxectivos, sorprendendo á tripulación do Deep Discover, escoitánoa dicir: "Iste evento raro e sorprendente déixanos con máis preguntas que respostas, pero esa é a natureza da exploración científica".

FONTE: abc.es/ciencia

ISTE PAXARO PIDE SOCORRO: ESCRIBENTA DAS CANAVEIRAS

Escribano palustre iberoccidental en Galicia / Imaxe: Álvaro Rodríguez Pomares-SGHN

Comen sementes, arañas e insectos que buscan en labradíos e pastos próximos, en campos en barbeito e nos humidais que habitan. As femias constrúen os seus niños a uns 10 centímetros de altura, nos bordos de  xunqueras e  carrizais. Case sempre son monógamos, aínda que non do todo fieis. Porque só a metade dos pitos son fillos do pai que axuda, a intres, á nai coa crianza dos catro ou cinco ovos que pon e que  incuba case medio mes antes de que nazan as crías, a principios de xuño. Viven todo o ano nos seus territorios ao oeste da península Ibérica, mentres reciben a visita dos seus curmáns no estranxeiro, outras  subespecies máis viaxeiras que veñen de paso, procedentes de distintas partes de Europa. O último censo revela que xa só quedan 110 parellas de escribanos palustres iberoccidentais (Emberiza schoeniclus lusitanica) sobre a face da terra, o 18% en Galicia e o resto en Portugal, despois de ir desaparecendo das demais comunidades da cornixa Cantábrica.

Hai tempo que os grupos ecoloxistas anuncian o final que lle espera a esta pequena ave de non máis de 15 centímetros. Os  ornitólogos advirten de que desde 2005 perdéronse cinco de cada seis deses matrimonios de paxaros cantores, e calculan que a este ritmo o seu trino, ás veces vigoroso, ás veces melancólico, deixará de oírse definitivamente en 2023.

A revista científica Braña, publicada pola Sociedade Galega de Historia Natural (SGHN), difundiu un censo exhaustivo realizado por sete ornitólogos que revelan que nos últimos 13 anos o  escribano palustre iberoccidental "perdeu o 71% da súa poboación", e esfumouse totalmente de localidades de cría tradicionais. As conclusións do informe son alarmantes ata o punto de que xa non sobreviven máis de 20 parellas reprodutoras en toda Galicia, repartidas por cinco enclaves da provincia da Coruña e un de Pontevedra.

Os  ornitólogos lembran que a sorte do pequeno escribano, coñecido en Galicia como "escribenta das canaveiras", en Cataluña como "repicatalons" e en Euskadi como "Zingira-berdantza", vai ligada á conservación (ou destrución) de humidais, porque é nos  cañaverales onde cría, pero tamén ás prácticas agrícolas. A intensificación e o uso de praguicidas déixano sen alimento.

Ante a situación crítica que atravesa o  escribano palustre  iberoccidental, a Dirección  Xeral de Patrimonio Natural da Xunta contratou a unha empresa para elaborar un novo censo que deberá estar listo a mediados de setembro.

Para conseguir a recuperación da especie simplemente hai que seguir as recomendacións que reiteradamente citan os expertos: Dotar de medios económicos e humanos o propio plan de recuperación da Xunta, que nunca se chegou a aplicar, incrementar a protección efectiva dos humidais, coordinar a súa xestión con Portugal e iniciar a súa cría en catividade.

Unha verdadeira pena!

FONTE: Sivia R. Pontevedra/elpaís.com

DOCUMENTAIS VERDES: OCÉANOS

 

Océanos, é un documental de Jacques Perrin e Jacques Cluzaud do ano 2009. Nel pregúntase acerca do sinal do home na vida silvestre respondendo por medio de emotivas imaxes á pregunta: “o Océano, que vén ser o Océano?”

Para contestar a pregunta, o documental,  percorre mares e océanos filmando a marabilla que non vemos os humanos, converténdose nunha oda á auga e aos seres que viven nela.

Reforza a conciencia ambiental, pero desde o lado poético!

DOCUMENTAIS VERDES: OCÉANOS DE PLÁSTICO

 

Océanos de plástico (Oceans de plastique) (2009) é un documental de Via Découvertes Production. Os océanos están a converterse no caldeiro do lixo do mundo. Cada quilómetro cadrado contén unha media de 74.000 pezas de plástico. Deixamos que o plástico colonice o mar. Estes residuos matan por centos de miles de animais cada ano. Ademais os produtos químicos entran lentamente na cadea alimentaria. Cal será o impacto a longo prazo desta contaminación de plástico e que podemos facer para limpar os nosos océanos?

Iste documental trata de concienciar e dar contestación a esas preguntas!

DOCUMENTAIS VERDES: TRAS AS PEGADAS DO XEO

 

Tras as pegadas do xeo (Chasing Ice) (2012) é un documental dirixido porJeff Orlowski, guionado por Mark Monroe, relatado polo fotógrafo James Balog e producido pola Sociedade Xeográfica Nacional.

Conta a historia do estadounidense James Balog, nun proxecto para fotografar imaxes con 24 cámaras no Ártico; doce en  Groenlandia, cinco en Islandia, cinco en Alaska e dous no Parque nacional dos Glaciares. Para mostrar a realidade dos cambios climáticos no planeta Terra desde 2005.

Outro documental de concienciación!

DOCUMENTAIS VERDES: ANTES DE QUE SEXA DEMASIADO TARDE

 

Antes de que sexa demasiado tarde (Before the flood) (2016), é unha película documental dirixida por Fisher Stevens. Foi producida en colaboración de Stevens, Leonardo DiCaprio, James Packer, Brett Ratner, Trevor Davidoski, Jennifer Davisson Killoran e Martin Scorsese como produtor executivo.

Producido por National Geographic é conducido polo actor Leonardo DiCaprio (famoso tamén polo seu activismo en materias ambientais), nel explícase como a sociedade pode evitar desaparición de especies en perigo de extinción, ecosistemas e comunidades indíxenas en todo o mundo. O filme conta con entrevistas a líderes como Barack Obama, o secretario xeral da ONU Ban Ki-Moon e o Papa Francisco.

Outro documental de concienciación!