Blogia
vgomez

ZONA VERDE

CURIOSAS PROTESTAS ECOLÓXICAS II

Simpático porquiño coa súa mensaxe / Imaxe: elconfidencialdeciudadreal.com

Aínda que soe estraño, a mañá do domingo tiña para os veciños de Mota del Cuervo (Cuenca) unha inesperada sorpresa, unha lexión de simpáticos porquiños fabricados 100% con material reciclado invadira o pobo. Todos eles portaban pancartas con diferentes mensaxes nos que podía lerse: “protexe as túas augas do xurro”, “salvemos o turismo”, “non deixes que  ensucien o teu pobo de caca”, “a un pobo con amor propio non lle poñen macrogranxas”, “non queremos cheiros pestilentes”, etc.

A curiosa e ecolóxica maneira de protestar contra as  macrogranxas porcinas utilizada nunha localidade de Castela-A Mancha en setembro de 2018 foi iniciativa da plataforma veciñal Pobo Sustentable’.

FONTE: elconfidencialdeciudadreal.com

CURIOSAS PROTESTAS ECOLÓXICAS


Waveland, o país que se fundou para salvar o océano. É o penedo de Rockall, un pequeno illote do arquipélago escocés das Hébridas, de apenas 27 metros de ancho, pero chegou a ter máis de 15.000 cidadáns, a súa propia moeda e embaixadas por todo o mundo. Trátase do pico dun antigo volcán que frecuentemente queda mergullado pola acción das ondas.

Esta orixinal acción fíxoa Greenpeace para protestar pola actividade petrolífera levada a cabo polos británicos na zona.

FONTE: Victoria González/muyinteresante.es

O XEO MARIÑO QUE RODEA A ANTÁRTIDA TOCA O SEU MÍNIMO PARA UN MES DE MAIO

 

A Antártida rexistrou o pasado mes a menor cobertura de xeo mariño para maio, antesala do inverno austral, dende que se teñen rexistros.

De acordo co National Snow and Ice Data Center de Estados Unidos, a extensión do xeo mariño ao redor do continente xeado situouse en maio en 820.000 quilómetros cadrados, que ademais representa 13 % por baixo da media de 1981-2010.

A cobertura por baixo da media no leste do Mar de Weddell e o norte do Mar de Amundsen contribuíu ao baixo rexistro histórico do xeo mariño de maio, informa a NOAA.

Doutra banda, a media da extensión do xeo mariño no Ártico foi o segundo máis pequeno no rexistro de 41 anos con 701.000 quilómetros cadrados (8,5 %) por baixo da media de 1981-2010. O récord máis pequeno de maio na extensión do xeo mariño do Ártico estableceuse en 2016 nun 10,3% por baixo da media.

Durante maio de 2019, observouse unha rápida perda de xeo mariño no mar de Bering e no sur do mar de Chukchi. O Mar de Bering tivo unha extensión case récord de baixo xeo mariño por cuarto mes consecutivo.

Moi preocupante!

FONTE: farodevigo.es/cambio climático

RESOLTO O MISTERIO DAS POLONIAS DA ANTÁRTIDA

Imaxe dunha polinia, un buraco no medio do xeo, formada en 2017, e co tamaño de Aragón / NASA

En 2016 e 2017 os científicos  fotografaron dúas enormes polinias, espazos abertos de auga rodeados de xeo mariño, en metade do Mar de Weddell, ao oeste da Antártida. O buraco de 2016 tiña uns 33.000 quilómetros cadrados, pero o de 2017 tiña unha extensión de preto de 50.000 quilómetros cadrados, máis ou menos como a comunidade de Aragón. Por que aparecen estes enormes buracos en metade do xeo?

Un grupo de investigadores da Universidade de Washington (EE.UU.) tratou de pescudalo, recorrendo a imaxes por satélite, robots e focas equipadas con sensores. Tal como acaban de concluír en Nature, a orixe deste fenómeno está na acumulación dunha serie de anomalías oceánicas.

"Pensabamos que este gran buraco era algo raro, quizais un proceso que desaparecera. Pero os sucesos de 2016 e 2017 mostráronnos que non era así", indica o director da investigación. "As observacións mostráronnos que as recentes polinias abríronse por mor dunha combinación de factores: uns son as inusuais condicións do océano e os outros unha serie de intensas tormentas que se  arremolinaron en torno ao Mar de  Weddell con case a forza dun furacán".

Segundo os científicos, o proceso detrás da formación das polinias podería ter un impacto significativo en termos de cambio climático.

De feito, a mestura das augas podería traer á superficie enormes cantidades de carbono provenientes de animais que morreron ao longo dos séculos. Este proceso, se se repite co tempo, podería influír no aumento das temperaturas media.

FONTE: abc.es/ciencia

5 DE XUÑO 2019: DÍA MUNDIAL DO MEDIO AMBIENTE

Loita contra a contaminación do aire / Imaxe: elblogverde.com

Hoxe, 5 de xuño, celébrase o Día Mundial do Medio Ambiente. Foi establecido pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas en 1972 coincidindo co primeiro cumio mundial sobre medio ambiente: a Conferencia de Estocolmo sobre o Medio Ambiente Humano. Os fins deste evento anual, que comezou a celebrarse en 1974, son o aumentar a conciencia ambiental e fomentar a acción global na protección do medio ambiente.

Nesta edición, dedicarase á loita contra a contaminación do aire, sendo China o anfitrión da celebración.

Aproximadamente 7 millóns de persoas en todo o mundo falecen prematuramente cada ano debido á contaminación do aire e, destas, preto de 4 millóns habitan na rexión de Asia e o Pacífico.

Os datos son preocupantes: o 92% dos habitantes do mundo non respira aire limpo, coa particularidade de que a contaminación do aire ten un custo económico global de 5 billóns de dólares estadounidenses cada ano debido aos gastos en asistencia social.

Ademais, estímase que a contaminación por ozono a nivel do chan reducirá o rendemento dos cultivos básicos nun 26% para 2030. O obxectivo da conmemoración do Día Mundial do Medio Ambiente 2019 é instar os gobernos, a industria, as comunidades e os cidadáns para sumar esforzos para explorar solucións a este problema a través das enerxías renovables e as tecnoloxías sustentables.

FONTE: ecoticias.com

UNHA PRAGA: O PLUMEIRO DA PAMPA

Campaña de erradicación do plumeiro / Imaxe: ecologistasenaccion.org

O plumeiro da pampa (Cortaderia selloana), orixinario de América do Sur, chegou a España como planta ornamental alá polos anos cincuenta do século pasado, onde se fixo popular pola beleza dos estilizados penachos que a coroan. Dos xardíns das casas, nos que se atopaba relativamente controlada, a especie pasou a ser utilizadas polo Goberno para adornar rotondas e medianas de autovías e autoestradas. Craso erro! O Estado non incluíu ao plumeiro no catálogo de especies exóticas invasoras ata 2013, data desde a que está prohibida tanto a súa plantación como a súa comercialización.

A planta, moi agresiva e resistente, atopou nas estradas o camiño perfecto e comezou unha expansión sen control que aínda continua. Ao paso dos vehículos, sobre todo de camións, as sementes elévanse do chan e desprázanse mesmo en días con pouco vento.

Os  plumeros son agora un quebradizo de cabeza para moitas comunidades, sobre todo para as rexións litorais do norte de España e do Mediterráneo, aínda que xa alcanzou os arquipélagos e expándese cara ao interior. Medra en calquera lugar: Marismas, dunas, bordos de bosques, prados mal mantidos, cunetas, mesmo nas cidades onde se coa ata nos tellados ou en fisuras de fachadas. Alí onde recala faise forte e comeza a invasión, desprazando ás especies autóctonas e afectando gravemente os ecosistemas, ademais de aumentar as alerxias respiratorias entre a poboación. A estratexia nacional de xestión, control e erradicación do  plumeiro do Ministerio para a Transición Ecolóxica indica que “constatouse un incremento dos casos de alerxia respiratoria” na época da floración do  plumeiro que poderían deberse a esta planta, xa que nesas datas as outras gramíneas están no seu mínimo de pole.

Para acabar coas plantas hai que arrincalas completamente e logo destruílas, ben enterrándoas ou levándoas á entulleira para que non volvan crecer.

FONTE: Esther Sánches/elpaís.com

"ÉBOLA DAS OLIVEIRAS": SYLELLA FASTIDIOSA

Oliveira arrincada na rexión italiana de Apulia, onde Xylella fastidiosa obrigou a erradicar máis dun millón destas árbores / THINKSTOCK

Chámano "ébola da oliveira", aínda que este termo non gusta a quen cre que se está abordando o problema con excesivo alarmismo. En realidade Xylella fastidiosa non só cébase coas oliveiras, senón que que afecta a máis de 300 especies vexetais.

Que é a Xylella fastidiosa?
Descrita por primeira vez en California en 1892, trátase dunha bacteria que pode afectar a máis de 300 tipos de árbores e plantas, entre os que se atopan as oliveiras. É capaz de danar gravemente a outros cultivos de especial importancia para o sector agrario español, como cítricos, vide, pexegueiros ou almendros.

 Cales son os seus efectos?
Esta bacteria provoca un rápido e progresivo decaemento da planta. Basicamente, tapona os seus vasos e impide a circulación da savia. Nos casos máis graves, as follas e as ramas sécanse, culminando o proceso coa morte da planta. En moitas das especies hospedantes, a infección é asintomática durante moito tempo, o que dificulta a súa detección.

 Que tratamento existe?
Ata o momento non se coñece ningunha cura para esta enfermidade.

 Detectouse en España?
A Xylella fastidiosa entrou en España polas Baleares. Crese que tivo tres focos diferentes. O primeiro caso detectouse en outubro de 2016 en Mallorca, a illa máis afectada, onde xa acabou co 70% do cultivo de almendros. A finais do pasado xuño, certificouse o  pimer caso da Península Ibérica, na provincia de Alacante, onde en xullo contabilizouse un segundo foco. O máis probable é que a vía de entrada no noso país fosen cargamentos de plantas ornamentais, procedentes de países americanos como Costa Rica.

Cales son os seus principais  vectores de transmisión?
O principal  vector de transmisión son os insectos. Xylella fastidiosa é transmitida por varios xéneros de cicadélidos, que contraen a bacteria ao alimentarse do xilema e transmíteno da mesma maneira.

Cal é o protocolo unha vez detectada a Xylella fastidiosa?
A Unión Europea implantou un protocolo de erradicación que obriga a arrincar as árbores afectadas e os de 100 metros ao redor. Ademais, prohibe  replantarlos.

Aínda que desde as diferentes administracións defenden a súa eficacia, boa parte dos agricultores cren que esta medida na práctica é inviable unha vez expandida a enfermidade, e cualifican este procedemento imposto como "moi radical" e avogan por "un protocolo de erradicación de  vectores de transmisión proporcional ao protocolo de erradicación de cultivos".

Que medidas preventivas están a tomarse?
As principais medidas preventivas que se adoptaron en España foron controis en portos e aeroportos para vixiar a entrada de especies vexetais potencialmente hospedantes da bacteria ou de insectos vectores. A Unión Europea esixe ademais a todos os provedores de plantas potencialmente  hospedantes da bacteria un pasaporte fitosanitario de cada planta que certifique a súa situación, e a quen  comercien con elas que estean rexistradas a través do Servizo de Sanidade Vexetal da súa comunidade autónoma.

Que pasará...?
Segundo os expertos, en referencia á oliveira andaluza, opinan que "é unha enfermidade que vén para quedar" e que "a nosa referencia é  California, non Apulia nin Baleares. Alí levan máis de 120 anos convivindo coa bacteria".

"A solución é aprender a convivir con ela, poñer cortalunes e estudar moi ben os  vectores... Pero os únicos que realmente poden controlar o problema son os  olivareros".

FONTE: Samuel A. Pilar/rtve.es

AS ÁRBORES CADA VEZ MEDRAN MÁIS RÁPIDO E MORREN ANTES

Os aneis dan moita información / Imaxe: muebleslufe.com

Plantar árbores para frear o cambio climático é loable, pero a eficiencia desta estratexia está en dúbida. Unha consecuencia do quecemento global, polo menos en lugares que tradicionalmente eran fríos, é que as árbores medran máis rápido. Pero segundo un novo estudo, o desenvolvemento acelerado tamén fai que morran antes, liberando prematuramente o carbono que atraparon da atmosfera ao longo da súa vida

O valor da repoboación é limitado. O importante é conservar os bosques de árbores antigas, que non só son reservorios de biodiversidade, senón tamén de carbono a longo prazo”, explica o investigador Jesús Julio Camarero, un dos autores do estudo dun equipo internacional publicado na última edición de Nature Communications.

Camarero é especialista en dendrocronoloxía, o estudo dos aneis de crecemento das árbores. O grosor e a densidade de cada círculo concéntrico permiten inferir as condicións climáticas de anos pasados e así describir a evolución do clima e a resposta das plantas aos cambios. Os científicos analizaron desta maneira preto de 1.800 árbores, tanto mortos (cortando un disco do tronco) como vivos (extraendo unha fina mostra da madeira cunha barrena).

A análise cobre un período dende hai 2.000 anos ata a actualidade e demostra que as árbores máis lonxevas son aqueles que medraron máis amodo. As condicións frías e rigorosas frean o desenvolvemento, pero a cambio permiten ás árbores chegar á madurez máis tarde. Pola contra, as árbores que medraron rápido durante os seus primeiros 25 anos de idade morreron antes que os seus parentes atrasados. 

A investigación está limitada a dúas especies de coníferas de montaña, o piñeiro negro (Pinus uncinata) e o alerce siberiano (Larix sibirica), que se estudaron no pirineo español e no macizo de Altái de Rusia. Estes lugares son idóneos para a análise porque sufriron pouca alteración humana, teñen mostras de madeira antigas preservadas en lagos e a distribución da súa vexetación é dispersa. Ademais, as  coníferas son representativas dos bosques  boreais, que xuntos forman a maior masa forestal do planeta.

Con todo, non é desatinado asumir que o fenómeno observado nos Pireneos e en Altái darase tamén noutros ecosistemas. Un estudo publicado a semana pasada na revista científica PLoS ONE describe o mesmo efecto (“vive rápido, morre novo”), pero en árbores plantadas na cidade. Nesa investigación, científicos de Boston (EE UU) demostraron que as árbores do centro urbano medran máis rápido pero morren antes que os da contorna rural, o cal resulta nunha perda neta de almacenamento de carbono a pesar das boas intencións detrás de moitas iniciativas de xardinería.

Os custos de carbono asociados á produción en viveiros, a plantación, a rega, pódaa e a eliminación de refugallos son elevados. As árbores rueiras deben sobrevivir varias décadas (entre 26 e 33 anos) para lograr neutralidade de carbono”, escriben os autores. Na cidade, moitas árbores non morren por causas naturais, pero habitualmente o seu crecemento si se acelera debido a factores humanos como o aumento local da temperatura.

Nos bosques  boreais do nordés de China, observouse que as coníferas máis vellas son as que máis están a medrar en resposta ao quecemento global, con consecuencias nefastas para a taiga pola degradación dos chans xeados. No parque nacional de Aigüestortes e Lago de San Mauricio, onde traballou Camarero, os piñeiros negros poden vivir entre 11 e 732 anos. A media é duns 186, pero segundo aumentan as temperaturas pola crise do clima actual, esta poderíase reducir a pouco máis de cen anos debido ao desenvolvemento acelerado. Parece que non é a idade, senón o tamaño dos piñeiros o que limita a súa lonxevidade.

As árbores vellas non teñen problemas para seguir producindo células, explica Camarero, pero cando un individuo medra demasiado en tamaño, pode volverse ineficiente pola súa complexa arquitectura. Por exemplo, pódelle custar máis transportar auga ata todas as súas ramas. As plantas absorben dióxido de carbono para medrar por  fotosíntesis e, cando unha árbore morre, o carbono almacenado na materia orgánica volve ao ciclo: a madeira descomponse e, en última instancia, fórmase dióxido de carbono na atmosfera de novo.

FONTE: Bruno Martín/elpaís.com/ciencia