ZONA VERDE

DOCUMENTAIS VERDES: A ERA DA ESTUPIDEZ

 

A era da estupidez (The Age of Stupid) (2015) é un documental (dirixido por Franny Armstrong e por John Battsek) que mostra a traves de innumerables datos reais e os testemuños de seis historias localizadas en distintos lugares do planeta, a realidade da decadencia humana e a pregunta de por que e como chegaron ata ese extremo?

Pete Postlethwaite interpreta a un ancián que vive nun mundo devastado no ano 2055. Mentres repasa un arquivo fotográfico de 2008, pregúntase por que non se freou o cambio climático cando aínda se estaba a tempo. Para analizar en que se equivocou o home, o documental céntrase nas historias de seis persoas:  Alvin DuVernay é un  paleontólogo que axuda a Shell a atopar petróleo na costa de Nova Orleans. Jed Wadia, de Bombai, quere montar unha aerolínea tipo baixo custo. Layefa Malemi vive na máis absoluta pobreza nunha aldea de Nixeria da que Shell extrae decenas de millóns de dólares cada semana grazas ao petróleo. Jamila Bayyoud, de oito anos, é unha refuxiada iraquí que vive nas rúas de Xordania desde que a súa casa foi destruída e o seu pai asasinado durante a invasión do seu país por parte de EE. UU. en 2003 e Fernand Pareau é un guia de montaña francés que foi testemuña de como moitos dos seus adorados glaciares alpinos deretíronse.

Documental de concienciación!

6 LUGARES FERMOSOS E INUSUAIS DO MUNDO

 

Non pensamos a miúdo nisto, pero o noso planeta é unha fonte de misterios. Nin unha, nin dez e nin sequera vinte vidas serían suficientes para ir a todos os lugares da nosa vasta terra. Pero sabes que? Esta non é unha razón para poñerse triste. Porque vivir aprendendo constantemente cousas novas é moito máis interesante. E hoxe temos a oportunidade de seguir aumentando os nosos coñecementos sobre o noso planeta.

No vídeo superior tes a posibilidade de descubrir 6 lugares fermosos e inusuais do mundo.

E quen sabe, igual pode que visites algún deles na túa vida!

OS BOSQUES PODEN SER AS CENTRAIS ELÉCTRICAS DO FUTURO

A maioría das distopías futuristas que retratou a ciencia ficción literaria e cinematográfica mostran un planeta inhóspito,  desertizado, no que a vida natural foi arrasada, ben por puro esgotamento ou por desastre nuclear. Pero a biotecnoloxía pode conseguir que estas predicións funestas non cheguen a cumprirse. Son moitos os científicos e as compañías que se esforzan por atopar fontes de enerxías limpas que permitan manter as subministracións que necesitamos e, ao mesmo tempo, non atenten contra a integridade do planeta. Exploradas, e probadas suficientemente, a enerxía solar ou a eólica, entre as tradicionais, ábrense agora tamén novas posibilidades con tecnoloxías máis disruptivas, que se atreven a imaxinar posibilidades novas.

Unha delas é a proposta dun grupo de estudantes andaluces, quen inventou un sistema para obter enerxía eléctrica a través das plantas. Javier Rodríguez, estudante de  Nanociencia e Nanotecnoloxía na  Universitat Autónoma de Barcelona, e Pablo Manuel  Vidarte e Rafael Rebollo, estudantes de Enxeñería Multimedia de La Salle Universitat Ramon Llull, son os artífices desta idea, xerme de Arkyne Technologies (Bioo) , empresa que ten a dúas deles como cofundadores. A súa carta de presentación é Bioo Lite, unha maceta que xera suficiente enerxía como para cargar un smartphone a través do porto USB que incorpora. O sistema aproveita a materia biolóxica que refugan as plantas durante a  fotosíntese para obter enerxía a un custo mínimo. Nesta mesma liña, o seu novo produto é Bioo Pass Wifi, unha planta que ofrece acceso inmediato a Internet sen necesidade de contrasinais con tan só achegar o teléfono móbil.

O obxectivo de Arkyne Technologies é innovar nun terreo, o das enerxías renovables, onde aínda hai moito percorrido por diante. Utilizando os seus sistemas, Vidarte e os seus socios aseguran que uns 100 metros cadrados de leitugas (á marxe de proporcionar unhas boas ensaladas) serían suficientes para abastecer as necesidades enerxéticas dun fogar familiar. O espazo requirido sería moito menor se, en lugar de vexetación baixa, co que contásemos fose con árbores. “A nosa proposta expón unha simbiose entre tecnoloxía e natureza. En lugar de tallar os bosques poderiamos convertelos nas centrais eléctricas do futuro” asegura  Vidarte.

FONTE: José  L. Álvarez  Cedena/elpaís.es/ciencia

OS ROSEIS DOS AVIÓNS AFECTÁN AO CLIMA MÁIS QUE AS SÚAS EMISIÓN DE DIÓXIDO DE CARBONO

Roseis dun avión / Imaxe: microsiervos.com

Os avións, co seu ruído, o seu consumo de inxentes cantidades de combustible e as súas emisións, son unha das creacións humanas que máis alteran o medio. Agora un estudo ofrece datos sobre outra das súas perturbacións: os seus ronseis no ceo. O traballo destaca que están a ter un impacto sobre o clima maior que os gases de efecto invernadoiro que saen das turbinas dos aparellos. O peor é que, segundo os seus cálculos, o quecemento provocado por estas nubes artificiais triplicouse en 2050.

Estes ronseis de condensación, coñecidas no ambiente da ciencia atmosférica como  contrails, fórmanse tras o paso dos avións. Mediante a complexa interacción entre partículas emitidas polos motores e o aire, a humidade deste condénsase formando estas nubes. As aeronaves xeralmente voan a unha altitude, na parte superior da  troposfera, onde esa humidade está en forma de cristais de xeo. Ao paso do avión estes agrúpanse ao redor das partículas de carbono e pasan directamente a estado  gaseoso. Fórmanse así cirros artificiais indistinguibles dos naturais.

Os mapas mostran o quecemento (medido en milivatios por metro cadrado) inducido polas contrails en (a) 2006 e (b) 2050. Á dereita, a radiación estimada para o mesmo ano, pero tendo en conta (c) o extra de calor provocada polo quecemento global ou (d) a mellora na eficiencia dos motores / Bock y Burkhardt, Atmos. Chem. Phys., 2019

Agora, dúas físicas atmosféricas do Centro Aeroespacial Alemán (DLR), estimaron o impacto no clima destes ronseis no momento actual e para 2050. O traballo, publicado na revista especializada Atmospheric Chemistry and Physics, conclúe que estas nubes contribúen ao cambio climático máis que os propios gases de efecto invernadoiro (GEI) emitidos polos motores dos aparellos e que a súa achega ao quecemento global triplicarase en 2050 respecto a 2006, ano que usan como punto de partida para o seu estudo.

FONTE: Miguel Ángel Criado/elpais.com/ciencia

CURIOSAS PROTESTAS ECOLÓXICAS II

Simpático porquiño coa súa mensaxe / Imaxe: elconfidencialdeciudadreal.com

Aínda que soe estraño, a mañá do domingo tiña para os veciños de Mota del Cuervo (Cuenca) unha inesperada sorpresa, unha lexión de simpáticos porquiños fabricados 100% con material reciclado invadira o pobo. Todos eles portaban pancartas con diferentes mensaxes nos que podía lerse: “protexe as túas augas do xurro”, “salvemos o turismo”, “non deixes que  ensucien o teu pobo de caca”, “a un pobo con amor propio non lle poñen macrogranxas”, “non queremos cheiros pestilentes”, etc.

A curiosa e ecolóxica maneira de protestar contra as  macrogranxas porcinas utilizada nunha localidade de Castela-A Mancha en setembro de 2018 foi iniciativa da plataforma veciñal ‘Pobo Sustentable’.

FONTE: elconfidencialdeciudadreal.com

CURIOSAS PROTESTAS ECOLÓXICAS

Waveland, o país que se fundou para salvar o océano. É o penedo de Rockall, un pequeno illote do arquipélago escocés das Hébridas, de apenas 27 metros de ancho, pero chegou a ter máis de 15.000 cidadáns, a súa propia moeda e embaixadas por todo o mundo. Trátase do pico dun antigo volcán que frecuentemente queda mergullado pola acción das ondas.

Esta orixinal acción fíxoa Greenpeace para protestar pola actividade petrolífera levada a cabo polos británicos na zona.

FONTE: Victoria González/muyinteresante.es

O XEO MARIÑO QUE RODEA A ANTÁRTIDA TOCA O SEU MÍNIMO PARA UN MES DE MAIO

 

A Antártida rexistrou o pasado mes a menor cobertura de xeo mariño para maio, antesala do inverno austral, dende que se teñen rexistros.

De acordo co National Snow and Ice Data Center de Estados Unidos, a extensión do xeo mariño ao redor do continente xeado situouse en maio en 820.000 quilómetros cadrados, que ademais representa 13 % por baixo da media de 1981-2010.

A cobertura por baixo da media no leste do Mar de Weddell e o norte do Mar de Amundsen contribuíu ao baixo rexistro histórico do xeo mariño de maio, informa a NOAA.

Doutra banda, a media da extensión do xeo mariño no Ártico foi o segundo máis pequeno no rexistro de 41 anos con 701.000 quilómetros cadrados (8,5 %) por baixo da media de 1981-2010. O récord máis pequeno de maio na extensión do xeo mariño do Ártico estableceuse en 2016 nun 10,3% por baixo da media.

Durante maio de 2019, observouse unha rápida perda de xeo mariño no mar de Bering e no sur do mar de Chukchi. O Mar de Bering tivo unha extensión case récord de baixo xeo mariño por cuarto mes consecutivo.

Moi preocupante!

FONTE: farodevigo.es/cambio climático

RESOLTO O MISTERIO DAS POLONIAS DA ANTÁRTIDA

Imaxe dunha polinia, un buraco no medio do xeo, formada en 2017, e co tamaño de Aragón / NASA

En 2016 e 2017 os científicos  fotografaron dúas enormes polinias, espazos abertos de auga rodeados de xeo mariño, en metade do Mar de Weddell, ao oeste da Antártida. O buraco de 2016 tiña uns 33.000 quilómetros cadrados, pero o de 2017 tiña unha extensión de preto de 50.000 quilómetros cadrados, máis ou menos como a comunidade de Aragón. Por que aparecen estes enormes buracos en metade do xeo?

Un grupo de investigadores da Universidade de Washington (EE.UU.) tratou de pescudalo, recorrendo a imaxes por satélite, robots e focas equipadas con sensores. Tal como acaban de concluír en Nature, a orixe deste fenómeno está na acumulación dunha serie de anomalías oceánicas.

"Pensabamos que este gran buraco era algo raro, quizais un proceso que desaparecera. Pero os sucesos de 2016 e 2017 mostráronnos que non era así", indica o director da investigación. "As observacións mostráronnos que as recentes polinias abríronse por mor dunha combinación de factores: uns son as inusuais condicións do océano e os outros unha serie de intensas tormentas que se  arremolinaron en torno ao Mar de  Weddell con case a forza dun furacán".

Segundo os científicos, o proceso detrás da formación das polinias podería ter un impacto significativo en termos de cambio climático.

De feito, a mestura das augas podería traer á superficie enormes cantidades de carbono provenientes de animais que morreron ao longo dos séculos. Este proceso, se se repite co tempo, podería influír no aumento das temperaturas media.

FONTE: abc.es/ciencia