ZONA VERDE

A.I.R-e: ASISTENTE INTELIXENTE DE RECICLAXE

Seguro que máis dunha vez dubidaches a que contedor tirarías un obxecto para reciclar. Por exemplo, unha caixa de madeira das que compramos con fresas.

Para solucionar este tipo de dúbidas e tendo en conta o cada vez maior compromiso dos cidadáns, Ecoembes lanzou hai seis meses o primeiro asistente intelixente de reciclaxe (A.I.R-e). Desenvolto no centro de innovación en economía circular  TheCircularLab, situado en Logroño, este  chatbot (un robot que simula unha conversación dunha persoa) axuda a reciclar de maneira correcta. 

A.I. R-E está dispoñible en Apple Store e en Google Play. Tamén se pode usar en Facebook Messenger, en Twitter, a través de Alexa (o asistente virtual de Amazon) ou como é o noso caso peremendo AQUÍ (na web de Ecoembes).

Xa non tes escusa!

FONTE: ecoembes.com/es

A 10.935 METROS DE PROFUNDIDADE

 

O empresario e submarinista estadounidense Victor Vescovo superou o récord mundial do cineasta James Cameron ao mergullarse a 10.935 metros de profundidade na sima Challenger, na Fosa das Marianas, onde achou unha bolsa de plástico e envoltorios de caramelos, anunciou este luns a expedición Five Deeps.

Vescovo, de 53 anos e que leva un ano na súa travesía para mergullar nos puntos máis fondos dos cinco océanos, permaneceu no interior do seu sumerxible durante máis de catro horas na conca, situada nas rochas das Marianas, o punto máis profundo coñecido do Pacífico.

Nun comunicado divulgado pola expedición, Vescovo describiu o fondo do océano como unha conca beixe cunha grosa capa de cieno, onde poden verse "algúns animais pequenos, transparentes que  ondulan xentilmente".

"Definitivamente, hai vida no fondo mesmo do océano", engadiu.

Co seu descenso, que protagonizou o pasado 28 de abril, superou o anterior récord de  sumersión, establecido en 2012 polo director cinematográfico James Cameron, que alcanzou unha profundidade de 10.915 metros nesa mesma sima das Marianas. 

FONTE: elpais.com/ciencia

O RAÑACEOS RURAL MÁIS ALTO DE EUROPA OOCIDENTAL

Bosquexo da futura Torre Bestseller en Brande, Dinamarca / Iamxe: BESTSELLER/elmundo.es

Se o progreso dunha cidade se medira pola altura dos seus rañaceos, a máxima representación da modernidade europea será un pequeno pobo de Dinamarca. Os apenas 7.000 habitantes de Brande (emprazado na Rexión de Jutlandia Central) verán como a súa descoñecida localidade pasa a ocupar un punto relevante no mapa ao converterse en sede dun novo récord: a construción máis alta de Europa occidental.

A Torre Bestseller medirá 320 metros e superará por 10,4 á Shard de Londres. Deberá a súa altura e o seu nome ao xigante local do téxtil propietario de grandes marcas globais como ASOS, Vero Moda, Vila ou Jack and Jones. A multinacional  Bestseller foi fundada en Brande en 1975 e o seu actual dono, Anders Holch Povlsen (o home máis rico de Dinamarca) cre que xa é hora de devolverlle algo á comunidade de veciños que acolleu as súas oficinas desde hai décadas: decenas de miles de metros cadrados de formigón en vertical que pretende converter na principal atracción turística da zona.

A chaira da zona que rodea o pobo fará visible a edificación desde 60 quilómetros á redonda, polo que a súa presenza transformará e dominará por completo a paisaxe agreste.

Os primeiros bosquexos viron a luz en 2017 e a mediados de marzo deste ano o concello de  Brande deu o visto e prace. A pesar de que a data prevista para finalizar as obras era 2023, dende a compañía indican que "aínda quedan anos para que comece a construción dun proxecto desta envergadura".

Modernidade ou puco sentido?

FONTE: Teresa Aburto/elmundo.es

AS COMPLEXAS RELACIÓNS DOS ECOSISTEMAS

 

Os ecosistemas están compostos por un lugar ou hábitat e unha complexa e refinada rede de relacións entre organismos e microbios, que permiten que os bosques respiren, que os océanos sexan o fogar das baleas ou que unha persoa poida facer a dixestión. Estas redes son moi complexas, pero en ocasións a desaparición dunha destas especies ou axentes pode ter efectos insospeitados e graves, mesmo aínda que non sexamos consciente diso.

Un estudo publicado recentemente na revista Science Advances mostrou unha destas complexas relacións. Os investigadores constataron que o drástico descenso da poboación de  hipopótamos (Hippopotamus amphibius) en África pode levar a que en décadas escaseen os peixes en ríos e lagos. O motivo é que as feces destes mamíferos son unha auténtica bomba de silicio para os ecosistemas acuáticos, sen o cal o crecemento de diatomeas pode perigar. Se non hai  diatomeas, medran unhas algas que consomen todo o osíxeno da auga e que acaban matando a todo tipo de animais.

 Os  hipopótamos salvaxes son animais moi  voraces. Cada día, á noitiña, cada un come ducias de quilogramos de herba na sabana africana. Durante o día, descansan e protéxense da calor dentro da auga, nos meandros dos ríos, co que envían miles e miles de quilogramos de feces ao fondo dos lagos. Dado que a herba que se comen é moi rica en silicio, os hipopótamos fertilizan a auga con este elemento químico, crucial para as  diatomeas. Estas algas unicelulares fotosintéticas, teñen unha parede celulardura composta precisamente por este elemento e que reciben o nome de frústulas.

O Lago Vitoria, onde desemboca o río Mara (lugar de estudo dos investigadores), que é o lago tropical máis grande do planeta, é a maior pesqueira de auga doce do mundo. Produce un millón de toneladas de peixes cada ano e dá emprego a 200.000 persoas. A conca do lago é o fogar de 40 millóns de persoas, que viven nalgúns dos países máis pobres do planeta. A deforestación, a sobrepesca, a construción de encoros, a introdución de especies invasoras e a contaminación xa están a destruír os ecosistemas do lago e causaron a probable extinción de 500 especies  endémicas de  cíclidos. Desde os anos sesenta, xa se rexistrou unha caída no crecemento das  diatomeas. Espérase que o crecemento das cidades e o cambio climático empeoren a situación.

FONTE: Gonzalo López Sanchez/abc.es/ciencia

BANDEIRAS AZUIS 2019

 

A Asociación de Educación Ambiental e do Consumidor (Adeac), promotora da iniciativa bandeiras azuis, difundiu a lista para iste ano 2019, que suman un total de 669 (566 praias, 98 portos e 5 embarcacións sustentables).

España perdeu 24 bandeiras nas súas praias acadando un total de 566 insignias, o o ano pasado forna 590, aínda que segue liderando sen interrupción o ránking mundial desde 1987.

A comunidade valenciana lidera o número de praias con bandeiras azuis (135), seguida de Galicia (107), Cataluña (97), Andalucía (79), Baleares (44) e Canarias (43).

A nosa localidade segue mantendo as mesmas do ano pasado: Area Grande e O Muíño.

Se queres coñecer o listado completo preme AQUÍ.

FONTE: banderaazul.org e farodevigo.es

O "SOL ARTIFICIAL" DA CHINA PARA 2050

Superconductor Avanzado Tokamak (EAST) / Imaxe: es.wikipedia.org

A procura dunha fonte enerxía limpa e efectiva é un dos grandes retos da humanidade para este século. O evidente e crecente problema dos combustibles fósiles require unha transición enerxética cara a unha fonte de enerxía sen emisións de gases de efecto invernadoiro. É a enerxía nuclear unha alternativa segura e fiable?

Hai dous tipos de enerxía nuclear, a fisión e a fusión. A fusión, proceso que ten lugar no Sol, é moito máis limpa que a fisión (proceso que utilizan as centrais nucleares que temos hoxe) xera moitos residuos, e estes son inestables e o seu almacenamento é caro e problemático. En cambio, a fusión non produce apenas residuos nucleares. Pero non hai lugar sobre a Terra capaz de recrear as temperaturas dunha estrela, necesarias para que ocorra a fusión. Ou si?

China xa prepara o proxecto de central de fusión para 2050, unha data na que esperan que este ‘Sol artificial’ en miniatura estea en pleno funcionamento: trátase do Superconductor Avanzado Tokamak (EAST), o proxecto dunha central enerxética con forma de rosquilla, situado na provincia oriental de Anhui, que a logrado unha serie de primicias en investigación de enerxía nuclear.

En 2017, converteuse na primeira instalación deste tipo no mundo en soster  algunsa condicións necesarias para a fusión nuclear durante máis de 100 segundos, e o pasado novembro alcanzou unha temperatura de 100 millóns de graos centígrados, seis veces máis elevada que o núcleo do Sol.

Con esta formulación, China pretende comezar a xerar enerxía de fusión comercialmente viable a mediados de século.

O EAST forma parte do proxecto do Reactor Experimental  Termonuclear Internacional (ITER), que busca demostrar a viabilidade da enerxía de fusión. Financiado e dirixido pola Unión Europea, India, Xapón, China, Rusia, Corea do Sur e os Estados Unidos, a peza central do proxecto multimillonario será un dispositivo de fusión cilíndrico xigante, chamado Tokamak.

Agora, atópase en construción en Provenza, no sur de Francia, e incorporará pezas desenvoltas no  EAST e tamén doutros centros de investigación.
 
Moitos países ven a promesa dunha enerxía limpa e ilimitada na fusión nuclear. A fusión, proceso contrario á fisión, consiste en unir núcleos de átomos simples para formar outros máis complexos (o Sol faio de maneira continuada fusionando hidróxeno, para formar helio); o resultado é a liberación dunha gran potencia enerxética.

Pero lograr a fusión (e de maneira controlada) é extremadamente difícil e prohibitivamente custoso: o custo total de ITER estímase en 20.000 millóns de euros.

Un dos principais enxeñeiros chineses do ITER, recoñeceu nun comunicado que as capacidades técnicas de China en materia de fusión aínda están por detrás dos países máis desenvoltos, e que os Tokamak xaponeses e estadounidenses lograron resultados, en xeral, máis valiosos.

Pero o reactor de proba de  Anhui subliña o rápido avance científico de China e a súa determinación en converterse nun dos países pioneiros en novas enerxías.

FONTE: Laura Marcos/muyinteresante.es/ciencia

OS SEIS "PREMIOS NOBEL DO MEDIO AMBIENTE" DE 2019

Alfred Brownell (Liberia-Africa), Bayarjargal Agvaantseren (Mongolia-Asia)  Ana Colovic Lesoska (Macedonia del Norte-Europa), Jacqueline Evans (Illas Cook-Nacións Insulares), Linda García (Estados unidos-América del Norte) e Alberto Curamil (Chile-América Central e América do Sur))

O Premio Goldman (coñecido tamén como o ‘premio Nobel do medio ambiente’) é un premio que se concede anualmente como recompensa a defensores da natureza e o medio ambiente, repartido en 6 categorías en función da zona xeográfica: África, Asia, Europa, as Nacións Insulares, América do Norte, América Central e América do Sur.

O premio foi instituido en 1990 polos filántropos Richard N. Goldman (1920-2010) e Rhoda H. Goldman (1924-1996) para mostrar que os problemas ambientais son internacionais, para dar atención pública a problemas globais de importancia crítica, para dar recoñecemento a individuos ordinarios que traballan para protexer e mellorar o medio ambiente, e para inspirar a outros para que sigan o exemplo dos gañadores do Premio. A primeira cerimonia deste premio, coincidindo co Día da Terra, celebrouse o 16 de abril de 1990.

Os gañadores deste ano son os seguintes:

BAYARJARGAL AGVAANTSEREN, Mongolia: Axudou a crear a Reserva Natural Tost Tosonbumba de 1,8 millóns de acres na parte sur do deserto de Gobi, un hábitat crucial para o leopardo das neves, e convenceu ao goberno mongol para que prohibise a explotación mineira dentro da reserva.

ALFRED BROWNELL, Liberia: Baixo ameazas de violencia, iste avogado medioambientalista, detivo a talla dos bosques tropicais de Liberia para a plantación de palma aceiteira. A súa campaña protexeu 513.500 acres de bosque nativo que constitúe un dos focos de biodiversidade máis importantes do mundo. Vive exiliado temporalmente nos Estados Unidos para poder protexer a súa seguridade.

ANA COLOVIC LESOSKA, Macedonia do Norte: Dirixiu unha campaña de sete anos para suspender o financiamento internacional para o plan de construción de dúas enormes centrais hidroeléctricas dentro do Parque Nacional Mavrovo en Macedonia do Norte. Grazas a isto, foi posible protexer o hábitat de lince balcánico que está practicamente extinto.

ALBERTO CURAMIL, Chile: Dirixiu á súa comunidade mapuche para deter a construción de dous proxectos hidroeléctricos no sacro río Cautín de Chile. Estes proxectos desviarían millóns de galóns de auga todos os días, danando un ecosistema crucial e agravando as condicións de seca. Foi arrestado en 2018 e aínda permanece en prisión. Os seus colegas consideran que o atacaron por mor do seu activismo.

JACQUELINE EVANS, Illas Cook: Liderou unha campaña de cinco anos para protexer a marabillosa biodiversidade mariña das Illas Cook. Grazas á súa tenaz organización, as Illas Cook promulgaron novas leis (Marae Moana) para administrar e conservar as 763.000 millas cadradas de territorio oceánico do país e así declarar áreas mariñas protexidas ao redor das quince illas.

LINDA GARCIA, Estados Unidos: Organizou aos cidadáns locais para deter a construción da terminal de exportación petroleira Tesouro Savage en Vancouver, Washington. Ao deter a construción da terminal petroleira máis grande de América do Norte, García freou o fluxo de 11 millóns de galóns de petróleo cru por día desde Dakota do Norte cara a Washington.

Parabéns!

FONTE: goldmanprize.org, lavanguardia.com e es.wikipedia.org

HUMOR REAL: "O PLASTICO NO MAR"

 

A viñeta diaria do xenial Davila, que publica hoxe o xornal Faro de Vigo, incide na problemática ambiental do plástico. Cada ano acaban no océano uns oito millóns de toneladas de plástico, un material que pode tardar séculos, ou máis, en desaparecer. E eu preguntome, podemos seguir gozando deste invento sen destruír o planeta?