Océanos, é un documental de Jacques Perrin e Jacques Cluzaud do ano 2009. Nel pregúntase acerca do sinal do home na vida silvestre respondendo por medio de emotivas imaxes á pregunta: “o Océano, que vén ser o Océano?”
Para contestar a pregunta, o documental, percorre mares e océanos filmando a marabilla que non vemos os humanos, converténdose nunha oda á auga e aos seres que viven nela.
Reforza a conciencia ambiental, pero desde o lado poético!
Océanos de plástico (Oceans de plastique) (2009) é un documental de Via Découvertes Production. Os océanos están a converterse no caldeiro do lixo do mundo. Cada quilómetro cadrado contén unha media de 74.000 pezas de plástico. Deixamos que o plástico colonice o mar. Estes residuos matan por centos de miles de animais cada ano. Ademais os produtos químicos entran lentamente na cadea alimentaria. Cal será o impacto a longo prazo desta contaminación de plástico e que podemos facer para limpar os nosos océanos?
Iste documental trata de concienciar e dar contestación a esas preguntas!
Tras as pegadas do xeo (Chasing Ice) (2012) é un documental dirixido porJeff Orlowski, guionado por Mark Monroe, relatado polo fotógrafo James Balog e producido pola Sociedade Xeográfica Nacional.
Conta a historia do estadounidense James Balog, nun proxecto para fotografar imaxes con 24 cámaras no Ártico; doce en Groenlandia, cinco en Islandia, cinco en Alaska e dous no Parque nacional dos Glaciares. Para mostrar a realidade dos cambios climáticos no planeta Terra desde 2005.
Outro documental de concienciación!
Antes de que sexa demasiado tarde (Before the flood) (2016), é unha película documental dirixida por Fisher Stevens. Foi producida en colaboración de Stevens, Leonardo DiCaprio, James Packer, Brett Ratner, Trevor Davidoski, Jennifer Davisson Killoran e Martin Scorsese como produtor executivo.
Producido por National Geographic é conducido polo actor Leonardo DiCaprio (famoso tamén polo seu activismo en materias ambientais), nel explícase como a sociedade pode evitar desaparición de especies en perigo de extinción, ecosistemas e comunidades indíxenas en todo o mundo. O filme conta con entrevistas a líderes como Barack Obama, o secretario xeral da ONU Ban Ki-Moon e o Papa Francisco.
Outro documental de concienciación!
A era da estupidez (The Age of Stupid) (2015) é un documental (dirixido por Franny Armstrong e por John Battsek) que mostra a traves de innumerables datos reais e os testemuños de seis historias localizadas en distintos lugares do planeta, a realidade da decadencia humana e a pregunta de por que e como chegaron ata ese extremo?
Pete Postlethwaite interpreta a un ancián que vive nun mundo devastado no ano 2055. Mentres repasa un arquivo fotográfico de 2008, pregúntase por que non se freou o cambio climático cando aínda se estaba a tempo. Para analizar en que se equivocou o home, o documental céntrase nas historias de seis persoas: Alvin DuVernay é un paleontólogo que axuda a Shell a atopar petróleo na costa de Nova Orleans. Jed Wadia, de Bombai, quere montar unha aerolínea tipo baixo custo. Layefa Malemi vive na máis absoluta pobreza nunha aldea de Nixeria da que Shell extrae decenas de millóns de dólares cada semana grazas ao petróleo. Jamila Bayyoud, de oito anos, é unha refuxiada iraquí que vive nas rúas de Xordania desde que a súa casa foi destruída e o seu pai asasinado durante a invasión do seu país por parte de EE. UU. en 2003 e Fernand Pareau é un guia de montaña francés que foi testemuña de como moitos dos seus adorados glaciares alpinos deretíronse.
Documental de concienciación!
Non pensamos a miúdo nisto, pero o noso planeta é unha fonte de misterios. Nin unha, nin dez e nin sequera vinte vidas serían suficientes para ir a todos os lugares da nosa vasta terra. Pero sabes que? Esta non é unha razón para poñerse triste. Porque vivir aprendendo constantemente cousas novas é moito máis interesante. E hoxe temos a oportunidade de seguir aumentando os nosos coñecementos sobre o noso planeta.
No vídeo superior tes a posibilidade de descubrir 6 lugares fermosos e inusuais do mundo.
E quen sabe, igual pode que visites algún deles na túa vida!
A maioría das distopías futuristas que retratou a ciencia ficción literaria e cinematográfica mostran un planeta inhóspito, desertizado, no que a vida natural foi arrasada, ben por puro esgotamento ou por desastre nuclear. Pero a biotecnoloxía pode conseguir que estas predicións funestas non cheguen a cumprirse. Son moitos os científicos e as compañías que se esforzan por atopar fontes de enerxías limpas que permitan manter as subministracións que necesitamos e, ao mesmo tempo, non atenten contra a integridade do planeta. Exploradas, e probadas suficientemente, a enerxía solar ou a eólica, entre as tradicionais, ábrense agora tamén novas posibilidades con tecnoloxías máis disruptivas, que se atreven a imaxinar posibilidades novas.
Unha delas é a proposta dun grupo de estudantes andaluces, quen inventou un sistema para obter enerxía eléctrica a través das plantas. Javier Rodríguez, estudante de Nanociencia e Nanotecnoloxía na Universitat Autónoma de Barcelona, e Pablo Manuel Vidarte e Rafael Rebollo, estudantes de Enxeñería Multimedia de La Salle Universitat Ramon Llull, son os artífices desta idea, xerme de Arkyne Technologies (Bioo) , empresa que ten a dúas deles como cofundadores. A súa carta de presentación é Bioo Lite, unha maceta que xera suficiente enerxía como para cargar un smartphone a través do porto USB que incorpora. O sistema aproveita a materia biolóxica que refugan as plantas durante a fotosíntese para obter enerxía a un custo mínimo. Nesta mesma liña, o seu novo produto é Bioo Pass Wifi, unha planta que ofrece acceso inmediato a Internet sen necesidade de contrasinais con tan só achegar o teléfono móbil.
O obxectivo de Arkyne Technologies é innovar nun terreo, o das enerxías renovables, onde aínda hai moito percorrido por diante. Utilizando os seus sistemas, Vidarte e os seus socios aseguran que uns 100 metros cadrados de leitugas (á marxe de proporcionar unhas boas ensaladas) serían suficientes para abastecer as necesidades enerxéticas dun fogar familiar. O espazo requirido sería moito menor se, en lugar de vexetación baixa, co que contásemos fose con árbores. “A nosa proposta expón unha simbiose entre tecnoloxía e natureza. En lugar de tallar os bosques poderiamos convertelos nas centrais eléctricas do futuro” asegura Vidarte.
FONTE: José L. Álvarez Cedena/elpaís.es/ciencia
Roseis dun avión / Imaxe: microsiervos.com
Os avións, co seu ruído, o seu consumo de inxentes cantidades de combustible e as súas emisións, son unha das creacións humanas que máis alteran o medio. Agora un estudo ofrece datos sobre outra das súas perturbacións: os seus ronseis no ceo. O traballo destaca que están a ter un impacto sobre o clima maior que os gases de efecto invernadoiro que saen das turbinas dos aparellos. O peor é que, segundo os seus cálculos, o quecemento provocado por estas nubes artificiais triplicouse en 2050.
Estes ronseis de condensación, coñecidas no ambiente da ciencia atmosférica como contrails, fórmanse tras o paso dos avións. Mediante a complexa interacción entre partículas emitidas polos motores e o aire, a humidade deste condénsase formando estas nubes. As aeronaves xeralmente voan a unha altitude, na parte superior da troposfera, onde esa humidade está en forma de cristais de xeo. Ao paso do avión estes agrúpanse ao redor das partículas de carbono e pasan directamente a estado gaseoso. Fórmanse así cirros artificiais indistinguibles dos naturais.
Os mapas mostran o quecemento (medido en milivatios por metro cadrado) inducido polas contrails en (a) 2006 e (b) 2050. Á dereita, a radiación estimada para o mesmo ano, pero tendo en conta (c) o extra de calor provocada polo quecemento global ou (d) a mellora na eficiencia dos motores / Bock y Burkhardt, Atmos. Chem. Phys., 2019
Agora, dúas físicas atmosféricas do Centro Aeroespacial Alemán (DLR), estimaron o impacto no clima destes ronseis no momento actual e para 2050. O traballo, publicado na revista especializada Atmospheric Chemistry and Physics, conclúe que estas nubes contribúen ao cambio climático máis que os propios gases de efecto invernadoiro (GEI) emitidos polos motores dos aparellos e que a súa achega ao quecemento global triplicarase en 2050 respecto a 2006, ano que usan como punto de partida para o seu estudo.
FONTE: Miguel Ángel Criado/elpais.com/ciencia