Blogia
vgomez

ZONA VERDE

AS 1O GRANDES INNOVACIÓNS QUE CAMBIARÁN AS NOSAS CIDADES

 

"Blade Runner" (a película dirixida por Ridley Scott) está ambientada na cidade de Os Ánxeles no ano 2019. As rúas desta megalópolis triste e exasperada están constantemente molladas por unha choiva que, máis que limpar o ambiente, parece contaminalo. Hai chemineas por todas partes e edificios xigantescos que compoñen unha arquitectura abigarrada e asfixiante onde os seres humanos aparecen esmagados por toneladas de aceiro e formigón. O aire parece insalubre e os coches, incluíndo futuristas vehículos voadores, ocupan todo o espazo. Trátase talvez da película que mellor mostrou o pesadelo da superpoboación e o hacinamento. Ámbitos deshumanizados que trasladan o seu espírito lóbrego aos habitantes da cidade. Un mundo, en definitiva, desesperanzado e a piques de sucumbir. A data na que está ambienta a película difire da elixida por Philip K. Dick na novela orixinal "Soñan os androides con ovellas eléctricas?" (1992 e 2021 en edicións máis recentes), pero en calquera caso a súa descrición resúltanos moi familiar. Consiste, tan só, en aumentar un par de graos o que xa ocorre en moitas grandes urbes do planeta. Así pois máis vale que poñamos os medios para evitalo se non queremos que as profecías da ciencia ficción convértanse en dolorosa realidade.

Carlo Ratti, desde o seu cargo como director do Senseable City Lab do MIT, leva tempo pensando como deberiamos redeseñar as nosas cidades para adaptalas aos retos que se aproximan. Na actualidade máis da metade da poboación mundial (ao redor do 55%) xa vive en zonas urbanas. A idea dalgúns gurús do mundo dixital, que preconizaban un regreso ao campo grazas á descentralización do traballo producida polos avances das comunicacións xamais se cumpriu. De feito, a tendencia é que esta porcentaxe continúe crecendo nos próximos anos. Os problemas derivados de urbes densamente poboadas son múltiples: por poñer un exemplo gráfico, só a cidade de Nova York produce 33 millóns de toneladas de lixo ao ano. Resolvelos necesita un cóctel que inclúa investimento, decisión política e novas tecnoloxías aplicadas con intelixencia. Este último ingrediente é o que sabe cociñar con mestría Ratti, por iso o Foro Económico Mundial elixiulle para a elaboración de dez medidas innovadoras que deben ser implementadas se queremos facer das cidades dos futuro espazos habitables.

A receita do enxeñeiro e arquitecto italiano pasa por solucións moi ligadas á cultura xerada polas novas tecnoloxías. E poden resumirse cun puñado de verbos: compartir, colaborar, reutilizar e rexenerar. Ratti é consciente das dificultades que debe encararse nun mundo tan complexo para levar a cabo as propostas do documento aprobado polo Foro Económico Mundial, con todo non quere entregarse á resignación; asegura que "non podemos estar confiados", pero si traballar xuntos "para atopar a forma de desenvolver as cidades que queremos no futuro".

FONTE:José L. Álvarez Cedena/Xornal El País

OS CINCO LUGARES MÁIS RADIACTIVOS DA TERRA

OS CINCO LUGARES MÁIS RADIACTIVOS DA TERRA

Material radiactivo / Imaxe:altonivel.com.mx

Estes son os cinco lugares que posúen os maiores niveis de radioactividade do planeta e onde, a pesar de todo, a xente que vive alí mantén unha relativa boa saúde.

Guarapari (Brasil): As praias atlánticas que van desde Río de Xaneiro a Salvador de Baía, máis de 700 km, son radioactivas. A fonte é a monacita, un tipo de mineral fosfato que contén torio e é moi común nas montañas que alimentan de area as praias da zona. Na zona de Guarapari, entre Río e Baía, as lecturas son moi próximas ao límite permitido de exposición dos traballadores de plantas nucleares.

Ramsar (Irán): Esta cidade na costa sur do mar Caspio é famosa por ter os niveis de radiación natural máis altos do planeta, 80 veces superiores á media do planeta e un 60% superior aos máximos permitidos para os traballadores das empresas nucleares. Curiosamente os estudos realizados sobre as 2000 persoas que viven nas áreas de maior exposición mostran unha taxa de cancro de pulmón un pouco por baixo da media mundial, ao mesmo tempo que unha expresión significativamente maior do xene CD69 (responsable da produción de glóbulos brancos) e células NK (un tipo particular de linfocitos).

Mananciais de Paralana, Arkaroola (Australia): Localizados no Santuario Natural de Vida Salvaxe Arkaroola, na parte norte dos montes Flinders no sur de Australia, preto de Adelaida, caracterízanse por unha auga que desde fai mil millóns de anos leva circulando a través de rocas ricas en uranio. Encher alí a cantimplora non é algo que sexa moi recomendable...

Yangjiang (China): As xentes desta cidade que se atopa na provincia Guangdong, ao sur de China, constrúen as súas casas con ladrillos feitos de area e arxila. O problema é que nesa zona a area, do mesmo xeito que nas praias de Guarapari en Brasil, contén monacita que, incorporada ao morteiro e aos ladrillos, converte as paredes das casas en potentes fontes radioactivas de radio, radón e actinio. As xentes que viven alí reciben tres veces a radiación media mundial pero, como sucede noutros lugares similares, isto non se reflicte nunha maior incidencia de cancros. De feito, estudos realizados desde 1970 demostran que a mortalidade por cancro na poboación é mesmo menor que noutros lugares onde a radioactividade natural está dentro da media mundial.

Karunagappally (India): Karunagappally, un municipio no distrito Kollam de Kerala, no suroeste da India, estivo habitado desde tempos inmemoriais e na actualidade os seus habitantes superan os 600.000. A zona tamén se atopa con rocas que conteñen monacita o que provoca que os seus habitantes reciban máis de 12 veces a dose media de radiación. Pero tampouco se atopou unha maior incidencia de cancro entre os seus habitantes.

FONTE: MA. Sabadell/Revista Muy Interesante/Natureza

POR QUE AS AVES MARIÑAS COMEN PLÁSTICOS?

Cadáver de un albatros en las islas Midway  
Cadáver dun albatros nas illas Midway Chris Jordan / Smithsonian Institution

 

Unha das grandes preguntas sobre a contaminación por plásticos dos océanos é por que os animais cómense estes refugallos. Ata agora, a resposta máis aceptada era que os confunden visualmente con comida. Pero é difícil de explicar como especies adaptadas ás súas contornas durante miles de anos de evolución poden equivocarse en algo tan básico como o alimento.

Un novo estudo, publicado onte, achega unha resposta algo máis complexa, pois demostra que os plásticos cheiran exactamente como a comida da que se alimentan as aves mariñas. O traballo centrouse no grupo das procelariformes, que inclúe a albatros, petreles e pardelas. Estas especies teñen un afinado olfacto para o sulfuro de dimetilo (DMS), un composto bioquímico que segrega o fitoplancto en descomposición e que lles indica o punto onde hai alimento. O composto é un dos principais responsables do cheiro a mar e ten un papel crave no clima.

Un equipo de investigadores da Universidade de California en Davis (EE UU) demostrou que, tras menos dun mes flotando en augas mariñas, os plásticos máis comúns comezan a emitir sulfuro de dimetilo. Tamén demostraron que este composto está directamente relacionado coa inxestión de plástico por parte das aves mariñas. O seu estudo, publicado en Science Advances, mostra que as especies analizadas son cinco veces máis propensas a abarrotarse de plástico que outras que non poden olfatear o DMS.

Cada ano, os humanos tiramos ao mar oito millóns de toneladas de plástico. A maioría chega ao mar desde Terra, en parte pola falta de reciclaxe. Máis de 200 especies de mamíferos, peces, aves e tartarugas consomen estes residuos, que obstruyen o tracto dixestivo dos animais e resultan tóxicos nalgúns casos. Por exemplo, un estudo publicado este ano apuntaba a que os microplásticos están a intoxicar a algúns peixes do Báltico e poderían explicar o declive dalgunhas especies de interese pesqueiro. Ao actual ritmo de contaminación dos mares, o 99% das aves mariñas inxerirán plástico en 2050, resalta o novo estudo.

FONTE: Nuño Domínguez/Xornal El País

COP 22

 

Seguimos habitando o planeta fume. E quizá non só porque os gases de efecto invernadoiro liberados á atmosfera pola actividade humana (sobre todo pola queima de combustibles fósiles) non fagan máis que aumentar cada ano a escala global. Senón tamén pola falta da determinación política necesaria para impulsar os ambiciosos compromisos de redución de emisións que demanda o prometedor obxectivo alcanzado no Cumio do Clima de París celebrada en decembro de 2015: manter o aumento da temperatura global por baixo dos 2ºC de incremento respecto da temperatura media na era preindustrial, e mesmo traballar para conter o devandito aumento en 1,5ºC.

Sen dúbida ese é o gran reto ao que se enfronta a Humanidade a partir de hoxe, co comezo en Marrakech (Marrocos) a Conferencia das Partes da Convención Marco de Nacións Unidas sobre o Cambio Climático, o 22ª Cume do Clima (COP 22) que durará ata o día 18.

O xa coñecido como Acordo de París foi un paso de xigante para frear as emisións de gases de efecto invernadoiro, xa que involucrou por primeira vez a todos os países do mundo, 195 nacións máis a Unión Europea. Pero o documento, ratificado xa por 100 países que supoñen o 70% das emisións mundiais, entre os que non está España, necesita aumentar a ambición dos compromisos nacionais, ata agora voluntarios, e concretar os detalles de como se lograrán eses obxectivos.

Mentres iso chega, o quecemento do planeta acelerouse en 2016 a un ritmo moi superior ao que prevían os científicos. Na primeira metade do ano, o aumento das temperaturas na superficie terrestre e nos océanos foi de 1,3 graos por encima dos niveis preindustriales, preto xa do primeiro teito de 1,5 graos previsto no Acordo de París e que pode alcanzarse bastante antes do esperado.

Moito por facer!

FONTE: Xornal El Mundo/Ciencia

TOP 10 DAS RESERVAS DA BIOSFERA DO MUNDO

A nova incorporación: a reserva do Tejo/Tajo (que comparte con Portugal)

As reservas da biosfera son unha iniciativa da UNESCO para protexer determinados ecosistemas terrestres e mariños. O seu obxectivo é unir a conservación da biodiversidade, o desenvolvemento sustentable da zona e os seus habitantes e a investigación científica.

A orixe desta figura remóntase a 1968, aínda que se desenvolveu a partir de 1974. A "Rede Mundial de Reservas da Biosfera" conta xa cunha lista de 669 lugares repartidos en 120 países de todo o planeta.

España estaba empatada con Estados Unidos en número de reservas da biosfera, pero tras a última actualización da lista da UNESCO, é o país que máis ten do mundo. En concreto, pasa a ter agora un total de 48 reservas da biosfera, grazas á nova incorporación, a reserva do Tezo/Tajo (que comparte con Portugal), que transcorre polo río que lle dá nome. En 1977 nomeáronse as dúas primeiras reservas: Grazalema, en Cádiz, e Ordesa-Viñamala, en Huesca. Na actualidade, todas as comunidades autónomas contan polo menos cunha no seu territorio. Se queres coñecerlas preme AQUÍ.

No segundo lugar está Estados Unidos con 47.

O terceiro lugar temos a México, con 42.

No cuarto lugar atopamos a Rusia con 41.

O quinto posto está ocupado por  China, que conta con 33.

No sexto lugar atopamos a Canadá con 18.

O séptimo lugar está ocupado por Bulgaria con 17.

No oitavo e noveno lugar atopamos a Alemaña e Arxentina, ámbolos dous con 15.

Para rematar, no décimo lugar está ocupado por Australia con 14.

FONTE:Revista Consumer/Medio Ambiente

A CONCENTRACIÓN DE DIÓXIDO DE CARBONO SUPERA TODOS OS REXISTROS HISTÓRICOS

A CONCENTRACIÓN DE DIÓXIDO DE CARBONO SUPERA TODOS OS REXISTROS HISTÓRICOS

A cantidade de gases de efecto invernadoiro na atmosfera bate récord en 2015 / Imaxe: diariocorreo.pe

O planeta entrou na era das 400. Por primeira vez desde que os humanos pisan a Terra, superouse a cifra de 400 partes por millón de CO2, o principal gas de efecto invernadoiro. Este gas é o principal responsable do quecemento global que está a achegar un cambio climático cada vez máis irreversible. O maior problema é que unha vez liberado, tardaranse milenios en rebaixar esa concentración.

En maio de 2013, os xornais do mundo facíanse eco dunha noticia preocupante. Por primeira vez un observatorio, o que a axencia estadounidense NOAA ten no volcán hawaiano de Mauna Loa captaba unha concentración de 400 ppm. (partes por millón) de dióxido de carbono no aire. Para facerse unha idea, nos inicios da Revolución Industrial había 278 ppm. Era unha concentración que representaba un balance natural entre a atmosfera, os océanos e a bioesfera. Pero a crecente queima de combustibles fósiles, primeiro carbón e despois petróleo, alterou ese balance.

O rexistro de 2013, con todo, foi puntual, localizado e temporal. Nos meses seguintes a cifra baixou. Pero, segundo anuncia hoxe a Organización Meteorolóxica Mundial (OMM), en 2015 a marca das 400 ppm. foi xeneralizada, global e sen que os cambios estacionales fixesen que o CO2 se apease de aí.

"O verdadeiro problema é o dióxido de carbono, que permanece na atmosfera durante milenios e aínda máis nos océanos. Se non atallamos as emisións de CO2, non podemos loitar contra o cambio climático nin manter o ascenso da temperatura por baixo dos dous graos respecto da da era preindustrial", sostén o secretario xeral da OMM.

Durante a última década, a cantidade de CO2 na atmosfera mantívose próxima ás 400 ppm., pero sen superalas. Para os climatólogos da NOAA, a pinga que colmou o vaso foi o fenómeno climático El Niño, que tivo o seu máximo para mediados do ano pasado. O seu impacto, en forma de secas en amplas zonas tropicais, reduciu a capacidade das selvas para absorber CO2. Pero El Niño xa pasou e a cifra das 400 ppm segue aí.

FONTE: Xornal El País/Ciencia

FOTOS DIVERTIDAS DO MUNDO ANIMAL

FOTOS DIVERTIDAS DO MUNDO ANIMAL

Foto de Brigitta Moser, unha das finalistas dos Premios «Comedy Wildlife Photography»2016 /Imaxe:comedywildlifephoto.com

En breve, a principios do próximo mes de novembro, coñeceranse os gañadores de 2016 que participaron nos Premios «Comedy Wildlife Photography».

En colaboración con The Born Free Foundation, o concurso Comedy Wildlife ten por obxectivo compartir co gran público a vertente máis divertida do mundo animal.

Se queres coñecer as fotografías finalistas preme AQUÍ.


CORAL COLORS

 

Este impresionante timelapse capta o lento movemento do coral en todo o seu esplendor. O autor é Antonio Rodríguez Canto, quen tomou máis de 25.000 fotografías durante un ano para conseguir elaborar este material audiovisual.

Algúns dos corais que aparecen como estrelas convidadas no vídeo son: Acantophyllia, Trachiphyllia, Heteropsammia, Physogyra, Fungia, Zoanthus, duncanopsammia axifuga, Goniopora, Plerogyra e Scolimi.

Espectacular!

FONTE: Revista Quo