Facebook Twitter Google +1     Admin

Se muestran los artículos pertenecientes al tema CURIOSIDADES.

CONSIDERACIÓNS SOBRE O NOBEL DE FÍSICA 2018

De izquierda a derecha: Gérard Mourou, Donna Strickland y Arthur Ashkin. (Foto: Reuters, AFP, AP)

De esquerda a dereita: Gérard Mourou, Donna Strickland e Arthur Ashkin / Imaxe: Reuters, AFP, AP/elcomercio.pe

O pasado día 2, deuse a coñecer os galardoados do Nobel de Física 2018. Pero é importante falar dalgunhas consideracións que fan a este Nobel lago particular. Vexamos:

1. A ausencia de mulleres entre os galardoados era particularmente significativa no campo da Física, pois en 117 anos só o gañaban Marie Curie (francesa de orixe polaca, que en 1903 compartiuno co seu home, Pierre Curie, e con Henri Becquerel, e que en 1911 recibiu o de Química ) e  Goeppert-Mayer (estadounidense de orixe alemá, galardonada en 1963 ), cuxo anuncio, por certo, foi recollido con este titular por un xornal local de San Diego: "Nai de San Diego gaña o premio Nobel". Iste ano, Donna Strickland (Guelph, Canadá, 1959) entrou neste selectísimo club, sendo a terceira muller que gañou un Nobel de Física.

2. Outros dos gañadores, o estadounidense Arthur  Ashkin (Nova York, 1922), converteuse na persoa máis anciá que gaña un Nobel, en concreto conta con 96 anos.

3. Os Nobel non só son galardóns, tamén ten a súa dotacioón económica, en concreto, 9 millones de coroas suecas (unos 870 mil euros al cambio actual). Como consecuencia esta cantidade repartirase do seguinte xeito: A metade é compartida por Donna Strickland con Gérard Mourou, e a outra metade é para Arthur Ashkin.

FONTE: Teresa Guerrero/elmundo.es e hipertextual.com

No hay comentarios. Comentar. Más...

UNHA MANTIS RELIXIOSA "PESCADORA"

Hierodula tenuidentata comendo Poecilia reticulata da cola mentres o peixe aínda está vivo e respira na auga / Imaxe: R. Puttaswamaiah/jor.pensoft.net

As  mantis relixiosas (Hierodula tenuidentata) parecen sacadas dunha película de alieníxenas. O seu inquietante plan corporal e unha visión sofisticada permítenlles capturar presas cunha eficacia aterradora. Algúns exemplares xa foran observados alimentándose de vertebrados, como aves pequenas,  lagartixas, ras,  tritóns, ratos, serpes e tartarugas. Pero na súa maioría, estes sucesos non foron validados cientificamente ou producíronse baixo circunstancias inducidas e manipuladas polo home.

Con todo, non existían datos científicos de que as mantis pescasen e devorasen peixes ata este recente estudo publicado na revista Journal of Orthoptera Research. O ano pasado, un equipo de investigadores observou a un macho adulto cazando e alimentándose de guppys (Poecilia reticulata), unha especie de auga doce moi habitual nos acuarios polos seus fáciles coidados, nun estanque situado nun xardín privado en Karnataka (India). Curiosamente, o depredador regresou cinco días seguidos e capturou un total de nove peixes (un mínimo de dous por día). Para alcanzar ás súas presas, o insecto camiñaba sobre as follas dos nenúfares e as leitugas de auga que crecen na superficie do estanque.

Ademais de ser a primeira observación deste tipo, os investigadores cren que este estraño comportamento ten implicacións no que coñecemos sobre as mantis.

En primeiro lugar, o feito de que estes insectos cacen vertebrados fóra das gaiolas nos laboratorios confirma que unha soa especie de invertebrado é capaz de ter impacto en todo un ecosistema. Neste caso, unha mantis aliméntase de guppys que, á súa vez, aliméntanse de insectos acuáticos.

En segundo lugar, o descubrimento cuestiona o coñecemento previo sobre as habilidades visuais das  mantis. Mentres que a estrutura dos seus ollos indica claramente que evolucionaron para cazar á luz do día, o espécime masculino estudado demostrou ser un excelente cazador na escuridade. O insecto logrou atrapar aos nove peces á tardiña ou a altas horas da noite.

Ademais de visuais, as  mantis tamén poden desenvolver impresionantes habilidades de aprendizaxe. Os investigadores especulan que o comportamento repetitivo observado podería ser o resultado da experiencia persoal. As habilidades cognitivas sofisticadas, doutra banda, poderían permitir á  mantis desenvolver as súas estratexias de caza.

FONTE: abc.es/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA A NEBULOSA (FIN)

nn12

 

A solución á proposta de onte é: A  Nebulosa da Bolboreta. Esta bolboreta estelar é unha das  nebulosas máis espectaculares e fermosas que existen. Tamén é coñecida como  M2-9,  Nebulosa dos Chorros Xemelgos ou Nebulosa Ás de Bolboreta. É unha  nebulosa planetaria na constelación de Ofiuco a uns 2100 anos luz da Terra. Trátase dunha  nebulosa  bipolar con dúas  lóbulos de material emitidos pola estrela central. 

E así rematamos esta serie que espero que fose do voso agrado.

Ata a próxima serie!

FONTE: muyinteresante.es/ciencia e wikipedia

No hay comentarios. Comentar. Más...

A SERPE VELENOSA MÁIS GRANDE DO MUNDO: A COBRA REAL

 


Como o seu propio nome indica, a cobra real (Ophiophagus  hannah) é unha raíña, a monarca indiscutible dun vasto reino  serpentino que se estende por toda Asia tropical. Formidable cazadora, Hannah é unha raíña  déspota que come aos seus propios súbditos (Ophiophagus significa literalmente “comedora de serpes”), xa que a súa dieta componse case exclusivamente doutros  ofidios. No seu reino, ningunha serpe de menor tamaño está segura. E o seu reinado é longo, tanto que pode vivir ata vinte e cinco anos ou máis. As cobras son os representantes máis coñecidos dos elápidos, familia que inclúe ademais ás mambas africanas, búngaros ou kraits, serpes de coral, taipáns australianas e serpes mariñas.

A cobra real é a serpe venenosa máis grande do mundo. Pode acadar os seis metros de lonxitude e é capaz de producir suficiente cantidade de  neurotoxina (uns cincocentos miligramos) como para matar a un elefante dunha soa  mordedura.

A cobra real abunda nos  manglares e bosques ribeireños das rexións tropicais de Asia (dende a India ata Filipinas e dende o sur de China á illa de Xava), onde son temidas e  reverenciadas. Na India é considerada un animal sacro que simboliza a fertilidade e o renacemento, e a miúdo aparece representada xunto ao deus hindú  Siva, á vez forza vital  primixenia e gran destrutor. Pero este  ofidio que pode erguerse ata a altura dun home pode ser tamén unha nai amorosa. Cun comportamento inusual noutras serpes, a femia da cobra real realiza a posta de ovos dentro dun niño que constrúe varrendo herbas e poliñas coa súa cola. A súa prole, de entre vinte e corenta crías, nace xa dotada de veleno. Pouco antes da  eclosión dos ovos, mamá cobra abandona o fogar, que ata entón defendera con incrible agresividade, para non caer na tentación de comerse ás crías. Esas cousas que teñen as nais!

FONTE: Isidoro Merino/elpais.es/oviaxeiroastuto

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA A NEBULOSA XII

A solución á proposta de onte é: A  Nebulosa da Quilla. É unha das máis extensas no ceo. Está situada a uns 6.500-10.000 anos luz da Terra e tamén se coñece como  Nebulosa de Eta Carinae debido a que dúas das estrelas máis masivas e máis luminosas da Vía Láctea, como Eta Carinae atópanse nesta  nebulosa, xa que debido á súa magnitude rodea varios cúmulos abertos de estrelas.   

E imos coa última proposta da serie!

12.  Recoñeces esta fermosa  nebulosa? É unha das 10 máis coñecidas.   

nn12

 

- É a Nebulosa da Viúva Negra

- É a Nebulosa do Bufo

- É a Nebulosa da Bolboreta

FONTE: muyinteresante.es/ciencia e wikipedia

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA A NEBULOSA XI

A solución á proposta de onte é: A  Nebulosa da Hélice. É unha  nebulosa planetaria situada na constelación de Acuario, a uns 680 anos luz de distancia (é unha das  nebulosas planetarias máis próximas). O seu aspecto é moi similar á Nebulosa do Anel, pero esta última atópase na constelación de Lyra.

E imos coa proposta de hoxe!

11.   A estrela hipergigante Eta Carinae é 5 millóns de veces máis brillante que o Sol e atópase dentro de...

nn11

 

- A Nebulosa da Tarántula

- A  Nebulosa Pata de Gato

- A  Nebulosa da Quilla
 

FONTE: muyinteresante.es/ciencia e wikipedia

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA A NEBULOSA X

A solución á proposta de onte é: A  Nebulosa de Orión. Contén principalmente hidróxeno e é das poucas  nebulosas que poden observarse a primeira ollada (mesmo con contaminación  lumínica). Está a 1.344 anos luz da Terra (a máis próxima ao planeta), ao sur do cinto de  Orión e posúe un diámetro duns 24 anos. Contén nubes  interestelares, cúmulos estelares ou  nebulosas de reflexión.  

E imos coa proposta de hoxe!

10.   Coñécese como “O ollo de Deus” pero, cal é o verdadeiro nome desta  nebulosa?

nn10

 

- Á Nebulosa do Ovo frito

- A  Nebulosa da Hélice

- A  Nebulosa do Anel

FONTE: muyinteresante.es/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA A NEBULOSA IX

A solución á proposta de onte é: A  Nebulosa do Cangrexo. É inconfundible. Formouse pola explosión dunha estrela no ano 1054 (vista por astrónomos chineses e árabes) xa que a supernova foi visible a primeira ollada aproximadamente durante dous anos despois da súa primeira observación. Atópase a 6.523 anos luz da Terra e contén un  púlsar que vira sobre si mesmo a 30 revolucións por segundo.  

E imos coa proposta de hoxe!

9.   Observamos o principal centro de formación de estrelas da nosa Galaxia, a Vía Láctea. É...

nn9

 

- Á Nebulosa de  Orión

- A  Nebulosa do Veo

- A  Nebulosa da  Medusa

FONTE: muyinteresante.es/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

RIO TINTO: O MELLOR ANÁLOGO XEOQUÍMICO E MINERALÓXICO DE MARTE



É o Urium dos romanos, o Aceche dos  baladíes, o tremendo río das bágoas, de cuxas linfas non se logra ningún xénero de peixes nin outros seres vivos, nin a xente bébea nin  alimañas, nin se serven dela os pobos para cousa ningunha…”. Así describía río Tinto o clérigo Diego Delgado ao rei Felipe II en 1556. E é que estas terras onubenses onde se asentan algunhas das explotacións mineiras máis antigas que puidesen documentarse (o ser humano leva extraendo mineral deste lugar desde a Idade de Bronce), é unha paraxe peculiar, estraño, fascinante… case como extraterrestre.

Houbo un tempo no que as minas de río Tinto chegaron a dar traballo a 17.000 operarios e 150 locomotoras funcionaban para transportar a prata, o ouro e o cobre ao porto de Huelva. Foron os anos da ‘Rio Tinto  Company  Limited’, empresa constituída para explotar unhas minas practicamente abandonadas e adquiridas ao goberno español de entón por algo máis de 92 millóns de pesetas nos albores do século  XX. Como en todas as grandes historias, e esta o é, en río Tinto hai asombro, drama e un certo compoñente  mundano. Porque pasados os anos tartesos, romanos e musulmáns, pasado o longo esquecemento, chegaron os ingleses e todo cambiou. Aqueles anos de exuberancia británica na rexión trouxeron certa prosperidade económica, unha convivencia nada fácil entre os traballadores e os donos das minas e mesmo o inicio dun protoecoloxismo nado como defensa fronte á voracidade da revolución industrial,  devoradora de xentes e paisaxes. Tamén deixou en herdanza, claro, o fútbol. Deporte que hoxe consideramos algo tan noso porque é xa un fenómeno universal. Porque foron os ingleses que chegaron a Huelva nestes anos os que fundaron o primeiro club de fútbol en España.

Toda gran historia ten tamén outra característica: que se proxecta ao futuro. Que non se acaba, senón que se  ramifica e medra. Río Tinto está agora nese plano. Porque en realidade o clérigo Diego Delgado estaba equivocado: certo que non hai no río formas de vida como as que estamos afeitos ver habitualmente. Non vemos peixes nin cágados nas súas augas. Pero o río Tinto está moi vivo porque nel hai infinidade de microorganismos, algunhas algas e fungos que son precisamente os responsables da súa característica cor vermella, debido a que o seu metabolismo provoca a  oxidación da pirita. Ricardo  Amils, catedrático de  microbioloxía, que dedicou tres décadas ao estudo do río, considera que nos atopamos ante ”o mellor análogo xeoquímico e mineralóxico de Marte” e cre que “se houbese vida en Marte sería algo parecido ao que vemos aquí” debido a que o lugar comparte moitos dos minerais cos que se documentaron no planeta Vermello. Non só  Amils cre que isto é así. A NASA e a ESA, que están admiradas polos estudos levados a cabo polo científico español, tamén coincide con el. Así que o río Tinto pasou de ser unha xigantesca mina da que extraer minerais a converterse nun inmenso laboratorio de microbioloxía que pode ter a chave para entender o que podemos atopar en Marte. As peculiares paisaxes vermellas onubenses son tan similares ao que puidemos ver a través das observacións espaciais que Felipe Gómez, bioquímico e enxeñeiro no CAB (Centro de Astrobioloxía dependente do  CESIC), asegura que “é unha gran maqueta de Marte”.  Amils está convencido de que a posibilidade de haxa vida aí fóra non só é unha cuestión científica ou tecnolóxica: “esperemos que deica pouco haxa vontade política para poder perforar en Marte se queremos atopar vida”. Cando o fagamos, e se atopamos algo vivo, unirase entón un antigo e gran misterio, o dos desaparecidos  tartesos, con outro que agora comeza. O devandito: unha gran historia.

FONTE: José  L. Álvarez  Cedena/elpais.es

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA A NEBULOSA VIII

A solución á proposta de onte é: Verdadeiro. É o lugar máis frío do universo coñecido e a temperatura descende ata os -272 º C (un grao por encima do cero absoluto). Trátase dunha protonebulosa planetaria na constelación de Centaurus a uns 5.000 anos luz do noso planeta. Este obxecto ultrafrío parece asimétrico visto desde os telescopios terrestres, cunha curiosa forma de boomerang.  

E imos coa proposta de hoxe!

8.   Esta espectacular nube de gas e po ten nome de animal

nn8

 

- É a  Nebulosa Ollo de Gato

- É a  Nebulosa do Cangrexo

- É a  Nebulosa da Pantera
 

FONTE: muyinteresante.es/ciencia e wikipedia

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA A NEBULOSA VII

A solución á proposta de onte é: A Nebulosa Trífida, que se atopa a 5.200 anos luz na constelación de Saxitario. Foi descuberta por Guillaume Lle Gentil no ano 1750. O seu aspecto móstranos tres  lóbulos brillantes separados por escuras liñas de po, de aí o seu nome. Ten unha particularidade: é unha  nebulosa tanto de emisión como de reflexión e ten unha idade estimada de apenas 300.000 anos, moi novo  astronómicamente falando.  

E imos coa proposta de hoxe!

7.  O lugar máis frío do universo é... esta  nebulosa coñecida como  Nebulosa Boomerang

nn7

 

- Verdadeiro

- Falso

FONTE: muyinteresante.es/ciencia e wikipedia

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA A NEBULOSA VI

A solución á proposta de onte é: 3. Eliminando a nebulosa protosolar coa que se formou o sistema solar, as  nebulosas divídense en tres tipos segundo a natureza de emisión (ou falta dela):  Nebulosas de emisión (como a  nebulosa do Aguia),  Nebulosas de absorción ou escuras (como a  nebulosa Cabeza de Cabalo) e  Nebulosas de reflexión (como a  nebulosa ao redor da estrela Mérope no cúmulo aberto das Pléiades). 

E imos coa proposta de hoxe!

6.  Pasemos a unha nebulosa menos coñecida. Cal é a da foto?

nn6

 

- A Nebulosa  Trífida

- A  Nebulosa Cabeza de Bruxa

- A  Nebulosa da Lagoa

FONTE: muyinteresante.es/ciencia e wikipedia

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA A NEBULOSA V

A solución á proposta de onte é: A  Nebulosa Cabeza de Cabal. Foi descuberta en 1888 por Williamina Fleming. Á parte de ser unha das primeiras nebulosas atopadas polo home, esta nube de gas  fría e escura só visible por contraste, caracterízase pola súa curiosa forma en forma de cabeza de cabalo. Forma parte do Complexo de Nubes Moleculares de Orión. Atópase na Constelación de Orión a 1.500 anos luz da Terra.  

E imos coa proposta de hoxe!

5.  Cantos tipos de nebulosas existen?

nn5

 

- 2

- 3

- 4

FONTE: muyinteresante.es/ciencia e wikipedia

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA A NEBULOSA IV

A solución á proposta de onte é: A  nebulosa da Formiga. Esta  nebulosa planetaria atópase na constelación de Norma a uns 3000 anos luz da Terra. Debe o seu nome precisamente a que lembra ao tórax e a cabeza dunha formiga. Trátase dunha  nebulosa  bipolar descuberta por Donald Menzel en 1922.  

E imos coa proposta de hoxe!

4. É unha das primeiras  nebulosas descubertas polo ser humano. Recoñécela? 

nn4

 

- É a  Nebulosa do Cabalo

- É a  Nebulosa do  Cabaliño de Mar

- É a  Nebulosa Cabeza de Cabalo

FONTE: muyinteresante.es/ciencia e wikipedia

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA A NEBULOSA III

A solución á proposta de onte é: Os Alicerces da Creación, na Nebulosa da Aguia presentan unhas formas de trompa de elefante composto de gas  interestelar e po que se atopan a uns 7.000 anos luz da Terra. Coñéceselle por este nome porque este gas e este po atópanse no proceso de formación de novas estrelas. Considérase unha das dez mellores fotografías do telescopio  Hubble.

E imos coa proposta de hoxe!

3. As  nebulosas fórmanse a partir dunha  supernova. Saberías dicirnos como se chama a desta foto?

nn3

 

- É a  nebulosa da Formiga

- É a  nebulosa do  Cíclope

- É a  nebulosa Boomerang

FONTE: muyinteresante.es/ciencia e wikipedia

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA A NEBULOSA II

A solución á proposta de onte é: A  Nebulosa Reloxo de Area, que se atopa a 8.154 anos luz da Terra e debe a súa particular forma á expansión rápida de vento estelar dentro dunha nube de expansión moito máis lenta e que ademais é máis densa no centro que nos polos. Atópase na constelación Musca e foi obxecto de moitas instantáneas do telescopio Hubble.

E imos coa proposta de hoxe!

2. Atópase na  Nebulosa da Aguia e é un dos recunchos máis emblemáticos do noso universo. Coñécese como...

nn2

 

- Os Alicerces da Terra

- Os Alicerces da Creación

- Os Alicerces do Universo

FONTE: muyinteresante.es/ciencia e wikipedia

No hay comentarios. Comentar. Más...

O TELESCOPIO ESPACIAL SPITZER E OS SEUS ACHADOS

telescopio Spitzer

Representación artística doTelescopio Spitzer / Imaxe:espacial.org

O 25 de agosto de 2003 lanzábase unha das misións máis importantes da exploración espacial da historia da humanidade. O telescopio espacial Spitzer da NASA foi o último dos catro grandes observatorios da axencia espacial en chegar ao espazo.

Inicialmente, o telescopio estaba programado para ter unha vida de 2 anos e medio, pero a súa utilidade durou moitos anos máis, multiplicándose por 6. Agora, espérase que o Spitzer poida continuar operando ata máis ou menos o ano 2020.

En realidade, o telescopio espacial Spitzer forma parte dunha familia de catro observatorios espaciais, cada un  escrutando o Universo nun tipo diferente de luz, que daban forma ao Gran Programa de Observatorios da NASA. As outras misións no programa inclúen o famoso telescopio espacial Hubble con luz visible (HST), o Observatorio de Raios Gamma Compton (CGRO) e o Observatorio de Raios X Chandra (CXO).

O Spitzer foi deseñado para detectar a radiación infravermella, que é principalmente radiación de calor. Fórmano dous compoñentes principais. En primeiro lugar, o conxunto do telescopio crioxénico, que contén un telescopio de 85 centímetros e os tres instrumentos científicos de Spitzer.

Por último, e non menos importante, está a nave espacial, que controla o telescopio, proporciona enerxía aos instrumentos, manexa os datos científicos e comunícase coa Terra.

Curiosamente, o telescopio espacial Spitzer debe ser simultaneamente cálido e frío para funcionar correctamente. Este concepto, aparentemente tan contraditorio, quere dicir que todo no conxunto do telescopio crioxénico debe arrefriarse a só uns poucos graos por encima do cero absoluto (-459 graos Fahrenheit, ou -273 graos Celsius). Isto lógrase mediante crioxenización cun tanque a bordo de  helio líquido. Mentres tanto, os equipos electrónicos necesitan operar preto da temperatura ambiente.

Pero cal é a utilidade deste sofisticado telescopio? Os instrumentos altamente sensibles do Spitzer permiten aos científicos observar rexións cósmicas que están ocultas dos telescopios ópticos, incluídos as rexións estelares  polvorientas, os centros das galaxias e os sistemas planetarios recentemente formados. Os ollos  infravermellos de Spitzer tamén permiten aos astrónomos “ver” obxectos máis fríos no espazo, ananas marróns (dinse que son estrelas ‘erradas’), planetas  extrasolares, nubes moleculares xigantes e moléculas orgánicas que talvez poderían estar a gardar o segredo da vida noutros planetas.

Cales foron os seus descubrimentos máis importantes?

- O anel de Saturno máis grande coñécido, detectando o brillo do po frío no anel, que ten unha temperatura de aproximadamente -193 graos Celsius.

- O nacemento dun sistema solar, identificando unha gran nube de po ao redor dunha estrella xove que podría ser o resultado dun choque entre dous asteroides grandes.

- Detección de grandes galaxias recentemente nadas ou ’big  babies’, que irradiaron a súa luz hai uns 13.400 millóns de anos, ou menos de 400 millóns de anos despois do nacemento do universo.

- Distantes buracos negros  supermasivos.

- O primeiro indicio dunha atmosfera  extrasolar, nos chamados HD 209458b e HD 189733b, sendo un avance importante cara á posibilidade de que un día detéctense signos de vida en  exoplanetas rochosos.

- O primeiro mapa do clima dun planeta  extrasolar, o planeta gigante gaseoso, HD 189733b.

- O maior conxunto de planetas do tamaño da Terra xamais descuberto, sete planetas do tamaño da Terra orbitan ao redor da estrela coñecida como TRAPPIST-1.

- A primeira luz dun exoplaneta: HD 209458b e TrES-r1.

- A receita da ’sopa de cometas’. O estudo destes ingredientes proporciona pistas valiosas sobre a formación do noso Sistema Solar.

- O descubrimento de pequenos asteroides, axudado aos científicos para identificar e estudar os Asteroides Próximos á Terra (NEA).

- Un mapa sen precedentes da Vía Láctea.

- Unha ’gran cidade’ de galaxias: COSMOS- AzTEC3.

- Vestixios de estrelas recentemente nadas, asomándose desde debaixo da súa  nebulosa natal na nube escura de Rho Ophiuchi que se atopa a uns 410 anos luz da Terra.

- Moléculas de carbono de patrón hexágono-pentágono: as ’buckyballs’.

- O planeta máis distante xamais observado, situado a uns 13.000 anos luz de distancia da Terra.

FONTE:Laura Marcos/muyinteresante.es/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA A NEBULOSA

As nebulosas son rexións do medio  interestelar constituídas por gases (principalmente hidróxeno e  helio) ademais de elementos químicos en forma de po cósmico. Teñen unha importancia  cosmolóxica notable porque moitas delas son os lugares onde nacen as estrelas por fenómenos de condensación e agregación da materia; noutras ocasións trátase dos restos de estrelas xa extintas ou en extinción.

Pero tamén son as creacións máis fermosas que podemos atopar no Universo. Nesta serie, propóñoche recoñecelas. Cada día, tendo como punto de partida unha imaxe, dareiche varias opcións co fin de que poidas identificala. Ao día seguinte, a solución e unha nova proposta. Serás capaz? Intentámolo?

Comezamos!

1. Esta  intrigante  nebulosa é das máis coñecidas e tamén das máis espectaculares.

nebulosa1

Sabes cal é?

- Nebulosa do Cangrexo

- Nebulosa da Formiga

- Nebulosa Reloxo de Area

FONTE: muyinteresante.es/ciencia e wikipedia


É UNHA FALACIA NON CONSIDERAR A PLUTÓN COMO PLANETA

Si se volviera a clasificar a Plutón, el Sistema Solar tendría unos 110 planetas

Se se volvera a clasificar a Plutón, o Sistema Solar tería uns 110 planetas / NASA/abc.es

No instituto probablemente dixéronche que Plutón é o último dos planetas do Sistema Solar: un moi pequeno e afastado. Pero en 2006, a Unión Astronómica Internacional (IAU), unha agrupación das sociedades astronómicas nacionais que aglutina a 10.000 astrónomos en todo o mundo, definiu por primeira vez o significado da palabra «planeta». Por mor disto, o vello  Plutón quedou relegado a unha categoría moito máis insignificante: a de planeta anano. Atrás quedou o seu encanto, compartido con Xúpiter ou Marte. Agora este mundo forma parte dunha triste categoría, con ducias de obxectos cuxo nomee apenas é coñecido polo público.

Desde entón, un núcleo duro de científicos planetarios, encabezados entre outros por Alan  Stern, líder da misión  New  Horizons» da NASA, ten aberta unha guerra contra a IAU para acabar con esta nova clasificación. Ao seu lado combaten científicos planetarios que usan o concepto de planeta para referirse a lugares como  Encélado ou Titán, satélites de planetas de pleno dereito. Agora, na que é unha batalla máis, algúns deles volveron a buscar un punto fraco na definición de planeta da Unión Astronómica Internacional. Nun artigo publicado en Icarus, unha investigación dirixida por  Philipz  Metzger, da Universidade de Florida Central en Orlando (EE. UU.), asegurou que, en realidade, ninguén, nin sequera a  IAU, usa correctamente o concepto de planeta aprobado en 2006.

Segundo a  IAU, un planeta é un obxecto que vira en torno ao Sol e que ten tanta masa como para que a gravidade comprímao e proporciónelle unha forma redonda. Ademais ha de ser o obxecto dominante na súa contorna, de forma que a súa veciñanza estea «limpo» doutros corpos. E é aquí onde xorde o problema que sinala  Metzger.

"É unha definición esvaradía. Eles (a IAU) non dixeron que querían dicir con limpar a súa órbita. Se o interpretas de forma literal, entón non hai ningún planeta, porque ningún ten a súa órbita limpa". Refírese a que non hai lúas? Asteroides, cometas ou restos próximos? Ten a Terra a súa órbita limpa?

En concreto, a IAU establece que o principio de limpeza da órbita cúmprese se un planeta, por exemplo Saturno, domina  gravitacionalmente sobre a contorna, e baixo a súa influencia non hai corpos (lúas) de tamaño comparable. No caso da Terra, considérase que por ter o noso planeta un diámetro catro veces maior que a Lúa este criterio cúmprese. Pero non así en  Plutón, que ten un diámetro dúas veces maior que  Caronte, unha das 5 «lúas» que orbitan xunto a el.

Metzger repasou a literatura científica dos últimos 200 anos e asegura atopar tan só unha publicación, feita en 1802, que recorra ao criterio de limpeza de órbita para definir un planeta. Ademais este artigo está baseado nunha formulación que hoxe en día se considera erróneo.

Kirby  Runyon, coautor da investigación e científico do Laboratorio de Física Aplicada da Universidade Johns Hopkins (en  Maryland, EE. UU.), dixo que a definición é errónea e que a literatura científica mostra que a limpeza da órbita non é un criterio estándar que se use para  distiguir asteroides de planetas, tal como a IAU asegurou en 2006.

"Demostramos que é unha reivindicación falsa", dixo  Runyon. "Por tanto, é unha falacia aplicar o mesmo razoamento para  Plutón".

A alternativa foi recuperada o ano pasado por  Kirby  Runyon, e esgrimida en 2006, cando  Plutón foi  descatalogado como planeta: trátase da definición xeofísica de planeta. Segundo esta concepción, calquera cousa redonda, máis pequena que unha estrela e que non sofre reaccións nucleares no seu interior, é un planeta.

Esta definición ten en conta as características xeofísicas dos obxectos. De acordo con ela, Plutón volvería ser un planeta, e xunto a el, outros moitos pequenos mundos entrarían nesta categoría, como ocorrería cos pequenos  Ceres,  Caronte e  Sedna. Os satélites dos grandes planetas, moitos deles con codia, núcleo e complexos ciclos xeolóxicos, tamén entrarían nesta categoría. Isto afectaría a Titán ou a Europa, satélites de Saturno e Xúpiter, e mesmo á Lúa. Todo ampliaría a lista de planetas ata os 110.

Unha das vantaxes desta definición, á parte da súa sinxeleza, é que lle daría a certos mundos o encanto de planetas, o cal espertaría máis o interese do público, segundo  Runyon. A final de contas non é o mesmo falar dunha misión a Ceres, o planeta anano ou o asteroide xigante, que ao planeta  Ceres.

Para  Metzger, a súa proposta de definición xeofísica, baseada na  redondez dos planetas, non é arbitraria. Segundo dixo, cando un corpo ten unha forma redonda, actívase a súa xeoloxía: "Resulta que é un importante fito na evolución dos corpos planetarios. Aparentemente, cando isto ocorre, iníciase unha activa xeoloxía".

Por iso, sinalou,  Plutón ten un océano subterráneo, unha atmosfera composta por varias capas, compostos orgánicos, evidencias de antigos lagos e cinco lúas. "É moito máis dinámico e vivo que Marte", dixo  Metzger. "O único planeta que ten unha xeoloxía máis complexa é a Terra".

Desde o seu descubrimento, o 18 de febreiro de 1930,  Plutón tivo algo parecido a varias crises de identidade. Aos poucos, foise observando que a súa masa non era tan grande e que era máis pequeno do previsto. Chegouse a pensar que podía ser un asteroide ou un cometa e, xa en 1978, descubriuse que en realidade non tiña nada que ver con ese hipotético planeta X que estaba detrás das anomalías na órbita de  Urano, tal como suxeriu  Percival  Lowell. A súa masa era demasiado pequena como para iso.

En 1992 os astrónomos comezaron a descubrir miles de corpos xeados e pequenos planetas na veciñanza de  Plutón, unha enorme rexión que logo se coñeceu como cinto de  Kuiper. Moito máis preto da Terra, empezouse a descubrir grandes obxectos no cinto de asteroides, como  Ceres,  Pallas,  Juno e  Vesta, que tiñan a entidade de pequenos planetas.

A «puñalada» a  Plutón non tardou en chegar. En 2001 o Museo Americano de Historia Natural de Nova York sacoulle da lista de planetas do Sistema Solar, o que provocou un auténtico balbordo. En 2005 descubriuse un suposto planeta chamado  Eris e que era maior que  Plutón.

O 24 de agosto de 2006, a Unión Astronómica Internacional (IAU) tomou cartas no asunto e decidiu por fin cales debían ser as características dun obxecto para ser considerado como planeta. Así que ese día  Plutón foi oficialmente eliminado como planeta e considerado desde entón como planeta anano. Unha categoría ocupada por ducias de obxectos.

FONTE: Gonzalo López Sánchez/abc.es/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

FACER XUSTIZA A LEMAÎTRE

Edwin Hubble e Georges Lemaître / Imaxe: astropolis.fr

Calquera afeccionado á astronomía coñece a Lei de Hubble: as galaxias afástanse unhas doutras cunha velocidade de recesión que é proporcional á distancia existente entre elas. Hoxe en día sabemos, ademais, que ese afastamento débese á expansión do espazo existente entre elas.

Pero hai menos afeccionados que coñezan a verdadeira contribución do sacerdote católico e físico belga George  Lemaître (1894-1966) neste asunto. Unha contribución que lle levou a predicir en 1927 (é dicir, dous anos antes de que E. Hubble publicase a lei que agora leva o seu nome) cal era o valor da chamada constante de Hubble que relaciona a velocidade de afastamento dunha galaxia coa súa distancia ata nós.

En 1925,  Lemaître conseguiu o seu primeiro resultado de importancia no mundo de  cosmología. Atopou como introducir novas coordenadas para o universo de W. de Sitter que conducen a unha relación lineal entre a distancia que separa dúas partículas do noso universo e a velocidade á que se separan.  Lemaître logrou, de maneira independente a A. Friedmann, resolver as ecuacións da relatividade xeral que desembocaban nun universo non estático, algo que Einstein rexeitou  sólidamente en primeira instancia. Pero, a diferenza de Friedmann, Lemaître si coñeceu os datos experimentais obtidos sobre a velocidade de recesión das galaxias.

A gran contribución de Lemaître foi a de reunir os datos observacionais obtidos en Estados Unidos por Hubble e H. Shapley coas solucións das ecuacións da relatividade xeral de Einstein. Vexamos como sucedeu todo isto.

Lemaître obtivo en 1923 unha bolsa do goberno belga para estudar no estranxeiro. En primeiro estivo en Cambridge, Gran Bretaña, onde estudou o traballo de A.  Eddington. Un ano despois partiu cara a Estados Unidos, onde traballou con  Shapley sobre o problema das  nebulosas no  Harvard  College  Observatory. A continuación,  Lemaître permaneceu xunto a V. Slipher e Hubble no Massachusetts  Institute  of  Technology (MIT). Nese momento, Hubble traballaba sobre a estimación das distancias ás  nebulosas (utilizando as famosas  cefeidas), mentres que Slipher daba conta do desprazamento cara ao vermello case sistemático destas  nebulosas.

En xullo de 1925, Lemaître regresou a Bruxelas, pero xa tiña unha base sólida para unir observacións e teoría. Máis tarde (1926-1927) volveu a Estados Unidos, onde completou a súa formación e obtivo os últimos datos que lle permitiron establecer en 1927 que as galaxias máis afastadas afástanse a unha velocidade maior, estimando incluso o valor da constante que liga ambas as magnitudes. Máis tarde, cando Hubble publicou o seu traballo, o valor adxudicado a esta constante é case igual que o predito por Lemaître dous anos antes, en 1927.

Pero a contribución de  Lemaître é que afirmou, ademais, que esta velocidade de afastamento procedía en último termo da expansión do espazo, algo que  Hubble non aceptou inicialmente. É dicir, Lemaître non soamente achou as solucións dun universo en expansión das ecuacións de Einstein, senón que, ademais, afirmou que esa era a solución idónea, debido a que se correspondía coa realidade.

Así, en 1927, Lemaître escribe: "Utilizando os datos de 42  nebulosas  extragalácticas, obtemos un valor da velocidade radial de 600 km/ s para unha distancia de 0,95 millóns de  pársecs, é dicir, un valor de 625 km/ s para unha distancia dun millón de  pársecs". Evidentemente, isto é o anticipo da lei que Hubble publicará dous anos despois, en 1929.

Obviamente, a lei que agora coñecemos como lei de Hubble debería levar tamén o nome de  Lemaître, pero, desafortunadamente, na tradución ao inglés do seu artigo de 1927, esta parte do cálculo de distancias e velocidades non se traduciu.

Nese ano de 1927 Lemaître entrevistouse con Einstein con motivo do Congreso  Solvay de Física que se celebrou en Bruxelas. Einstein comentoulle que lera un artigo seu do ano anterior sobre a expansión do universo, e fíxolle saber que, desde o punto de vista físico, é dicir, o próximo á realidade, o artigo parecíalle abominable. Cando Lemaître faloulle dos datos experimentais sobre as nebulosas extragalácticas para apoiar o seu artigo, tivo a impresión de que Einstein non estaba ao tanto dos últimos resultados experimentais.

Lemaître enviou os seus escritos a Eddington en 1927, pero este non lles prestou a atención que merecían. Non foi ata 1930 cando o formidable traballo realizado por Lemaître saíu á luz. Ese ano tivo lugar en Londres unha reunión da Royal Astronomical Society, onde Eddington e de Sitter discutiron sobre como interpretar os datos sobre as galaxias obtidos recentemente en Estados Unidos. Lemaître recibiu noticias deste encontro e deuse conta inmediatamente de que estes dous personaxes estaban a discutir sobre un problema que el xa resolveu algúns anos antes. De novo volveu escribir a Eddington falándolle do seu anterior escrito de 1927, e pediulle que lle enviase unha copia do texto a de Sitter. Entón Eddington si prestou a atención merecida e enviou ademais unha copia a Shapley, en Estados Unidos.

Inmediatamente, de Sitter contestou a Lemaître encomiando o seu traballo. E Eddington, na seguinte reunión da Royal Astronomical Society, en maio de 1930, presentou o modelo de universo en expansión de Lemaître, que será finalmente coñecido como modelo de  Eddington-Lemaître. Por fin fíxose xustiza. Desde entón, o universo en expansión é o paradigma aceptado por todos os expertos. O mesmo Einstein viuse obrigado a aceptar que o seu universo estático non existía. Desafortunadamente para el, a natureza decidiuse por un universo en expansión.

FONTE: David Sanchez Gómez/infoastro.com

No hay comentarios. Comentar. Más...

A DISPUTA DOS ESPELLOS USTORIOS DE ARQUÍMEDES

Pintura de Giulio Parigi representando el incendio de una nave romana utilizando un espejo ustorio durante el sitio de Siracusa (Galería de los Uffizi, Florencia).
  
Pintura de  Giulio  Parigi representando o incendio dunha nave romana utilizando un espello  ustorio durante o sitio de  Siracusa (Galería dos  Uffizi,  Florencia) / Galería dos  Uffizi

 
Hai unha historia que conta Luciano de Samosata na que Arquímedes, valéndose do uso de espellos ustorios, queima as naves do xeneral romano Marcelo. Parece ser que o enxeño de Arquímedes sementou o terror e a  paranoia entre os soldados romanos e que cada vez que estes vían unha corda ou unha viga espida, asociaban a súa imaxe cunha arma mortífera, froito da inventiva do científico grego. Non era para menos.

Sen ir máis lonxe, Plutarco cóntanos que Arquímedes empregou o seu enxeño para afundir barcos con toda sorte de proxectís lanzados por  máquinarias que foron traballadas a base de pancas e  poleas. A dicir de Plutarco, eran máquinas que  Arquímedes “deseñara e inventara como simples pasatempos de xeometría; de conformidade co desexo e demanda do rei  Hierón”. Con todo,  Plutarco non fai alusión algunha ao uso de espellos inflamables que incendiasen os navíos aproveitando a luz solar.

De igual maneira, tampouco se fai alusión aos espellos  ustorios nos escritos de Plinio o Vello ou de Tito Livio, polo cal, supúxose que a historia dos espellos non é máis que unha fábula, produto da mente fantástica de Luciano de  Samosata, mestre da sátira ao que se lle adoita citar como o pai da ciencia ficción.

Ao longo e ancho da historia, o uso dos espellos inflamables por parte de Arquímedes foi posto en dúbida por algúns homes de ciencia, dando lugar a unha extensa disputa que chega ata os nosos días. Imos facer a relación de experimentos empezando por Athanasius Kircher, que foi un xesuíta alemán de espírito enciclopédico. 

Recoñecido como un dos científicos máis importantes da época barroca, Kircher empeñouse en demostrar que a historia que narraba Luciano de  Samosata referida a  Arquímedes era certa e que Arquímedes incendiou as naves de Marcelo con axuda dos espellos inflamables. Para iso Kircher foi ata Siracusa e demostrou, con axuda de cinco espellos, que se podía obter unha temperatura o suficientemente alta para queimar as naves a unha distancia de só trinta pasos.

Anos despois, en 1637, Descartes vén dicirnos na súa Dióptrica algo así como que só os ignorantes poden crer estas cousas pois queimar un barco a distancia con axuda de espellos é materialmente imposible. Pero o Conde de Buffon, mostrando afinidade á polémica, empeñouse en evidenciar o contrario. Aproveitándose do seu cargo como director de Lle Jardin du Roi en Paris, o Conde de Buffon instalou un espello  ustorio xigante, conseguindo que ardese un madeiro situado a máis de cincuenta metros. Posteriormente repetiu o experimento e queimou unha casa enteira.

Xa no século pasado, en 1973, o enxeñeiro grego Ioanis Sakka utilizaría como espellos unha réplica dos escudos gregos utilizados na segunda guerra  púnica e que recubriu cunha capa de bronce. Situándoos a cincuenta metros de distancia, conseguiu incendiar a maqueta dunha nave grega. Pero en 1977, o físico e matemático británico Dennis L. Sims, apoiándose nos traballos da  British  Fire  Station acerca da cantidade de enerxía suficiente para queimar unha madeira, demostrou nun artigo que  Arquímedes non posuía os medios para construír espellos que concentrasen a enerxía solar con finalidade bélica.

O asunto dos espellos de  Arquímedes non acabaría aquí pois, chegando ata o noso século, un grupo de estudantes do Instituto tecnolóxico de  Massachusetts, no ano 2005, experimentaría de novo con espellos, proxectando a luz solar sobre a maqueta dun barco da cal brotaron as chamas só nunha parte. O incendio conseguiuse cando o barco estivo inmóbil ao redor de dez minutos, o que vén demostrar que foi imposible que  Arquímedes utilizase os citados espellos.

Con todo, a interpretación dos feitos acontecidos en  Siracusa vai ser o único que resolva as contradicións entre o fabuloso e o real. Por iso, chegados aquí, é fácil interpretar que, grazas ao enxeño de Arquímedes, acabáronse queimando as naves de Marcelo con frechas de chamas ou bólas de lume lanzadas por enxeñosas maquinarias iguais ás que contaba Plutarco e que ademais de afundir os barcos, incendiábanos.

FONTE: Montero González/elpais.es/ciencia


No hay comentarios. Comentar. Más...

POR QUE PODEMOS CHEIRAR A CHOIVA?

Grabación de la caída de gotas de agua a gran velocidad donde se observa cómo se desprenden pequeñas burbujas que liberan en forma de aerosol las sustancias depositadas en la tierra.

Gravación da caída de pingas de auga a gran velocidade onde se observa como se desprenden pequenas burbullas que liberan en forma de aerosol as substancias depositadas na terra / Y. JOUNG MIT/elpais.es

Fixástesvos algunha vez nese cheiro especial que desprende o chan quente e seco cando caen as primeiras pingas de choiva estival? E dese “cheirar a choiva” xusto antes dunha tormenta?

Por suposto, a choiva en si mesma non ten cheiro. Pero momentos antes de que empezo a chover, un cheiro “a terra” coñecido como petricor impregna o aire. As persoas descríbeno como un aroma  almizclado, fresco e en xeral agradable.

Este cheiro despréndese de feito ao humedecerse o terreo. Uns científicos australianos documentaron por primeira vez o fenómeno do  petricor en 1964 e, máis tarde, na década de 2010, uns investigadores do Instituto de Tecnoloxía de Massachussetts estudaron a súa mecánica.

petricor é unha combinación de compostos químicos fragantes. Algúns proceden de aceites fabricados polas plantas. As que máis contribúen son as actinobacterias. Estes diminutos microorganismos poden atoparse tanto en zonas rurais como urbanas, así como en contornas mariñas. Descompoñen a materia orgánica morta ou deteriorada en compostos simples listos para converterse á súa vez en nutrientes para plantas en crecemento e outros organismos.

Un subproduto da súa actividade é un composto orgánico chamado xeosmina, que contribúe ao aroma do petricor. A xeosmina é un tipo de alcol, como o de desinfectar. As moléculas de alcol tenden a desprender un aroma forte, pero a estrutura química complexa da xeosmina faia especialmente perceptible para os humanos, mesmo en cantidades extremadamente baixas. O noso nariz pode detectar só unas cantas partes de xeosmina por cada billón de moléculas atmosféricas.

Durante un período de seca prolongado, cando leva varios días sen chover, a taxa de actividade de descomposición das actinobacterias retárdase. Xustamente antes dun episodio de choiva, o aire e o terreo empezan a humedecerse. Este proceso axuda a acelerar a actividade das actinobacterias e fórmase máis xeosmina.

Cando as pingas de choiva caen ao chan, en especial en superficies  porosas como a terra solta ou o cemento rugoso, salpican e expulsan partículas diminutas denominadas aerosois. A xeosmina e outros compostos do petricor que poidan estar presentes no chan ou disoltos na pinga de choiva libéranse en forma de aerosol e son transportados polo vento ás zonas de ao redor. Se a choiva é suficientemente forte, o aroma a  petricor pode viaxar rapidamente co vento e alertar aos humanos de que a choiva se achega.

O aroma finalmente desvanécese cando a tormenta pasa e o terreo comeza a secarse. As actinobacterias quedan en espera, dispostas a axudarnos a saber cando podería chover de novo.

FONTE: Tim Logan/elpais.es/ciencia e wikipedia

No hay comentarios. Comentar. Más...

O PEIXE MÁIS VELENOSO DO MUNDO: PEIXE PEDRA

 

No mundo submarino, non tes que ser a criatura máis grande para ser a maior ameaza. O peixe pedra ou peixe rocha (Synanceia horrida), que acada unha lonxitude media de 30 a 40 centímetros e ata 2 kg de peso, é o peixe máis  velenoso do mundo, portando sacos velenosos en cada unha das súas 13 espiñas.

Aínda que a ameaza para os mergulladores responsables é minúscula, contámosvos 5 datos que desexarás coñecer sobre estas interesantes e tóxicas criaturas submarinas (se as chegas a atopar).

1. Hai cinco especies de peixe pedra que se poden atopar nas rexións costeiras dos océanos do  Indo-Pacífico.

2. Como o peixe máis  velenoso no mar, a maioría asumiría que o peixe pedra mata á súa presa usando o veleno nas súas espiñas, pero este non é o caso. En cambio, o peixe pedra captura á súa presa con gran velocidade. Para cazar á que vai ser a súa comida, os peixes pedra esperan a que apareza a presa e logo nadan rápido e atácana velozmente. O ataque pode durar apenas 0.015 segundos! Cando non persegue á súa presa, o peixe pedra normalmente nada moi moi lentamente.

3. Ten excelentes capacidades de camuflaxe, polo que o peixe pedra pode ser difícil de distinguir. Se che gusta mergullar, por suposto que é emocionante detectar as criaturas que mellor se camuflan, pero lembra prestar atención ao que se esconde no fondo rochoso ou o coral.

4. Non entres en pánico se o ves, o peixe pedra non se desviará do seu camiño para atacarche, senón que usará o seu veleno como mecanismo de defensa contra os depredadores. O veleno xeralmente libérase cando se aplica presión á espiña do peixe pedra, o que significa que o veleno se emite con máis frecuencia cando o peixe pedra é atacado por un depredador ou pisado por un humano. Nunca irá directo a atacar a un humano. Se por algunha razón accidentalmente pisas un peixe pedra, busca tratamento inmediato, xa que o veleno pode causar dor severa, insuficiencia cardíaca e mesmo a morte se non se trata. A auga quente pódese usar como alivio temporal; con todo, é esencial buscar atención médica e dispoñer dun antídoto.

5. O peixe pedra pode sobrevivir ata 24 horas fóra da auga, o que é un trazo pouco común entre os peixes.

Fiel ao seu nome, o peixe pedra parece estar formado por rochas  encostradas ou cascallos no fondo do mar. Pero se se observa detidamente, veremos algunhas características interesantes, como que a maioría son de cor marrón ou gris con manchas amarelas, alaranxadas ou vermellas no seu corpo.

FONTE:Sarah Romero/muyinteresante.es

No hay comentarios. Comentar. Más...

A QUE VELOCIDADE SE MOVE A MORTE?

Muerte-celular.jpg
Morte celular / Imaxe: iStock/ecodiario.eleconomista.es

 

Hollywood sempre nos presentou á morte  personificada como unha figura escura e  tenebrosa, vestida cunha túnica negra e portando unha gadaña. A morte, no seu contexto máis natural é bastante máis pequena e menos terrorífica.

O proceso do que falamos é a autodestrución celular, unha ferramenta que posúe o corpo humano para librarnos de infeccións e dar paso a células novas. Obviamente o proceso vai deteriorando o estado do noso organismo, pero é necesario para manternos sans.

Neste contexto xorde unha pregunta: pode medirse a velocidade á que as células se  autodestrúen? Ou o que é o mesmo, pódese medir a velocidade da morte? Os biólogos de  Stanford,  Xianrui  Cheng e James  Ferrell, levan anos estudando os procesos que causan a autodestrución dunha célula e tras moitas investigacións descubriron a súa métrica.

O sinal que envía unha célula e que ordena a súa autodestrución viaxa a 30  micrómetros por minuto, sendo un  micrómetro a millonésima parte dun metro. Nunha escala máis ampla poderiamos dicir que a morte se move a uns dous milímetros por hora.

Para que as células se  autodestrúan, debe darse un estímulo concreto no organismo, que por norma xeral pode ser de dous tipos. O primeiro está relacionado co sistema inmune, e a capacidade que ten o organismo para combater enfermidades. Cando unha célula porta unha infección, prefire  autodestruirse antes de que se propague a enfermidade polo resto do corpo, aínda que isto está claro, dependerá da potencia do virus. De poder facelo, a célula enferma  implosiona e transfórmase en pequenos fragmentos que logo o organismo encárgase de limpar.

O outro contexto sucédese durante o período de xestación do feto no embarazo. Cando o feto está a formarse, as extremidades e certas partes do corpo desenvólvense lentamente e requiren a morte de millóns de células. Os dedos, por exemplo, están unidos nas primeiras fases de desenvolvemento do bebé, as células que os unen deben  autodestruírse para permitir que os dedos se separen.

FONTE: ecodiario.eleconomista.es

No hay comentarios. Comentar. Más...

A ROBÓTICA APLICADA AS FILMACIÓNS DO MUNDO ANIMAL


Para a maioría de nenos que naceron na España dos setenta, a primeira imaxe que a súa retina garda dun crocodilo é a de Johnny  Weissmuller, o eterno Tarzán, virando abrazado á besta ata asestarlle unha puñalada mortal. No branco e negro daquelas películas que amenizaban os sábados pola tarde, apreciábase a duras penas a grandeza deste réptil, venerado en distintas culturas da antigüidade, vestixio vivo dos grandes  saurios e posuidor da mordedura máis potente do reino animal. Rodadas nos anos trinta convertéronse en clásicos do cinema de aventuras polas súas emocionantes escenas de acción con animais (moi logradas para a época), nas que se incluíron algúns enxeños mecánicos como os crocodilos, certamente conseguidos.

Aqueles bonecos animados parécense moi pouco aos crocodilos robóticos utilizados pola BBC na súa serie documental Spy in the Wild, un proxecto emitido o pasado ano na televisión pública británica e cuxa principal achega era precisamente a utilización de robots para captar imaxes desde unha proximidade nunca antes conseguida. E é que os documentais de natureza foron sempre un terreo propicio para probar innovacións tecnolóxicas que permitisen achegarse á vida dos animais lla forma menos  intrusiva posible. Porque, por máis que as fazañas de Félix Rodríguez de la Fuente fixésennos namorarnos da Natureza, ou as excentricidades de Frank da Xungla ofrecesen algúns intres entretidos, o certo é que calquera presenza humana, por coidadosa que sexa, altera as actividades habituais das especies que se queren retratar.

Nese intento de mostrar a fauna do noso Planeta con valores didácticos, a BBC xogou un papel principal producindo grandes series documentais como os dirixidos e presentados por David  Attenborough, especialista en chegar á lugares recónditos e un dos imprescindibles  divulgadores do século  XX. Da filmación de Living  Planet (1984) cóntanse, entre outras anécdotas, que uno dos cámaras tivo que achegarse ata 25 metros dun oso polar para coller un primeiro plano. Máis de 30 anos despois unha temeridade semellante non foi necesaria grazas ás cámaras instaladas nos ollos dos “espías” utilizados en Spy in the Wild, deseñados e fabricados por algunhas das empresas e centros de investigación máis avanzados do mundo.

Un destes laboratorios é Biorobotics, pertencente á Escola Politécnica Federal de Lausana, en Suíza, especializado en estudar e reproducir a mobilidade de diferentes animais para construír robots que poidan imitala. Deste laboratorio saíron dous robots que foron utilizados en Spy in the Wild, concretamente un crocodilo e un lagarto capaces de imitar con gran fidelidade os movementos destes grandes réptiles para desprazarse no seu hábitat natural. Grazas a iso, e ás cámaras instaladas nos seus ollos, os espectadores da BBC puideron observar como nunca antes a vida dos crocodilos en Uganda. O campo de investigación de  Biorobotics é a intersección entre a robótica, a  neurociencia  computacional, os sistemas dinámicos non lineais e a aprendizaxe automática. Aínda que a súa colaboración coa BBC permitiulles alcanzar unha notoriedade pública da que non adoitan gozar os centros científicos, os obxectivos de Biorobotics están postos en conseguir máquinas cada vez máis similares aos animais reais que poderían servir, por exemplo, para localiza e rescatar vítimas en desastres naturais.

FONTE: José  L. Álvarez  Cedena/elpais.es

No hay comentarios. Comentar. Más...

SÓ VEMOS O QUE QUEREMOS VER

 Un aspecto del experimento, en el que se señalan qué acciones serían las más eficaces en cada caso

Un Aspecto do experimento, no que se sinalan que accións serían as máis eficaces en cada caso / Universidade de Plymouth

Só vemos o que queremos ver. Ou mellor devandito, os seres humanos non vemos as accións doutras persoas como realmente son, senón como nos gustaría que fosen. É dicir, distorsionadas por nosas propias expectativas. Este é o resultado dunha investigación levada a cabo por científicos da Escola de Psicoloxía da Universidade de  Plymouth e recentemente publicada en Proceedings of the Royal Society B.

Para o estudo, mostrouse a 85 persoas unha pantalla táctil na que  alguen alcanzaba un obxecto. A man que debía collelo seguía tanto traxectorias rectas como  arqueadas, segundo cal fose máis conveniente.

Nalgunhas das accións, os investigadores colocaron un obstáculo entre a man e o obxecto que debía alcanzar, de forma que o máis lóxico era pensar que unha traxectoria  curvada, que evitase o obstáculo, sería a máis eficiente, xa que outra en liña recta chocaría con el. Noutras accións, pola contra, non había obstáculo algún, polo que a man era libre de alcanzar directamente o obxectivo. Nestes casos, a traxectoria  arqueada da man sería a menos eficiente e lóxica.

 Proceedings of the Royal Society B 

Proceedings of the Royal Society B

Durante o experimento, a acción desaparecía brevemente da pantalla xusto cando a man estaba a medio camiño do seu obxectivo, de modo que, para describir o que  habian visto, as persoas debían xulgar cal das traxectorias era a máis eficiente en cada caso. É dicir, que os participantes dixeron ver o que eles esperaban que fixese a man para maximizar a eficacia da acción, e non o que a man facía realmente en cada caso.

Segundo o autor do estudo, aínda que o experimento só referíase ao movemento físico, podería axudarnos a comprender como as persoas descobren o que outros pensan e senten; en resumo, por que se comportan da maneira en que o fan.

"Os primates -afirma o investigador- interpretan a conduta como dirixida a un obxectivo e esperan que os demais logren eses obxectivos da maneira máis eficiente posible. Aínda que este feito acéptase amplamente entre os psicólogos, pouco sábese sobre os seus mecanismos subxacentes".

"O que atopamos neste estudo pode ser importante por varias razóns. En primeiro lugar, mostra que as persoas fan predicións cando observan as accións dos demais. Argumentouse durante moito tempo que as persoas fan tales predicións constantemente, e úsanas despois para descubrir se outras persoas ven as mesmas cousas que nós. Imaxine que é un pasaxeiro nun automóbil e ve a un gato saír correndo á rúa. Se o condutor viuno, vostede pode imaxinar que o condutor reducirá a velocidade e desviarse para evitalo. Pero se non o fai, vostede saberá inmediatamente que con toda probabilidade o condutor non viu ao gato, polo que podería advertirlle".

Para o investigador, este tipo de predicións poden utilizarse tamén para coordinarse con outras persoas: "Por exemplo, se queremos levar a cabo unha tarefa conxunta, como atrapar unha pelota que alguén nos lanza, ver na nosa mente o que a outra persoa vai facer resulta de gran utilidade". Tal é o noso grao de convencemento que se, ao final, a outra persoa lanza a pelota dunha forma diferente á que previramos, o máis probable é que non cheguemos a collela.

Os resultados do estudo, pois, mostran que as persoas "ven" as accións dos demais á luz das súas propias expectativas. Se observamos que alguén mira algo cunha expresión neutral, podemos pensar que esa persoa está enfadada, cando en realidade non é así. "O cal -conclúe o investigador- podería explicar por que as persoas a miúdo  malinterpretan as accións dos demais e consideran os comportamentos ambiguos como significativos".

FONTE: José Manuel Nieves/abc.es/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

CHEGAN AS PERSEIDAS

 

As  Perseidas, tamén coñecidas como as Bágoas de San Lorenzo pola súa proximidade coa data no santoral (10 de agosto, San  Lorenzo), pódense contemplar dende o 12 de xullo ata o 23 de agosto, pero os días con maior actividade son as madrugadas do 10, 11 e 12 de agosto, e a noite máis intensa por excelencia, a do 12-13 de agosto.

Esta choiva de estrelas recibe o seu nome  por ter o seu radiante na constelación de  Perseo, isto é, o punto do que parecen partir os  meteoros que proveñen do cometa 190 P/ Swift  Tuttle (de 26 quilómetros de diámetro), que cada 133 anos completa unha viaxe a través do sistema solar interno deixando tras de si un ronsel de po e area. Cando a Terra pasa a través da zona de cascallos, as partículas do cometa vense atraídas pola nosa gravidade e golpean a atmosfera do planeta,  desintegrándose e deixando os brillantes escintileos de luz que poden cruzar o ceo a unha velocidade de entre 56 e 72 km/s.

Segundo os astrónomos, espéranse uns 60-70  meteoros por hora pero, é posible que nalgúns momentos da noite, podamos chegar a contemplar entre 150 e 200  meteoros por hora.

A Lúa está nas mellores condicións, pois dende hoxe atópas en fase de Lúa Nova, pero parece que na noite do domingo estará o ceo cuberto, o que impedirá ver As Perseidas ben. Por iso tes a posibilidade de velo en directo na emisón de sky-live.tv que podes seguir na parte superior.

Bo avistamento!

FONTE: revistamuyinteresante.es

No hay comentarios. Comentar. Más...

CAPTAN FRB PROCEDENTES DO ESPACIO EXTERIOR

 Representación de una vela interestelar

Representación dunha vela interestelar / M. Weiss/CfA

Entre todos os fenómenos inexplicables do noso Universo, os estalidos rápidos de radio (FRB polas súas siglas en inglés) son posiblemente os máis misteriosos. De feito, trátase dos sinais máis  escurridizas e potentes xamais detectadas no espazo, e aínda que duran apenas uns poucos  milisegundos poden xerar, nese breve tempo, a mesma cantidade de enerxía que 500 millóns de soles. Ata agora, ninguén logrou pescudar que clase de sucesos poderían ser capaces de producir sinais de radio de tan extraordinaria intensidade.

A primeira vez que se soubo da súa existencia foi no ano 2007, e desde entón astrónomos de todo o mundo trataron de «cazar» eses brillantes e inesperados escintileos no firmamento. Trátase, por suposto, dunha cuestión de sorte, xa que os  FRBs son imposibles de predicir e a única forma de detectalos é que os instrumentos estean a observar  contínuamente, coa esperanza de que un deses breves eventos prodúzase dentro do seu radio de acción.

Pero o ano pasado sucedeu algo extraordinario: os investigadores atoparon que polo menos 16  FRBs procedían do mesmo punto do espazo, unha única fonte máis aló da nosa Vía Láctea. Foi tal o desconcerto que varios físicos de  Harvard chegaron mesmo a propoñer que os misteriosos sinais poderían ser a proba dunha tecnoloxía alieníxena extraordinariamente avanzada.

E agora volveu a suceder. Un equipo de investigadores da  McGill  University acaba de facer pública en Astronomers Telegram (un boletín  online no que os astrónomos anuncian os seus achados) a detección doutro misterioso estalido rápido de radio golpeando a Terra desde unha fonte espacial descoñecida.

Por se isto parecese pouco, este particular estalido produciuse no rango de frecuencias de 580  megahertz, case 200  MHz máis baixo que calquera outro rexistrado ata agora. O inusual descubrimento tivo lugar durante a mañá do pasado 25 de xullo e foi designado como FRB 180725A, un indicativo que reflicte o ano, o mes e o día da detección.

A que poderían deberse estes xigantescos fogonazos? Os estudos máis recentes sobre o tema apuntan a posibles estrelas de neutróns, pero outras hipóteses inclúen buracos negros,  púlsares con estrelas compañeiras, implosións de cadáveres estelares ou  magnetares. O único certo é que cando se trata de  FRBs, nada é seguro.

O que si sabemos é que os estalidos de radio cobren unha certa extensión de frecuencias, aínda que este último caso demostra que o rango é maior do que se pensaba. E que parecen chegar de moi lonxe, posiblemente desde miles de millóns de anos luz de distancia. E tamén sabemos, por suposto, que sexa o que sexa que os cause, ten que ser un fenómeno extremadamente enerxético.

Ante este panorama, non resulta estraño que o ano pasado, tras detectar 16  FRBs procedentes dun mesmo punto, algo realmente insólito, científicos do Centro de  Astrofísica  Harvard  Smithsonian, dixeron que "vale a pena contemplar e verificar a posibilidade de que a súa orixe sexa artificial".

De feito, nun artigo publicado en xaneiro do pasado ano en Arxiv. org, indicábase que "postulamos que os estalidos rápidos de radio poderían ser feixes producidos por civilizacións  extragalácticas para, potencialmente, alimentar naves impulsadas por velas de luz".

Esa tecnoloxía, aínda en cueiros na Terra, ten con todo o potencial de revolucionar a exploración espacial, e consiste en "empurrar" grandes velas espaciais con potentes feixes láser. En teoría, desta forma unha nave podería alcadar ata un 20% da velocidade da luz e enviar, segundo a NASA, unha nave a Marte en apenas tres días.

Con iso en mente, os investigadores viron a posibilidade de que os estalidos rápidos de radio proviñesen dun enorme  transmisor de radio nun distante planeta alieníxena, que emitía sinales tipo  FRB a través do Universo para  propulsar as xigantescas velas das súas naves.

Unha explicación extravagante e digna dunha película de ciencia ficción, pero ao mesmo tempo unha hipótese máis de traballo, igual de válida que calquera outra, ata que alguén, nalgún laboratorio, sexa capaz de atopar respostas ao misterio dos  FRBs.

FONTE: José Manuel Nieves/abc.es/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

A RA TOURO XA ESTÁ EN ESPAÑA

Una rana toro.

Unha ra touro / Imaxe: Carl D. How (SEO/BirdLife)

A ra touro (Lithobates catesbeianus), unha das 100 especies invasoras máis agresivas segundo a Unión Internacional para a Conservación da Natureza (UICN), reproduciuse por primeira vez no medio natural en España, no Delta do Ebro, segundo confirmou SEO/BirdLife. E se non se toman medidas para erradicala, a súa invasión suporía "un desastre ecolóxico". "A súa chegada pode causar graves desequilibrios nos ecosistemas onde se introduce así como importantes impactos sobre o hábitat, a biodiversidade e a saúde humana”, explica esta organización dende Cataluña.

Ata o momento só se detectou algún exemplar illado en estado salvaxe en España, chegando ao medio natural porque se lle escaparon a alguén que os cría en catividade ou porque os seus donos soltáronos.

O pasado mes de xuño localizáronse catro cágados coas características desta especie durante a elaboración de estudos biolóxicos na zona. Un mes máis tarde, confirmouse a presenza da ra touro no filtro verde do hemidelta esquerdo. Dende ese momento, expertos e persoal do parque natural practicaron diversas actuacións. Entre elas, o estudo do funcionamento hidrolóxico da zona afectada, a vixilancia para determinar o alcance da introdución da especie ou o peche da circulación de auga do filtro verde.

"Estamos ante unha fase inicial de expansión da ra touro no Delta, ao tratarse dun núcleo moi localizado e que aínda se podería controlar", indican desde SEO/BirdLife.  Ata o momento capturáronse 406 cágados e catro exemplares adultos. Os traballadores do Parque Natural do Delta do Ebro puxeron un valo no perímetro onde se atopan os anfibios para que non se poidan expandir a outras zonas. Tamén se está estudando eliminar aos cágados salinizando a zona.

A organización urxe ao Ministerio para a Transición Ecolóxica e á Xeneralitat a poñer en marcha todas as medidas necesarias para erradicar esta especie invasora antes de que os danos sexan "incontrolables".

Ademais de ser considerada unha das especies invasoras máis agresivas, a ra touro tamén figura no Catálogo Español de Especies Exóticas Invasoras. "Os exemplares ocuparían o nicho ecolóxico doutras especies autóctonas. Alimentaríanse delas e desprazarían a anfibios cos mesmos hábitos que elas", indican dende a organización. Esta especie é orixinaria de América do Norte, pero na actualidade está presente en moitas partes do mundo. Especialmente en Europa Occidental. Esta gran expansión débese á cría en catividade para o consumo humano ou como mascota.  A ra touro posúe unha gran capacidade de adaptación e é capaz de viaxar longas distancias.

FONTE: Isabel Rubio/elpais.es/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

ESCUITOIDE

Hemos descrito un nuevo objeto geométrico y lo llevas puesto

Os escutoides feitos con plastilina de Luisma Escudero / Imaxe: nature.com

Temos unha nova palabra en español e é "escutoide". Inventárona uns investigadores con base en Sevilla e utilízana para designar algo que descubriron sobre o tecido do  epitelio (ou sexa, o que recubre a superficie externa do corpo e tamén algúns dos nosos órganos).

Antes pensábase que as nosas células uníanse unhas a outras formando prismas, de maneira que a unión deses prismas daba lugar ao  epitelio. Grazas ao equipo liderado polo biólogo da Universidade de Sevilla Luís M. Escudeiro, descubriuse que o abrazo das células non conforma prismas senón unha forma distinta da que pensabamos ata agora. Pois ben, o  escutoide é o nome que deron a esa figura nova que observan cando miran no microscopio o  epitelio (humano ou animal) e como se  prega.

De onde saíu a palabra?  Escudeiro, foi o primeiro en advertir que o  epitelio non era como nos contaban, e que había unha forma xeométrica nova á que dar nome. O seu apelido, derivado do latín  scutum (escudo), foi un primeiro alento para a nova palabra, que contaba ademais con outro apoio: o feito de que a estrutura do  escutoide lembrase á forma do tórax ou  scutum dalgunhas variedades de escaravello. Á base de escudo engadiuse o  sufijo grego – oide, que significa ‘parecido a’.

O descubrimento dos escutoides foi exposto na prestixiosa revista científica Nature Communication.

FONTE: Verne/elpais.es

No hay comentarios. Comentar. Más...

PARQKER SOLAR PROBE

 

Dentro de pucos días (entre o 31 de xullo e o 19 de agosto de 2018), a NASA lanzará cara ao Sol a súa misión máis ambiciosa, a Parker Solar Probe, así chamada en honra do  astrofísico  Eugene Parker, o primeiro en estudar a natureza do vento solar. A sonda achegarase á nosa estrela moito máis que calquera das que a precederon. Tanto, que chegará a penetrar a través da súa ardente atmosfera ata practicamente "tocar o Sol". Se o noso planeta estivese a un metro do Sol, a nova sonda da NASA colocaríase a menos de 10 cm del.

Alí, na rexión da atmosfera solar chamada coroa, a Parker Solar  Probe levará a cabo observacións únicas da ampla gama de partículas, enerxía e calor que o Sol expulsa cara ao interior do sistema solar, mesmo ata moito máis alá de Neptuno. Dentro da coroa, a nave deberá viaxar a través de materiais que superan o medio millón de graos de temperatura, e recibir ao mesmo tempo unha  intensísima radiación.

A Parker Solar Probe foi pensada para resistir as condicións extremas e as  fluctuaciones de temperatura que atopará ao longo da súa misión. A peza crave é o seu escudo de calor, expresamente deseñado, e un sistema autónomo que axuda a protexer os instrumentos da emisión de luz intensa do Sol, pero permitindo que o material  coronal "toque" á nave espacial.

Unha das claves para saber que é o que manterá a salvo á nave espacial e os seus instrumentos é entender o concepto de calor en función da temperatura. Porque, en contra do que nos di a intuición, as altas temperaturas non sempre quentan un obxecto.

No espazo, en efecto, a temperatura pode ser de varios miles de graos, e aínda así non transmitir unha excesiva calor aos obxectos de ao redor. Como é isto posible? O que realmente mide a temperatura é o rápido que se moven as partículas, mentres que a calor mide a cantidade total de enerxía que esas partículas transfiren. As partículas, por tanto, poden moverse rapidamente (alta temperatura), pero se hai moi poucas, non transferirán demasiada enerxía (pouca calor). E como o espazo está case baleiro, hai moi poucas partículas que poidan transferir enerxía á nave espacial.

Por exemplo, a coroa solar, a través da que a Parker Solar Probe deberá voar, ten unha temperatura extremadamente alta, pero unha densidade de partículas moi baixa. Pensemos, para entendelo, na diferenza que hai entre introducir a man nun forno quente ou metela dentro dunha pota de auga fervendo (non tente isto en casa!).

No forno, a man pode soportar temperaturas moito máis altas e durante máis tempo que na auga, onde ten que interactuar con moitas máis partículas. De forma similar, en comparación coa superficie visible do Sol, a coroa é menos densa, polo que a nave espacial interactúa con menos partículas quentes e non recibe tanto calor.

O cal significa que aínda que a Parker Solar  Probe estea a viaxar a través dun espazo con temperaturas de varios millóns de graos, a superficie do seu escudo térmico, sempre de fronte ao Sol, "só" quentarase ata uns 1.400 graos centígrados.

Por suposto, 1.400 graos segue sendo algo extremada quente. Pensemos, por exemplo, que a lava xorde dos volcáns a entre 700 e 1.200 graos. Para soportar esa intensa calor, a Parker Solar  Probe usará dun escudo térmico (chamado Sistema de Protección Térmica, ou  TPS), que ten 2.4 metros de diámetro e un grosor duns 12 cm. Eses poucos centímetros de protección serán suficientes para que, alén do escudo, o corpo da nave espacial non estea en ningún momento por encima dos 30 graos.

O Sistema de Protección Térmica foi deseñado no Laboratorio de Física Aplicada da Universidade John Hopkins, e foi construído utilizando unha escuma composta de carbono  intercalada entre dúas placas, tamén de carbono. Este lixeiro illamento irá acompañado dun toque final de pintura cerámica branca na placa que dá a cara ao Sol, para reflectir a maior cantidade de calor posible. O  TPS foi  testado a temperaturas de ata 1.650 graos, e os seus construtores aseguran que é capaz de verllas con calquera cantidade de calor que o Sol poida enviar cara á nave, mantendo segura tanto a instrumentación como o resto dos seus sistemas.

Pero non todos os instrumentos da sonda estarán tras o escudo térmico. Por exemplo o Solar  Probe  Cup, un sensor en forma de cunca deseñado para medir os fluxos de  iones e electróns e os ángulos do fluxo do vento solar, atoparase fóra da protección do TPS. Para deseñalo, foi necesario desenvolver tecnoloxías totalmente novas e capaces de garantir non só a supervivencia do instrumento, senón tamén que a electrónica de a bordo fose capaz de enviar á Terra lecturas precisas. Por iso, o instrumento está feito de láminas dunha aliaxe de titanio-zirconio-molibdeno co punto de fusión máis alto conseguido ata o momento, 3.422 graos.

Outro importante desafío foi o cableado electrónico: a maioría dos cables se  derretirían sen remedio ao estar tan preto do Sol. Pero non estes cables, feitos de  niobio e que estarán "suspendidos" no interior dunha serie de tubos de cristal de  zafiro.

Para estar totalmente seguros de que o Solar  Probe  Cup estaba realmente listo para soportar as difíciles condicións que lle esperan, os investigadores necesitaron  replicar en laboratorio a calor e a radiación solar. Para iso utilizaron un acelerador de partículas e unha serie de potentes proxectores. Mentres que os proxectores imitaban a calor do Sol, o acelerador de partículas expoñía ao Solar  Probe  Cup a unha intensa radiación, para asegurarse de que mesmo nesas condicións o instrumento era capaz de levar a cabo as súas medicións. Chegouse mesmo a utilizar o Forno Solar  Odeillo, que concentra a calor solar a través de 10.000 espellos axustables, para probar que todo funcionaba como debía.

Un bo número doutros deseños contribúen a manter á Parker Solar  Probe a salvo da calor. Por exemplo o sistema  replegable dos paneis solares destinados a obter do propio Sol a enerxía necesaria para que toda a nave funcione. Para protexerse, en cada nova aproximación solar os paneis se  retraerán detrás da sombra do escudo térmico, deixando só un pequeno segmento exposto directamente aos intensos raios solares.

Pero estando tan preto do Sol, nin sequera esa protección é suficiente. Por iso, os paneis solares dispoñen dun sistema de arrefriado tan simple como eficaz: un tanque  calefactado que evita que o  refrigerante conxélese durante o lanzamento, dous radiadores que evitarán que o  refrigerante conxélese, aletas de aluminio para maximizar a superficie de arrefriado e bombas para facer circular o  refrigerante. O sistema de arrefriado é o suficientemente potente como para arrefriar unha sala de estar de tamaño medio, e manterá os paneis solares e a instrumentación fresca e funcionando durante toda a misión.

O  refrigerante utilizado para o sistema? Aproximadamente 3.7 litros de auga  desionizada. Aínda que existen moitos  refrigerantes químicos, o rango de temperaturas ás que estará exposta a nave espacial variará entre os 10 e os 125 graos. E moi poucos líquidos ademais da auga poden manexar eses rangos. Para evitar que a auga ferva no extremo máis alto das temperaturas, se  presurizará, polo que o punto de ebulición será superior a os 125 graos.

Tras o lanzamento, a Parker Solar  Probe detectará a posición do Sol, aliñará o seu escudo térmico para que da cara cara a el e emprenderá unha viaxe de tres meses, enfrontándose soa tanto ao frío do espazo como á crecente calor a medida que se aproxime ao astro rei.

Ao longo dunha misión de sete anos de duración, a nave efectuará 24 órbitas ao redor da nosa estrela. En cada unha das súas aproximacións, tomará mostras do vento solar, estudará a coroa e proporcionará observacións a unha distancia sen precedentes de Sol. E todo iso manténdose fresca e operativa, a pesar do inferno a través do que terá que voar.

FONTE: José Manuel Nieves/abc.es/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

HOXE UN ESPECTÁCULO GRATUÍTO: ECLIPSE LUNAL TOTAL

Imaxe da lúa durante a eclipse / publimetro.cl

Hoxe venres, 27 de xullo, prepárate para contemplar un espectáculo gratuíto como non haberá outro igual en todo o século  XXI. Trátase da eclipse lunar máis longo en cen anos. O fenómeno completo prolongarase durante case catro horas, aínda que a fase total, a apoteose, estenderase unha hora e case 43 minutos. Ademais, a Lúa mostrarase dunha cor vermella moi escuro, polo que se lle chama "de lume" ou "de sangue".

Para a nosa situación, o horario será o seguinte (datos de astronomia.ign.es):

A eclipse parcial comeza ás 20:25 e remata ás 00:19 horas.

A eclipse total comeza ás 21:30 e remata ás 23:13 horas.

O máximo será as 22 horas 21 minutos 46 segundos.

Que o disfrutedes!


No hay comentarios. Comentar. Más...

UNHA SERIE QUE ENGANCHA: "O BO DOUTOR"

 

Dende hai unhas semanas unha cadea de TV estreou en españa a serie The  Good Doutor  (O bo doutor). A verdade é que persoalmente impactoume e parece ser que está a acadar un grande éxito.

O seu protagonista é Alfred Thomas Highmore (Londres, 1992) e ten 26 anos. Comezou a súa carreira de actor de neno, con tan só 7 anos. É licenciado en Filoloxía española e árabe na Universidade de Cambridge. Fala francés de forma fluída. Viviu en Madrid e inventouse que tiña unha avoa galega. Fai un papelón, a dun mozo, o Dr Murphy, autista coa síndrome de "Savant".

O Trastorno do Espectro Autista (TEA) é un trastorno  neurobiolóxico do desenvolvemento que xa se manifesta durante os tres primeiros anos de vida e que perdurará ao longo de todo o ciclo vital. Preséntase en calquera grupo racial, étnico e social, e é catro veces máis frecuente nos nenos que nas nenas. O autismo dana a capacidade dunha persoa para comunicarse e relacionarse con outros. Tamén, está asociado con rutinas e comportamentos repetitivos, tales como arranxar obxectos  obsesivamente ou seguir rutinas moi específicas. Os síntomas poden oscilar desde leves ata moi severos.

A síndrome de "Savant" (sabio, en francés) foi descrito por primeira vez en 1789 polo físico  Benjamin  Rush para referirse á asombrosa capacidade de cálculo mental dun dos seus pacientes, o escravo africano Thomas Fuller. Esta síndrome adoita darse en pacientes con anomalías  neurolóxicas (especialmente entre autistas) ou persoas con lesións cerebrais e adóitalles dotar dunha fascinante memoria aplicable á música, o cálculo ou capacidades espaciais.

Merece a pena seguir a serie!

No hay comentarios. Comentar. Más...

CURIOSIDADES DA CHEGADA DO HOME Á LÚA

 

Onte, 21 de xullo, cumpríanse 49 anos da chegada do home á Lúa (21 de xullo de 1969 á 2:56 (hora UTC). Existen 5 curiosidades sobre esta chegada que seguro que non coñeces. Vexamos:

1. Neil Armstrong, primeiro humano en pisar a Lúa, sempre quixo outorgar protagonismo ao feito e non á persoa: “As circunstancias fixeron que cumprise ese papel”, dixo.

2. A famosa frase de Armstrong "un pequeno paso para o home, pero un gran paso para a humanidade" foi criticada, xa que o correcto sería dicir "un pequeno paso para un home". Pero unha análise das transmisións feito en 2006 revelou que Armstrong dixera ben a frase e que o fallo estaba na transmisión.

3. O presidente estadounidense Richard Nixon tiña preparado o discurso que ía pronunciar se as cousas torcíanse na lúa e os astronautas nunca regresaban.

4. Despois da chegada á Lúa floreceron todo tipo de teorías  conspiranoicas. A proba máis popular a favor da presenza de extraterrestres na lúa coñécese como a transcrición de Sam  Pepper, polo  radioaficionado que afirma que a captou, e atribúe a Armstrong e  Aldrin frases como: “Estas criaturas son xigantescas... enormes”; “Vimos uns visitantes. Estiveron aquí un intre, observando os instrumentos”; “Había outras  astronaves. Están aliñadas ao outro bordo do cráter".

5. Os  astronaturas trouxeron consigo fragmentos de roca  da Lúa. A cambio, máis de 100 obxectos deixáronse na lúa por falta de espazo no Apolo  XI. Entre eles, a famosa bandeira, unha placa conmemorativa, unha cámara, unha rama de oliva, botas e, mesmo, contedores de ouriños.

Conecíalas?

FONTE: Laura Marcos/muyinteresante.es

No hay comentarios. Comentar. Más...

AS DUNAS PANTASMAS DE MARTE

   Dunas fantasma en la región de Hellespontus, en Marte

Dunas pantasma na rexión de  Hellespontus, en Marte / NASA/JPL/Universidade de  Arizona 

Imaxes de Marte dende a órbita do planeta revelaron centos de pozos en forma de media lúa, onde dunas de area do tamaño do Capitolio de Washington (ou do edificio Telefónica en Madrid) levantáronse hai miles de millóns de anos.

As curvas destas antigas impresións de dunas rexistran a dirección dos ventos predominantes no Planeta Vermello, proporcionando posibles pistas sobre o clima pasado, e poden conter evidencias de vida antiga, segundo un novo estudo que detalla os achados no «Journal of Geophysical Research: Planets».

As dunas pantasma son o espazo negativo deixado polas dunas de area desaparecidas hai moito tempo. Os sedimentos de lava ou auga enterraron parcialmente as dunas e endurecéronse, preservando os contornos das dunas. Posteriormente, o vento expulsou area das copas expostas e limpouna desde dentro, deixando un  molde sólido en forma de duna perdida.

As dunas pantasma descubríronse por primeira vez na Terra na chaira do río Snake no leste de  Idaho en 2016. O novo estudo identificou formas similares en imaxes do  Mars  Reconaissance  Orbiter ( MRO) da conca  Hellas e  Noctis  Labyrinthus en Marte. As dunas son unha característica común na superficie do Planeta vermello, pero o novo estudo é o primeiro informe de  moldes de dunas preservados en Marte.

"Calquera destes pozos non é suficiente para dicirche que se trata dunha duna, ou dun antigo campo de dunas, pero cando os pos xuntos, teñen tantas similitudes coas dunas en Marte e na Terra que debes empregar algunhas tipo de explicación fantástica para explicalos como algo máis que as dunas", explicou  Mackenzie  Day, un  xeomorfólogo planetario da Universidade de Washington en Seattle e autor do novo estudo.

"Unha das cousas boas das dunas pantasma é que nos din, sen dúbidas, que o vento en Marte era diferente no pasado antigo, cando se formaron", explicou. A atmosfera na superficie de Marte é tan densa como a estratosfera da Terra a 35 quilómetros sobre o nivel do mar, con todo, o vento é un axente persistente de cambio que  esculpe a superficie.

Comprender os ventos do pasado pode axudar aos investigadores para reconstruír como os sedimentos puideron viaxar sobre a superficie, como se formaron as principais características e se o clima antigo difería das condicións atmosféricas modernas, apuntou Day.

"O feito de que o vento era diferente (cando as dunas pantasma formáronse) dinos que as condicións ambientais en Marte non son estáticas ao longo de escalas de tempo, cambiaron nos últimos dous mil millóns de anos, algo que necesitamos saber para interpretar a xeoloxía en Marte", engadiu.

Utilizando imaxes  satelitales,  Day e o coautor David  Catling, un  astrobiólogo da Universidade de Washington, documentaron máis de 480  moldes de dunas potenciais na rexión de  Noctis  Labyrinthus, unha mestura fracturada de mesetas no  ecuador ao oeste de Vales  Marineris, o sistema de canón máis grande no Sistema solar. Os investigadores tamén atoparon máis de 300 pozos en forma de media lúa nunha superficie lisa e baixa no leste de  Hellas  Planitia, un enorme cráter de impacto de 4.000 millóns de anos que se estende ao longo de 2.700 quilómetros no hemisferio sur de Marte.

Os pozos teñen un parecido sorprendente coas dunas barcana, o tipo de duna máis común na Terra e en Marte. As dunas  barcana en forma de media lúa fórmanse en superficies planas, sen obstáculos pola vexetación, cando o vento sopra principalmente desde unha dirección e a area é limitada. Os cornos das medialúas apuntan na dirección do vento predominante. A area acumúlase no exterior da proa da duna, sobrevoa o bordo e espállase pola  escarpada pendente da curva interior da duna.

O tamaño e a forma dos pozos é consistente cos campos de dunas activos en Marte, e os pozos teñen características que só se atopan nas dunas. Un só foxo crecente podería ser unha anomalía curiosa, pero un conxunto de pozos, aliñados como croissants na bandexa dun panadeiro, non deixa lugar a dúbidas aos investigadores de que se trata dun campo de dunas.

FONTE: abc.es/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

DESOVA MASIVA DE MEXILLÓNS NA RÍA DE VIGO

 

Así foi a insólita desova masiva de mexillón en plena ría de Vigo. Unha cámara do robot Nemo, da empresa Oceans Secrets, capta como o mar se tingue de branco polo seme do bivalvo, a finais de xuño.

Espectacular!

FONTE: farodevigo.es

No hay comentarios. Comentar. Más...

UNHA AVISPA CON UN AGUILLÓN DESCOMUNAL

 Una nueva especie de avispa desconocida para la ciencia difiere de otras avispas parasitoides debido a su aguijón masivo.

Unha nova especie de avispa descoñecida para a ciencia difire doutras avispas  parasitoides debido ao seu aguillón masivo / Universidade de  Turku

Investigadores da Universidade de Turku, Finlandia, descubriron unha nova especie de  avispa no Amazonas cun aguillón excepcionalmente grande que, recoñecen, deixoulles  estupefactos. O novo insecto, que se atopa entre Ándelos e a selva baixa amazónica, utiliza o impresionante aguillón tanto para poñer ovos como para inxectar veleno.

A nova especie de  avispa parasitoide, chamada  Clistopyga  crassicaudata, foi descrita no último número da revista Zootaxa. O aguillón desta estraña  avispa non só é longo senón tamén moi ancho, en comparación co tamaño da especie. "Estudei as  avispas parasitoides tropicais durante moito tempo, pero nunca vin algo así. O aguillón parece unha arma feroz", di o profesor de Investigación de Biodiversidade  Ilari E. Sääksjärvi.

"Todas as  avispas femias, como as abellas e os  avispóns, teñen un aguillón para inxectar veleno ou poñer ovos. As  avispas parasitoides xeralmente teñen un  ovopositor longo para poñer ovos que é útil para alcanzar aos animais  hospedadores que viven dentro dunha árbore, por exemplo. Co  ovipositor, o ovo colócase sobre ou dentro do hóspede e, como tamén funciona como un aguillón, a  avispa femia pode inxectar veleno no hóspede para paralizalo", explica o profesor  Sääksjärvi.

A especie descrita recentemente pertence ao raro xénero Clistopyga, que se especializa en poñer os seus ovos en arañas ou sacos de ovos de araña. É unha historia de horror. As  avispas buscan arañas que viven en niños e paralízanas cunha inxección rápida de veleno. Entón a  avispa femia pon os seus ovos na araña e a larva incubadora come á araña paralizada así como aos seus posibles ovos ou crías.

Os científicos non saben con certeza que tipo de araña prefire esta especie de  avispa, pero é posible que utilice o seu aguillón sofisticado como un agulla para pechar facilmente o niño de seda atrapando ao habitante paralizado dentro. "Probablemente, é unha ferramenta moi sofisticada, pero desafortunadamente só podemos adiviñar o seu propósito", di  Sääksjärvi.

Os investigadores subliñan que as novas especies descoñecidas para a ciencia tamén axudan a conservar as selvas tropicais en perigo de extinción. Segundo explican, as especies belas e excitantes con hábitos estranos captan a atención das persoas e resaltan a importancia de manter os ecosistemas vulnerables.

FONTE: abc.es/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

POR QUE NO ARCO DA VELLA SÓ VEMOS 7 CORES?

Arco da vella / Imaxe: cuantos.org


Vermello, laranxa, amarelo, verde,  añil, azul e violeta. Estes son os sete cores que poden verse no arco da vella. Así que nel non aparecen nin o marrón nin o gris, pero tampouco o rosa, o  ocre nin os outros cores. A razón de que se vexan os sete que citan ao principio é física, aínda que no arco da vella, ademais, vexamos un símbolo romántico ou bandeiras liberadoras.

O fenómeno óptico que produce o arco da vella chámase dispersión da luz e ocorre cando a luz atravesa un medio transparente, por exemplo pingas de auga. Como lembraredes, ou non, das clases de física, a luz está formada por ondas, cos seus picos e os seus vales. A distancia entre dous picos chámase lonxitude de onda e é distinta para cada cor. E agora, volvamos ao fenómeno da dispersión. A luz que vemos como branca está formada en realidade pola superposición da luz de diferentes cores, cada unha coa súa diferente lonxitude de onda, non esquezades isto. Tamén lembraredes, ou non, das clases de física que a luz se move no baleiro a unha velocidade constante de 300.000 quilómetros por segundo, pero cando ten que atravesar algo, a súa velocidade diminúe e cambia a súa dirección, iso é o que se chama  refracción.

Cando a luz branca atravesa un prisma ten lugar ese fenómeno de  refracción, dependendo da súa lonxitude de onda cada raio de luz toma unha dirección lixeiramente diferente das outras. Por iso, entra un raio branco pero saen raios de cores. O arco da vella non é máis que ese mesmo fenómeno pero coas pingas de auga da choiva facendo de prismas. A cor que menos se desvía da traxectoria do raio orixinal é o vermello, seguido do laranxa, amarelo, verde,  añil, azul e violeta que é o que experimenta a maior desviación respecto da traxectoria orixinal.

E agora, imos á razón pola que só eses sete cores ven no arco da vella, ou na luz que atravesa un prisma. As cores poden ser monocromáticos ou policromáticos. Os  monocromáticos teñen unha única lonxitude de onda, os  policromáticos, pola contra, están formados por unha mestura das cores  monocromáticos o que quere dicir que agrupan varias lonxitudes de onda. Como a pinga de choiva ou o prisma separan as lonxitudes de onda dunha nunha, as únicas cores que podemos ver son os  monocromáticos: vermello, laranxa, amarelo, verde,  añil, azul e violeta. Por iso non se ve marrón que é unha cor  policromático, nin tampouco se ve, por exemplo, branco, porque, como lembraredes, está formado pola  superposición de varias lonxitudes de onda, é dicir, que tampouco é unha cor  monocromático.

O espectro visible é como chamamos á rexión do espectro electromagnético que o ollo humano é capaz de ver ou o que é o mesmo, a luz. E a resposta para o espectro é a mesma que para o arco  iris, o espectro contén só as cores cunha única lonxitude de onda. Non hai límite exacto ao que os ollos humanos poden percibir do espectro aínda que o máis común é que vexamos as lonxitudes de onda que están entre os 390 ata os 750  nanómetros (un  nanómetro é un metro dividido en mil millóns), pero hai persoas que poden ver desde 380 ata 780 nanómetros. Iso quere dicir que eles ven cores (ou tons de cores) que os demais non vemos. A cor cunha lonxitude de onda máis curta que podemos ver é o violeta, as lonxitudes de onda menores que o violeta, aproximadamente por baixo dos 400 nanómetros, coñécense como radiación  ultravioleta. E a lonxitude de onda máis longa que apreciamos a primeira ollada os humanos é o vermello. Por encima do vermello, aproximadamente a partir dos 750  nanómetros comeza o infravermello, tamén invisible para os nosos ollos. Se nomeásemos as cores segundo represéntanse no espectro, da menor lonxitude de onda á maior, deberiamos facelo xusto ao revés de como os dicimos cando enumeramos os que forman o arco  iris: violeta, azul,  añil, verde, amarelo, laranxa e vermello. Pero sexan nunha ou outra dirección, o arco da vella mostra exactamente a parte do espectro electromagnético que é visible para os nosos ollos.

FONTE:Esther Martín García/elpais.es/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

A ORIXE DAS SEIS MARCAS MÁIS ANTIGAS DE COCHES VI (FIN)

Rematamos o percorrido pola orixe das seis marcas máis antigas e que naceron como pequenas tolemias persoais nos albores do século XX e aínda hoxe sobreviven entre os condutores convertidas en grandes compañías.

6. VAUXHALL (1857)

Vauxhall Logo (2008-Present) 2560x1440 HD png

Logo da marca / Imaxe: carlogos.org
 

No ano de 1857 un enxeñeiro escocés chamado Alexander Wilson fundou, no agora céntrico barrio londiniense de  Vauxhall, unha fábrica co mesmo nome destinada a producir motores de barco e motobombas.

Tras reorientar a empresa cara á automoción, o primeiro coche que saíu da fábrica foi o  Vauxhall 5 HP, un pequeno dúas prazas que se fixo en 1903 por encargo do propio director da marca,  Percy  Kidner. Un ano máis tarde venderíao ao doutor  Dudley  Bernhart, que o utilizou habitualmente ata 1920, permanecendo en propiedade da familia durante 108 anos ata que foi vendido en 2012 nunha poxa da galería  Bonhams.

 

 

Vauxhall 5HP

Tras ser comprada en 1925 por General Motors e compartir desde entón produción de modelos con  Opel,  Vauxhall e a súa irmá alemá foron adquiridas leste mesmo ano polo grupo francés PSA.

FONTE: Luis A. Soto/motor.elpais.com


No hay comentarios. Comentar. Más...

A ORIXE DAS SEIS MARCAS MÁIS ANTIGAS DE COCHES V

Continuamos co percorrido pola orixe das seis marcas de coches máis antigas levan desenvolvendo e fabricando automóbiles durante máis dun século e que resistiron a numerosos avatares, crises financeiras e mesmo dúas guerras mundiais.

5. Rolls-Royce (1906)

Emblema e logo da marca / Imaxe: 123rf.com

En 1906, Henry Royce e Charles Rolls fundaron a marca que desde entón estaría chamada a representar o máximo luxo no automóbil. O seu primeiro modelo chamouse  Silver Ghost, equipaba un motor de 6 cilindros con 50 CV de potencia e foi elixido pola prensa como mellor coche do mundo tras bater diversos récords de fiabilidade en longa distancia.


5

Rolls-Royce 40/50 HP Silver Ghost cabriolet 1921/ Imaxe: alaintruong2014.wordpress.com

En 1998 Rolls-Royce foi adquirida polo grupo alemán  BMW.

Mañá a sexta e última marca!

FONTE: Luis A. Soto/motor.elpais.com

No hay comentarios. Comentar. Más...

A ORIXE DAS SEIS MARCAS MÁIS ANTIGAS DE COCHES IV

Continuamos co percorrido pola orixe das seis marcas máis antigas e que naceron como pequenas tolemias persoais nos albores do século XX e aínda hoxe sobreviven entre os condutores convertidas en grandes compañías.

4. OPEL (1863)

Opel Logo

Logo da marca / Imaxe: car-brand-names.com

Adam Opel iniciou a súa empresa de fabricación de máquinas de coser en 1863. Uns anos despois converteríase no maior fabricante do mundo de bicicletas e, tras un intento con pouco éxito de lanzar un automóbil Lutzmann e posteriormente fabricar baixo licencia o francés Darracq, presentou o seu propio modelo en 1902, o 10/12  HP con motor de dous cilindros. Sería xa en 1909 cando conseguiría o éxito definitivo co  Opel 4/8  HP, un coche que se popularizou pola súa fiabilidade e robustez.


Opel 4/8 PS

Opel 4/8  HP / Imaxe: drivedrill.com  

En 1929 General Motors comprou a maioría das accións de  Opel, controlando desde entón a marca alemá ata que, o pasado ano, foi adquirida polo grupo francés PSA.

Mañá a quinta marca!

FONTE: Luis A. Soto/motor.elpais.com

No hay comentarios. Comentar. Más...

A ORIXE DAS SEIS MARCAS MÁIS ANTIGAS DE COCHES III

Continuamos co percorrido pola orixe das seis marcas de coches máis antigas levan desenvolvendo e fabricando automóbiles durante máis dun século e que resistiron a numerosos avatares, crises financeiras e mesmo dúas guerras mundiais.

3. PEUGEOT (1891)

logo vector Peugeot

Logo da marca / Imaxe: auto-magic.com.mx

Hai que remontarse ata 1810, en plenas guerras napoleónicas, cando dous irmáns franceses, Jean-Pierre e Jean- Fréderic Peugeot, transforman en  acería o muíño de gran, propiedade da familia Peugeot, para fabricar cintas metálicas, serras e peiraos de reloxería.

Máis tarde, en 1830, a empresa dedicouse a producir bicicletas ata que, en 1891, Armand Peugeot funda a marca de automóbiles: tras construír inicialmente triciclos e  cuadriciclos a vapor, comercializou o seu primeiro automóbil con motor de gasolina. Tratábase do  Type 2, que deu paso ao  Type 3, primeiro modelo no mundo que se fabricou en serie, sumando en total unha produción de 64 exemplares.


  Peugeot Type 3

Peugeot Type 3

Dende 1976 pertence ao grupo PSA, tras a absorción de Peugeot a Citroën.

Mañá a cuarta marca!

FONTE: Luis A. Soto/motor.elpais.com

No hay comentarios. Comentar. Más...

A ORIXE DAS SEIS MARCAS MÁIS ANTIGAS DE COCHES II

Continuamos co percorrido pola orixe das seis marcas máis antigas e que naceron como pequenas tolemias persoais nos albores do século XX e aínda hoxe sobreviven entre os condutores convertidas en grandes compañías.

2. FIAT (1899)

Car Logo Fiat

Logo Fiat / Imaxe: stickpng.com

En 1899 fundouse Fiat (Fabbrica Italiana  Automobili  Torino), a marca italiana máis importante ata os nosos días. Un ano máis tarde sairía da súa cadea de montaxe en  Turín o 3 ½  HP (na imaxe), un sinxelo  cuadriciclo de tres prazas que nin sequera dispoñía de marcha atrás e do que se construirían 26 unidades. Pero xa en 1902 a marca desenvolveu o 24  HP Corsa, un coche de carreiras para disputar a Volta a Italia, competición que completarían os nove Fiat inscritos nun alarde de fiabilidade.


Tras máis dun século de actividade e expansión por todo o mundo, Fiat adquiriu a marca americana Chrysler para formar en 2014 o grupo automobilístico FCA (Fiat Chrysler Automobiles), e trasladou a súa sede histórica desde Turín ata a capital holandesa de Ámsterdam.

Mañá a terceira marca!

FONTE: Luis A. Soto/motor.elpais.com

No hay comentarios. Comentar. Más...

A ORIXE DAS SEIS MARCAS MÁIS ANTIGAS DE COCHES

As seis marcas de coches máis antigas levan desenvolvendo e fabricando automóbiles durante máis dun século. Resistiron a numerosos avatares, crises financeiras e mesmo dúas guerras mundiais. Xurdidas case todas como modestas e individuais iniciativas industriais, souberon impoñer ao longo dos anos unha personalidade propia aos seus modelos e perpetuarse ata os nosos días.

Hoxe comezamos un pequeno percorrido por cada unha delas para coñecer a súa horixe.

1. FORD (1903)

Logo Ford / Imaxe:Huiquipedia-Wikipedia

 

Henry Ford construíu artesanalmente o seu primeiro vehículo en 1886, pero non sería ata 1903 cando fundase a marca que leva o seu nome: Ford Motor Company. A compañía estaría chamada a revolucionar a industria do automóbil mediante a produción a gran escala en cadeas de montaxe. Ao rebaixar substancialmente os custos de fabricación puxo o automóbil ao alcance dun gran número de norteamericanos.

Ford Model T


O modelo  T (na imaxe superior), deseñado polo propio Ford e producido entre 1908 e 1927, foi o que impulsou desde os seus inicios á marca. Dispoñía inicialmente dun motor de catro cilindros con 20 CV e foi fabricado en numerosos países, entre eles España: en Cádiz estableceuse unha planta de montaxe no ano 1919.

Mañá a segunda marca!

FONTE: Luis A. Soto/motor.elpais.com

No hay comentarios. Comentar. Más...

TORRE EIFFEL: REAL OU RÉPLICA?

Torre Eiffel / Imaxe: FRANCOIS PROST/ INSTAGRAM 

Si, son dúas Torre Eiffel, pero unha é a orixinal e a outra é unha réplica. Saberías distinguilas?

A da dereita é a auténtica, a de París (Francia), a da esquerda é unha réplica en Tianducheng, un barrio residencial da cidade de Hangzhou (China).

En Tianducheng as súas rúas son un calco da capital gala. Nela, pódese visitar o máis representativo da cidade do amor: os Campos  Elíseos, a Mona Lisa, o distrito de Opera e, por suposto, a Torre Eiffel. Iso si, esta ten case 200 metros menos.

Non se pode pedir todo!

FONTE: elmundo.es/viaxes

No hay comentarios. Comentar. Más...

A LÁMPADA MÁIS LONXEVA DO MUNDO: 117 ANOS

 

Se non se produce unha morte inesperada, e esperemos que así sexa, o próximo 18 de xuño a lámpada máis lonxeva do mundo soprará 117 velas. Trátase dunha lámpada de 60  watios (aínda que agora ilumina unha luz ámbar de catro  watios) da estación de bombeiros da cidade de  Livermore (California).

Esta infatigable lámpada ten o seu oco no Libro  Guinness dos  Records, onde está recoñecida como a lámpada máis duradeira da Historia. No ano 2015 foi noticia a nivel mundial cando cumpriu o seu primeiro millón de horas de  incandescencia, unha cifra astronómica se temos en conta que a vida media dunha lámpada  incandescente é de entre 750 e 2.000 horas.

A invención da lámpada, un dos inventos máis importantes da humanidade, debémoslla a Thomas  Alva Edison (1847-1931) un 21 de outubro de 1879. Desde entón as cidades de gran parte do mundo fóronse “sementando” deste marabilloso invento. Nestes momentos parece inconcibible pensar nunha cidade sen lámpadas.

Foi nos comezos do século  XX, un momento de ebulición constante no mundo da tecnoloxía coas invencións de Edison e  Graham  Bell, cando a estación de bombeiros decidiu alumar de forma ininterrompida unha das súas estancias.

O operario  enrosccou o  casquillo dunha lámpada  incandescente inventada por  Adolphe A  Chaillet, un dos rivais de Edison. A partir dese instante funcionou de forma ininterrompida, a máis diso os cortes de luz que se produciron nos seus 117 anos de historia.

Para facer honra á verdade habería que matizar que en 1976 tivo un pequeno descanso, o tempo durante o cal trasladouse a unha nova estación de bombeiros, a número 6, na que se atopa actualmente. O traslado durou vinte e dous minutos e foi escoltada coas honras que se merecía por un camión de bombeiros e un coche de policía.

Ademais, a  superbombilla saíu airosa de situacións que a punto estiveron de custarlle a vida, quizais de todas elas a máis grave foi o terremoto que arrasou San Francisco en 1906.

A lámpada foi soprada a man pola  Shelby  Electric  Company, de  Ohio, a finais da década de 1890. Entre as súas características destaca que o  filamento é oito veces máis groso que o dunha lámpada actual. Ademais, está fabricado con carbono, un material  semiconductor, que conduce mellor a electricidade ao quentarse, en comparación cun material condutor.

Se durasen todas as cousas así!

FONTE: Pedro Gargantilla/abc.es/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

PRIMEIROS PASOS DA PENICILINA

Monografias.com

Penicillum Notatum / Imaxe: monografias.com

O descubrimento da penicilina por Alexander Fleming en 1928 a miúdo descríbese como un golpe de casualidade que cae sobre un traballador descoidado que deixara unha placa de cultivo bacteriano aberta na súa mesa de traballo mentres se tomaba unhas vacacións. O fungo que aterrou alí matou á bacteria, e o afortunado Fleming podería dicir que salvou ao mundo.


Non foi simple casualidade. O doutor escocés estivera, de feito, liderando a investigación na procura de axentes antimicrobianos durante moitos anos neste momento. Fleming, con todo, non desenvolveu o medicamento, xa que era moi difícil de purificar. Este traballo levarono Howard Florey, Ernst Chain e Norman Heatley en Oxford máis dunha década despois, traballo catalizado pola necesidade da guerra.


O primeiro paciente tratado con penicilina foi un policía, Albert Alexander. Segundo a lenda popular, Alexander desenvolveu septisemia despois de picarse mentres podaba rosais no xardín da comisaría na bonita aldea de Wootton en Oxfordshire a principios do outono de 1940.


O estado de Alexander empeoraba rapidamente. Para entón, os investigadores pensaban que se podía tentar usar a penicilina en humanos, xa que curaran infeccións en ratos e probaran a súa  inocuidade nun voluntario en fase terminal. O policía, que nese momento atopábase internado na Radcliffe  Infirmary de Oxford, estaba cuberto de  abscesos e xa perdera un ollo.


Recibiu unha dose inicial de 200 mg de penicilina, seguida doutro 300 mg cada tres horas durante cinco días. A súa recuperación a curto prazo foi notable. Con todo, a formulación orixinal de penicilina foi excretada do corpo tan rapidamente que Florey comparou a súa tarefa con tratar de encher unha bañeira sen o tapón. Tamén explica a necesidade de doses repetidas frecuentes.


Os ouriños do paciente recolléronse e enviáronse rapidamente a á unidade de produción de penicilina na Escola de Patoloxía Sir William Dunn, onde a cadea purificou desesperadamente o fármaco excretado para a súa reutilización. Pero non puido recuperarse o suficiente. Alexander recaeu e finalmente morreu.


A súa melloría temporal, con todo, axudou a convencer ao equipo de que curalo sería posible, producindo cantidades suficientes de penicilina.

Heatley e Florey foron aos Estados Unidos. Alí, Florey persuadiu a varias grandes compañías farmacéuticas (incluídas Merck, E R Squibb & Sons, Charles Pfizer & Co. e Lederle Laboratories) para ampliar a produción. Isto significou que, ao final da Segunda Guerra Mundial, miles de soldados aliados sobrevivían ás feridas do campo de batalla e recibían tratamento por infeccións de transmisión sexual, incluída a gonorrea. O traballo provocou a revolución dos antibióticos.

Recentemente, unha tía anciá contoume a historia dunha vella amiga súa, Sheila LeBlanc. Sheila é a filla do policía Alexander. Ademais, ela segue viva e vivindo en California.


Envieille un correo electrónico a Sheila con algunhas preguntas. Explicou como, cando o seu pai morreu en 1941, ela e o seu irmán foron atendidos no Orfanato da Policía Provincial do Sur en Surrey xa que a súa nai, Edith, necesitaba traballar.


Na década de 1950, Sheila namorouse dun militar estadounidense. Casaron e mudáronse aos EE. UU., e ela agora vive alí desde hai máis de 60 anos. Non foi senón ata a década de 1960 que a familia de Sheila descubriu o papel de Albert Alexander nas notas ao pé da historia clínica, cando un xornalista alemán apareceu na porta de Edith Alexander pedindo unha fotografía do primeiro paciente de penicilina.


Resulta que a infame roseira era apócrifo, aínda que Sheila lembra que a comisaría da policía tiña un fermoso xardín de rosas. O corte fatal, preto da boca de Alexander, ocorreu durante un bombardeo alemán en Southampton, onde fora enviado para manter a orde durante o Southampton Blitz de novembro de 1940.

 

FONTE: Mike Barrett/mosaicscience.com

No hay comentarios. Comentar. Más...

AS PRIMEIRAS BALEAS BARBADAS TIÑAN DENTES

Ilustración dun exemplar de Llanocetus denticrenatus / CARL BUELL

Non é casualidade que as pezas que achegan rixidez a un corpiño chámense baleas. No século  XIX aínda se seguían usando  filamentos de barba de balea nestas incómodas pezas que  deformaban o corpo da muller. Na actualidade fabrícanse con plástico ou metal pero o curioso sistema de filtración de alimento destes xigantes mamíferos mariños segue sendo obxecto de estudo para moitos científicos.

Ata agora críase que a alimentación por filtración (a través das barbas) xurdiu por primeira vez cando as baleas aínda tiñan dentes, pero un estudo publicado en  Current Biology demostrou que un dos parentes máis antigos das baleas actuais non contaba con ningún sistema de filtrado na boca. A análise do cranio dun  Llanocetus  denticrenatus de hai 34 millóns de anos atopado na Antártida suxire que as bocas das primeiras baleas estaban equipadas con  encías e dentes ben desenvolvidos, que aparentemente usaban para morder a presas de gran tamaño.

Llanocetus  denticrenatus, antigo parente das baleas xibardo e azuis, probablemente foi un depredador formidable. Do mesmo xeito que os seus parentes actuais, esta primitiva balea tiña  surcos distintivos no padal, onde xeralmente atópanse os vasos sanguíneos que  irrigan ás barbas. A diferenza radica en que no  Llanocetus os  surcos agrupábanse ao redor das concas dentais, onde as barbas serían inútiles e corrían o risco de ser esmagadas.

Os achados suxiren que as  encías en baleas como  Llanocetus gradualmente volvéronse máis complexas ata evolucionar ás barbas que coñecemos actualmente. "Esa transición probablemente ocorreu tras a perda dos dentes", sosteñen os autores deste estudo. As baleas pasaron de alimentarse de presas grandes a un sistema de filtrado máis eficiente. "As barbas xurdiron como unha forma de manter a estas presas dentro da boca", explica o autor principal do estudo.

As barbas non soportan o paso do tempo e podrecen, o que complica estudar a evolución destes xigantes da natureza. Os científicos teñen que conformarse con analizar os indicadores que conservan os ósos do cranio, como  surcos ou  protuberancias que indiquen a presenza de determinados vasos sanguíneos. Nos ósos de  Llanocetus obsérvase claramente o desgaste duns dentes afiados, amplamente  espaciados, usados para morder e cortar presas.

Cunha lonxitude corporal de ao redor de oito metros, o comportamento social deste antigo exemplar era moi diferente ao das baleas actuais. "É moi difícil coñecer o comportamento social das baleas extintas posto que os fósiles normalmente non conservan suficiente información. Temos a hipótese de que o  Llanocetus non emprendeu longas migracións e non se mantiña en áreas de alimentación como o fan algunhas baleas na actualidade. Probablemente foi un depredador solitario", afirmase no estudo. 

As primeiras baleas como  Llanocetus alimentábanse dunha forma parecida á dos mamíferos terrestres, pero a vida acuática facilitaba un novo método, a  succión. "Xa non necesitaban os seus dentes para soster ou  masticar ás súas presas, polo que simplemente perdéronas", indíca o estudo. Un proceso apreciable en numerosas especies, como os golfiños actuais ou o extinto  Australodelphis; as baleas picudas, as baleas piloto ou os cachalotes. Todos teñen menos dentes que os seus parentes ou perdéronos.

FONTE: Raqule Díaz/elmundo.es/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

A BIBLIOTECA MÁIS GRANDE E ESPECTACULAR DO MUNDO

As bibliotecas son un símbolo da cultura dunha nación e algunhas convertéronse en monumento turístico e Patrimonio da Humanidade da UNESCO. Desde a impresionante Biblioteca de Babilonia, a de Alexandría ou a de Praga, ata a máis futurista e innovadora recentemente inaugurada en China estes templos da lectura espertan admiración.

O noroeste de China, preto de Beijing (Pequín), converteuse nun centro tecnolóxico e cultural que, con todo, aínda se denomina como "área de desenvolvemento". Alí, a firma holandesa MVRDV, coñecida pola súa esencia futurista e vangardista, ideou un espectacular edificio que é a sede da xa actual biblioteca máis grande e espectacular do mundo.

Moitos dos exemplares están pintados na o superficie xerando un efecto óptico de inmensidade. Chámase Tianjin Binhai e, a pesar de que conta con 200.000 exemplares e planea facerse cun total de 1,2 millóns, o realmente rechamante e impactante é a súa estrutura de 30 metros de altura e 33.700 metros cadrados. Dividida en seis plantas, as cales imitan os corredores dunha biblioteca común, o seu punto máis rechamante é o ollo esférico situado no centro do edificio, ideado para realizar presentacións e conferencias.

Tianjin Binhai non pretende ser só un edifico cultural ou que chame a atención polo seu deseño, expón ademais, dar un cambio na percepción dos cidadáns en canto ás bibliotecas. A idea é que a súa área central funcione como un espazo aberto para ler, conversar e degustar un café, en soidade ou en compañía. Ademais dunha biblioteca é un centro cultural no que se desenvolverán outras actividades relacionadas co lecer e a cultura.

FONTE: expansion.com
No hay comentarios. Comentar. Más...

DARWIN, PASIÓN POLOS PERCEBES

4_darwin

Mostras de percebes e a lista manuscrita de Darwin / Imaxe: Museo de Historia Natural de Dinamarca.

Despois cinco anos de observación científica a bordo do Beagle, Charles Darwin chega en 1836 a Inglaterra coas ideas que máis adiante o converterían nun dos científicos máis recoñecidos da historia: a transmutación das especies e a evolución por selección natural. Pero cando rematou de escribir os cadernos de viaxe, Darwin decidiu non seguir desenvolvendo esas grandes ideas, senón dedicarse a unha das súas verdadeiras paixóns: os percebes.

Este hobby non era novo; xa no seu período universitario Darwin deixou de lado as lecturas de medicina para envorcarse no estudo dos invertebrados mariños. Pero nesta ocasión dedicouse de forma exclusiva aos crustáceos cirrípedos: durante oito anos, de 1846 a 1854, cada día diseccionaba, clasificaba e escribía sobre diferentes especies de percebes. 

Aínda que se adoita falar desta etapa como unha distracción do seu traballo, o certo é que os catro libros que publicou sobre esta temática convertérono nunha figura moi reputada na comunidade zoológica británica. Ademais, esta investigación foi unha compoñente clave para a elaboración da orixe das especies. Estudar con tal profundidade un grupo de organismos, tanto na súa forma viva como fosilizada, permitiulle observar e entender como a diversidade dunha mesma especie desenvolveuse ao longo do tempo.

FONTE: A outra cara de Darwin/elpais.es/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

COIDADO! CAE Á TERRA A TIANGONG-1

 

A estación espacial chinesa Tiangong-1, un laboratorio espacial do tamaño dun autobús e que está fóra de control, caerá na Terra entre a mañá de hoxe, sábado, e a mañá do próximo luns, 2 de abril, segundo as últimas estimacións da Oficina de Residuos Espaciais da Axencia Espacial Europea (ESA) e de Aerospace Corporation, unha empresa de California.

A última actualización da China Manned Space (CMS), o programa espacial chinés de exploración humana, confirmaba que a Tiangong-1 xa se atopa a unha altura media de 202 quilómetros, cando estaba deseñada para operar a uns 400. O seu descenso, totalmente descontrolado, continuará ata o final da semana, momento en que a nave se desintegrará na atmosfera e caerá a terra. Polo momento, o laboratorio viaxa polo espazo a máis de 25.000 quilómetros por hora.

O lugar de impacto é descoñecido, pero considérase que afectará a unha zona de ata 2.000 quilómetros de longo e 70 de ancho na que poderán caer pedazos de tamaño indeterminado. Isto ocorrerá nalgunha rexión situada entre os 43º N e 43º S de latitude, na que é unha amplísima faja na que está a maior parte do globo: alí atópase España, Francia, Grecia, Portugal ou Italia, así como Australia e a maior parte do continente africano e suramericano.

A pesar de todo, non hai motivos para alarmarse. Dado que o 70 por cento da superficie do planeta está cuberta de auga e que a maior parte da terra firme está deshabitada, porque a poboación concéntrase nas cidades, a probabilidade de que a unha persoa caia un anaco da Tiangong-1 é dunha entre un billón, segundo Aerospace Corporation. En comparación, a probabilidade de gañar o Gordo cun décimo é dunha entre 100.000.

Resulta imposible predicir onde caerá, porque hai moitos factores moi variables a ter en conta: a consistencia da atmosfera, que depende da temperatura e da radiación solar, a orientación e o xiro da nave, que influirán moito na aerodinámica da caída, e a incerteza sobre a súa velocidade e posición exacta, dificultan moito saber que ocorrerá. De feito, o risco máis real parece estar relacionado coa presenza de hidrazina, un composto tóxico e corrosivo que pode liberar vapores daniños tras a caída, e que podería ser prexudicial se alguén manipulase os restos.

A Tiangong-1 mide 10,4 metros de lonxitude e está composta por dous cilindros dun tamaño similar: nun atópase un módulo de servizo e no outro un módulo de experimentación. Ademais, vai equipada con dous paneis solares de tres metros de ancho e sete de longo. Para empezar, aínda que é tan grande como un autobús e que alcanza as 8,5 toneladas métricas, a maioría dos seus compoñentes se desintegrarán na atmosfera grazas á fricción.

Esperemos que non caia na nosa terra!

FONTE: Xornal abc/ciencia
No hay comentarios. Comentar. Más...

OS DINOSAUROS CON CORNOS SÓ BUSCABAN AMOR

  Cabeza de un Nasutoceratops

Cabeza dun Nasutoceratops / Imaxe: Andrey Atuchin/Xornal abc

Moitas especies animais exhiben unha notoria anatomía para atraer ao sexo oposto. Un enorme abanico de plumas ou unhas hastas impoñentes son algúns dos extravagantes e rechamantes ornamentos que non pasan desapercibidos no cortexo amoroso. Os seus propietarios utilízanos para berrar en silencio "mira o que teño, estou san e forte e non hai mellor pai para os teus fillos". Non é nada novo. Investigadores da Universidade Queen Mary de Londres cren que algúns dinosauros, como os triceratops, xa lucían os seus elaborados volantes e cornos na cabeza cun propósito sexual.

Durante moito tempo, os científicos suxeriran que os cornos e adornos dos dinosauros evolucionaron para axudarlles a distinguirse entre si e evitar a hibridación con outras especies, que só produce descendencia estéril ou non apta.

Para probar esta hipótese, os investigadores examinaron patróns de diversidade na ornamentación de 46 especies de ceratopsios, dinosauros con cornos, pero non atoparon diferenzas entre as especies que vivían xuntas e as que o facían separadas. De igual maneira, déronse conta de que os trazos ornamentais parecían evolucionar a un ritmo moito máis rápido que outros. Como estas estruturas son custosas de crear e manter, este achado apunta a unha forte presión selectiva. Con estas premisas, "é pouco probable que o recoñecemento de especies sexa responsable da ornamentación dos dinosauros", di o autor principal do estudo, publicado en Proceedings of the Royal Society B. En cambio, semellantes características podían ser un anuncio publicitario da forza e saúde do seu propietario, de forma que os máis grandes e notorios servisen para conseguir parella.
 
Eses adornos fixéronse máis elaborados e diversos a través dos séculos, ata o punto de que especies posteriores, como Chasmosaurus belli, lucían volantes de ata un metro de longo.

Os investigadores cren que as implicacións do achado esténdense máis aló do alcance dos ceratopsios e teñen consecuencias para o estudo da teoría da evolución ao longo de vastos períodos de tempo.

FONTE: Xornal abc/ciencia
No hay comentarios. Comentar. Más...

A TERRA VISTA DENDE 150 MILLÓNS DE QUILÓMETROS

20180311091145-k2-c16-ffi-with-earth-cropped-kajf-1240x698-abc.jpg

Fotografía da Terra tomada por Kepler / NASA

Esta imaxe do noso fogar no Cosmos foi enviada por Kepler recentemente. Capturada o 10 de decembro de 2017 despois de que a nave espacial axustase o seu telescopio a un novo campo de visión, o reflexo da Terra ao deslizarse era tan extraordinariamente brillante que creou unha saturación similar a un sabre nos sensores do instrumento, escurecendo a Lúa veciña.

Segundo informa a NASA, a máis de 150 millóns de km de distancia, a interpretación de Kepler da Terra como un faro brillante nun escuro mar de estrelas demostra as capacidades da súa fotómetro altamente sensible, que está deseñado para detectar os débiles descensos no brillo dos planetas que atravesan estrelas distantes. Algunhas estrelas nesta imaxe están por centos de anos luz de distancia.

FONTE: Xornal abc/ciencia
No hay comentarios. Comentar. Más...

O TERREO EN CONDOMINIO MÁIS PEQUENO DO MUNDO

Supone una frontera natural entre España y Francia

A Illa dos Faisáns supón unha fronteira natural entre España e Francia / Imaxe: Google Maps

É posible que un territorio pertenza durante seis meses a un país e o resto do ano a outro? A resposta é si.

O exemplo, a Illa dos Faisanes, situada no río Bidasoa. Mide 213 metros de longo por 40 de ancho e ocupa case 7.000 metros cadrados. Ao carón do río atópase a cidade de Irún, ao outro, a francesa de Hendaia. Desde febreiro, este illote fluvial está baixo xurisdición española. Pero só será así durante seis meses. A outra metade do ano pertencerá a Francia.

Foi a finais o século XIX cando se chegou a este pacto de soberanía rotatoria de seis meses que converteu a este illote no territorio en condominio máis pequeno do mundo. Supón unha fronteira natural entre España e Francia.  Esta illa supuxo durante moito tempo unha importante fonte de conflitos entre os pescadores españois e franceses. Coa finalidade de evitar enfrontamentos e, á vez, impedir que o Illote se convertese nun terreo non lexislado, Francia e España decidiron repartirse durante seis meses ao ano a xurisdición da mesma. Neste illote é onde se asinou o 7 de novembro de 1659 o Tratado dos Pireneos, poñéndose fin á guerra entre España e Francia que se iniciou en 1635. A partir dese momento, os Pireneos pasaban a ser a fronteira natural entre os dous países. Desde finais do XIX existe esta soberanía rotatoria de seis meses entre España e Francia. Alí acordaríase tamén o matrimonio de Luís XIV con María Teresa de Austria, infanta de España. Un acordo matrimonial que un ano despois, en 1660, ratificarían na mesma illa ambos os monarcas: Luís XIV e Felipe IV.

FONTE: Xornal La Vanguardia
No hay comentarios. Comentar. Más...

OS CITRICOS TEÑEN UNHA ORIXE ASIÁTICA

20180211200051-askorbinovaya-kislota-dlya-volos.jpg.jpg

Cítricos / Imaxe: volosylike.ru

De entre os moitos alimentos que se engloban dentro do paraugas da dieta mediterránea, os cítricos ocuparon, tradicionalmente, un lugar privilexiado. Con todo, unha investigación determinou que a súa verdadeira orixe non está nos cultivos da Europa máis occidental, senón que é asiático. É máis, todos eles teñen unha orixe común.

A pesar de que os cítricos son un dos tipos de froitas máis comercializados do mundo, había algo que despistaba aos científicos, e que dificultaba a súa clasificación: o seu alto nivel de hibridación. As laranxas, as mandarinas, os limóns, os pomelos… e así ata 60 variedades de cítricos foron analizados por un equipo de científicos, que concluíron que a súa procedencia era única: un tipo de árbore hai 8 millóns de anos, nunha rexión nas saias de Himalaya. En concreto, a área de procedencia desta árbore, do que se orixinaron todos os cítricos, era un bosque chuvioso de clima tropical ao sueste do Himalaya, nunha rexión que inclúe a zona oriental de Assam, ao norte de Myanmar e o oeste de Yunnan. "As nosas análises suxiren que as especies cítricas ancestrais sufriron un evento de especiación repentina durante o Mioceno tardío, hai uns 8 millóns de anos", detallan os investigadores no estudo, publicado pola revista Nature.

Esta especiación coincidiu cunha transición pronunciada das condicións do monzón húmido a un clima máis seco. Así, produciuse unha separación que deu lugar á complexa variedade de cítricos que existen na actualidade, distinguindo tipos puros e híbridos; o que implica, ademais, un complexo proceso de "domesticación" por parte do ser humano. "Os primeiros intentos de domesticar estes froitos baseáronse na propagación asexual a través de sementes sen fecundación e a selección deliberada de trazos específicos", revela o autor principal da investigación.

O novo traballo desafía as propostas anteriores para a taxonomía dos cítricos. De feito, os científicos comparan o complexo historial de mestura dos cítricos cultivados polo home co que experimentaron outros cultivos ben recoñecidos, como o arroz e o millo, e mesmo outras árbores froiteiras, como a mazá e a uva. Outros grupos de cítricos cultivados, os híbridos, orixináronse a partir de hibridaciones de dúas especies parentales puras.

En xeral, o traballo presenta ideas que dan a clave sobre a orixe, a evolución e a domesticación dos cítricos, e a xenealoxía das variedades silvestres e cultivadas máis importantes. Tomados en conxunto, estes achados trazan un novo marco evolutivo para estes cultivos froiteiros: un escenario que desafía os actuais pensamentos taxonómicos e filoxenéticos, e apunta cara a unha reformulación do xénero Citrus.

FONTE: Laura Marcos/Revista Muy Interesante
No hay comentarios. Comentar. Más...

A ONDA MÁOS GRANDE ATA AGORA VISTA

 

O surfeiro portugués Hugo Vau (Azores, 36 anos) cabalgou sobre a big mamma, unha onda xigante de 35 metros de altura, e viviu para contalo.

De novembro a marzo, na vila de Nazaré, a 120 quilómetros ao norte de Lisboa, concéntranse os surfeiros buscando ondas; pero non son uns surfeiros calquera, deses que bailan e cabriolean sobre os seus lombos. Os surfeiros de Nazaré son distintos, fisicamente máis fortes, tamén de maior idade. O seu obxectivo é aguantar de pé sobre unha onda xigante, e o lugar do mundo coas ondas máis descomunais chámase Nazaré, máis concretamente, a Praia Norte. Grazas a unha particularidade natural, un canón de rocha subterráneo, as correntes potencian a forza e o tamaño das súas ondas; mentres na veciña Praia Sur a calma é total, a Praia Norte é o inferno.

Un americano, Garret McNamara, puxo a Nazaré no mapa do mundo, cando aquí mesmo conseguiu cabalgar na montaña de auga máis alta ata entón, 30 metros. McNamara (50 anos).

No hay comentarios. Comentar. Más...

SR-72: UN AVIÓN A 7.407 KM/H

Fotografía del SR-71 «Blackbird» («Mirlo»)

SR-71 "Blackbird" (Merlo) / Imaxe:wikipedia

 

En plena Guerra Fría, as Forzas Aéreas de Estados Unidos (USAF) tiñan no seu arsenal un avión espía súpersonico capaz de superar Mach 3, é dicir, tres veces a velocidade do son (uns 3.600 km/h). Tratábase do SR-71 "Blackbird" (Merlo), un aparello que podía viaxar de Londres a Nova York nunhas dúas horas e que serviu entre os anos 1964 e 1990. O seu labor era facer misións de recoñecemento de forma furtiva, aínda que en numerosas ocasións foi interceptado por forzas soviéticas.

Os estadounidenses poderían xa estar a fabricar ao herdeiro moderno do "Blackbird". Ou non. Nunha conferencia celebrada a semana pasada, suxeriuse que o sucesor, un aparello chamado SR-72, xa estaba en produción, pero polo momento ninguén o confirmou oficialmente, tal como informou Live Science.

A web corporativa de Lockheed Martin explica que o SR-72 é un avión hipersónico, o que quere dicir que polo menos alcanza o Mach 5. De feito, o aparello está deseñado para chegar a Mach 6, é dicir, 7.407 Km/h. A esa velocidade, aseguran, a aeronave sería tan rápida, que un adversario non tería tempo para reaccionar ou esconderse.

FONTE: Xornal abc/ciencia
No hay comentarios. Comentar. Más...

TODAS AS BATIDORAS BÁSANSE NELA

20180109122031-300px-batedor-minipimer.jpg
 

Minipimer de Gabriel Lluelles / Imaxe: wikipedia.org

Vale, poida que na túa familia xubilasen esta batidora de man hai moitos anos. Pero todas as que hoxe existen descenden desta, un invento patentado en 1961 polo enxeñeiro barcelonés Gabriel Lluelles Rabadà (1923-2012) e comercializado en principio pola empresa española Pimer.

Contan que Dieter Rams (Alemania-1932), o mestre do funcionalismo que cambiou o deseño do século XX, reuniuse persoalmente con Lluelles e confesoulle a súa admiración por esta ferramenta tecnolóxica que presentaba partes desmontables e unha alta manexabilidade. Pouco despois Braun comprou Pimer e seguiu producindo batidoras de man a partir do deseño orixinal de Lluelles, que son as que hoxe existen en millóns de fogares en todo o mundo.

FONTE: Carlos Primo/IconDesign/El País

No hay comentarios. Comentar. Más...

ONDAS DE PEDRA

The Wave / Imaxe: talesfromadreamer.wordpress.com

Esta insólita área natural, que se atopa situada no estado de Arizona (EE.UU.), forma parte da reserva Paria Canyobn-Vermillion Cliffs Wilderness e é popularmente coñecida co nome de The Wave (a onda). A particular forma destas ondas de pedras areniscas de distintas tonalidades, con remuiños e xiros, é o resultado da erosión provocada polo vento durante o longo transcurso dos séculos. Segundo os científicos, antigas dunas de area convertéronse en roca dura e compacta, calcificándose en capas verticais e horizontais, o que lle dá o espectacular aspecto que hoxe vemos. 

O contraste das súas cores, dende o negro e o marrón ao beis e o branco, co intenso ceo azul logra o resto da impactante composición visual que podemos observar en fotos como a de arriba, con esas ondas que se curvan e ondulan a través de toda a paisaxe.

Esta exótica paraxe formouse hai 190 millóns de anos, durante o período Xurásico. Os que acoden ao lugar aseguran que é como visitar outro planeta, xa que, é tan diferente ao que viron antes, senténdose alí como extraterrestres.

Iso si, para poder entrar no lugar hai que solicitar un permiso de acceso, e só concédense dez ao día. A que se deben estas cotas? A que se trata dunha formación de natureza moi fráxil e, por tanto, os visitantes deben ter moito coidado de non causar na contorna ningún dano.

FONTE: Álex Fernández Muerza/Raquel de la Morena/Revista Muy Interesante
No hay comentarios. Comentar. Más...

O POBO MÁIS FRÍO DO MUNDO: OYMYAKON

 

O municipio de Oymyakon (Rusia), situado no leste de Siberia, ostenta o récord da temperatura máis baixa xamais rexistrada nun lugar habitado polo home. Esta incrible temperatura foi de -71,2º C. Segundo consta nos rexistros, este récord foi alcanzado en dúas ocasións: o 11 de febreiro de 1895 e posteriormente o 10 de xaneiro de 1982.

Como se vive alí? Mario Picazo (Pueblo-Colorado-EEUU,1965) cóntanolo no video superior.

Que frío!

No hay comentarios. Comentar. Más...

O PAPEL HIXIÉNICO

20171217113709-papel-higienico-para-el-hogar.jpg

Papel hixiénico / Imaxe: muropapel.es

O papel hixiénico (denominado tamén rolo hixiénico, papel de baño, papel sanitario, papel toilette, papel palpo ou confort) é un tipo de papel fino que se usa para a limpeza anal e xenital tras o acto da defecación ou a micción.

Que seriamos hoxe  sen el? Pero sabes a súa orixe? Aquí tes 10 datos sobre este material imprescindible:

1. Antes da invención do papel hixiénico utilizábanse materiais diversos: leituga, trapos, peles, céspede, follas de coco ou de millo. Os antigos gregos aseábanse con anacos de arxila e pedras, mentres que os romanos servíanse de esponxas amarradas a un pau e empapadas en auga salgada. Pola súa banda, os inuit optaban por brión no verán e por neve no inverno, e para a xente de zonas costeiras a solución procedía das cunchas mariñas e as algas.
2. Os primeiros en crear e usar papel hixiénico foron os chineses, quen no século II a. C. xa deseñaron un papel cuxo uso principal era o aseo íntimo. Varios séculos máis tarde (alá polo século XVI), as follas chinesas de papel destacaban polo seu gran tamaño (medio metro de ancho por 90 centímetros de alto). Sen dúbida, estas follas estaban en consonancia coa posición xerárquica dos seus usuarios: os propios emperadores e os seus cortesáns.
3. En hixiene persoal as clases sociais estaban ben delimitadas. Os antigos romanos das clases podentes utilizaban la ben empapada en auga de rosas, mentres que a realeza francesa utilizaba nada menos que encaixe e sedas. A folla de cáñamo era o máis internacional dos materiais utilizados polos ricos e poderosos.
4. Joseph C. Gayetty foi o primeiro en comercializar o papel hixiénico alá por 1857. O produto primigenio consistía en láminas de papel humedecido con aloe, denominado "papel medicinal de Gayetty", un auténtico luxo para os máis hedonistas. O novo produto, de prezo prohibitivo, comercializábase baixo un visionario slogan: "a maior necesidade de nosa era, o papel medicinal de Gayetty para o baño".
5. En 1880 os irmáns Edward e Clarence Scott comezan a comercializar o papel enrolado que hoxe coñecemos. Unha presentación en sociedade chea de obstáculos dados os moitos tabús que rodeaban ao novo produto. Pola época considerábase inmoral e pernicioso que o papel estivese exposto nas tendas á vista do público en xeral.
6. Pero o papel das orixes non era o produto suave e absorbente dos nosos días. En 1935 lánzase un papel hixiénico mellorado baixo o reclamo de "papel libre de achas". Isto fainos deducir que o habitual da época era que o papel hixiénico contase con algunha que outra impureza.
7. A importancia do papel hixiénico nos nosos días é incuestionable, testemuña diso é o recoñecemento recibido por Kimberly-Clark en 1944 a cargo do Goberno dos Estados Unidos. O motivo do devandito recoñecemento foi (citamos palabras textuais) "o seu heroico esforzo na subministración aos soldados durante a II Guerra Mundial".
8. Dita importancia chegou a ser estratéxica na Operación Tormenta do Deserto da Guerra do Golfo. O verde dos tanques estadounidenses contrastaba demasiado coas brancas areas do deserto e non se contaba co tempo necesario para pintar os vehículos. Optouse por envolver os tanques en papel hixiénico como técnica de camuflaxe de última hora.
9. De ser un produto deostado e vendido discretamente na trastienda, o papel hixiénico converteuse no protagonista de pasarelas de moda, obras de arte e delicados traballos de papiroflexia. Artistas plásticos de renome como Christo, Anastassia Elias ou Yuken Teruya utilizaron papel hixiénico como material para os seus traballos. No terreo da moda, é soada o certame Cheap Elegante Weddings Toilet Paper Wedding Dress Contest, que cada ano reúne en Estados Unidos ás máis orixinais propostas de vestidos nupciais confeccionados con papel hixiénico.
10. O papel hixiénico tal cal o coñecemos hoxe en día experimentou un gran desenvolvemento ao longo dos preto de 140 anos que transcorreron desde a súa invención. Á dobre capa do papel (incorporada en 1942) súmanse tecnoloxías punteiras que achegan maior suavidade e absorción (como a UCTAD, desenvolvida e patentada por Kimberly-Clark). A última innovación do produto supón incorporar loción de karité, un froito natural con recoñecidas propiedades cosméticas.

FONTE: Scottex/Kimberly-Clark Iberia/Revista Muy Interesante
No hay comentarios. Comentar. Más...

O NARVAL

O Narval, chamado cientificamente Monodon monoceros, é unha das criaturas máis asombrosas do mundo mariño. Iste cetáceo habita nos mares do polo norte e nas rexións do norte do Océano Atlántico.

O Narval, que pertence á familia dos Monodontida, ten como principal característica o seu longo cabeiro en forma de corno sobre a súa cabeza. Pero esta característica limítase soamente aos machos. 

O macho pode medir de 4 a 5 metros e ter un peso de 1.000 a 1.600 quilogramos. A lonxitude do seu corno pode ser de aproximadamente 2 metros ou máis, e pesar uns 10 quilogramos, algo realmente asombroso. En canto ás femias estas non parecen pasar dos 4 metros de longo e a tonelada de peso.

No vídeo superior tes algunas curiosidades deste fascinante animal mamífero.

FONTE: vix.com
No hay comentarios. Comentar. Más...

UN PEIXE QUE VIVE A MÁIS DE 8.000 METROS DE PROFUNDIDADE

20171201080845-peixe2-818536-manual.jpg
O peixe caracol das Marianas / Mackenzie Gerringer/Universidad de Washington

Non parece un sobrevivente nato, verdade? De aspecto blandurrio, pequeno e traslúcido, sen garras, unha gran boca dentada nin escamas, ninguén pensaría que este peixe é capaz de vivir onde ningún outro pode facelo. Trátase do peixe caracol das Marianas (Pseudoliparis swirei), unha nova especie descuberta a máis de 8.000 metros de profundidade na Fosa das Marianas preto de Guam. A súa descrición aparece esta semana na revista Zootaxa

O peixe caracol atópase en diferentes profundidades nas augas mariñas de todo o mundo. En augas profundas, agrúpanse e aliméntanse de diminutos crustáceos e camaróns utilizando a succión da boca para engulir ás súas presas. Pouco se sabe acerca de como estes peixes poden vivir baixo a intensa presión da auga: a presión nesas profundidades, lembran os investigadores, é similar á dun elefante sobre o teu pulgar.
 
Esta nova especie parece dominar partes da Fosa das Marianas, o tramo marítimo máis profundo do mundo que se atopa no Océano Pacífico occidental. Durante as súas viaxes de investigación en 2014 e 2017, os científicos colleitaron 37 especímenes da nova especie desde profundidades de aproximadamente 6.900 metros a 8.000 metros ao longo da fosa. A análise de ADN e o escaneo tridimensional para analizar as estruturas esqueléticas e tisulares axudaron aos investigadores para determinar que atoparan unha nova especie. Desde entón, un equipo de investigación de Xapón gravou imaxes dos peixes (que vedes no vídeo superior) que nadan a profundidades de 8.134 metros, o avistamento máis profundo ata o momento. Estas viaxes de investigación incluíron o lanzamento de trampas con cámaras ata o fondo da gabia. Poden pasar catro horas ata que unha trampa afúndase no fondo.
 
Varios grupos de investigadores exploraron as Marianas, pero completáronse poucos estudos exhaustivos da fosa e os seus habitantes debido á súa profundidade e localización.

FONTE: Xornal abc/ciencia
No hay comentarios. Comentar. Más...

MULTIPLICAR CONTANDO "RAIAS"

 

Por que funciona?  Porque descompuxen os meus números de dúas cifras en decenas e unidades, e cando multiplico unidades por unidades obteño unidades, cando multiplico unidades por decenas, obteño decenas, e cando fago decenas por decenas obteño centenas.

Para desenvolver as parénteses apliquei a propiedade distributiva, e na paréntese central do resultado hei recuadrado o que queda no centro do diagrama de rectas: 3x2=6 puntos e 2x1=2 puntos, 8 puntos en total. En realidade son 30 veces 2 (ou dúas veces 30, dá o mesmo aínda que non sexa o mesmo) e dúas veces 10, en total 60 máis 20 son 80, de toda a vida.

É maxia iste método, coñecido como "xaponés" que non se necesita coñecer as táboas para calcular os produtos?

Non é maxia, son só matemáticas: é a mesma relación que se dá en calquera disposición rectangular (matriz). Sempre atopamos tantos elementos como o número de filas multiplicado polo número de columnas. Por poñer un exemplo, nun edificio de catro alturas hai cinco balcóns por planta, en total haberá 20 balcóns.

FONTE: Xornal El País/Verne

No hay comentarios. Comentar. Más...

AEROPORTO INTERNACIONAL DE KANSAI (XAPÓN)

 

Osaka unha nova infraestrutura aeroportuaria pero, como o resto de cidades de Xapón, tiña problemas de espazo. Así que a maioría das 10.000 persoas que visitaron o aeroporto internacional de Kansai ao longo do primeiro mes tras a súa inauguración, en setembro de 1994, só quería coñecer "in situ" cal fora a espectacular solución: construír o primeiro aeroporto flotante do mundo, deseñado polo arquitecto Renzo Piano. Descansa nunha illa artificial de catro quilómetros de longo por 1,2 de ancho, ancorada aos fondos da baía de Osaka, a cinco quilómetros da costa, e comunicada con ela polo ponte Porta do Ceo.

FONTE: Xornal El País e Wikipedia

No hay comentarios. Comentar. Más...

CARITÉ

Vitellaria Paradoxa

Vitellaria paradoxa / Imaxe: florflores.com

Vitellaria paradoxa é unha especie arbórea de ata 15 metros de altura dás sabanas arbóreas do oeste de África da que se tira a coñecida coma manteiga de carité ou xea. Esta árbore podar vivir atei tres séculos e ou diámetro do touro podar acadar o metro.

Tradicionalmente en África Occidental, os seus froitos chámanse de noces, estes froitos son drupas carnosas cun óso de casca fina. Tras a súa ebulición e esmagado obtense unha graxa vexetal chamada de manteiga de carité. Esta substancia é comestíble e utilizada tradicionalmente na cociña local, tamén utilízase na industria chocolateira como substituto da manteiga de cacao. Coñécese sobre todo a esta graxa polas súas propiedades hidratantes polo que é utilizada na composición de numerosos preparados dá industria cosmética.

Dá os seus primeiros froitos logo de 15 anos. Malia considerar que acada a idade adulta cara os trinta anos, xa neste momento pódense obter ata 20 quilos de froitos, é dicir 5 quilos de améndoa seca, das cales se obterá aproximadamente 1 quilo de manteiga de carité. Entre os cincuenta e os cen anos de idade obtense a maior cantidade de froitos, ou cal dificulta ou seu cultivo.

Anualmente expórtanse entre 40.000 e 75.000 toneladas a Europa e de 10.000 a 15.000 toneladas a Xapón, segundo a FAO, principalmente para as industrias alimentarias, farmacéuticas e cosmética. Benín produce entre 80 e 85.000 toneladas de carité ao ano e é o terceiro país exportador tras Burkina Faso e Ghana con preto de 45.000 toneladas.

En Benín, constitúe un dos alicerces da alimentación das comunidades rurais desa franxa xeográfica e tanto a recolección dos seus froitos como o ciclo de produción e a súa comercialización nos mercados locais é tarefa exclusiva da muller. É coma eleas din "É o noso ouro, o ouro das mulleres".

FONTE: Xornal El País e Wikipedia

No hay comentarios. Comentar. Más...

A ÁRBORE MÁIS LONXEVA DE ESPAÑA

  • Hace unos años, la Farga de Arión, un olivo que se alza en Ulldecona (Tarragona), se convirtió en el árbol más longevo de España: un equipo de la Universidad Autónoma de Madrid dató su edad en 1.701 años, cifra obtenida tras el estudio del perímetro del tronco mediante telemetría láser. El segundo árbol fechado en antigüedad de la Península es el Tejo de Barondillo, en la madrileña Sierra de Guadarrama, que atesora unos 1.700 años de vida y que es además el ser vivo más viejo de la Comunidad de Madrid.

Farga de Arión / Imaxe: WIKIMEDIA

Hai uns anos, a Farga de Arión, unha oliveira que se alza en Ulldecona (Tarragona), converteuse na árbore máis lonxeva de España. Foi plantada alá polo ano 314, en tempos do emperador Constantino I (306-337 dC.)

Un equipo da Universidade Autónoma de Madrid datou a súa idade en 1.701 anos, cifra obtida tras o estudo do perímetro do tronco mediante telemetría láser.

Un fermoso monumento vivo, aínda produtivo, cun espectacular perímetro de tronco de 8 metros e 1,30 metros de altura.

FONTE: Espacioeco/Xornal El País

No hay comentarios. Comentar. Más...

PARTE DO SISTEMA SOLAR EN GOOGLE MAPS

O listado de planetas visibles coa Terra no medio / Google Maps

A aplicación cartográfica Google Maps incorporou á súa plataforma os mapas de 12 novos astros do Sistema Solar, froito da colaboración coa NASA e a Axencia Espacial Europea.

Na sección de modo satélite 3D de Google Maps, coa que se pode navegar pola xeografía doutros planetas, Google aumentou a lista con 12 novos corpos celestes, entre os que destacan os planetas Venus e Mercurio, os planetas ananos Plutón e Ceres, e varios dos satélites de Xúpiter e Saturno, como Ío, Dione, Titán e Xápeto.

Do mesmo xeito que a súa aplicación en modo satélite, Google Maps permite navegar pola superficie dos astros do Sistema Solar, facendo "zoom" e mostrando os principais accidentes dos corpos, todos eles rochosos, como cráteres, cordilleiras, chairas e depresións, e os nomes que reciben.

Queres navegar pola súa superficie? Pois preme AQUÍ.

FONTE: Xornal Faro de Vigo

No hay comentarios. Comentar. Más...

UN BOSQUE COMPOSTO POR UNHA SOA ÁRBORE

20171018165309-thimmamma-marrimanu.jpg

Thimmamma Marrimanu / Imaxe: lasexta.com

Este particular bosque que observades na fotografía, e que cobre máis de 19.000 m2, atópase nunha rexión do estado indio de Andhra Pradesh, ao leste da reserva forestal de Kadiri. O curioso é que esta masa boscosa está composta única e exclusivamente por unha soa árbore.

A árbore coñécese como Thimmamma Marrimanu e pertence aos chamados banianos ou figueiras de Bengala (ficus benghalensis), unha especie endémica de Bangladés, India e Sri Lanka.

Os banianos, que tamén inclúen outras especies, son árbores que se desenvolven de maneira non convencional: de arriba a abaixo. As sementes germinan nas gretas da cortiza doutra árbore, medrando ata que as raíces aéreas forman un pseudotronco que acaba por devorar ao árbore hóspede e expandíndose aos poucos ata crear unha amálgama de ramas e troncos incrible. En si, o árbore hóspede acaba os seus días asfixiado polo baniano. As ramas, que se estenden de forma horizontal crean á súa vez novas raíces aéreas que, por mor da gravidade, acaban tocando terra e formando novos troncos suplementarios.

Ver para crer!

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

O MISTERIOSO OBXECTO HO3

 

Non mide máis de 100 metros, xira cada 28 minutos e acompaña á Terra como un case-satélite, o que quere dicir que dá voltas ao redor do Sol co mesmo período, pero sen estar unido ao noso planeta pola gravidade. Desde o seu descubrimento en 2016, a maioría dos astrónomos sospeitou que se trata dun asteroide, pero algúns especulaban con que podía ser mero lixo espacial, un foguete queimado atrapado nunha órbita próxima que só de cando en vez achégase para poder ser estudado con grandes telescopios.

Un equipo de astrónomos do Laboratorio Lunar e Planetario da Universidade de Arizona (EE.UU.) resolveu o misterio utilizando un deses xigantescos telescopios, o Gran Telescopio Binocular (LBT) en Mount Grahan, no sueste de Arizona. Resulta que, como esperaban, o obxecto (469219) 2016 HO3 é un asteroide ordinario e non lixo espacial. As novas observacións confirman que se trata dun obxecto natural de procedencia descoñecida, pero similar a outros pequenos NEOs (obxectos próximos á Terra) que sobrevoan o noso planeta cada mes.

O equipo explica que unha forma de visualizar a órbita de HO3 é imaxinando a un bailarín de hula-hoop, o Sol nesta analoxía, virando dous aros ao redor das cadeiras ao mesmo tempo, lixeiramente fóra de sincronización. Mentres orbita ao redor do Sol, o obxecto fai bucles anuais ao redor da Terra. Como resultado, o obxecto parece orbitar a Terra, pero non está ligado gravitacionalmente ao noso planeta. Só descubríronse cinco cuasisatélites, pero 2016 HO3 é o máis estable deles. En escalas de tempo dalgúns séculos, permanece dentro de 38-100 distancias lunares de nós.

FONTE: Xornal abc/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

CERDOLÍ

20170930131646-cerdoli.jpg

 O cerdolí / Imaxe: Diario de Navarra

O "cerdolí", a especie de recente aparición na nosa fauna é o resultado do cruzamento do porco vietnamita co xabaril.

Poderíase dicir que a aparición do «cerdolí» é caprichosa, porque é froito do capricho do ser humano. Hai uns anos púxose de moda ter nas casas unha adorable especie exótica como é o porco vietnamita. A imaxe do actor George Clooney, que adoptou un exemplar desta especie durante os anos 90 e comezos dos 2000, disparou a fama deste animal e foron moitas as persoas que se fixeron cun. Pero estes animais acadan os 80 quilos e faise difícil mantelos nas vivendas urbanas convencionais.  

Os donos máis sensatos entregaron os seus exemplares a centros de protección animal. Pero houbo outros que directamente abandonaron ás súas mascotas no monte. O porco vietnamita asilvestrouse en poucos meses e os seus gustos e necesidades alimenticias lévanlles a aproximarse aos jabalíes.

O porco vietnamita é un animal exótico que non é autóctono de España, nin tan sequera de Europa, senón que procede de Asia. Ao mesturarse co xabaril está a converterse nunha nova especie exótica. A especie resultante é un animal algo máis pequeno que o xabaril que alcanza entre 80 e 100 quilos de peso. Adquiriu o pelo do xabaril, máis longo e abundante que o do porco vietnamita. Pola contra, o fuciño resultou chato, como o dos porcos. 

Pero o verdadeiramente alarmante é que se considera xa unha especie invasora. De feito, o comité científico que asesora ao Ministerio de Agricultura, Pesca, Alimentación e Medio Ambiente, aconsellou no ano 2014 incluílo como unha das especies exóticas invasoras existentes en España, aínda que este paso aínda non se deu.

O "cerdolí" adquiriu a capacidade reprodutiva dos porcos, ata 16 crías ao ano, o que fai que se reproduzan moito máis que a especie autóctona, os jabarís, que adoitan ter unha camada ao ano de 3 ó 4 jabatos nas femias novas e 6 nas maiores. Só en contadas ocasións teñen dúas camadas ao ano. Ademais, os xenes procedentes do porco vietnamita, unha especie doméstica, fai que estes animais non teñan medo a achegarse ao ser humano, o que fai que non teñan reparos en achegarse aos campos agrícolas traballados polo ser humano.

Un problemón!

FONTE: Anna Cabeza/xornal abc/sociedade

No hay comentarios. Comentar. Más...

UN OVNI?

20170922075153-img-20170920-wa0032-5-g.jpg

 

É un ovni? Non, é unha nube.

O ceo de Santa Cruz de Tenerife amenceu o pasado mércores cun fenómeno estraño que sorprendeu a moita xente. Esta "nube ovni" é unha rareza meteorolóxica totalmente coñecido polos expertos. Trátase dunha nube lenticular, un fenomeno relativamente frecuente, que nas Canarias pódese ver a miúdo na cima do Teide.

Fórmase cando coincide unha forte corrente de vento, unha montaña e unha masa de aire quente. A humidade, ao ascender a corrente de vento pola montaña, condénsase. Ao atoparse cunha masa de aire quente, a condensación interrómpese e a nube aplánase, formando esta peculiar forma. Ao soprar o vento, o "prato voador" abandoou as montañas e sobrevoou varias localidades.

Curioso!

FONTE: elperiodico.com

No hay comentarios. Comentar. Más...

NOVA DATACIÓN DO NÚMERO 0

 El manuscrito indio de Bakhshali

  O manuscrito indio de Bakhshali / Universidad de Oxford


A orixe do símbolo cero foi durante moito tempo uno dos maiores misterios matemáticos do mundo. Agora, científicos da Universidade de Oxford en Reino Unido cren descubrilo nun famoso texto indio, o manuscrito de Bakhshali. A través de estudos de datación por carbono, determinaron que o escrito, no que aparecen centos de ceros, é do século III ou IV, moito máis antigo do que se cría. O achado adianta así a aparición deste símbolo da nada, alicerce numérico fundamental, en 500 anos. 

O concepto do símbolo tal como coñecémolo hoxe en día comezou como un simple punto, que foi amplamente utilizado como un "marcador de posición" para representar ordes de magnitude no antigo sistema de números indio (e construír así números máis grandes). Ata agora, críase que o primeiro exemplo rexistrado do uso do cero era unha inscrición do século IX na parede dun templo en Gwalior, no estado indio de Madhya Pradesh. Pero o descubrimento de Bakhshali, conservado na biblioteca de Bodleian en Oxford desde 1902, parece cambialo todo.

Aínda que unha serie de culturas antigas, incluíndo os maias e babilonios, tamén utilizaron o marcador cero, o uso do punto no manuscrito Bakhshali é o que finalmente evolucionou no símbolo que utilizamos hoxe en día. India tamén foi o lugar onde o cero converteuse nun número por dereito propio. 

Hoxe damos por sentado que o concepto de cero utilízase en todo o mundo e é un elemento crave do mundo dixital. Pero a creación de cero como un número, que evolucionou a partir do símbolo de punto que se atopa no manuscrito de Bakhshali, foi un dos maiores avances na historia das matemáticas. 

O manuscrito de Bakhshali foi atopado en 1881, enterrado nun campo no que entón era un pobo indio do mesmo nome, agora en Paquistán. É amplamente recoñecido como o texto matemático indio máis antigo, aínda que a idade exacta do texto foi amplamente disputada. O estudo académico máis concluínte sobre o tema foi realizado polo académico xaponés Hayashi Takao e, sobre a base de factores como o estilo de escritura e o contido literario e matemático, afirmou que probablemente databa entre o século VIII e o século XII . A nova datación de carbono revela que a razón pola que fora tan difícil para os eruditos sinalar a data do manuscrito de Bakhshali é porque o escrito, que consiste en 70 follas fráxiles de cortiza de bidueiro, componse de material de polo menos tres períodos diferentes.

FONTE: Xornal abc/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

O MONO MÁIS PEQUENO DO MUNDO

Este mono mide de 14 a 18 centímetros en edad adulta

Titi pigmeo / Imaxe: amazinglist.net

Este pequeno animal, que ten por nome científico Cebuella pygmaea, é considerado o mono máis pequeno do mundo pois mide o que un dedo.

O titi pigmeo pode chegar a medir entre 14 a 18 centímetros (na idade adulta) sen considerar o tamaño da súa cola, a cal pode superar a lonxitude corporal chegando a medir entre 15 a 20 centímetros. O seu peso pode bordear só os 120 gramos.

Habita en Sudamérica, nos bosques tropicais da Amazonía que se estende sobre Colombia, Ecuador, Perú, Brasil e Bolivia.

Vive preto dos cursos de auga xa que aliméntase da savia e os froitos de certas especies de plantas, como  a do Ficus que medran nas beiras dos ríos e lagoas. Tamén incorpora á súa dieta algúns insectos como saltamontes, abellas, polillas e libélulas, xunto a pequenos animais como as lagartixas.

Vive en grupos reducidos de ata oito individuos, liderados por unha parella adulta.

Así mesmo, esta especie está incluída no Apéndice II da Convención sobre o Comercio Internacional de Especies Ameazadas (CITES), o que significa que o comercio internacional desta especie debe ser monitorada coidadosamente.

A súa clasificación é:

Reino: Animal

Filo: Cordados

Clase: Mamíferos

Orde: Primates

Familia: Callitrichidae

Xénero: Cebuella

Especie: Cebuella pygmaea

FONTE: latam.discovery.com e wikipedia.org

No hay comentarios. Comentar. Más...

O BOSTEZO, UN ECOFENÓMENO

20170903081154-bostezo.png

Bostezo / Imxe: gomuriukas.blogspot.com.e

O bostezo adoita atribuírse á falta de sono, ao cansazo e mesmo á fame. Con todo, bostezar pode ocorrer sen motivo aparente. De feito, prodúcese a miúdo de maneira involuntaria ao ver a outra persoa facelo. Esta é a pregunta á que un grupo de investigadores da Universidade de Nottingham en Reino Unido deu resposta: Por que bostezar é tan contaxioso?

A investigación publicada na revista Current Biology realizou un experimento que reuniu a 36 voluntarios para descubrir como se producen os bostezos contaxiosos. Para iso, dividiuse aos participantes en dous grupos e mostróuselles unha serie de vídeos onde aparecían persoas bostezando. Ao primeiro grupo pedíuselle que actuase con normalidade ao ver as imaxes, mentres que ao outro grupo solicitóuselle que reprimise os seus impulsos de bostezar.

Durante a proba, os expertos utilizaron unha técnica non invasiva de estimulación cerebral (TMS) para observar as diferentes reaccións que se producían no cerebro. Así mesmo, monitoraron e contabilizaron o número de bostezos que ocorreron durante o seguimento.

Tras analizar os resultados, os científicos descubriron que aqueles a os que se lles ordenou resistir aos bostezos tiveron máis ganas de facelo e ademais, resistirse a facelo alterou a forma en que bostezaban (tiveron medios bostezos). Doutra banda, obrigarlles a reprimir a súa necesidade de bostezar non alterou a propensión individual para facelo. É dicir, cada persoa bostezaba máis ou menos veces individualmente do que facía o resto.

Segundo a investigación, o bostezo é un exemplo dun ecofenómeno, que é o termo que denomina á imitación automática do que di ou fai outra persoa.

O traballo sostén que o impulso de bostezar ao observar que outros o fan está asociado á deshinibición do sistema de neuronas espello e á sobreexcitación das áreas motoras da cortiza cerebral. Este feito está relacionado con desordes neuropsiquiátricos como a Síndrome de Tourette ou a esquizofrenia, os cales "presentan un desequilibrio na inhibición e a excitación de zonas craves das conexións neuronais", asegurase na investigación.

FONTE: Xornal El Mundo/Ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

POR QUE OS CABALOS SON O ÚNICO ANIMAL QUE TEÑEN UN SÓ DEDO?

20170825114601-palanca-apoyo2.jpg

Casco dun cabalo / Imaxe: balance-f.com

Crese que os devanceiros dos cabalos tiñan o tamaño dun can. Tiñan unhas patas dianteiras que finalizaban en tres dedos e unhas traseiras que acababan en catro. Co tempo, estes animais foron medramdo ata chegar ao que coñecemos hoxe en día. Aos poucos, os científicos non saben como, as súss extremedidades evolucionaron e deron lugar ás pezuñas actuais. Calquera radiografía mostraría que no seu interior hai un único dedo e que o resto quedou reducido a vestixios minúsculos.

Un estudo realizado por científicos da Universidade de Harvard e publicado recentemente na revista Proceedings of the Royal Society B, arroxou luz ao misterio de como evolucionaron as pezuñas dos cabalos. Os investigadores concluíron que ocorreron dous procesos determinantes. Por unha banda, o peso do corpo foi aumentando e, por outra, os dedos fóronse reducindo. Segundo os autores, a evolución "descubriu" que, para soportar as forzas, era máis eficaz ter un dedo medio robusto e forte que moitos dedos laterais.

Pero, como ocorreu todo isto? Cando, ao longo da evolución dos cabalos, os dedos laterais deixaron de funcionar?

Para responder a estas e outras preguntas, os autores examinaron 13 fósiles de pernas de cabalo, de ata 50 millóns de anos de antigüidade, e comparáronas coas patas modernas. Grazas a tecnoloxías de reconstrución tridimensional mediron parámetros como a lonxitude e a área e estimaron a resistencia dos membros ás forzas, se o animal estivese saltando ou trotando.

Os resultados mostraron que en moitas especies temperás de cabalos os dedos laterais tiñan un papel moi importante e sostiñan boa parte do peso do animal. Pero logo, isto cambiou.

"A medida que aumentou o peso corporal, e os dedos laterais foron desaparecendo, o dedo medio compensou isto cambiando a súa xeometría interna, permitindo a cabalos aínda maiores permanecer en pé e moverse sobre un só dedo", manifesta a coautora da investigación. "Ademais, aumentou a cantidade total de óso, permitindo que resistise mellor á compresion e á flexión, o que é crucial para animais tan grandes".

Segundo os autores, estas análises mecánicas son o testemuño máis claro de como e por que a evolución optou por reducir o número de dedos nas extremidades dos cabalos.

FONTE: Xornal abc/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

O ASTEROIDE FLORENCE PASARÁ HOXE PRETO DE NÓS

Imágenes de radar del asteroide 3122 Florence, obtenidas desde el 29 de agosto por el observatorio Goldstone en California

Imaxes de radar do asteroide 3122 Florence, obtidas o 29 de agosto polo observatorio Goldstone en California - NASA / JPL  

Un asteroide de 4,4 km de lonxitude, como 30 pirámides exipcias postas en fila ou a metade do monte Everest, pasará hoxe preto da Terra. Chamado Florence, en honra de Florence Nightingale (1820-1910), a fundadora da enfermería moderna, a rocha espacial é a máis grande que visitou a nosa veciñanza en máis dun século, dende que a NASA ten rexistros, e está clasificado como potencialmente perigoso. Con todo, nesta ocasión non supoñerá unha ameaza para o noso planeta, xa que pasará a unha distancia segura de 7 millóns de quilómetros, 18 veces a que hai entre a Terra e a Lúa.

FONTE: Xornal abc/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

HOXE, DÍA 21 DE AGOSTO, PESAREMOS MENOS E VEREMOS UNHA ECLIPSE PARCIAL DE SOL

 

O peso é a forza resultante cando a gravidade interactúa coa masa. Aínda que na linguaxe coloquial peso e masa sexan o mesmo, para os científicos non é así, e por iso a masa mídese en quilogramos e o peso en newtons.

Hoxe, 21 de agosto, a gravidade e, polo tanto, o peso, sufrirán cambios bastantes rechamantes no planeta Terra. Como ocorre cada 28 días, haberá unha Lúa nova (fase na que non reflicte a luz da estrela e por iso non resulta visible), e o satélite interpoñerase entre o Sol e a Terra. Por iso, tanto o Sol como a Lúa tirarán coa súa gravidade (máis ou menos na mesma dirección) da superficie do planeta Terra, e reducirán un pouco o peso da parte do planeta situada máis preto. Un dos efectos é que ocorrerá unha marea viva, que é aquela en a que máis se nota o efecto da Lúa sobre o movemento do mar.

A Lúa nova non se adoita ver desde a Terra, pero dous ou tres veces ao ano interponse entre o Sol e o planeta (porque entra no plano no que o Sol parece moverse en relación connosco) e causa eclipses solares. Hoxe ocorrerá algo excepcional, porque aparecerá unha Lúa negra (que ocorre cando un ano ten 13 Lúas novas). Esta interpoñerase entre o Sol e o planeta e causará unha eclipse solar total que será visible nunha franxa de 10 quilómetros de ancho en Estados Unidos (na nosa localidade a eclipse solar será parcial, tendo o seu máximo sobre as 21:20 horas).

 
 

Eclipse de Sol / Imaxe:huffingtonpost.es
 

Se hoxe medísemos a forza que exerce a gravidade sobre unha persoa de 80 quilogramos de masa, situada nunha liña imaxinaria baixo o Sol e a Lúa, a Lei da Gravidade de Newton di que a Terra exercería 784,1 newtons, mentres que a Lúa e o Sol "tirarían" en dirección contraria cunha forza de 0,0029 e 0,4633 newtons. Ademais, habería que ter en conta a rotación da Terra, posto que esta produce unha forza centífuga. Segundo a NASA, o resultado final será que unha persoa de 80 quilogramos sentirá uns 48,2 gramos máis lixeira.

Ademais, na liña formada polo Sol e a Terra, a capa máis externa da cortiza do planeta elevarase aproximadamente 40 milímetros, máis ou menos.

FONTE: Xornal abc/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

O INSECTO MÁIS GRANDE DO MUNDO

 El insecto más grande del mundo, de 64 centímetros de largo, es un ejemplar de de Phryganistria Chinensis

 

Científicos chineses lograron criar ao insecto máis grande do mundo, un insecto pau de 64 centímetros de longo que superou en tamaño á súa nai, quen ostentaba o récord anteriormente.

Segundo un comunicado difundido pola axencia oficial de noticias Xinhua o espécime de Phryganistria Chinensis foi criado no Museo de Insectos de China Occidental (IMWC) de Chengdu (Sichuan, noroeste do país).

O responsable do museo, atopou á nai do insecto (que chegou a medir 62,4 centímetros) durante unha inspección de campo na Rexión Autónoma Zhuang de Guangxi no sur de China en 2014. Levou ao insecto de volta ao IMWC e colocou seis ovos, incluído do que naceu o que agora ostenta o récord ao máis grande do mundo.

En China os insectos pau só se atopan en Guangxi. Estes disfrázanse como ramas ou follas de árbores, facéndoos difíciles de notar.

FONTE: Xornal abc/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

QUE É O FIPRONIL?

20170813103554-huevos.jpg

Ovos / Imaxe: elsitioavicola.com

Nos últimos días en boca de todos está a palabra FIPRONIL. Á orixe sería o escándalo da empresa holandesa Chick Friends e a belga Poultry Vision, que utilizarían ilegalmente fipronil en varias granxas produtoras de ovos.

O fipronil é un insecticida autorizado, entre outras cousas, para actuar contra ácaros, pulgas, garrapatas e outros insectos en mascotas. Está expresamente prohibido o seu uso en animais destinados á cadea alimentaria, como as galiñas e os pitos xa que está clasificado pola Organización Mundial da Saúde (OMS) como "moderadamente tóxico" para os humanos.

O produto ten a capacidade para acumularse no tecido adiposo, na graxa, polo que os restos desta fumigación poden chegar á xema dos ovos. Estudos en animais mostraron que, en grandes cantidades, o fipronil pode xerar danos nos riles, o fígado ou o tiroides. Con todo, desde que se desatou o escándalo, varios expertos en seguridade alimentaria aclararon que, coa cantidade presente nos ovos detectados, para que o produto supoña un risco para a saúde sería necesaria unha inxesta elevada e prolongada do mesmo e lembran que o fipronil non se administrou directamente aos ovos, senón que se asperxeu sobre as galiñas para eliminar os ácaros.

FONTE: Cristina G. Lucio/Xornal El Mundo

No hay comentarios. Comentar. Más...

PEIXE ANDURIÑA

 

O peixe anduriña (Dactylopterus volitans) é un peixe óseo que mide sobre uns 20 a 30 cm de longo (ata un máximo de 45-50 cm), o seu corpo está recuberto de escamas fortes e rugosas, cunha coloración é marrón con manchas e as aletas son de cor azul escura ou negro con manchitas e bandas azuis. As aletas dos costados son características deste peixe xa que se despregan en forma de abano, co que lle serven para desprazarse coma se voase, pero tamén como protección, pois cando as desprega súbitamente, o peixe aparenta un tamaño moi superior ao real.

Pode realizar unha serie de sons-ronquidos producidos polo fregue das espiñas preoperculares co corpo cando está baixa a auga, de onde lle vén un dos seus nomes populares, o de peixe roncador.

Este animal sobe de cotas mais profundas para buscar parella coa que copular e poñer os ovos durante os meses de verán. Por iso pola noite é frecuente ver os machos en zonas arenosas á espera de que as femias os elixan como a súa parella.

Aliméntase de pequenos crustáceos e outros invertebrados propios dos fondos brandos en que vive, empregando a parte anterior das aletas pectorales para localizalos.

Non debe de confundirse cos peixes voadores, debido a que a anduriña non é capaz de impulsarse para voar fóra da auga, soamente planea pola columna de auga.

A súa clasificación sería:

Reino: Animal

Filo: Cordados

Clase: Actinopterygii

Orde: Scorpaeniformes

Familia: Dactylopteridae

Xénero: Dactylopterus

Especie: Dactylopterus volitans

FONTE: posidoniaecosports.com e waste.ideal.es

No hay comentarios. Comentar. Más...

TARDIGRADO, UN BICHIÑO INDESTRUTIBLE

 

Pódelos ferver, conxelalos ata case o cero absoluto, deixalos sen comer durante décadas, arroxalos ao espazo ou desecarlos como uvas pasas que os osos de auga (tardígrados) seguirán vivos. Agora, un grupo de astrofísicos estimou que un deles, o Milnesium tardigradum, soportaría o impacto dun asteroide como o que acabou cos dinosauros, unha choiva de raios gamma ou a explosión dunha supernova. Só a morte do Sol acabaría con estes bichiños.

 Os tardígrados son un grupo dunhas 1.000 especies de animais microscópicos. Os máis grandes non miden máis de 0,5 mm de longo. Están alonxadamente emparentados cos artrópodos e atópalos en todos os ambientes da Terra onde haxa algo de humidade, como a película de auga sobre brións e liques. Pero algúns, como o M. tardigradum tamén poden vivir no máis profundo do mar. Non son organismos extremófilos xa que en condicións normais, a súa contorna non o é. Pero cando veñen mal dadas mostran un grao de resiliencia que aínda marabilla aos científicos.

 "Poden sobrevivir uns minutos a temperaturas tan baixas como -272º ou tan altas como 150º e a -20º durante décadas", indican os  astrofísicos. Tamén nos lembran que estes animais poden soportar unha presión de 1.200 atmosferas (o valor 0 equivale á presión atmosférica na Terra ao nivel do mar). Algunhas especies mesmo soportan a súa inmersión en disolventes. Ademais, varios estudos demostraron a súa capacidade para asimilar radiacións ionizantes de ata 6.000 grays (Gy). Para facernos unha idea, os tratamentos máis agresivos contra tumores de cando en cando pasan dos 100 Gy. "É unha radiación 1.000 veces máis elevada que a nós podería matarnos. Son realmente duros", engaden.

 É esa dureza a que suxeriu aos autores do estudo, publicado en Scientific Reports, usar ao M. tardigradum como punto de referencia para medir a resiliencia da vida e a posibilidade de que exista noutros planetas en condicións moi diferentes das da Terra.

FONTE: M. Angel Criado/Xornal El País/Ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

O INVENTO DA DINAMITA

famesa-gelatina-tecnovoladuras

Dinamita / (maxe: tecnovoladuras.com

En 1847, mentres estudaba en Turín a acción do ácido nítrico sobre distintos compostos orgánicos, o químico italiano Ascanio Sobrero (1812-1888) experimentou nas súas propias carnes os dolorosos efectos que podía ter sufrir un accidente co novo aceite explosivo co que traballaba. O composto esnaquizou o tubo de ensaio que o contiña, e iso que só axitábao, e deixoulle a cara sementada de cicatrices. Acababa de descubrir a nitroglicerina. Esta resultaba tan difícil e perigosa de manexar que Sobrero non pensou que puidese ter utilidade práctica, e de feito ata sentiu avergoñado do seu achado cando, poucos anos máis tarde, fixo balance de todas as vítimas que esta causara. Pero a súa curiosidade investigadora daría outros froitos. Sobrero quixera probar que impacto tiña unha pinga diminuta de nitroglicerina na súa lingua, e o resultado foi unha forte dor de cabeza.

Os estudos posteriores sobre os efectos farmacolóxicos daquela sustancia confirmaron que funcionaba como vasodilatador, e en 1876 utilizouse por primeira vez para tratar unha angina de peito. Hoxe continúa aplicándose con ese fin en forma de tabletas que se colocan baixo a lingua.

Pero o uso da nitroglicerina que tivo máis repercusión económica está vinculado ao mundo dos explosivos, onde, polo seu gran potencial, e a pesar dos grandes riscos que entrañaba a súa manipulación, comezou a usarse para substituír a pólvora. A solución viría con Alfred Nobel (1833-1896), un químico sueco que coñecera a Sobrero en París. Nobel aprendera do seu pai a importancia desta tecnoloxía para a construción, especialmente de pontes e estradas, e desde pequeno interesouse por esa especialidade, á que dedicaría a súa profesión. En 1864, unha explosión de nitroglicerina nunha fábrica de Estocolmo matou a cinco persoas, unha delas o irmán menor de Nobel; o feito supuxo un acicate para que este envorcásese no estudo dun modo de facer máis seguro o seu manexo.

Para desenvolver a dinamita, o sueco empregou terra de diatomeas, proveniente de fósiles mariños, coma se tratásese dunha esponxa, coa que podía absorber a nitroglicerina. Así, formábase unha pasta que podía envasarse en tubos de cartón.

O 14 de xullo de 1867 mostrou publicamente o seu invento nunha canteira de Surrey (Reino Unido). Deste xeito, puido observarse que a dinamita podíase golpear e queimar ao aire libre sen risco algún, pois para conseguir que explotase era necesario un detonador eléctrico ou químico. Aquilo non convenceu ás autoridades, pero en Alemaña e os países escandinavos comezou a fabricarse o explosivo recentemente inventado; os británicos autorizarían a produción dous anos despois. A patente, que pronto estendeu o seu uso na industria, a minería e o armamento de todo o mundo, fixo gañar a Nobel unha gran fortuna, que ao final cristalizou na dotación dos prestixiosos premios.


FONTE: Ramón Nuñez/Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

54 ºC EN IRÁN, ESO SI É UNHA TEMPERATURA!

20170703073931-1498813164-129942-1498817261-miniatura-normal.jpg

Mapa da zona que acompañaba ao tuit / Etienne Kapikian

Segundo explica o blog do tempo Capital Weather Gang de The Washington Post, o pasado xoves, día 29 de xuño, Etienne Kapikian, un meteorólogo de MeteoFrance, publicou un tuit no que sostén que Ahvaz, capital de la provincia de Juzestán, no suroete de Irán, chegou aos 53,7 ºC (128,7 ºF) e que se trata dun "novo récord nacional absoluto" e a temperatura máis alta xamais rexistrada nun mes de xuño no continente asiático. O récord anterior de Irán era de 127,4 ºF.

Segundo Weather Underground, a temperatura publicada por Kapikian non foi en realidade o rexistro máis alto que se alcanzou o xoves en Ahvaz, que ten máis dun millón de habitantes. Na táboa por horas, esta web sostén que á 4.51 hora local chegáronse aos 129,2 ºF, é dicir, 54 ºC. A web precisa que, debido á humidade, o índice ou sensación de calor era moito máis sufocante: de 61,2 ºC.

Estes datos deben ser verificados pola Organización Meteorológica Mundial.

FONTE: Xornal El País/Ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

A SERPE TERRESTRE MÁIS VELENOSA DO MUNDO

UJHIZ5Xl

Oxyuranus microlepidotus / Imaxe:dicaaaaaaa.forumfree.it

O taipán do interior, serpe de escamas pequenas, ou serpe tipan (Oxyuranus microlepidotus) é unha especie de serpe da familia Elapidae nativa de Australia e é a serpe terrestre máis venenosa do mundo. Unha mordida súa pode conter suficiente veleno para matar a 125 persoas adultas ou 250.000 ratos.

Aínda que extremadamente venenosa, é tímida e dócil. É de cor marrón amarelada escuro, nun rango que vai desde ricas tonalidades escuras a un marrón verde oliva dependendo da estación. A súa parte dorsal, lados e cola poden ter diferentes sombras de marrón e gris, con moitas escalas que teñen un ancho bordo negruzco.

Mide aproximadamente 1,80 m de lonxitude, aínda que especímenes máis longos poden alcanzar os 2 metros.

Vive en buracos e aliméntase de pequenos roedores tales como ratos, ratas e pequenos paxaros.

O taipán do interior produce nidadas de entre unha e dúas ducias de ovos. As crías nacen dous meses máis tarde. Pon os ovos en tobos de animais abandonados e gretas profundas.

FONTE: Wikipedia

No hay comentarios. Comentar. Más...

O PORQUÉ DA FORMA OVALADA DOS OVOS DAS AVES

Mary Caswell, autora principal do estudo, diante a colección de ovos da Universidad de Princeton / DENISE APPLEWHITE

Aínda que non se despexaron as dúbidas sobre se veu antes a galiña ou o ovo, un equipo de investigadores da Universidade de Princeton deu a clave que explica o porqué da forma de cada ovo.

No estudo que se presentou o pasado xoves na revista Science, analizáronse ata 49.175 ovos de 1400 especies, dúas delas xa extintas. Nin as características do niño ou o número de descendentes nunha posta, nin o modo de desenvolvemento, nin os factores ambientais están relacionados coa figura elíptica dos ovos nas aves. Os ovos deben a súa forma á adaptación dos paxaros ao voo.

Estes resultados contradin as teorías anteriores que se apoia no tipo de hábitat ou a historia de vida do animal para explicar a silueta dos ovos. Ata entón pensábase que a súa aparencia cónica evitaba por exemplo, en aves rupestres, que caesen polos cantís, ao rodar en pequenos círculos. Tamén se afirmaba que o tipo de ovo condicionaba a eficacia da incubación, dependendo do tamaño dunha nidada.

Agora, os novos datos suxiren que a medida do índice mano-á (HWI), unha maneira de calcular a eficacia das aves no voo e por tanto a súa capacidade de dispersión, induce a forma que teñen os ovos dos paxaros, que non é redonda como a doutros animais, e por que varía tanto dunha especie a outra.

Confirman entón estas conclusións as aves que perderon a capacidade de voar? O estudo aclarou esta incógnita: "Na maioría das aves que perderon a capacidade de voar, como os avestruces, os ovos son a miúdo case redondos".

Polo tanto, a nova teoría parece corroborarse tamén para este tipo de animais. "Isto é o que poderiamos predicir, dado que as aves que se adaptan ao voo tenden a poñer ovos máis asimétricos e elípticos". "Sorprendentemente, os pingüíns, que non voan, poñen ovos bastante asimétricos. Pensamos que isto pode deberse a que os seus corpos están adaptados para nadar de forma eficaz. Talvez os mesmos procesos que inflúen na forma do ovo en grandes voadores están tamén traballando sobre os nadadores, como os pingüíns".

Segundo o estudo, a adaptación ao voo dotou aos paxaros de características aerodinámicas que orixinan unha pelvis estreita pola que só un ovo angosto pode pasar. Por este motivo, dado que un pito ten que caber nese espazo, os ovos presentan unha casca de contorno elíptico e asimétrico.

FONTE: Mar de miguel/Xornal El Mundo/Ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

ANIMAIS PREHISTÓRICOS ATERRADORES IV

Meganeura
Continuamos coa serie adicada a animais prehistóricos que foron grandes depredadores, xa extintos,  e que daquela dominaron a Terra. Hoxe é o día da Meganeura

A Meganeura é un exemplo dos artrópodos que viviron hai 300 millóns de anos, das primeiras criaturas que pisaron a Terra, durante o período Carbonífero. Nesta etapa, as concentracións de osíxeno disparáronse no planeta Terra, o que permitía que os sistemas respiratorios destes animais fosen máis eficientes, facilitando así o seu enorme tamaño. A meganeura era unha especie de libélula, pero do tamaño dunha aguia actual. Coma ela, había milpiés de máis de 2 metros de lonxitude, e arañas e escorpiónss do tamaño de lobos. 

FONTE: FONTE: Laura Marcos/Revista Muy Interesante
No hay comentarios. Comentar. Más...

ANIMAIS PREHISTÓRICOS ATERRADORES III

Smilodon ’dientes de sable’
 
No hay comentarios. Comentar. Más...

ANIMAIS PREHISTÓRICOS ATERRADORES II

Continuamos coa serie adicada a animais prehistóricos que foron grandes depredadores, xa extintos,  e que daquela dominaron a Terra. Hoxe é o día da Madtsoia
No hay comentarios. Comentar. Más...

ANIMAIS PREHISTÓRICOS ATERRADORES

’Dunkleosteus’

 

Comezamos hoxe unha serie adicada a animais prehistóricos que foron grandes depredadores, xa extintos,  e que daquela dominaron a Terra. Hoxe é o día do Dunkleosteus.

Este peixe xigante e carnívoro viviu durante o Devónico tardío, hai uns 370 millóns de anos. Medía 6 metros de longo e podía pesar ata 1 tonelada. Chamábaselle o peixe de óso escuro, dado que en realidade a súa boca non estaba composta exactamente de dentes, senón de ósos: a súa mordedura era tan potente como a dun crocodilo.

Os primeiros restos fósiles deste peixe acháronse en 1867, e desde entón atopáronse máis restos por toda América do Norte, Europa e África. Era un dos maiores depredadores das augas do Devónico, e sospéitase que tiña condutas caníbales. Era capaz de comer a outros exemplares da súa mesma especie.

FONTE: Laura Marcos/Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

O TRICORDER DE PELÍCULA, FEITO REALIDADE

 

Poucas series de ciencia ficción tiveron a influencia e relevancia de Star Trek. O universo creado por Gene Roddenberry naceu como show televisivo en 1966, pero 50 anos despois segue vivo tras ser obxecto de seis series con personaxes reais, outra máis de animación e 13 películas (ademais de inspirar máquinas recreativas, videoxogos, cómic e xogos de rol). As aventuras galácticas do capitán Kirk e a súa tripulación son responsables dun bo número de vocacións científicas, tanto que mesmo a NASA dedicou artigos á serie analizando os avances científicos mostrados no ficticio futuro da nave Enterprise. Cando Leonard Nimoy, o actor que interpretaba a Mr Spock, faleceu en 2015, o astronauta Terry Virts publicou unha fotografía desde a Estación Espacial Internacional facendo o saúdo vulcaniano popularizado polos trekkies. E o administrador da NASA Charles Bolden lembroulle afirmando que foi "inspirador para varias xeracións de enxeñeiros, científicos, astronautas e outros exploradores espaciais".

Pero, ademais de viaxeiros estelares, a ciencia de Star Trek tamén inspirou e anticipou un bo número de aparellos e dispositivos. Algúns deles, como as tablets, xa forman parte da nosa vida cotiá; outros, como as cámaras de teletransportación para viaxar a calquera parte da galaxia, están aínda moi lonxe. Sen dúbida, un dos dispositivos que máis chaman a atención de cuantos aparecen na saga é o "tricorder", utilizado polo doutor McCoy para diagnosticar case calquera enfermidade achegando un pequeno aparello ao paciente. Unha idea marabillosa que faría máis sinxelo o traballo dos médicos e moito máis saudable a vida dos usuarios. Pois ben, dentro de moi pouco o tempo verbal haberá que cambialo, esquecendo o condicional para dar paso a un presente máis que prometedor grazas á idea da Fundación Xprize que, a través dunha competición millonaria, convocou en 2012 a equipos científicos de todo o mundo para que convertesen en realidade o imaxinado por Roddenberry.

Un destes equipos foi o da empresa canadense Cloud DX, gañadores do premio á innovación na competición coa súa Vitaliti. O sistema integra varios dispositivos que se conectan de forma inalámbrica e permiten medir as constantes vitais do usuario (como o ritmo cardíaco, a temperatura corporal ou a cantidade de osíxeno en sangue), realizar análise de fluídos, identificar distintos síntomas de enfermidades conectándose á nube, e mesmo recibir consellos médicos grazas á intervención da intelixencia artificial. Robert Kaul, CEO  da compañía, cre que o medicamento do futuro evolucionará moi rápido cara a modelos como o Vitaliti: "o coidado da saúde será algo que faremos en casa ou no traballo a través da tecnoloxía en lugar de ir ao médico como facemos agora. Ademais, a intelixencia artificial permitirá aos doutores tomar mellores decisións. Será unha revolución en todos os lugares do mundo que nos permitirá aforrar tempo e diñeiro". Unha idea esperanzadora que podería figurar no código deontolóxico do equipo médico da nave Enterprise.

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País/Ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

NOVAS ESPECIES 2016 (IV)

Los ejemplares más grandes de esta raya pueden pesar 20 kilos

Os exemplares máis grandes desta raia poden pesar 20 quilos / M. R. de Carvalho

Continuamos co repaso das 10 novas especies  que o grupo de taxonomistas do Instituto Internacional para a Exploración de Especies (IISE) seleccionou de todas as descubertas en 2016. Hoxe falaremos da gran raia de auga doce.

Esta gran raia de auga doce (Potamotrygon rex)é endémica ao río Tocantins Brasil. O espécime de tipo mide 1,11 m de lonxitude e os exemplares grandes poden pesar 20 kg. É outra das 350 especies deste río que non é atopan en ningún outro lugar da Terra. É de cor pardo negruzco e con motivos sorprendentes amarelos e alaranxados.

A súa taxonomía sería: 

Reino: Animalia     

Filo: Chordata       

Clase: Chondrichtiyes 

Orde: Myliobatiformes        

Familia: Potamotrygonidae     

Xénero: Potramotrygon 

FONTE: Araceli Acosta/Xornal abc/ciencia e Wikipedia

No hay comentarios. Comentar. Más...

NOVAS ESPECIES 2016 (III)

El saltamontes rosa, experto en camuflaje

O saltón rosa, experto na camuflaxe /Peter Kirk

Continuamos co repaso das 10 novas especies  que o grupo de taxonomistas do Instituto Internacional para a Exploración de Especies (IISE) seleccionou de todas as descubertas en 2016. Hoxe falaremos da femia de saltón rosa.

A femia de saltón rosa (Eulophophyllum kirki), experta da camuflaxe, foi descuberta mentres os investigadores buscaban tarántulas e serpes en Borneo. A femia destes saltamontes aproveita a súa cor e a súa capacidade para mimetizarse (tanto o corpo como as patas parecen follas) para esconderse entre a follaxe. Mide uns catro centímetros e fronte ao rosa brillante que exhiben, os machos da especie son completamente verdes.

Debido a que a zona na que vive está altamente protexida, os investigadores non puideron recadar ningún exemplar e só as fotografías proban a súa existencia. Ás veces o avance da ciencia choca coas medidas que se impoñen para protexer áreas naturais.

FONTE: Araceli Acosta/Xornal abc/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

A RA DE CRISTAL Á QUE SE LLE VE O CORAZÓN

La rana Hyalinobatrachium Yaku, con el corazón a la vista

A ra Hyalinobatrachium Yaku, co corazón á vista / Jaime Culebras/Ross Maynard

As chamadas ras de cristal do Amazonas son extremadamente rechamantes porque baixo a pel transparente da súa barriga poden verse os seus órganos con claridade. Pero a que descubriu recentemente un equipo de científicos da Universidade San Francisco de Quito, Ecuador, é aínda máis asombrosa: mostra o seu corazón latente baixo o peito.

O novo anfibio, chamado Hyalinobatrachium yaku (yaku tradúcese como auga no idioma local kichwa), mide apenas 2 cm de lonxitude e tamén pode distinguirse polas manchas de cor verde escura relativamente grandes da parte posterior da súa cabeza e a súa chamada característica, segundo explican os investigadores na revista ZooKeys. O seu comportamento reprodutivo é bastante inusual. Os machos adoitan realizar as súas chamadas baixo as follas e coidan dos ovos.

FONTE: Xornal abc/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

O AVIÓN MÁIS GRANDE DO MUNDO

 

En desenvolvemento desde 2010, Stratolaunch Systems acaba de presentar en público o Scaled Composites Model 351, aínda que todo o mundo chámao Roc, un peculiar avión de dobre fuselaxe e seis motores, o máis grande do mundo.

Fabricado fundamentalmente en materiais compostos, mide 117 metros dunha punta a outra das súas ás, o que o fai o avión máis grande do mundo en canto a envergadura, aínda que con só 72 metros de longo é máis curto que un Boeing 747 ou un Airbus A380. Todo isto fai que poida cargar ata 250 toneladas baixo a sección central da súa á, que será onde vaian colocados os foguetes que lance desde un pouco menos de 11 quilómetros de altitude.

Lanzar un foguete desde un avión ten sentido porque permite usar foguetes máis sinxelos e menos potentes que prescinden da primeira etapa que tradicionalmente se perde nos lanzamentos, o que aumenta considerablemente o custo; o avión é o que fai, pouco máis ou menos, a función da primeira etapa, coa diferenza de que se pode volver utilizar. Ademais, desde a altitude á que lanzará os foguetes o Roc a maioría dos fenómenos meteorolóxicos, causa moi frecuente de cancelacións de lanzamentos, deixan de ser un factor porque se producen por baixo.

Finalmente Roc será utilizado "se non hai outro cambio de plans" para lanzar foguetes Pegasus XL de Orbital. Pero son foguetes relativamente pequenos "cada un pesa unhas 23 toneladas" o que desaproveita moito as capacidades do Roc por moito que vaian ser lanzados de tres en tres; ademais, cada Pegasus XL só é capaz de colocar en órbita cargas útiles de pouco máis de 400 quilos, o que queda moi lonxe das seis toneladas previstas inicialmente.

FONTE: Xornal El País/Ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

NOVAS ESPECIES 2016 (II)

A formiga espiñenta Pheidole drogon / MASAKO OGASAWARA

Continuamos co repaso das 10 novas especies  que o grupo de taxonomistas do Instituto Internacional para a Exploración de Especies (IISE) seleccionou de todas as descubertas en 2016. Hoxe falaremos da formiga espiñenta.

Os doutores Georg Fischer e Eli Sarnat, xunto ao profesor Evan Economo do Instituto de Ciencia e Tecnoloxía de Okinawa, descubriron polo menos dúas especies novas de Pheidole entre os chans de Papúa Nova Guinea. Unha delas é a Pheidole drogon (o seu nome fai honor a “Drogon” un dos dragóns da serie de TV Game of Thronesque), que utiliza as súas espiñas para triturar sementes e así poder comelas.

A súa taxonomía sería:

Reino: Animalia          Filo: Arthropoda       Clase: Insecta       Orde: Hymenoptera

Familia: Formicidae    Xénero: Pheidole      Especie: Pheidole drogon

FONTE: Xornal El País/Ciencia e Wikipedia

No hay comentarios. Comentar. Más...

NOVAS ESPECIES 2016

Un exemplar de Eriovixia gryffindori, unHa araña con forma de chapeu de mago / SUMUKA J. N.

Os expertos estiman que quedan ao redor de 12 millóns de especies animais e vexetais por descubrir. Esta abafadora cifra faise aínda máis colosal se se ten en conta que as especies que xa se coñecen supoñen só unha quinta parte. En 2016 catalogáronse unhas 18.000 especies novas e, delas, un grupo de taxonomistas do Instituto Internacional para a Exploración de Especies (IISE) seleccionou, por décimo ano consecutivo, as 10 máis destacadas.

Iniciamos o repaso desta lista cunha araña de menos de dous milímetros. Foi descuberta en 2016 en Karnataka, India (onde vive nos seus bosques húmidos), por Javed Ahmed, Rajashree Khalap e Sumukha Javagal. Os descubridores desta nova araña pensaron que se parecía ao chapeu seleccionador dos libros de Harry Potter. Así que o nomearon en honra a Godric Gryffindor, o dono orixinal do chapeu de clasificación: Eriovixia gryffindori. Ata agora, só se descubriron exemplares femia.

A súa taxonomía sería:

Reino: Animalia        Filo: Arthropoda       Clase: Arachnida       Orde: Araneae

Familia: Araneidae    Xénero: Eriovixia      Especie: Eriovixia gryffindori

FONTE: Xornal El País/Ciencia e Wikipedia

No hay comentarios. Comentar. Más...

A NAI DE TODAS AS ARAÑAS

20170522121936-1495212565-787204-1495225260-noticia-normal.jpg

 

Unha araña australiana de 20 x 25 centímetros, deixou impresionado ata ao empregado de control de pragas da empresa All Year Pest Solutions. Foi o valente exterminador o que acuñou a denominación de "nai de todas as arañas" tras asegurar que non vira cousa semellante en 17 anos de profesión.

O animal é un esparásido ou araña cangrexo xigante, unha araña cazadora sen tea capaz para comer ata lagartixas e que é a maior en diámetro do mundo (chega ata os 30 centímetros) aínda que a supera en peso a bonita tarántula Goliath (Theraphosa blondi).

A araña cangrexo king size é capaz de saltar e mesmo de facer o flip flap (non é broma, ten unha locomoción espectacular); ataca se a molestas, que é un concepto moi elástico nunha araña, e o seu veleno non é perigoso se es unha persoa sa.

FONTE: Jacinto Antón/Xente/Xornal El país

No hay comentarios. Comentar. Más...

NEBULOSA DA HÉLICE

20170515164352-nebulosa-helice.jpg

 

Continuamos co percorrido por algunhas das nebulosas máis curiosas, grazas as fotografías da NASA. Hoxe, a Nebulosa da Hélice.

Trátase dunha nebulosa planetaria situada na constelación de Acuario. Grazas a esta imaxe de telescopio Spitzer e do observatorio GALEX podemos contemplar esta nebulosa como unha estrela moribunda que lanza unha rabieta cósmica. Así, a nebulosa formouse por unha estrela similar ao Sol nos últimos momentos da súa vida. A Nebulosa da Hélice atópase a 694,7 anos luz de distancia da Terra.

FONTE: Revista Muy Interesante/Ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

NEBULOSA BOLBORETA

20170512070909-nebulosa-m29.jpg

 

As nebulosas son estruturas de gas e po interestelar. Segundo sexan máis ou menos densas, son visibles, ou non, desde a Terra.

Comezamos hoxe un percorrido por algunhas das nebulosas máis curiosas, grazas as fotografías da NASA.

A nebulosa Ás de Bolboreta ou M2-9, é un exemplo rechamante dunha nebulosa planetaria bipolar; estas fórmanse cando o obxecto central non é unha soa estrela, senón un sistema binario. Estudos demostraron que o tamaño da nebulosa aumenta co tempo. A nebulosa Ás de Bolboreta atópase a unha distancia de 2.100 anos luz da Terra.

FONTE: Revista Muy Interesante/Ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

UNHA LUZ MORADA NO CEO SEN EXPLICACIÓN, ATA AGORA

Unha das imaxes de Steve (a franxa morada da imaxe) recollida nun grupo de Facebook "Gallery of Steve" / PAUL ZIZKA
Durante séculos, os humanos viron as auroras boreais como unha especie de cortinas verdosas ou avermelladas. A ciencia explicou despois os fenómenos detrás do espectáculo. A orixe daquelas luces no ceo atopábase nas partículas cargadas que viaxan co vento solar. Ao chegar á atmosfera terrestre, ven redirixidas pola magnetosfera terrestre, que as concentra nas rexións polares. Alí, chocan contra os átomos e as moléculas atmosféricas e excitan aos electróns que os rodean. Como os electróns tenden a regresar ao seu estado normal, liberan a enerxía que lles transmitiron os mensaxeiros solares e fano emitindo luces de cores. O osíxeno emite a luz verde e a vermella e o nitróxeno a azul.

Dependendo da actividade solar e da intensidade e a cantidade de partículas que chocan contra o escudo magnético que nos protexe da radiación do Sol, as auroras son máis ou menos vistosas e pódense ver máis ao sur das rexións polares, o lugar onde son habituais. Actividades solares infrecuentes poden provocar auroras como a que se viu sobre Barcelona o 25 de xaneiro de 1938. Entón, no medio da guerra civil, o ceo tinguiuse de vermello e na cidade catalá pensouse que sobre eles cerníase un novo bombardeo.

Recentemente, empezouse a coñecer a observación do que algúns consideran un novo tipo de aurora. Desde hai anos, afeccionados á observación de auroras boreales fotografan un tipo de luces que non son exactamente como as auroras habituais. Trátase dunha especie de franxa morada máis ou menos inclinada que aparece en latitudes lixeiramente máis ao sur do habitual.

Tras o seu descubrimento, grupos de cidadáns afeccionados trataron de ofrecer algunha explicación ao que observaban. Unha das propostas foi que se tratase dun arco de protones. Con todo, esa opción foi descartada pronto polos científicos, xa que as emisións dun arco de protones quedan ocultas por outras máis brillantes.

Un profesor de astronomía da Universidade de Calgary, Eric Donovan, cotexou as imaxes dos afeccionados con datos dos satélites Swarm da Axencia Espacial Europea, unha constelación dedicada a analizar o campo magnético terrestre. Iso permitiu ao investigador canadense saber que a 300 quilómetros de altitude, a temperatura incrementábase ata os 3.000 graos e había unha franxa de gas de 25 quilómetros de ancho que flotaba cara ao oeste. Así se confirmou que non se trataba dun arco de protones. Ese coñecemento fixo bautizar ao fenómeno cun novo nome: Steve.

Os investigadores están a tratar agora de atopar unha boa explicación para Steve. "O que se ve co ollo é algo que leva moitos anos vendo con magnetómetros desde o chan e se é un novo tipo de aurora é porque non é a que se forma normalmente nos polos polo electrojet (a corrente eléctrica que percorre a atmosfera nos polos e xera as auroras)", apunta outro investigador.

Á falta de explicación científica oficial, Miguel Herraiz, profesor da Universidade Complutense de Madrid, sinala o detalle de que Steve non foi visto desde outubro do 2016 a febreiro de 2017, a época máis frecuente para as auroras, a pesar de que houbo actividade solar. "As auroras prodúcense na interacción entre o vento solar e a parte alta da atmosfera. As diferenzas neste caso poden deberse a un cambio na actividade solar, pero eu creo que a explicación se atopa máis na segunda parte, na interacción entre o vento solar, o campo magnético terrestre e a atmosfera".
Haberá que esperar!

FONTE; Xornal El País/Ciencia
No hay comentarios. Comentar. Más...

ARAÑAS NA CARA

SPH-F006-9813 - © - STEVE GSCHMEISSNER/SPL

Os "Demodex", na imaxe, son arácnidos que comen o sebo e as células mortas presentes na pel do rostro humano / Age Fotostock

Sabías que ti es o lugar onde miles e miles de arañiñas viven e morren sen parar? Chamounas “Demodex” un dos seus descubridores, un científico inglés chamado Richard Owen, 1841. Era a época dos primeiros microscopios serios e o mundo empezaba a ampliarse a toda máquina. Demodex vén de demo (que non só significa pobo, senón tamén graxa) e dex (verme): poderían ser os vermes do pobo, pero son os vermes da graxa.

Viven na nosa graxa que acumula na nosa pel. Os máis grandes, os folliculorum, refúxianse nos folículos de nosos pelos; os máis mozos, os brevis, viven nas nosas caras, afundidos cabeza abaixo nos nosos bulbos sebáceos.

Tecnicamente non son vermes, senón arácnidos. Os machos son máis estirados, as femias un pouco máis redondas, pero ambos grupos teñen un corpo longo, avermado, coas súas catro patas de cada lado terminadas en garriñas, a cabeza coa súa boca e os seus dentes; miden unha décima de milímetro, como moito dúas. Son 15.000 veces máis pequenos que un individuo medio. Non é, entón, de estrañar que vivan cómodos nas persoas onde viven. Teñen espazo, posibilidades: un Demodex é a un corpo humano como ese corpo é a toda a cidade de Bos Aires.

Non viven moito: o seu ciclo dura dúas semanas. Aprovéitanas para comer o noso sebo e as nosas células mortas cos seus dentes filosos; para buscalas móvense lentos, nocturnos. Témenlle á luz, que os conxela; as sombras devólvenlles o seu movemento lánguido. Poden avanzar ao redor dun centímetro por hora; non é moito, pero alcánzalles para percorrer o seu hábitat. E atopar, ao cabo, a súa parella.

Din que o seu fornicio non é particularmente encrespado e que, a diferenza doutros arácnidos, non o completan matándose ou coméndose. A femia, xa preñada, retírase a un bulbo sebáceo; unhas horas máis tarde pon os seus ovos, que maduran dous días. Entón nacen os pequenos, que á súa vez crecen, comen, collen, morren. Os científicos tranquilízannos: non cagan. Non teñen ano, así que gardan as sobras no seu corpo

E parece que todos os temos. Non nacen connosco: veñen, van chegando. Pero din os estudiosos que non hai humano que careza. É certo que ás veces temos demasiados “e enférmannos a pel”; en xeral nin sequera sabémolo.

Eu acábome de decatar: agora sei que hai miles de animais vivindo na miña fazula, e impresióname. Calculo que, como tantas outras cousas, aprenderei a soportalo. E ti tamén, supoño!

FONTE: Martín Caparrós/El País Semanal

No hay comentarios. Comentar. Más...

ALBERT EINSTEIN XIII (FIN)

20170412100150-cerebro-de-einstein.jpg

 O cerebro de Einstein era único / Imaxe:Peru21

A contestación á pregunta do día anterior é O SEU CORPO FOI INCINERADO, SALVO O SEU CEREBRO, QUE FOI EXTRAÍDO E CONSERVADO PARA O SEU ESTUDO.

Albert Einstein morreu o 18 de abril de 1955 á idade de 75 anos. Polo seu expreso desexo, o seu corpo foi incinerado e as súas cinzas foron esparexidas no río Delaware. Con todo, non todo o corpo foi queimado. Durante a autopsia, o médico do hospital Thomas Stoltz Harvey decidiu extraer sen permiso da familia, o cerebro de Einstein para conservalo e descubrir "os segredos da súa xenialidade". Actualmente consérvase no Departamento de Anatomía da Universidade de Kansas.

Aquí rematamos esta serie de artigos que, espero, servisen para coñecer un chisco mellor a iste xenio da ciencia.

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ALBERT EINSTEIN XII

test-einstein12

 

A contestación á pregunta do día anterior é VERDADEIRO.

Cando Jaim Weizmann, o primeiro presidente de Israel e vello amigo de Einstein faleceu, o embaixador israelí en Estados Unidos ofreceulle ser presidente do Estado de Israel, pero rexeitouno. "Estou profundamente conmovido polo ofrecemento do Estado de Israel e á vez apenado e avergoñado por non poder aceptalo. Durante toda a miña vida tratei con cuestións obxectivas, polo que carezo da aptitude natural e da experiencia para tratar como cómpre coa xente e para desempeñar funcións oficiais. Son o máis afligido por estas circunstancias, porque a miña relación co pobo xudeu converteuse no meu vínculo humano máis forte, desde que tomei plena conciencia da nosa precaria situación entre as nacións do mundo", explicou Einstein.

E agora, a pregunta de hoxe:

Onde se atopa o cerebro de Albert Einstein?
 
-
Loxicamente xunto ao seu corpo, enterrado no cemiterio de Hönggerberg en Zúric

- O seu corpo foi incinerado, salvo o seu cerebro, que foi extraído e conservado para o seu estudo.

- Todo o seu corpo foi incinerado e as súas cinzas esparexidas nun lugar que nunca se divulgou.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ALBERT EINSTEIN XI

test-einstein11

 

A contestación á pregunta do día anterior é CEDEU TODOS OS CARTOS Á SÚA EXMULLER MILEVA MARIC.

Einstein decidiu entregar o premio íntegro ao seu exmujer Mileva, que o usou para comprar varias casas e para coidar dos seus fillos. Ambos tiveron tres fillos: Lieserl Einstein, dada en adopción ao nacer, Hans Albert Einstein e Eduard Einstein (que padecía esquizofrenia).

E agora, a pregunta de hoxe:

A Einstein ofrecéronlle ser presidente do Estado de Israel.
 
-
Verdadeiro.

- Falso.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ALBERT EINSTEIN X

test-einstein10

 

A contestación á pregunta do día anterior é FALSO.

Falso. Einstein era un mal estudante e por iso as súas notas eran bastante malas. De feito, o seu profesor dixo del: "Este mozo non chegará nunca a ningún sitio". Os seus mestres dicían que era lento e que reflexionaba demasiado antes de contestar a unha pregunta nun exame. Ademais, non conseguía aprender nada de memoria. Fracasou no exame de ingreso á universidade (1896) para entrar na Universidade Politécnica Federal de Suíza. Aprobou as seccións de matemáticas e ciencias, pero suspendeu en materias como historia e xeografía.

E agora, a pregunta de hoxe:

Que fixo Einstein co diñeiro que se outorga a todos os galardoados co Premio Nobel?
 
-
Aceptou o premio pero rechazou os cartos.

- Cedeu todos os cartos do premio a súa exmuller Mileva Maric.

- Empregou os cartos nunha nova investigación.

- Creou unha fundación para axudar á investigacións de xoves físicos.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ALBERT EINSTEIN IX

test-einstein9

 

A contestación á pregunta do día anterior é VELOCIDADE DA LUZ.

Na ecuación de equivalencia entre masa e enerxía, dada pola expresión da teoría da relatividade, a letra C é a velocidade da luz: E (enerxía) = m (masa) c (velocidade luz) ao cadrado. Moitas tecnoloxías desenvolvéronse grazas a esta ecuación como o desenvolvemento das telecomunicacións con satélites.

E agora, a pregunta de hoxe:

Einstein sacou a nota máxima no exame de ingreso á universidade?
 
-
Verdadeiro.

- Falso.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ALBERT EINSTEIN VIII

test-einstein8

 

A contestación á pregunta do día anterior é CURMÁ.

Elsa Einstein, con quen Albert estivo casado desde 1919 ata 1936 (data en que foi diagnosticada con problemas de corazón e ril, morrendo pouco despois dunha dolorosa enfermidade o 20 de decembro dese ano) era a súa curmá por partida dobre.

E agora, a pregunta de hoxe:

Elsa Einstein foi a segunda esposa do xenio. Pero, que chamou a atención sobre ela? Na famosa ecuación de Eistein E=mc2, que significa a letra "c"?
 
-
Masa.

- Enerxía.

- Velocidade.

- Velocidade de luz.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ALBERT EINSTEIN VII

test-enstein7

 

A contestación á pregunta do día anterior é PARTIDO DEMOCRATICO ALEMÁN.

Einstein destacou por ser un pacifista convencido. Sentía desprezo pola violencia, a bravuconería, as agresións ou as inxustizas. Durante a I Guerra Mundial viuse obrigado a comprometerse politicamente, o que o converteu nun membro moi coñecido do Partido Democrático Alemán, DDP. Outros membros do DDP foron: Theodor Heuss, Thomas Mann, Ludwig Quidde ou Max Weber.

E agora, a pregunta de hoxe:

Elsa Einstein foi a segunda esposa do xenio. Pero, que chamou a atención sobre ela?
 
-
Que era moito máis nova ca el.

- Que era bastante máis vella ca el.

- Que era a súa curmá.

- Que era a súa sobriña.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ALBERT EINSTEIN VI

test-einstein6

 

A contestación á pregunta do día anterior é FALSO.

Falso. Desde 1910 e ata 1922, Einstein foi nomeado 62 veces para recibir o premio Nobel; a maioría das veces pola súa Teoría da Relatividade. Con todo nunca conseguiu o premio por ela pois a quen se encomendou a tarefa de avaliar a mesma non a entendeu e finalmente o Nobel foille concedido a Einstein polas súas explicacións sobre o efecto fotoeléctrico e as súas numerosas contribucións á física teórica. Foi no ano 1921.

E agora, a pregunta de hoxe:

A que partido afiliouse Einstein durante a Primeira Guerra Mundial?

-
Partido Popular Alemán

- Partido Socialdemócrata Alemán

- Partido Nacional do Pobo Alemán

- Partido Democrático Alemán

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ALBERT EINSTEIN V

test-einstein5

A contestación á pregunta do día anterior é "As persoas tranquilas e silenciosas son as que teñen as mentes máis fortes e ruidosas".

A única frase ou cita que non é de Einstein é a terceira: "As persoas tranquilas e silenciosas son as que teñen as mentes máis fortes e ruidosas". Esta frase é do físico e teórico inglés Stephen Hawking. Outras famosas frases do xenio alemán son: "O importante é non deixar de facerse preguntas" ou "Primeiro tes que aprender as regras do xogo, e despois xogar mellor que ninguén".

E agora, a pregunta de hoxe:

Einstein conseguiu o Premio Nobel de Física en 1921 pola Teoría da Relatividade

- Verdadeiro.

- Falso.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ALBERT EINSTEIN IV

test-einstein4

A contestación á pregunta do día anterior é O COMPÁS.

Grazas ao compás, Einstein descubriu a maxia da física. Foi un dos primeiros momentos de asombro na súa vida: descubriu un compás magnético do seu pai cando tiña catro ou cinco anos. O feito de observar como a agulla sinalaba sempre na mesma dirección deixoulle completamente fascinado.

E agora, a pregunta de hoxe:

Cal destas frases non é de Einstein?

- "A mente é como un paracaídas... Só funciona se a temos aberta?

-  "O maior misterio do mundo é que resulta comprensible"

- "As persoas tranquilas e silenciosas son as que teñen as mentes máis fortes e ruidosas"

- "Dúas cousas son infinitas: a estupidez humana e o universo; e non estou seguro do segundo"  

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ALBERT EINSTEIN III

test-einstein3

 

A contestación á pregunta do día anterior é ULM.

Einstein naceu en Ulm, cidade alemá do estado de Baden-Wurtemberg, situada entre Stuttgart, Augsburg e Múnic Ulm é coñecida pola Catedral de Ulm que conta coa torre de igrexa máis alta do mundo e por ser a cidade natal de Albert Einstein. A súa data de nacemento é o 14 de marzo de 1879.

E agora, a pregunta de hoxe:

Houbo un dispositivo que marcou un antes e un despois na vida de Einstein. Cal foi?

- O telescopio.

- O cinematógrafo.

- O compás.

-  O péndulo.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ALBERT EINSTEIN II

test-einstein2

 

A contestación á pregunta do día anterior é FALSO.

As súas dúas maiores afeccións eran a navegación a vela e a música. Tocaba o violín e parece ser que a conexión entre violín e ciencia débella a Pitágoras que estudou a acústica e creou cordas tensas con pontes deslizables, as bases do actual violín. Os seus inicios coa música arrincaron con tan só 6 anos, idade en que empezou a tocar este instrumento; posteriormente continuaría co piano. Tocaba e compoñía. O seu compositor favorito era Mozart.

E agora, a pregunta de hoxe:

Lembras o nome da cidade que viu nacer a Einstein?

- Ulm

- Stuttgart

- Heidelberg

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante


No hay comentarios. Comentar. Más...

ALBERT EINSTEIN

test-einstein1

Albert Einstein é considerado o personaxe máis importante do século XX, segundo a revista Time. Son moitas as curiosidades que hai ao redor deste xenio da ciencia. Queres por a proba os teus coñecementos?

Pois, comezamos!

Einstein era afeccionado á caza e á música.

- Verdadeiro.

- Falso.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O MONUMENTO NATURAL XIII (FIN)

m12

 

A contestación á pregunta do día anterior é TORRE DO DIAÑO.

Tamén coñecido como o "tapón do inferno", o Monumento Nacional da Torre do Diaño está situado no condado de Crook, ao nordés de Wyoming, en EE.UU. O seu cume atópase a 1.558 metros por encima do nivel do mar e está formado por columnas basálticas. Este orixinal nome de "Torre do Diaño" débese a unha lenda das tribos americanas nativas dos kiowa e os sioux lakota.

Con esto, rematamos esta serie adicada aos monumentos naturais. Moi pronto unha nova serie sobre Albert Einstein.

FONTE: Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

A PEDRA ROSETTA

20170228130658-una-ventana-se-abre-al-pasado-rosetta-stone.jpg

A Pedra de Rosetta / Imaxe: anatomiadelahistoria.com

Foi descuberta o 15 de xullo de 1799 por un soldado francés, preto da cidade portuaria de Rashid, durante a campaña francesa en Exipto.

Trátase dun fragmento dunha antiga estela exipcia de granodiorita, de 760 kg, un pouco máis de 1 m de altura e 75 cm de ancho, que contén tres tipos de escritura: xerogífica, demótica e grega.

A súa importancia radica en que grazas a ela púdose descifrar a escritura xerogífica, que ata ese momento era un insondable misterio para os investigadores. Pero esto non sucedeu de inmediato. Foi en 1822 cando o francés Jean-Fraçois Champollion deu coas claves para descifralo: os xeroglíficos tamén eran elementos fonéticos que representaban signos alfabéticos. O seu descubrimento publicouno o 27 de setembro na súa "Carta para M. Dacier (secretario da Academia de Inscripcións de París) relativa ao alfabeto fonético xeroglífico utilizado polos exípcios".

Actualmente a pedra rosetta atópase no Museo Británico, xa que a tropas inglesas, nas contiendas de entón, confiscárona ás tropas francesas. Desde 2003, o goberno expcio reclamouna oficialmente para que a estela retorne ao seu lugar de orixe.

FONTE: Calendario Mensajero 2017

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O MONUMENTO NATURAL XII

m12

 

A contestación á pregunta do día anterior é LAGO TITICACA.

O lago Titicaca ocupa o lugar 19º do mundo por superficie e é o lago navegable máis alto do mundo, xa que está situado a 3809 metros sobre o nivel do mar. Ten unha superficie nada desdeñable de 8,562 quilómetros cadrados e atópase na zona coñecida como altiplano ou Meseta do Collao, situado en Ándelos Centrais (América do Sur).

E agora, a pregunta de hoxe:

O que ves é a montaña máis alta do planeta e ata ten película propia...Foi o primeiro monumento nacional declarado en Estados Unidos por Theodore Roosevelt. É...

- A Torre do Diaño 

- O Capitán, Yosemite

- Canón do Colorado

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O MONUMENTO NATURAL XI

m11

 

A contestación á pregunta do día anterior é PERITO MORENO.

Perito Moreno está situado en América do Sur. Trátase dunha grosa masa de xeo localizado na rexión da Patagonia, Arxentina. Considérase a zona máis atractiva do Parque Nacional Los Glaciares. Este espectáculo natural ten un habitante un tanto particular: un pequeno insecto chamado Andiperla willinki.

E agora, a pregunta de hoxe:

Este monumento natural é o lago navegable máis alto do mundo. Sabes cal é?

- Lago Licancabur 

- Lago Lago Tanganica 

- Lago Titicaca

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante


No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O MONUMENTO NATURAL X

m10

 

A contestación á pregunta do día anterior é a GRAN BARREIRA DE CORAL .

A Gran Barreira de Coral australiana é o maior arrecife de coral do mundo e está situado fronte á costa de Queensland. Esténdese sobre uns 2600 quilómetros de lonxitude e pode verse con facilidade desde o espazo. Estímase que alberga unhas 1.800 especies distintas (cunhas 400 especies de coral) con animais tan particulares como o dugongo e a gran tartaruga verde, en perigo de extinción.

E agora, a pregunta de hoxe:

Recoñeces o maxestuoso glaciar da imaxe?

- Glaciar Upsala.

- Glaciar Perito Moreno.

- Glaciar Crowfoot.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante


No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O MONUMENTO NATURAL IX

m9

 

A contestación á pregunta do día anterior é o EVEREST.

O Everest é probablemente tamén a montaña máis coñecida. Ten unha altura de 8848 metros sobre o nivel do mar e atópase no Himalaya, Asia, marcando con rotundidade a fronteira entre Nepal e China. Esta montaña bautizada así na honra de George Everest, o xeógrafo galés, na aos seus estudos, presenta un dos climas máis extremos do planeta, con temperaturas tan frías que poden variar entre os -20 (no verán) e os -70 ºC (no inverno).

E agora, a pregunta de hoxe:

Os tres arrecifes citados abaixo conforman a lista dos 10 arrecifes máis espectaculares do planeta pero, cal deles é o maior do mundo?

- Arrecife de Aldabra, nas Seychelles.

- Barreira de Coral, en Belice.

- Gran Barreira de Coral, en Australia.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante


No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O MONUMENTO NATURAL VIII

m8

 

A contestación á pregunta do día anterior é TURQUÍA.

O Pamukkale ou Castelo de Algodón atópase ao suroeste de Turquía, no val do río Menderes (provincia de Denizli). Esta fermosa zona alberga unhas fervenzas petrificadas de cor esbrancuxada que forman unhas piscinas naturais onde xacen augas termais cunha temperatura media de 35 graos. Os antigos gregos atribuíron ás súas augas propiedades terapéuticas, outorgadas polos deuses. Pamukkale foi declarado Patrimonio da Humanidade en 1988.

E agora, a pregunta de hoxe:

O que ves é a montaña máis alta do planeta e ata ten película propia...

- Monte K2

- Monte Everest

- Monte Annapurna

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante


No hay comentarios. Comentar. Más...

ROBLEDO DE CHAVELA: UNHA ESTACIÓN ESPAÑOLA DA NASA

 

Un pequeno pobo serrano situado a 63 quilómetros ao noroeste de Madrid, Robledo de Chavela, xogou un papel fundamental para que o 16 de xullo de 1969 o home pisase a Lúa por primeira vez. Así o recoñeceu o propio Neil Armstrong: "sen as vitais comunicacións mantidas entre o Apollo 11 e a estación madrileña, a nosa aterraxe na lúa non sería posible". En realidade o astronauta norteamericano referíase a dúas bases distintas, a de Robledo e a de Fresnedillas de la Oliva, situadas a escasos 25 quilómetros de distancia naquel ano, aínda que na actualidade a segunda xa fose desmantelada, pero iso non resta méritos á participación española naquel fito tan relevante da conquista espacial. O agora coñecido como Madrid Deep Space Communications Complex (Complexo de Comunicacións do Espazo Profundo de Madrid), foi inaugurado en 1964, e unha das súas antenas recibiu a primeira foto da Terra vista desde a Lúa o 23 de agosto de 1966 retransmitida desde o Lunar Orbiter.

Naqueles anos sesenta, cunha España atrasada respecto ao resto de Europa por culpa da ditadura, a NASA tiña unhas connotacións case lendarias, de resonancias tecnolóxicas chegadas desde o outro lado do Atlántico. As estacións espaciais no noso país eran entes estraños, tan exóticos que mesmo inspiraron unha divertida película "O astronauta", protagonizada por Toni Leblanc, na que un grupo de iluminados con pouco talento e menos diñeiro empeñábanse en colocar un foguete español na lúa. Os tempos, obviamente, cambiaron moito e hoxe o MDSCC é un centro punteiro que pertence á rede internacional de antenas de radio coordinadas pola NASA, que serven como apoio a misións interplanetarias de naves espaciais, así como a observacións de astronomía e de radar para a exploración do Sistema Solar e do universo.

Unha das funcións da estación actualmente é a comunicación coas naves (orbitadores ou vehículos de superficie) que están a explorar Marte, un dos planetas que maior interese esperta na comunidade científica debido as grandes posibilidades que ten de converterse no próximo que pisen os seres humanos. As antenas do MDSC non serven unicamente para recibir información, tamén poden ser utilizadas como radiotelescopios. Son compartidas para realizar diferentes experimentos de observación de galaxias afastadas, buracos negros, outros planetas ou outras estrelas que sexan de interese científico.
 

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El Pais/Ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O MONUMENTO NATURAL VII

m7

 

A contestación á pregunta do día anterior é CATARATAS VICTORIA.

Este salto de auga atópase no río Zambeze, na fronteira de Zambia e Zimbabue, en África. Ten unha anchura aproximada de 1,7 quilómetros e 107 metros de altura dos que caen máis de 60 millóns de litros de auga por minuto. O estrondo que fai é sobrecogedor. As cataratas Vitoria foron declaradas Patrimonio da Humanidade pola Unesco en 1989.

E agora, a pregunta de hoxe:

En que país se atopa este monumento natural coñecido como "Castelo de algodón"?

- Turquía

- Irlanda

- Ecuador

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante


No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O MONUMENTO NATURAL VI

m6

 

A contestación á pregunta do día anterior é CHINA.

O Bosque de Pedra ou Shilin está localizado no condado autónomo de Shilin Yi, na República Popular de China. Estas impresionantes formacións de pedra calcaria cobre unha área de 350 quilómetros cadrados e está dividida en sete áreas cubertas do que parecen estalagmitas xigantescas que nos fan lembrar un bosque repleto de árbores de pedra. O Karst de Shilin foi declarado Patrimonio da Humanidade pola Unesco.

E agora, a pregunta de hoxe:

Que famosa catarata é a da fotografía?

- As cataratas del Niágara

- As cataratas de Oloupena

- As cataratas Victoria

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante


No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O MONUMENTO NATURAL V

m5

 

A contestación á pregunta do día anterior é ULURU.

Uluru ou Ayers Rock representa un dos símbolos naturais máis reconocibles de Australia. Tamén chamado o "embigo do mundo", Uluru é unha formación rochosa composta por arenisca situada no centro de Australia, dentro do Uluru-Kata Tjuta National Park. Ten 348 metros de altura e 9,4 kilometros de circunferencia. Trátase dun lugar sacro para os aboríxenes australianos e é Patrimonio da Humanidade desde 1987.

E agora, a pregunta de hoxe:

Chámano o Bosque de Pedra ou Shilin. Sabes onde está?

- En xapón

- En China

- En Corea do Sur

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante


No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O MONUMENTO NATURAL IV

m4

 

A contestación á pregunta do día anterior é as CATARATAS DE IGUAZÚ.

As cataratas de Iguazú localízanse sobre o río Iguazú, en Arxentina, América do Sur. Absolutamente inmersas en áreas protexidas, estas impresionantes cataratas están formadas por 275 saltos. O seu salto de maior caudal e tamén o máis alto é a "Garganta do diaño". Desde 2012 son oficialmente una das "Sete marabillas naturais do mundo".

E agora, a pregunta de hoxe:

Estamos ante un dos monólitos máis grandes do mundo. Sabes cal é?

- Pena de Bernal, en México.

- Sigiriya, en Sri Lanka.

- Uluru, en Australia.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante


No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O MONUMENTO NATURAL III

m3

 

A contestación á pregunta do día anterior é O SALGAR DE UYUNI.

O salgar de Uyuni é o máis grande de salgárelos do mundo e atópase en Bolivia, na rexión de Potosí. A súa superficie alcanza o 10.582 km² e produce máis de 10.000 millóns de toneladas de sal ao ano. Tamén é a maior reserva de litio do planeta. É o resultado da desaparición de dous lagos prehistóricos: hai 40.000 anos este deserto de sal estaba cuberto polo Lago Minchinnota e hai 11.000 anos, polo lago Tauca.

E agora, a pregunta de hoxe:

O seu caudal é de 1.756 m³/s e representa un dos maiores atractivos naturais de Arxentina.

- As cataratas del Niágara

- As cataratas de Iguazú

- As cataratas de Salto Ángel

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O MONUMENTO NATURAL II

m2

 

A contestación á pregunta do día anterior é O CANÓN DO COLORADO.

O Canón do Colorado ou Gran Canón é unha espectacular e escarpada garganta escavada polo río Colorado e localizada no norte de Arizona, Estados Unidos. Este monumento natural é moi que coñecido, pois foi protagonista de moitas películas e campañas de publicidade. Esta garganta acumula unha idade xeolóxica de máis de 6 millóns de anos.

E agora, a pregunta de hoxe:

Estamos ante o maior deserto de sal do mundo. É o...

- Salar de Uyuni  

- Salar de Bonneville

- Salar de Etosha

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O MONUMENTO NATURAL

m1

 

É probable que a Torre de Pisa, a Estatua da Liberdade de Nova York, a Torre Eiffel de París ou o Coliseo de Roma, sexan ben coñecidos por todos, pero a natureza alberga tamén unha beleza sen parangón a través dos seus monumentos naturais.

Un monumento natural é un elemento natural de singular valor paisaxístico, xeolóxico, histórico ou doutro tipo (mesmo valor simbólico), desde unha árbore centenaria ata un bosque, unha cova, unha illa, etc. e cuxa conservación aconsella un tipo de protección especial, xa que normalmente atópanse fóra dunha contorna susceptible de ter unha protección superior.

Imos por a proba os teus dotes de recoñecemento. Comezamos!

A que famoso canón corresponde esta espectacular fotografía?

- O Canón do Antílope.

- O Gran Canón do Colorado.

 - O Canón ol Kali Gandaki.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O PLANETA XII (REMATE)

20170216134125-planeta-marte.jpg

 

A contestación correcta á pregunta de onte é MARTE.

En Marte atópase o Monte Olimpo, a montaña máis alta do Sistema Solar. O macizo central deste volcán elévase aproximadamente entre 22-23 quilómetros sobre a chaira, o que representa tres veces a altura do monte Everest. Marte é o segundo planeta máis pequeno do sistema solar.

Así remato esta serie sobre os planetas.

Moi pronto, ADIVIÑA O MONUMENTO NATURAL!

FONTE: Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O PLANETA XII

20170216133658-planeta-marte.jpg

 

A contestación á pregunta do día anterior é TRES-4b.

TRES-4b, a 1.400 anos luz na constelación de Hércules, é o planeta máis grande descuberto ata a data. Ten polo menos 0,84 veces a masa de Xúpiter e unha densidade de 0,23 g/cm3.

E agora, a pregunta de hoxe:

Neste planeta atópase a montaña máis alta do Sistema Solar.

- Mercurio

- Venus

- Terra

- Marte

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O PLANETA XI

20170216133124-planeta-tresb.jpg

 

A contestación á pregunta do día anterior é SATURNO .

O hexágono xigante que rodea o polo norte de Saturno chamou a atención de astrónomos e afeccionados. Trátase dun patrón nubrado persistente localizado a aproximadamente 78°N. O curioso é que o hexágono non se despraza longitudinalmente como outras nubes da atmosfera visible.

E agora, a pregunta de hoxe:

O planeta máis grande descuberto ata a data?

- Xúpiter

- TrES-4b

- Kepler-64b

- WASP-12b

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O PLANETA X

20170216132536-planeta-saturno.jpg

 

A contestación á pregunta do día anterior é KEPLER-438 B.

Kepler-438 b está situado a 472,9 anos luz do Sistema Solar. O seu descubrimento foi estatisticamente confirmado en xaneiro de 2015 e tanto a súa masa, radio como temperatura de equilibrio convérteno no mellor candidato atopado ata a data e posiblemente onde achar vida.

E agora, a pregunta de hoxe:

Este hexágono xigante é unha das súas calidades máis rechamantes. En que planeta está?

- Urano

- Xúpiter

- Saturno

- Neptuno

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O PLANETA IX

20170216131856-planeta-kepler.jpg

 

A contestación á pregunta do día anterior é XÚPITER.

Xúpiter, é sen dúbida o planeta máis grande e con maior masa do noso Sistema Solar. O seu diámetro é 11 veces máis grande que o do noso planeta. Ata 1.300 Terras poderían caber dentro do chamado "Rei dos Planetas".

E agora, a pregunta de hoxe:

O exoplaneta confirmado máis parecido á Terra dentro da zona habitable é...

- KOI-4878.01

- Kepler -186f

- Kepler-438 b

- Gliese 667 Cc

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O PLANETA VIII

20170211085907-planeta-jupiter.jpg

 

A contestación á pregunta do día anterior é OSIRIS.

HD 209458 b foi designado non oficialmente como Osiris polos seus descubridores. O nome está á espera de aceptación pola Unión Astronómica Internacional (IAU). A súa órbita é de apenas 7 millóns de quilómetros, 0,047 UA e atópase na constelación de Pegaso, a uns 154 anos luz da Terra.

E agora, a pregunta de hoxe:

Ganímedes e Europa son dúas das súas lúas. De que planeta falamos?

- Marte

- Saturno

- Urano

- Xúpiter

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O PLANETA VII

20170211084543-planeta-osiris.jpg

 

A contestación á pregunta do día anterior é 55 Cancri e.

55 Cancri e é o planeta máis próximo á súa estrela dentro do seu sistema planetario dos que coñecemos, e necesita menos de tres días para completar a súa órbita. Denomínano o "planeta diamante" porque case un terzo da súa masa é de carbono na forma de diamante, segundo descubriu un equipo internacional de astrónomos liderado por Nikku Madhusudhan.

E agora, a pregunta de hoxe:

Este planeta fora designado nun principio co nome dun deus exipcio. Sabes cal é?

- Anubis

- Osiris

- Isis

- Horus

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O PLANETA VI

20170211083841-planeta-cancri.jpg

 

A contestación á pregunta do día anterior é URANO.

Urano é o sétimo planeta do sistema solar e o cuarto máis masivo. Urano posúe a atmosfera planetaria máis fría do sistema solar; a súa temperatura mínima é -224 °C. O seu interior está composto primordialmente de xeo e roca.

E agora, a pregunta de hoxe:

Este planeta extrasolar ten unha masa moi parecida á Neptuno e atópase na constelación de Cancro a uns 41 anos luz da Terra. (Pista: tamén o chaman o planeta diamante)

- CoRoT 7b

- 51 Pegasi b

- Kepler-11

- 55 Cancri e

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

PLANTAS CARNÍVORAS

20170209124626-20170206191704-planta-jarra-kavf-620x349-abc.jpg

Cephalotus follicularis, planta de xerra de Australia / Mitsuyasu Hasebe

Contemplar unha planta carnívora en acción é unha deses pequenos espectáculos da natureza que alguén cun mínimo de curiosidade non pode perderse. Como o vexetal atrapa ao incauto insecto para devoralo dunha forma digna do guion dunha película de terror de serie b é algo fascinante e repulsivo á vez. A idea de que unha planta aparentemente pasiva e inocente poida transformarse nun depredador e gozar da carne resulta escabroso. Como pode ocorrer? Que levou a diferentes especies a alimentarse desta forma?

Un novo estudo realizado por un equipo xaponés, chinés e estadounidense explorou as orixes dese apetito pola carne en varias plantas lejanamente relacionadas entre si, o que inclúe as de xerra australianas, asiáticas e americanas, que aparecen sorprendentemente similares ao ollo humano (e aos dos insectos). Aínda que cada especie desenvolveu o seu gusto carnívoro de forma independente, a investigación conclúe que a maquinaria biolóxica necesaria para dixerir insectos evolucionou dunha maneira sorprendentemente similar nas tres

As plantas de xerra capturan insectos atraéndoos nunha trampa de caída, unha folla en forma de copa cun interior ceroso e esvaradío que fai que sexa difícil subir por el e escapar ao cruel destino. Unha sopa de fluídos dixestivos atópase na parte inferior desta cámara e, cando a presa cae, rompe a súa carne e a súa exoesqueleto.

As plantas de xerra australianas, asiáticas e americanas posúen estas características a pesar de evolucionar de forma independente para converterse en carnívoras, como xa se descubrira nun estudo de 1992 publicado na revista «Science».

O novo estudo, publicado en «Nature Ecology and Evolution», baséase nesoutro traballo e pretende coñecer como chegaron estas plantas non relacionadas a compartir en común tantas cousa.

En efecto, a ruta para converterse en carnívoras foi notablemente similar para as tres especies examinadas: a Cephalotus follicularis (a planta australiana de xerra relacionada coa carambola ou froita de estrela), a Nepenthes alata (unha planta de xerra de Asia relacionada co trigo sarraceno) e Sarracenia purpurea (unha planta de xerra estadounidense relacionada cos kiwis). Unha análise xenética, que inclúe a secuenciación de todo o xenoma da Cephalotus, atopou fortes evidencias de que durante a súa evolución como carnívoras, cada unha destas plantas optou por moitas das mesmas proteínas antigas para crear os encimas para dixerir a presa.

Co tempo, nas tres especies, as familias de proteínas vexetais que nun principio axudaron na autodefensa contra a enfermidade e outros problemas convertéronse nas encimas dixestivas que vemos hoxe en día, segundo suxiren as pistas xenéticas. Estas encimas inclúen a quitinasa básica, que descompón a quitina -o compoñente principal do exterior duro dos exoesqueletos dos insectos- e a fosfatasa aceda púrpura, que permite ás plantas obter o fósforo, un nutriente crítico, de partes do corpo das vítimas.

As encimas nunha cuarta especie carnívora, a Drosera adelae, unha parente da Nepenthes que non é unha planta carnívora, tamén parecían compartir este camiño evolutivo.

Os resultados representan un exemplo de evolución converxente, no que especies non relacionadas evolucionan de forma independente para adquirir trazos similares, din os autores do estudo.

Como explica o estudo "as plantas carnívoras a miúdo viven en ambientes pobres en nutrientes, polo que a capacidade de atrapar e dixerir os animais pode ser indispensable dada a escaseza doutras fontes de alimento".

Segundo os autores, é sorprendente que as plantas estudadas tomasen unha ruta similar para converterse en depredadoras. A evolución converxente a miúdo funciona desta maneira. Por exemplo, aínda que as plantas do café e o chocolate desenvolveron a cafeína de forma independente, optaron por proteínas estreitamente relacionadas para producir a cafeína.

FONTE: Xornal abc/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O PLANETA V

20170209131756-planeta-urano.jpg

 

A contestación á pregunta do día anterior é VENUS.

Cada día de Venus dura 243 días terrestres. Pero as súas calidades extraordinarias non acaban aquí, posto que en Venus, o día dura máis que un ano. Como? Pois que un ano de Venus son 225 días terrestres, isto é, o día en Venus é 18 días terrestres máis longo que o seu ano. Por que sucede isto? A explicación é moi sinxela: a velocidade de rotación do planeta sobre o seu eixo é lentísima, tan lenta que tarda moito máis en virar sobre si mesmo que en virar ao redor do Sol.

E agora, a pregunta de hoxe:

Recoñeces o planeta da imaxe?

- A terra cando era "nova"

- Neptuno

- Urano

- Venus

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O PLANETA IV

20170206190138-planeta-venus2.jpg

 

A contestación á pregunta do día anterior é KIC 12557548 b.

KIC 12557548 b atópase a uns 1.500 anos luz da Terra, na constelación Cygnus. Xunto a unha estrela vermella vemos un planeta titila e brilla de forma estraña. Isto sucede porque está a ser vaporizado lentamente por mor da estrela que orbita. Segundo os expertos, o que queda deste planeta apenas é o seu núcleo espido de ferro.

E agora, a pregunta de hoxe:

Este planeta posúe o día máis longo do sistema solar: 243 días terrestres.

- Marte

- Neptuno

- Urano

- Venus

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O PLANETA III

20170205191223-planeta-muerto.jpg

 

A contestación á pregunta do día anterior é VENUS.

Venus conta coas temperaturas medias máis altas do noso Sistema Solar, rexistrando ata 500°C; de feito, non adoita baixar dos 460°C. Venus e a Terra son os únicos planetas do sistema solar que posúen nome feminino.

E agora, a pregunta de hoxe:

Cal é o planeta da imaxe? Chámano o "planeta morto".

- COROT 7b

- HD 189773b

- KEPLER-36

- KIC 12557548 b

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O PLANETA II

20170201185022-planeta-venus.jpg

 

A contestación á pregunta do día anterior é MERCURIO.

O planeta máis próximo ao Sol é Mercurio (tamén é o máis pequeno). Non ten satélites e o seu período de rotación é de 58,7 días. Como a súa órbita é inferior á da Terra, Mercurio periodicamente pasa diante do Sol. Ten un diámetro de 4879,4 km e unha temperatura media de 166 ºC. (Mínima de -183 °C e máxima de 427 ºC).

E agora, a pregunta de hoxe:

É tan parecido á Terra que se non fose porque é o planeta máis quente do sistema solar poderiamos dicir que é case o seu xemelgo. O seu diámetro e a súa masa son case idénticos.

- Venus.

- Marte.

- Neptuno.

- Mercurio.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O PLANETA

20170201184525-planeta-mercurio.jpg

 

Tal como prometín, días pasados, comezamos cunha nova sección sobre preguntas sobre os planetas, no que se poñeran a proba os teus coñecementos sobre o tema: ADIVIÑA O PLANETA.

A primeira pregunta, é moi fácil...

É o planeta máis próximo ao Sol.

- Saturno.

- Urano.

- Mercurio.

- Xúpiter.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

HOXE, DÍA CLAVE PARA O INVERNO

 

Hoxe, 2 de febreiro, coincide co ecuador do inverno. Desde o 21 de decembro, que marca o seu comezo, transcorreron o mesmo número de días que faltan para a chegada da primavera. Desde antigo, este día foi unha data clave para os agricultores, que miraban ao ceo, a falta doutras predicións máis fiables, para tratar de pescudar se podían iniciar seméntaa.

Este día celébrase a festa da Candelaria, e as observacións recollidas pola sabedoría popular quedaron reflectidas no refraneiro, un rexistro con moitos anos de soleira. "Se pola candelaria plora [chove], xa está o inverno fora. E se non plora, nin dentro nin fora. Pero se dá en rir [facer sol], o inverno por vir. E se non nevou e quere nevar, inverno por comezar".

De acordo coas previsións da Axencia Estatal de Meteoroloxía, hoxe haberá choivas xeneralizadas, polo que, o máis duro do inverno pasaría, de acordo co refrán.

A principios de febreiro, os días xa teñen unha hora máis (por San Blas, día 3, unha hora máis), e as xélidas noites de xaneiro, que adoitan ser despexadas, vanse acurtando. Por iso é polo que na Candelaria celébrese o triunfo da luz. Cos días máis longos, a terra vaise quentando e as temperaturas comeza a suavizarse. De feito, os mínimos nocturnos de temperatura adóitanse rexistrar a finais de xaneiro e primeiros de febreiro, e a partir de aquí as temperaturas diúrnas adoitan ir en ascenso. Por iso a Candelaria marcaba o momento de volver sementar os campos, despois de deixar atrás a primeira metade do inverno, máis fría e escura. Pero había que estar seguro antes de sementar e para iso había que botar man dos rexistros orais para predicir como sería o tempo. Pola contra, as xeadas podían arruinar a colleita. De novo o refraneiro marca a pauta: "Máis vale ver ao lobo entre as ovellas que o sol o día de Candeas".

Pola transcendencia dese día sobre a agricultura, nos países de tradición católica na Candelaria, Patroa da illa de Tenerife, celébrase a festa das candeas ou do triunfo da luz, durante a cal se bendicían ver que logo se gardaban nas casas para afastar os malos espíritos e as tormentas, sobre todo de saraiba, que podían danar as colleitas.

Esta tradición está presente tamén en Estados Unidos e Canadá, aínda que neste caso é unha marmota chamada Phil a encargada de predicir o tempo. Na festa da marmota, os granxeiros sérvense destes roedores para predicir o tempo. As marmotas, como os osos, hibernan durante os meses fríos do ano e desde antigo, tanto no Vello como no Novo Continente, observouse o seu comportamento neste día especial. A televisión estadounidense transmite esta tradición na que á primeira hora da mañá sácase do seu tobo a unha marmota, alcumada Phil. Se hai sol e o roedor ve proxectada a súa sombra, quedan seis semanas máis de inverno [a candelaria dá en rir, segundo o noso refraneiro, o inverno por vir]. Se amence cuberto e Phil non proxecta ningunha sombra, o peor do inverno xa pasou.

Aquí en España as cegoñas foron sempre un bo indicador, como recolle outro refrán: "Por San Blas (día 3) a cegoña verás, e se non a ves mal ano é". E é que estas aves migradoras pasan o inverno no Sur (África, subcontinente Indio e Península Arábiga. E volven para nidificar ao Norte, cando barruntan que o tempo será propicio. Por iso o seu atraso presaxia que o inverno seguirá sendo frío.

FONTE: Pilar Quijada/Xornal abc/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O ANIMAL REMATE

20170129103117-zarigueya.jpg

 

A contestación correcta á pregunta de onte é SARIGÚEIA ANANA.

A especie anana da sarigúeia (Didelphis marsupialis),  pode pesar entre 10 e 45 gramos e medir de 5 a 10 centímetros. Son animais nocturnos que durante o inverno enrólanse sobre si mesmos tapándose os ollos e as orellas para hibernar. As zarigüeias atópanse en perigo de extinción segundo a UICN debido a que a textura e sabor da súa carne son "agradables" para os humanos.

Así remato esta serie sobre os animais.

Moi pronto, ADIVIÑA O PLANETA!

FONTE: Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O ANIMAL XII

20170129100344-zarigueya.jpg

 

A contestación correcta á pregunta de onte é SERPE MALAYA.

Non é tan coñecida como a serpe de cascabel, a cóbra filipina ou a víbora da morte pero o seu veleno é 16 veces máis potente que o da cobra. A serpe malaya ou krait azul (Bungarus candidus) é a máis mortal desta especie. Pode alcanzar unha lonxitude total de 108 cm, cunha cola de 16 cm de longo. Adoita ter tonalidades con franxas marrón escuro, negro, ou azul-negro, separadas por amplos espazos intermedios amarelados ou brancos.
 

E agora, a pregunta de hoxe:

Este simpático animal é un dos mamíferos máis pequenos do mundo. É...

- Sarigüeia anana

-  Furafollas pequeno

-  Aie aie

-  Xerbo pigmeo

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O ANIMAL XI

20170126182836-malaya.jpg

 

A contestación correcta á pregunta de onte é ARAÑA PAVÓN.

Dentro do mundo dos invertebrados, a araña pavón (Maratus volans) é en grao sumo rechamante que podemos atopar na natureza. Esta araña habita en Australia e é a máis popular de entre todas as especies deste xénero. Hainas de moitas cores: normalmente marrón escuro con franxas vermellas e verdes na parte superior do abdome e estampados con raias anchas de cor azul e marrón. Os machos ostentan cores moi rechamantes: amarelo, azul e laranxa e para cortexar utilizan esa especie de "á" que vemos na foto.
 

E agora, a pregunta de hoxe:

O seu veleno é 16 veces máis potente que o da cobra. Que serpe é?

- Víbora da morte

- Mamba negra

- Serpe de casacabel

- Serpe malaya

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O ANIMAL X

20170125190713-pavoreal.jpg

 

A contestación correcta á pregunta de onte é SI.

O picozapato (Balaeniceps rex) é unha ave que se atopa en perigo de extinción, en situación vulnerable segundo a UICN debido á perda do seu hábitat e á caza. É de cor gris e aliméntase de peixes e ras que caza nas ciénagas e augas estancadas de África tropical e oriental. O seu nome débese loxicamente ao seu enorme pico.

E agora, a pregunta de hoxe:

Non se trata de ningún cadro nin ningunha manipulación dixital. Sabes que animal estamos a ver?

- Esa araña non pode ser de verdade

- Unha araña arco da vella

- Unha araña pavón

- Unha araña dardo

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante


ADIVIÑA O ANIMAL IX

20170124184035-picozapato.jpg

 

A contestación correcta á pregunta de onte é PEIXE LÚA.

O peixe lúa é o peixe óseo máis pesado do mundo, cunha media de 1.000 kg de peso. Existen exemplares con máis de 2.000 quilos de peso e 3 metros de lonxitude. Habita en augas tropicais e tépedas ao longo de todo o planeta e o seu corpo é tan particular que cando abre as súas aletas dorsais e ventrales ten a mesma medida de longo e de alto. 

E agora, a pregunta de hoxe:

É certo que a este ave chámana picozapato?

- Si

- Non

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

A CIDADE DOS CATRO ELEMENTOS

20170120231517-elementos.jpg

 

Ytterby, un pobo situado na illa de Resarö, no arquipélago de Estocolmo (Suecia) ten o privilexio de ser a cidade que máis elementos químicos deu á ciencia.

En 1787 o novo tenente do exército Karl Axel Arrhenius descubriu un estraño resto dunha roca negra, moi parecido a un grumo de carbón, nunha vella canteira preto da aldeíña sueca de Ytterby. O nome dese descoñecido villorrio significa simplemente "pobo das aforas". Que o seu nome suxira unicamente a súa localización dá idea de que non posúe ningunha característica rechamante.

Arrhenius sabía que a roca pesaba demasiado para ser carbón polo que creu atopar un descoñecido mineral de tungsteno, metal que fora descuberto en España 4 anos antes. Curiosamente o tungsteno (que vén do sueco tung sten, pedra pesada) é o único elemento que ten dous nomes. O segundo é wolframio (do alemán lobo sucio). Foi descuberto polos irmáns Fausto e Juan José Elhuyar no Seminario de Vergara. O primeiro quería chamalo wolframio (nome que triunfou en Alemaña, España e Italia) e o segundo tungsteno (en Inglaterra e Francia).

Para as análises Arrhenius pasou a mostra ao químico Johan Gadolin da universidade de Åbo, entón en Suecia e hoxe Turku, Finlandia. Gadolin (que ten un elemento co seu nome, o gadolinio, tamén atopado en Ytterby) traballou co material de Arrhenius ata 1794, cando anunciou que no seu interior descubrira unha nova ’terra’ que representaba o 38% do seu peso total. Chamouno unha ’terra’ porque non puido separar o osíxeno que contiña polo método tradicional de quentar intensamente con carbón vexetal. Bautizouno como yttria, en honra a Ytterby. E aínda que o deletreó mal, o nome callou.

Yttria era, de feito, óxido de ytrio. O metal en si foi illado ao quentalo con cloruro de yitrio con potasio por Friedrich Whöler en 1828 (o mesmo ano en que sintetizou a urea, tendendo a ponte decisiva que uniría a química inorgánica coa orgánica).

O mineral do cal se extraeu o óxido de ytrio chamouse gadolinita, que é un silicato de berilio, ferro e ytrio. Que contivese berilio e Gadolin non o descubrise é sorprendente, pero semellante fallo permitiu a Nicolas-Louis Vauquelin obtelo en París 4 anos despois. Hoxe sospéitase que a "terra nova" de Gadolin estaba contaminada con moitos outros elementos; pero iso nunca o saberemos porque a súa colección perdeuse cando a universidade foi destruída polo lume en 1827.

En 1843 Carl Gustav Mosander, investigando o óxido de ytrio máis detalladamente, descubriu que estaba realmente composto por tres: o óxido de ytrio, que era branco; o óxido de terbio, que era amarelo; e o óxido de erbio, que era rosado. Os nomes destes dous novos elementos son, como pode supoñerse, variacións sobre o mesmo tema: a cidade de Ytterby. O cuarto elemento, illado desas mostras contaminadas de ytrio en 1878, si rende esa merecida homenaxe á cidade: Yterbio.

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O ANIMAL VIII

20170122121532-molamola.jpg

 

A contestación correcta á pregunta de onte é DEMO DE TASMANIA.

Este feroz marsupial, o demo de Tasmania (Sarcophilus harrisii) emite chillidos agudos moi desagradables mentres comen. Adoitan pesar 12 quilos e medir case un metro de lonxitude pero, a pesar do seu tamaño, é un animal moi forte. Só cazan de noite e aliméntanse de peixe, insectos, anfibios, serpes ou mesmo os restos doutro animal. 

E agora, a pregunta de hoxe:

Mergullámonos. A que peixe chámanlle Mola mola?

- Peixe remo

- Peixe borrón

- Peixe trasno

- Peixe lúa

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

SOBREA REPRODUCIÓN DAS RAS

20170123231537-frog-14.jpg

 

Na ra macho, os dous testículos están unidos aos riles e o seme pasa aos riles a través de tubos finos chamados condutos eferentes. Logo viaxa a través dos uréteres, que son coñecidos como condutos urinogenitales. Non hai pene, e o esperma expúlsase da cloaca directamente sobre os ovos cando a femia ponos. Os ovarios da ra femia están á beira dos riles e os ovos pasan por un par de oviductos e pola cloaca cara ao exterior.

Cando as ras se aparean, o macho sóbese á parte posterior da femia e envólvea coas súas extremidades dianteiras, xa sexa detrás das patas dianteiras ou xusto en fronte das patas traseiras. Esta posición chámase amplexus e pode ser realizada por varios días. A ra macho ten certas características sexuais secundarias dependentes de hormonas. Estas inclúen o desenvolvemento de coxíns especiais nos seus pulgares na época de reprodución, para darlle un agarre firme. O agarre da ra macho durante o amplexus estimula á femia para liberar os ovos, polo xeral envolvidos en gelatina. En moitas especies o macho é máis pequeno e máis delgado que a femia. Os machos teñen cordas vocais e realizar unha serie de graznidos, sobre todo na época de reprodución, e nalgunhas especies tamén teñen sacos vocais para amplificar o son.

Reprodución sexual, con fecundación externa pero con tintes que asemellan interna, con desenvolvemento embrionario ovíparo e postembrionario indirecto.

FONTE: Ranapedia.com

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O ANIMAL VII

20170122120033-tasmania.jpg

 

A contestación correcta á pregunta de onte é CANGREXO YETI.

O cangrexo yeti (Kiwa hirsuta) ten aproximadamente 15 cm de longo e a súa característica máis destacada é o gran número de cogomelos louros sedosas (parecidas a peles) que cobren as súas patas e garras. Foi achado en 2005 a 1.500 quilómetros ao sur da illa de Pascua a unha profundidade de 2.200 metros.

E agora, a pregunta de hoxe:

Este escuro amigo só podes atopalo ao sur de Australia. Sabes que animal é?

- Numbat

- Demo de Tasmania

- Wombat

- Ornitorrinco

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O ANIMAL VI

20170120193028-cangrejo.jpg

 

A contestación correcta á pregunta de onte é IGUANA.

A iguana é un animal herbívoro que pode chegar a medir ata dous metros de lonxitude e pesar ata 15 quilos. A pesar do seu gran tamaño e longa cola, poden moverse velozmente entre as plantas e son unhas excelentes trepadoras.
 

E agora, a pregunta de hoxe:

O crustáceo da foto foi descuberto por primeira vez en 2005 no Océano Pacífico Sur e o seu nome é...

- Cangrexo yeti

- Cangrexo xigante

- Cangrexo destrutor

- Cangrexo goliat

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante


ADIVIÑA O ANIMAL V

20170118185333-iguana.jpg

 

A contestación correcta á pregunta de onte é GUEPARDO.

O  guepardo (Acinonyx jubatus) é o mamífero terrestre máis rápido do mundo e pode alcanzar unha velocidade punta entre 95 e 115 km/h en carreiras de ata 400-500 metros. O seu estado de conservación segundo a UICN (Unión Internacional para a Conservación da Natureza) é vulnerable.
 

E agora, a pregunta de hoxe:

Recoñecer o réptil da foto?

- Camaleón

- Falcón paxareiro

- Lagarto do Nilo

- Iguana

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O ANIMAL IV

20170117195316-chita.jpg

 

A contestación correcta á pregunta de onte é o QUEBRAÓSOS .

O quebraósos (Gypaetus barbatus) é un voitre moi particular pois ten por costume voar con ósos e caparazóns ata grandes alturas para soltalos e que se partan en anacos para poder inxerilos como alimento. Por desgraza, trátase dunha especie ameazada segundo a UICN.

E agora, a pregunta de hoxe:

Pertence á familia dos félidos pero, sabes exactamente cal é?

- Un tigre

- Un guepardo

- Un leopardo

- Un xaguar

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O ANIMAL III

20170117194059-quebrantahuesos2.jpg

 

A contestación correcta á pregunta de onte é PREGUICEIRO.

O preguiceiro (Bradypus variegatus) é un animal curioso, que se pasa a maior parte do día durmindo (ata 18 horas) e é fundamentalmente herbívoro. Móvese con torpeza e tenta moverse o mínimo posible para non perder calor corporal.

E agora, a pregunta de hoxe:

Esta ave é posible observala na cordilleira Cantábrica, nos Pireneos ou nos Alpes. É...

- Aguia real

- Falcón paxareiro

- Falcón peregrino

- Quebraósos

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O ANIMAL II

20170116192744-perezoso.jpg

 

A contestación correcta á pregunta de onte é COELLO DE ANGORA.

O coello Angora é unha variedade de coello doméstico que é criado fundamentalmente polo seu pelo, que non é senón la de angora. Crese que é oriúndo de Angora, en Turquía, como o gato de Angora e a cabra de Angora. Pesan entre 1 e 2 quilos e son bastante nerviosos.

E agora, a pregunta de hoxe:

A que especie pertence esta curiosa cría?

- Koala

- Preguiceiro

- Oso Panda

- Oso Formigueiro

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ADIVIÑA O ANIMAL

20170115222340-conejo.jpg

 

O mundo animal é incribe e ten unha grande varidedade de especies. Con este novo apartado vou poñer a proba os teus coñecementos sobre este reino.

Comezamos!

Debaixo desa pelame tan profunda hai un coello. Como se chama este coello?

- Coello Angora

- Coello lop

- Coello holandés

- Coello branco

Mañá a solución e... unha nova pregunta!

FONTE: Revista Muy Interasnte/Natureza

No hay comentarios. Comentar. Más...

UN IGLÚ PARA MARTE

 Representación artística del diseño de la «Mars Ice Dome» Representación artística do deseño da "Mars Ice Dome" / NASA/Clouds AO/SEArch

Se un astronauta aterrase en Marte, atoparíase cun deserto frío, seco, polvoriento, sometido a un bombardeo constante de raios cósmicos e cunha atmosfera irrespirable. Por iso, a única forma de permanecer alí é contar cun hábitat que o protexa e ille. Ao mesmo tempo, este “fogar” ten que ser o suficientemente lixeiro e fácil de transportar como para ser enviado desde a Terra, e ademais fácil de montar nunha contorna tan hostil e con ferramentas relativamente lixeiras.

Recentemente, varios expertos estiveron traballando neste asunto en apoio á misión da NASA de enviar unha misión tripulada a Marte. Tal como informou a NASA nun comunicado, despois de pensar en varias opcións no Estudo de Deseño de Enxeñería de Langley, unha das que parece máis prometedora pasa por usar un material pouco habitual na construción terrestre: o xeo.

Sección transversal del diseño

Sección transversal do diseño / NASA/Clouds AO/SEArch

O deseño de xeo, coñecido como “Mars Ice Dome” (cúpula de xeo de Marte), é basicamente un toroide (ou sexa, un dónut), rodeado por unha capa de xeo e auga. É lixeiro (cando está baleiro) e pode ser facilmente transportado e despregado. Antes de que a tripulación chegue, pode ser enchido aos poucos con auga de Marte, bastante abundante no subsolo marciano.

Ten outras importantes vantaxes. Por unha banda, a auga e o xeo son un escudo idóneo contra os raios cósmicos (grazas ao seu alto contido en hidróxeno). Por outra, o escudo é á vez un almacén para a subministración dos astronautas e para as naves espaciais.

Outra solución clásica contra a radiación sería enterrar o hábitat. O problema é que isto require maquinaria pesada capaz de escavar o terreo. Fronte a isto, a «Mars Ice Dome» válese do xeo para frear a radiación. E ademais permite que a luz pase a través das súas paredes, permitindo que o interior estea iluminado.

Todos os materiais escollidos son translúcidos, de forma que unha parte da luz do día poida atravesar as paredes e síntasche coma se estiveses na casa e non dentro dunha cova. E non só iso, en principio será posible instalar invernadoiros no interior.

A parte dos materiais foi un reto, terán que soportar moitos anos de uso no duro ambiente marciano incluíndo radiación ultravioleta, radiación de partículas cargadas, quizais algo de osíxeno atómico, percloratos e tamén tormentas de po.

Outro factor crave é a cantidade de auga que se pode extraer de Marte. Os expertos indicaron que sería posible chegar o hábitat a unha velocidade dun metro cúbico ao día, o que permitiría que o hábitat se enchese en 400 días. Se se puidese extraer máis auga, o mesmo deseño podería aumentar de tamaño.

No interior, está previsto que os espazos de traballo sexan flexibles, de forma que as tripulacións poidan traballar con robots sen necesidade de levar traxes presurizados.

O illamento térmico é outro das claves. Para evitar o frío marciano, o hábitat conta cunha capa enchida con aire marciano (basicamente composto por dióxido de carbono), para actuar como illante entre o interior do habitáculo e o xeo do escudo.

Aínda que aínda falta moito para que se concreten os detalles da futura misión tripulada a Marte, para os expertos é tan importante pensar no habitáculo como escudo protector para os astronautas como no seu papel como fogar: “Despois de meses viaxando polo espazo, sería xenial que cando chegases a Marte soubeses que hai unha nova casa lista para ti”.

FONTE: Xornal abc/ciencia


No hay comentarios. Comentar. Más...

ÁRBORES LUMINOSOS PARA SUBSTITUÍR OS FAROIS DAS RÚAS DAS CIDADES

 

Conta a mitoloxía budista que un día, ao redor do século V antes de nosa era, Sidarta Gautama sentou baixo unha figueira unha noite de lúa chea e prometeu non levantarse ata alcanzar o Nirvana. Permaneceu na mesma postura durante 49 días coas súas noites. Cando abriu os ollos converteuse nun iluminado (un buda) e estaba tan agradecido a aquel "ficus relixiosa" por darlle acubillo que permaneceu unha semana enteira mirando as súas ramas en sinal de respecto e admiración. No caso do Buda a luz chegou do seu interior (unha iluminación metafórica) pero Antony Evans, fundador de Glowing Plants, quere que esa luz teña unha dimensión física e que proveña das plantas.

A idea de conseguir que algunhas especies vexetais brillen na escuridade non é nova. Nos anos 80 xa se conseguiu ao introducir encimas luciferinas provenientes de luciérnagas nalgunhas plantas. Os resultados, aínda que rechamantes, foron modestos: había que fotografar á planta cunha exposición de oito horas para apreciar unha tenue luminiscencia. Máis adiante, en 2010, investigadores da universidade Stony Brook modificaron xeneticamente unha planta de tabaco ao transplantarle algúns xenes dunha bacteria mariña produtora de luciferina. O novo no proxecto que lidera Evans é que deseñan as secuencias de ADN nun computador cun software especial, e despois imprímeno para inxectalo cunha pistola de xenes.

Calquera pode conseguir unha destas sementes milagrosas a través da web de Glowing Plants e facer crecer unha planta luminosa en casa. Mesmo, se se atreve, probar os seus propios experimentos, posto que o ADN creado é de código aberto e, por tanto, modificable. Antony Evans e os seus socios insisten en que o seu proxecto é a solución a un mundo que consome recursos de forma toleada, o que levará a crebar os límites do planeta. A propia Natureza, afirman, ten a resposta a través da bioluminiscencia, posto que é unha enerxía limpa, renovable e sustentable. "Estamos, afirma Evans, entrando nunha era na que deseñar un organismo biolóxico será tan fácil como deseñar unha aplicación móbil" por iso confía en que as súas plantas poderán, en poucos anos, servir para eliminar os farois nas cidades e substituílas por árbores luminosas.

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País

No hay comentarios. Comentar. Más...

CAMIÓNS QUE CONDUCEN SÓS MESTRES O SEU CONDUTOR DESCANSA

 

Todo o que necesitaba Loquillo para ser feliz a comezos dos anos oitenta (ademais de tatuarse o peito, mascar tabaco, meter man á súa moza e cuspir á autoridade) era un camión. Supoñemos que, con tanta ansia motorizada expresada a ritmo de rock and roll, o cantante barcelonés sentiriase na auténtica gloria se puidese subirse a un dos prototipos autónomos de Mercedes. Porque, grazas á tecnoloxía, podería descansar da condución e tería maiores posibilidades para dedicarse a esas outras cousas (o de meter man, por exemplo) elevadas a acenos de identidade dun verdadeiro camioneiro.

Os tempos cambiaron desde que Loquillo irrompese na escena musical española, pero o traballo de camioneiro continúa sendo tan duro como entón, a pesar da mellora das vías e dos vehículos. Moitas horas ao volante, días fóra de casa e os sentidos sempre alerta para evitar os perigos da estrada, son unha constante na rutina diaria dos condutores profesionais. Por iso é polo que avances tecnolóxicos como os que anuncia Wolfgang Bernhard, máximo responsable da división de autobuses e camións da compañía Daimler, resultarán dunha gran axuda para aliviar as dificultades desta profesión. O Mercedes Future Truck 2025, que xa circulou en Estados Unidos e Alemaña, incorpora cámaras, sensores de movemento e un computador central que recolle todos os datos do propio vehículo e o resto de obxectos que lle rodean para tomar as decisións máis adecuadas en cada momento. Neste caso o condutor non desaparece, senón que o obxectivo é permitir que, grazas a un sistema de navegación autónomo, poida realizar outra tarefas ou descansar un tempo. Durante as probas realizadas cos prototipos mediuse a fatiga dos condutores e púidose apreciar que esta diminuía nun 25%, o que axuda a que despois, unha vez recuperado o mando do vehículo, sexan máis seguros nas súas manobras.

Para os máis escépticos, aqueles que non confían na tecnoloxía e senten temor ante a posibilidade de cruzarse no seu camiño cun camión autónomo, poderiamos recomendarlles ver "O diaño como unha seda", o primeiro guión que dirixiu de Steven Spielberg. Porque detrás daquel volante había un camioneiro psicópata; e en casos como aquel, por inusuais que resulten, mellor atoparse cun sistema intelixente.

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País

No hay comentarios. Comentar. Más...

A CIENCIA EXPLICA A LENDA DE PAPÁ NOEL

20161218222416-papa-noel.jpg

Papá Noel / Imaxe: Integeneral

Como pode Papá Noel entregar agasallos a 700 millóns de nenos nunha soa noite e non ser visto?

O misterio de como o Papá Noel leva a cabo esta particular tarefa cada ano por Nadal foi demostrado pola científica Katy Sheen da Universidade de Exeter (Reino Unido). A ciencia explícanos, por tanto, os misterios trala lenda de Papá Noel e os seus famosos renos.

Segundo Sheen é posible achar unha explicación científica a por que os nenos non escoitan como Santa Claus deslízase polas chemineas de todo o mundo para deixar os seus agasallos. O motivo, que explicou aos nenos asistentes ao Science of Christmas Festival da Universidade de Exeter, é que Papá Noel e os seus renos móvense a unha velocidade tal que segundo a teoría da relatividade especial ideada por Albert Einstein, encolleríanse ou adelgazarían na dirección na que están a viaxar, o que lle permitiría introducir o enorme saco de agasallos polas chemineas sen facer ningún ruído e sen ser visto; nin el nin os seus renos. Iso si, tería que ter coidado de non parar para probar un pastel ou uns doces baixo a cheminea ou podería volver ao seu tamaño normal.

Ademais, o feito de que Papá Noel tampouco envellecese co paso dos anos tamén ten a súa explicación e é, explica Sheen, porque a relatividade pode retardar os reloxos.

Segundo os cálculos de Sheen, Papá Noel tería que viaxar a uns 10 millóns de quilómetros por hora para entregar a tempo os agasallos a todos os nenos que se espera que celebren o Nadal. Se os nenos foron moi bos, Papá Noel terá que moverse a maiores velocidades e os nenos serían incapaces de recoñecelo pois aparecería como un desenfoque das cores do arco iris que eventualmente desaparecería para o ollo humano. A física explicaría por que entón Papa Noel de cando en cando é pillado “in fraganti” polos pequenos, pois viaxaría a máis de 200.000 veces máis rápido que Usain Bolt, o home máis rápido do mundo.

A física calculou cuán rápido tería que viaxar o Papá Noel ao calcular o número de fogares que probablemente estarían a celebrar o Nadal en todo o mundo, xunto co número de nenos que probablemente estarán neles. Sheen espera que a súa explicación para o sistema de entrega secreta de Papá Noel, e por tanto sobre a súa propia existencia, inspire aos nenos para ter un maior interese na física.

FONTE: Sarah Romeu/Revista Muy Interesante/Ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

PEIXES SEN SANGUE (VERMELLA) NAS VEAS

20161212130420-1477309483-225576-1477310085-noticia-normal-recorte1.jpg

Imaxe dun peixe-xeo no océano Antártico / Wikipedia

A 1.600 quilómetros ao norte da Antártida e 2.500 ao suroeste do cabo de Boa Esperanza atópase o punto de terra firme máis illado do planeta. A remota Illa Bouvet xace azoutada polo xélido vento e un inverno eterno. Non viven humanos, só seres adaptados a un frío extremo. No 1928, o zoólogo Ditlef Rustad que formaba parte dunha expedición norueguesa para proclamar Bouvet como un base para a caza de baleas capturou un peixe asombroso: non tiña escamas, era moi pálido (mesmo translúcido nalgunhas partes) e cunha mandíbula prominente como a dun crocodilo. Pero o máis insólito foron as súas branquias. No canto de ser vermellas como o viño, eran esbrancuxadas como a vainilla. Cando Rustad diseccionou o peixe, viu que o seu sangue era transparente. "Farvelöst Blood", escribiu no seu libro de notas. "Sangue incolora."

Os peixes-xeo son os únicos vertebrados sen glóbulos vermellos nin hemoglobina, a proteína que dá ao sangue a súa cor e transporta o osíxeno por todo o corpo. Aínda así, baixo esta anemia total non padecen consecuencias, xa que o osíxeno disólvese directamente no plasma. O segredo da súa evolución está ligado á historia do Océano Antártico. Cando a Antártida comezou a separarse do resto do mundo e a moverse cara ao sur, a auga circundante arrefriouse notablemente. A medida que descende a temperatura da auga, aumenta a solubilidad do osíxeno e, por tanto, a demanda de hemoglobina é inferior. Ademais, un número menor de eritrocitos diminúe a viscosidade do sangue e, en consecuencia, o gasto de enerxía. Esta é a tendencia xeral en augas xélidas, pero o caso dos peixes-xeo é, sen dúbida, excepcional e extremo.

Recentemente, os biólogos descubriron que o seu xenoma aínda conserva formas reminiscentes dos xenes da hemoglobina. Ao longo da evolución, ao ser relativamente prescindibles para a supervivencia nun ambiente glacial rico en osíxeno, foron acumulando mutacións que desvirtuaron a proteína. En última instancia, non supuxo precisamente un cambio beneficioso: o sangue dos peixes-xeo só pode transportar o 10% do osíxeno da maioría dos peixes. Algúns científicos propuxeron que a perda da hemoglobina, aínda que non é letal, é unha mala adaptación. Por sorte, teñen trucos para contrarrestar esta deficiencia: corazóns e vasos sanguíneos moi grandes (e densos), altos volumes de sangue circulante e un elevado gasto cardíaco para o bombeo. O seu sangue menos viscosa, grazas á ausencia de glóbulos vermellos, flúe a toda velocidade a baixas presións.

Os cambios neutros (ou neutralizados) poden permanecer, pero os que realmente son favorecidos pola selección natural son aqueles con algunha vantaxe adaptativa. A pesar de que as augas onde habitan achéganse a temperaturas de -2 °C, os peixes-xeo son capaces de sobrevivir e nadar sen conxelarse. Mentres o mar empeza a petrificarse, o seu sangue segue correndo. Moitas especies de peixes no Océano Antártico, incluíndo os peixes-xeo, producen proteínas anticongelantes cando as temperaturas caen por baixo do punto de conxelación da auga doce. Estas proteínas xúntanse aos cristais de xeo e impiden o seu crecemento. Así non rompen as células nin se xea o sangue. A aparición dos anticongelantes foi un préstamo dun xene ancestral que se duplicou accidentalmente. Unha copia permaneceu estable, pero a outra acumulou unha cantidade de mutacións que eventualmente lle proporcionou a función anticongelante. Na historia da evolución, o xurdimento de algo novo a partir de algo vello é unha constante.

O cambio climático non augura un bo futuro para os peixes antárticos e, menos aínda, para os peixes-xeo. Son máis sensibles aos cambios de temperatura que os peixes de sangue vermello. Non poden soportar a calor. Ademais un aumento das temperaturas leva un aumento da acidez do océano e, como resultado, un desequilibrio nos ecosistemas e as redes tróficas. A súa base alimenticia quedaría totalmente afectada e a súa morte máis próxima. Os peixes-xeo adaptáronse a un dos ambientes máis duros da Terra, durante o camiño perderon o vermello de sángrea pero sobreviviron con corazóns máis grandes. Ante as adversidades, nunca se lles xeou o sangue. Son sobreviventes da vida extrema, expertos en vivir baixo o xeo. A súa historia natural conta a adaptación ao frío glacial... esperemos que o guión non cambie.

FONTE:Óscar Cusó/Xornal El País/Ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

XEMÍNIDAS 2016

20161203122310-tumblr-inline-mxpk4ylwwm1rx21bj.jpg

Órbita faetón / Imaxe: Cosmonauta Multidimensional - Tumblr

A diferenza doutras chuvias de estrelas, non é un cometa o apoderado deste evento senón un asteroide. O seu nome é Faetón (cun diámetro de pouco máis de 5 quilómetros) e é probable que se trate dun cometa extinto cuxas partículas foron exectadas hai séculos. Este “Fillo do Sol”, pois é o asteroide que máis se achega á nosa estrela, ten un período orbital ao redor do Sol de 3,3 anos.

As Xemínidas adoitan ter un rango de actividade de 120 meteoros por hora se o ceo está despexado pero nesta ocasión a Lúa estará moi próxima á súa fase chea polo que as condicións non serán as máis adecuadas para ver este espectáculo nocturno. O seu radiante (punto da esfera celeste ao que parecen converxer, por efecto da perspectiva, todas as traxectorias das diferentes estrelas fugaces que pertencen a unha chuvia de meteoros dada) é a constelación de Xémini e, tras a posta de sol manterase por encima do horizonte durante toda a noite. Mágoa que as fases da Lúa enturben esta esperada chuvia de meteoros. A pesar diso, non hai que perder o acontecemento.

Considerada unha chuvia de meteoros de actividade alta comparable ás Cuadrántidas, ten lugar cada ano entre o 7 e o 17 de decembro, alcanzando o máximo de intensidade durante das noites do 13 e 14 de decembro. As noites máis indicadas para a observación serán as do 12 ao 16 de decembro, especialmente entre as 2 e as 6 a.m.

Os meteoros das Xemínidas procedentes do asteroide Faetón, son corpos celestes brillantes e de velocidade baixa (35 km/s), cuxa inusual órbita levouno a pasar moi preto da Terra o pasado 10 de decembro 2007. Afortunadamente, a súa seguinte aproximación connosco terá lugar en 2017, cando é probable que podamos gozar dunha das mellores choivas de estrelas Gemínidas.

FONTE: Revista Muy Interesante/Ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

NON TE DEITARÁS SEN SABER UNHA COUSA MÁIS (XXII)

¿Por qué son tan lentos los perezosos?

           Preguiceiro / PIXABAY

Por que son tan lentos os preguiceiros?

Os preguiceiros actuais, de tres dedos (Bradypus, Bradypodidae) e de dous dedos (Choloepus, Megalonychidae), dos que se coñecen máis de 50 xéneros distintos, están adaptados á vida arborícola. A súa fama precédelles, o seu nome é sinónimo de folgazán. No 1749, o naturalista francés Georges Buffon describiuno por primeira vez dicindo: “A lentitude [...] e a estupidez son os resultados desta conformación estraña e errada. Estes preguiceiros son a forma máis baixa de existencia. Un defecto máis lles faría a vida imposible". En realidade, a súa lentitude é a razón da súa supervivencia. Moverse lento significa gastar menos. Á parte, tamén aforran enerxía reducindo a termorregulación. A temperatura media do preguiceiro de tres dedos é de ao redor de 32,7 ºC, a dos seres humanos é de 36,5 ºC. De maneira parecida aos animais de sangue frío, os preguiceiros controlan a temperatura, en parte, grazas ao seu comportamento e ás posicións corporais. As fluctuacións durante o día poden variar ata 10 ºC. Sen depender dunha homotermia total e con movementos parsimoniosos, consomen moi pouco. Teñen o ritmo metabólico máis baixo de entre todos os mamíferos non hibernantes.

Como consecuencia, aos preguiceiros non lles fai falta adquirir moita enerxía. A súa dieta é a base de follas cun nivel calórico moi baixo. Mentres outros pasan horas e horas alimentándose para suplementar esta deficiencia, o preguiceiro non gasta moito tempo niso. Enerxéticamente falando, a procura e obtención de alimento pode chegar a ser contraproducente. Ademais, as súas catro cámaras no estómago adoitan estar sempre cheas. A súa dixestión é extremadamente longa e lenta. Rexistráronse casos de ata 50 días. Aínda que o máis frecuente é que suceda unha vez á semana. Entón, excepcionalmente ante a chamada da natureza, o preguiceiro abandona as árbores para defecar e expulsar o 37% da súa masa corporal. Baixar ao chan é perigoso porque se expón ante os depredadores, pero unha emerxencia é unha emerxencia.

Os seus lentos movementos non lle permiten escaparse ou defenderse ante un depredador, pero axúdanlle a pasar desapercibido. Esta táctica ten outro punto forte. Grazas a unhas algas simbióticas que crecen na súa pelame, poden camuflarse aínda mellor coa contorna. Aos seus depredadores, como os xaguares ou os ocelotes, cústalles distinguir o obxectivo do escenario. A súa discreción e acougo son causa e consecuencia do seu triunfo evolutivo. A maioría de animais perseguen ou foxen na loita pola vida, o preguiceiro tómallo con máis calma.

FONTE: Oscar Cusó/Xornal El País/Ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

SUPERLÚA

20161114073120-0-a4msv0gq.jpg

Superlúa / Imaxe: Xornal El Mundo

Hoxe, poderemos ver a lúa un 14% máis grande e 30 % máis luminosa que unha media lúa corrente.

A orixe desta rareza explícase grazas á órbita elíptica da lúa. O noso satélite atoparase moi preto do punto da súa órbita máis próximo á Terra, 48.280 km máis preto que cando se atopa no punto máis afastado, chamado apoxeo.

Desta forma, o noso satélite está moito máis preto da Terra que habitualmente e recibe luz solar directamente que reflicte e fai que se vexa máis brillante e máis grande no noso ceo. Isto coñécese como Superlúa, ou máis tecnicamente, Lúa de perigeo.

Con todo, as superlúas son relativamente frecuentes. A última tivo lugar o pasado 16 de outubro e despois da gran superlúa deste 14 de hoxeo, teremos outra o próximo 14 de decembro. Pero a atención recae na de hoxe xa que se completará en aproximadamente dúas horas, o que alimentará a sensación de vela con maior tamaño.

Este  evento que non se repetía desde xaneiro de 1948, non volverá estar tan preto da Terra ata o 25 de novembro de 2034.

Lamentablemente o pico da súa fase completa será ás 13:52 horas en España, en pleno día. Iso si, á noite, podernos vela, un chisco máis lonxe da Terra.

No hay comentarios. Comentar. Más...

NON TE DEITARÁS SEN COÑECER UNHA COUSA MÁIS (XXI)

20161111102818-sangre-0.jpg

 

Teno só una de cada 160 millóns de persoas, ou sexa, 43 en todo o mundo. Coñecido como Rh nulo, describiuse en 1961 nunha aborixe australiana e débese a unha alteración xenética que fai que os antígenos, que se utilizan para clasificar os  grupos sanguíneos, non se expresen (o sangue ten 61).

Os individuos con esta característica comparten cos do grupo 0- unha singularidade: ambos son doantes universais, pero só poden recibir unha transfusión da súa mesmo grupo. Na localidade británica de Filton, o Laboratorio Internacional de Referencia de Grupos Sanguíneos (IBGRL) dispón dunha base de datos cos deste reducido club para garantir que ningún dos seus integrantes que necesite unha doazón quede sen ela. A iniciativa conta cun grave inconveniente: os posuidores de Rh nulo residen en países tan distantes entre si como Xapón, Brasil, Irlanda ou Estados Unidos, o que dificulta o traslado dunha bolsa se se precisa con urxencia. No caso de que alguén con Rh nulo teña que someterse a unha cirurxía programada, previamente extráeselle sangue que se almacena (dura 45 días) por se fose necesaria.

En canto aos grupos máis normais, A, B, AB e 0, coas súas variantes positiva e negativa, os máis frecuentes no mundo son o A+, o 0+ e o B+, pero a distribución varía moito por países. Por exemplo, en España, un 36 % da poboación é 0+, un 34 % A+ e un 8% B+. Estas proporcións son similares noutros países europeos. En cambio, o B+ é moi abundante en países como Arabia Saudita (33 %), India (31 %), Xapón (20 %) ou Taiwan (24 %). O 0-, doante universal, ten un presenza importante en Europa, onde oscila entre o 6 % de Francia ou Alemaña, o 7 % de Italia e o 9 % de España. En cambio, en Asia dáse moi raramente (India, 2% ou Xapón, 0,15 %).

FONTE: Luis Otero /Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

NON TE DEITARÁS SEN SABER UNHA COUSA MAIS (XX)

20161102070315-sangre3.jpg

 

Por que as veas vense de cor azul se o sangue é vermella?

O sangue arterial e osixenado ten unha cor vermella brillante. Doutro lado, o sangue venosa e parcialmente desosixenada tórnase dunha cor vermella escura e un tanto opaco. Así as cousas,  por que as veas son azuis? Certamente por mor dun efecto óptico pola forma en que a luz penetra a través da pel, as veas ven dunha cor azulado-verdoso. Por iso, as veas só parecen azuis cando están situadas aproximadamente a 0,5 milímetros por baixo da epidermis.

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

A CAVEIRA DO FURACÁN MATTHEW

20161102062709-ct7d7dxwyaak-es.jpg

 

As nubes que se forman nun furacán poden ter tantas formas como persoas que o miran nun momento determinado. O furacán Matthew conxelado nun momento no que parecía forma de caveira representa á perfección este fenómeno. A foto, compartida polo meteorólogo Stu Ostro, amosa a Matthew cando tocaba terra en Haití a principios do pasado mes de outubro.

Un furacán é o elemento máis monstruoso e máis destrutivo que hai, o máis criminal. Velo representado como unha caveira parece a asociación perfecta. Pero ademais, o sorriso irónico que se debuxa no cranio está formada xusto na zona onde máis mortífero resulta.

FONTE: Verne/Xornal El País

No hay comentarios. Comentar. Más...

UN NOVO MILPÉS CON 414 PÉS E 4 PENES.

20161031085402-milpies-kxv-u201049247918mud-620x450-abc.jpg

A nova especie de milpés Illacme tobini / Imaxe: Paul Marek, Virginia Tech

Nunhas covas do Parque Nacional Sequoia de California, Jean Krejca, da compañía Zara Enviromental LLC, descubríu unha nova especie de milpiés, que foi recoñecida como un primo evolutivo do animal con máis patas do planeta, o Illacme plenipes. O novo milpés, chamado Illacme tobini, posúe "só" 414 pés, en comparación co seu parente de 750, pero ten un conxunto de características anatómicas tan estrañas como un corpo armado con 200 glándulas de veleno, pelos sericígenos (que orixinan seda) e catro penes. O estudo foi publicado na revista ZooKeys.

Ademais de tantas patas, o novo milpiés tamén ten un aparello bucal de aspecto estraño cunha función misteriosa, catro patas modificadas en penes, un corpo cuberto de longos pelos sericígenos e boquillas emparelladas en cada un dos seus máis de 100 segmentos que arroxan a barullo un produto químico defensivo de natureza descoñecida.

FONTE: xornal abc/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

NON TE DEITARÁS SEN SABER UNHA COUSA MÁIS (XIX)

20161027131130-24b.jpg

Ronsel que deixa un avión / Imaxe: taringa.net

Cando os avións voan a grande altura  e velocidade vemos un ronsel branco. A explicación deste feito é que ao queimarse o combustible do avión, desprende gases, un deles é vapor de auga. A 10.000 metros de altura, a temperatura atmosférica é duns -50 ºC. Esto fai que o vapor cristalice rapidamente e precisamente ises cristais de xeo son os que forman o ronsel do avión.


No hay comentarios. Comentar. Más...

NON TE DEITARÁS SEN SABER UNHA COUSA MAIS (XVII)

20161013194213-corzo-575x323.jpg

Corzo / Imaxe:El Diario Montañés

A que tenro animal coñécese como "O trasgo do bosque?" 

O corzo (Capreolus capreolus) é coñecido como "O trasgo do bosque" ou "A pantasma do bosque". É o cérvido de menor tamaño da Península. Caracterízano o seu fuciño de cor negra, ollos grandes e orellas prominentes. É un animal solitario e herbívoro e o seu período de actividade móvese baixo o manto da noite, para evitar aos depredadores.

FONTE: Revista Muy Interesante e gl.wikipedia.org

No hay comentarios. Comentar. Más...

NON TE DEITARÁS SEN SABER UNHA COUSA MÁIS (XVIII)

20161020174829-imagenes-hormiga-5b9a313c.gif

Formiga / Imaxe: Fumigaciones Castillo

Curiosos sobre as formigas:

  • Son animais, invertebrados, artópodos, insectos.
  • Pertencen ao mesma orde que as abellas e avispas: Himenópteros.
  • Apareceron a partir da evolución dun avispa que viviu hai 110-130 millóns de anos.
  • Existen unhas 12.000 especies distintas.
  • Os biólogos que se especializan en formigas chámanse mirmecólogos.
  • As únicas zonas do mundo onde non existen son a Antártida e algunhas illas remotas e inhóspitas (abrigo do Pacífico).
  • Estímase que deben existir entre mil billóns e dez mil millóns de formigas sobre a Terra.
  • Son capaces de segregar un ácido chamado fórmico, de aí o nome da familia ás que pertencen todas as formigas: Formícidos.
  • A maioría deféndense e atacan mordendo; aínda que existe un grupo reducido que producen sustancias tóxicas ou venenosas e só unha especie é letal para o ser humano.
  •  As que presentan aguillón teñen unha picadura moi dolorosa.
  • As súas colonias poden ir desde unhas decenas de individuos ata máis dun millón.
  • As especies de maior tamaño alcanzan os 2,5 cm sen incluír as ás.

FONTE:fotonaturalista.blogspot.com.es

No hay comentarios. Comentar. Más...

NON TE DEITARÁS SEN SABER UNHA COUSA MÁIS (XVI)

 

Coñécese como  buraco azul ou cova vertical ás covas submarinas ou sumidoiros, case circulares e de paredes empinadas, que destacan polo intenso contraste entre o azul escuro das augas máis profundas e o ton máis claro das superficiais. Os buracos azuis fórmanse por medio da percolación da auga de choiva ao penetrar a través de fracturas en rocas calcarias sedimentarias ata o nivel que tivo o nivel do mar durante as eras glaciais que ocorreron durante o Pleistoceno, hai uns 15.000 anos. A maioría deles atópanse en plataformas de carbonato de pouca profundidade, como os bancos das Bahamas ou os cenotes da Península de Iucatán, en México, Guatemala e Belice, en Centroamérica. A profundidade dos buracos azuis adoita roldar os 100 metros, pero hainos maiores. Ata hai pouco, a cova deste tipo máis grande coñecida no mundo era o buraco azul de Dean, de 202 metros de fondo. Está situado nunha baía ao oeste de Clarence Town, na Illa Longa, unha das máis de 700 que forman o arquipélago de Bahamas, no Océano Atlántico.

Con todo, o pasado mes de xullo, un equipo de oceanógrafos chineses descubriu outro moito máis profundo no mar da Chinesa Meridional. Trátase do buraco azul de Sansha Yongle, situado xunto a un atolón das illas Paracelso. A súa caída en vertical é de 300,89 metros, cun diámetro de 36 metros no fondo e de 130 metros na superficie. Ata agora os investigadores constataron que alberga no seu interior máis de vinte especies mariñas.

FONTE: Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

OCEANONE: ROBOT HUMANOIDE SUBMARINISTA

 

Enviamos robots ao espazo e a rescatar persoas entre os cascallos despois dun terremoto. Puxemos robots nas fábricas e nos aeroportos. "O progreso en mobilidade robótica foi asombroso", aseguraba o profesor Oussama Khatib. "Os robots poden ver, facer mapas, descubrir barcos que naufragaron. Pero non poden facer nada". O dos barcos, aínda que soe raro, non é unha excentricidade, porque Kathib realizaba estas declaracións despois de que un robot humanoide da súa creación, o OceanOne, descendese case cen metros ata a fragata Lúa, afundida en 1664, para recuperar unha vasilla entre os restos do naufraxio na costa francesa.

O profesor Khatib dirixe o laboratorio de Robótica da universidade de Stanford, onde leva catro anos traballando en desenvolver este prototipo no que se investiron catro millóns de dólares. O máis asombroso de OceanOne non é a súa capacidade de chegar a profundidades que resultan inaccesibles para os humanos (mergullar a máis de 60 metros xa resulta moi perigoso), senón o complexo mecanismo que permite a un operador humano manipular obxectos a través do robot coma se fosen as súas propias mans. E é que, aínda que se adoita poñer o foco na capacidade de pensar que terán as máquinas nun futuro, o reto de conseguir que os robots fagan cousas é igual de complexo. Accións que para un humano son realmente sinxelas como sentar ou colocar o tapón dunha botella, convértense nun problema de difícil resolución cando se trasladan á robótica. Un robot pode ter unha gran forza ou unha precisión milimétrica, pero axustar ambas as calidades para que traballen en conxunto, como fai o noso cerebro cando dá as ordes xustas de presión e movemento ás nosas mans, non é nada fácil. No caso de OceanOne, o equipo de Kathib resolveu este problema a través dun sofisticado sistema de retroalimentación háptica: a persoa que manexa o robot pode sentir a través dos controis o que está a manipular o humanoide coas súas mans e, desta forma, convértese nunha especie de avatar nas profundidades.

OceanOne foi deseñado orixinalmente para axudar aos científicos para investigar e protexer os valiosos arrecifes de coral do Mar Vermello. O robot, dun metro e medio de altura, está equipado con visión estereoscópica e oito motores multidireccionales que lle permiten desprazarse na auga en calquera dirección. Oussama Khatib cre que unha das misións máis importantes que cumprirán este tipo de robots é operar en lugares perigosos para o ser humano, como zonas de alta montaña, terreos expostos a altas radiacións ou profundidades submarinas. A súa visión é que nos futuro robots e humanos traballarán xuntos, así que debemos aprender a convivir con eles e ensinarlles as tarefas que deben realizar case coma se fosen nenos. Esta convivencia será tanto mellor en canto os robots teñan unha aparencia amable; por iso é polo que Kathib nunca se esquece de sinalar que unha das cousas que máis lle gustan da súa creación é que "ten unha cara amigable".

FONTE: Xornal El País

No hay comentarios. Comentar. Más...

VALKYRIE, A ROBOT QUE IRÁ A MARTE ANTES QUE O HOME

 

Na mitoloxía nórdica, as valquirias sobrevoaban as batallas en cabalos alados ou cabalgaban a lombos de lobos, seleccionando entre os homes aqueles que deben vivir ou morrer para despois acompañar aos elixidos ata o Valhalla. Neste palacio maxestuoso construído xunto á residencia de Odín, os guerreiros, comían carne de xabaril, bebían hidromel e pelexaban entre eles preparándose para a gran batalla do fin do mundo. Non había maior gloria para un home que morrer en combate e gañar a recompensa de gozar desta divina cea. Así que nada mellor que unha valquiria para axudar aos homes para conquistar o planeta Marte, nomeado así en homenaxe a outro deus guerreiro e fero como Odín. Pero aínda que esta dama non viste túnica branca nin posúe a beleza das coidadoras do Valhalla, si consegue o obxectivo para o que foi deseñada, talvez tamén se converta en inspiración para algún compositor como xa o foron as súas divinas predecesoras para Richard Wagner.

Con máis de metro oitenta de estatura e 125 quilos de peso, a robot humanoide da NASA ten máis feituras de loitador grecorromano que de fráxil doncela. Unha complexión que lle será moi útil para moverse nos hostís ambientes que a esperan en Marte. A Axencia Espacial Americana, que planea enviar astronautas ao planeta vermello no ano 2030, pretende conseguir que varios robots como Valkirye aterren alí antes da chegada do home para preparar o terreo e axudarlles despois en distintas tarefas. O desafío é maiúsculo, posto que son moitas as dificultades deben encarar: o robot debe ter suficiente estabilidade para traballar en terreos abruptos, capacidade para recibir ordes salvando a distancia entre a Terra e Marte, así como cámaras e sensores moi precisos para realizar tarefas de forma autónoma. A robótica, con todo, non alcanzou aínda o nivel requirido para levar a cabo algúns destes desenvolvementos, por iso é polo que a NASA puxo en marcha unha ambiciosa competición na que están a participar varios dos equipos de investigación máis avanzados do mundo. É o Space Robotics Challenge, dotado cun millón de dólares de premio. Os participantes terán que programar unha Valkyrie virtual para completar unha serie de tarefas como aliñar correctamente un módulo de comunicacións ou reparar un panel solar despois dunha das terribles tormentas de po que son habituais en Marte.

Taskin Padir, profesor de enxeñería eléctrica e computacional na Northeastern University, lidera un dos equipos implicados no proxecto. O profesor Padir está convencido que a súa Valkirye será decisiva na conquista de Marte e que a robot conseguirá os obxectivos marcados pola NASA, aínda que non se atreve a dar unha data precisa. "Algúns días penso que estamos tan preto de logralo que imaxino que ao día seguinte todo estará resolto. Pero outras veces véxoo demasiado lonxe. Pero estou seguro de que un día, unha dos seus descendentes, será capaz de viaxar a Marte e realizar todas estas duras tarefas".

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País/Ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

NON TE DEITARÁS SEN SABER UNHA COUSA MÁIS (XV)

20161002203230-serpientes-venenosas-1.jpg

Cobra e cascabel / Imaxe: tusimagenesde.com

OS PERIGOS DOS VELENOS DA NATUREZA

173.000 ANIMAIS: Estímase que existen entre 140.000 e 173.000 especies animais velenosas no mundo, aínda que moitas delas non foron descubertas. Doutra banda, calcúlase que un terzo de todas as plantas coñecidas conteñen tóxicos para o ser humano.

1.000 MOLÉCULAS TÓXICAS: Os velenos dalgúns animais son auténticos cocktails de sustancias tóxicas. Os máis complexos teñen unha mestura de ata 1.000 moléculas tóxicas, a maioría son miniproteínas chamadas péptidos que teñen á súa vez entre 10 e 100 aminoácidos.

600 SERPES VELENOSAS: Coñécense unhas 600 especies velenosas de serpe que morden a cinco millóns de persoas cada ano. Entre o 50 e o 70% das súas mordeduras causan envelenamento a 2,4 millóns de persoas ao ano, segundo a Organización Mundial da Saúde (OMS).

125.000 MORTES: Pese ao desenvolvemento de antídotos, a OMS estima que entre 94.000 e 125.000 persoas morren cada ano por veleno de serpe, pois a maioría reside en zonas pobres do sueste asiático e África. Outras 400.000 sofren amputacións e/ou diversos problemas de saúde causados polo veleno.

FONTE: Xornal El Mundo/Ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

UNHA BICICLETA A 142 km/h

 

A expresión "ir a pedais", para Todd Reichert, significa violar o límite legal de velocidade na estrada montado sobre unha bicicleta. Agora que os motores eléctricos conquistaron bicis e patinetas, un concurso internacional aposta por bater récords en vehículos que están propulsados só con forza humana. É tamén o empeño de Reichert, un enxeñeiro aeroespacial de 33 anos metido a deseñador de bicicletas, e púxoo en escena coma se protagonizase unha road movie: rodando a velocidades impensables sobre a estrada 305 do deserto de Nevada: Unha das máis rectas, chairas e lisas do mundo.

Reichert e o seu equipo de Aerovelo, a empresa canadense que fabrica os prototipos, logrou romper o récord mundial de vehículos a tracción humana alcanzando as 88,26 millas por hora (142,04 quilómetros por hora). De estar a conducir un coche ou unha moto, o enxeñeiro cometería unha infracción de tráfico: o límite de velocidade na estrada en Nevada é de 129 quilómetros por hora. O récord bateuse o mércores ás sete da tarde (hora local), as catro da madrugada deste xoves (hora de Madrid), pero a organización non o confirmou ata última hora do día. 

O récord anterior tíñao tamén Reichert cando o 19 de setembro de 2015, acadara 138,45 km/h.

Que pasada!

FONTE: Xornal El País/Deportes

No hay comentarios. Comentar. Más...

FORMACIÓNS ROCHOSAS DO DESERTO DE MARTE

20160915072258-14736765070876.jpg

Aspecto dos estratos rochosos nas ladeiras do Monte Sharp /NASA/JPL-CALTECH/MSSS

Curiosity, o vehículo robótico da NASA, está a explorar unha rexión do Monte Sharp de Marte coñecida como Murray Buttes. Alí tomou imaxes que mostran con gran nivel de detalle diversos estratos rochosos que desvelan o pasado xeolóxico do planeta vermello.

As fotografías tomounas o pasado 8 de setembro co seu cámara Mast. Con varias destas instantáneas, o equipo que controla este robot ten en mente conformar un mosaico do lugar, que na NASA comparan polo seu aspecto co deserto do suroeste de Estados Unidos.

As formacións rochosas que se observan sobre a superficie (coa cima plana e ladeiras pronunciadas) son o resultado da erosión de antigas pedras areniscas que se orixinaron cando os ventos depositaron a area unha vez que xa se formou a zona inferior do Monte Sharp, cuxos estratos rochosos acumuláronse en forma de sedimentos no fondo de antigos lagos fai miles de anos.

O Curiosity leva un mes viaxando por Murray Buttes. O seguinte obxectivo é abandonar esta zona polo sur ata alcanzar a base destas formacións para levar a cabo os seus últimos traballos de perforación do terreo. Despois, continuará dirixíndose cara ao sur cara ao Monte Sharp.

Os diferentes estratos serven para coñecer o pasado xeológico do planeta / NASA/JPL-CALTECH/MSSS

Curiosityaterrizó no Monte Sharp en 2012. Alcanzou a base desta montaña dous anos máis tarde despois de atopar con éxito evidencias nas chairas próximas de que os antigos lagos marcianos ofreceron condicións que serían favorables para os microbios, no caso de que Marte albergase vida.

No Monte Sharp, Curiosity investiga como e cando aquelas condicións favorables para a vida cambiaron para dar lugar ás actuais, máis secas e hostís.

FONTE: Xornal El Mundo/Ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

AURORA BOREAL A VISTA DE DRON

 

Se algunha vez tivestes a sorte de presenciar unha aurora boreal, esta gravación amosa este fenómeno como nunca o vistes antes. Un dron captou todos os matices que deixa a aurora mentres se estende a través do ceo nocturno de Islandia.

Aurora polar é un fenómeno en forma de brillo ou luminiscencia que se presenta no ceo nocturno, xeralmente en zonas polares, aínda que pode aparecer noutras zonas do mundo durante breves períodos. No hemisferio sur é coñecida como aurora austral, e no hemisferio norte como aurora boreal.

Unha aurora prodúcese cando unha exección de partículas solares cargadas choca coa Magnetósfera da Terra. Esta "esfera" que nos rodea obedece ao campo magnético xerado polo núcleo da Terra, formada por liñas invisibles que parten dos dous polos, como un imán. Ademais existen fenómenos moi enerxéticos, como as fulguraciones ou as eyecciones de masa coronal que incrementan a intensidade do vento solar. Cando dita masa solar choca coa nosa esfera protectora, estas radiacións solares, tamén coñecidas co nome de vento solar, desprázanse ao longo da devandita esfera. No hemisferio que se atopa na etapa nocturna da Terra nos polos, onde están as outras liñas de campo magnético, vaise almacenando dita enerxía ata que non se pode almacenar máis, e esta enerxía almacenada dispárase en forma de radiacións electromagnéticas sobre a ionosfera terrestre, creadora, principalmente, dos devanditos efectos visuais.

No hay comentarios. Comentar. Más...

NOMES DE XOGO DE TRONOS PARA FORMIGAS

20160822112553-63559-unik-serangga-naga-ini-bernama-karakter-game-of-thrones-641x437.jpg

Nova especie de formiga / Imaxe: baruaja.com

Pheidole viserion e Pheidole drogon. Así foron bautizadas as dúas novas especies de formigas do xénero Pheidole que foron descubertas en Papúa Nova Guinea e nas illas Fiyi. O motivo desta nomenclatura débese a que as espiñas dos seus dorsos lembraron aos investigadores aos famosos dragones de Xogo de Tronos. O traballo foi publicado na revista PloS One.

O xénero Pheidole posúe máis de 1.000 especies repartidas por todo o mundo e, polo xeral, as formigas obreiras adoitan presentar unha mandíbula e unha cabeza moito máis grande con respecto ao seu corpo. Neste caso, as enormes e características espiñas destas dúas novas especies, foron descubertas grazas á utilización dunha nova técnica de imaxe 3D que permite crear mostras dixitalizadas, isto é, a microtomografía.

Así, en lugar de usar a clásica taxonomía (con fotografías, debuxos e descricións), os científicos empregaron para identificalas e nomealas a microtomografía de raios X que permite producir unha resolución moito maior de obxectos tan pequenos como neste caso un par de formigas.

O exame minucioso destas imaxes, unidas ás técnicas tradicionais con obxecto de crear unha mostra dixitalizada en tres dimensións de cada unha das especies descubertas, revelou que o interior destas formigas está repleto de fibras musculares, o que suxire que podían axudarlles a soportar o peso das súas grandes cabezas.

FONTE: revista muy Interesante/Natureza

No hay comentarios. Comentar. Más...

A NASA ENVÍA A SONDA OSIRIS-REx AO ASTEROIDE BENNU QUE PODERÍA COCAR CON NÓS DENTRO DE 150 ANOS

Recreación artística da sonda OSIRIS-REx. NASA/Goddard/Chris Meaney

Hai unha posibilidade entre 2.700 de que o asteroide Bennu, duns 500 metros de diámetro, choque contra a Terra dentro duns 150 anos. Se o fai, creará un cráter duns cinco quilómetros de diámetro, liberando unha enerxía 70.000 veces superior á da bomba atómica de Hiroshima, segundo os cálculos da NASA.

Non hai que preocuparse en absoluto. A probabilidade acumulada de impacto é do 0,037%, e a finais do século XXII. (As probabilidades de morrer nun accidente de tráfico son unha entre 113, segundo os datos de EE UU). Pero  o asteroide Bennu, con todo, si pode ter un impacto no coñecemento humano sobre como se formaron os planetas, como empezou a vida na Terra e como de probable é que se orixinase tamén noutros lugares do Sistema Solar.

A NASA lanzará o 8 de setembro ás 19:05, hora local de cabo Cañaveral, a sonda OSIRIS-REx, coa misión de aterrar no asteroide, arrincar fragmentos e volver a casa. A sonda OSIRIS-REx, dunhas dúas toneladas, chegará ao asteroide Bennu en 2018.

Os responsables da misión decidirán o punto de toma de mostras tras mapear a súa superficie. O brazo robótico da misión recollerá o material. Será unha especie de cápsula do tempo dos primeiros momentos do Sistema Solar, que será analizada, se todo sae ben, á súa volta á Terra en 2023.

A misión da NASA ten ademais outro obxectivo: aprender a extraer minerais de asteroides. (Os asteroides están preñados de metais preciosos).

FONTE: Xornal El País/Ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

NOVA ESPECIE DE INVERTEBRADO MARIÑO DA ANTÁRTIDA

20160822190206-doto-carinova-960x648-908b3ec9.jpg

Doto carinova / Imaxe:nationalgeographic.com.es

A Universitat de Barcelona acaba de dar a coñece, en nuna publicación en Plos One, unha nova especie de invertebrado mariño que vive nas frías augas do mar de Weddell, na Antártida. A nova especie Doto carinova é un nudibranquio porque os seus branquias non están ocultas senón espidas, é hermafrodita porque ten órganos masculinos e femininos e, doutra banda, posúe células xigantes agregadas ao sistema nervioso central que en realidade poderían ser neuronas xigantes. O seu sistema reprodutivo tamén espertou o interese dos investigadores, en especial a bocha, a próstata, o pene e a bolsa copuladora. A especie Doto carinova é un molusco sen cuncha pero que dispón dun sistema defensivo eficiente.

A nova especie foi descuberta a 277 metros de profundidade no mar de Weddell, un hábitat moi particular e difícil de estudar.

Os nudibranquios do xénero Doto atópanse distribuídos en océanos de todo o mundo, pero en latitudes antárticas só se tiña constancia da especie Doto antarctica, descuberta no mar de Ross e descrita en 1907 por Charles Norton Edgecumbe Eliot, diplomático británico e malacólogo ou experto en moluscos.

A nova especie Doto carinova diferénciase de Doto antarctica polos caracteres morfológicos externos: coloración, número e forma das ceratas, forma da vaina rinofórica... aínda que, algúns trazos internos tamén son diferenciais, como as glándulas salivales ou varios órganos reprodutivos.

Os investigadores tentan averigurar que defensas químicas utilizan estes invertebrados mariños para repeler aos depredadores, para facerse sitio ou para manterse limpos e evitar que se lles adhiran organismos á superficie.

FONTE: National Geographic/Natureza

No hay comentarios. Comentar. Más...

A PONTE DE CRISTAL MÁIS ALTA E LONGA DO MUNDO

 

China  completou a construción da ponte de cristal máis longo e alto do mundo, unha obra de enxeñería  sobre o gran canón de Zhangjiajie, na provincia chinesa de Hunan.

A ponte ostenta 10 récords mundiais. Ademais de ser o máis alto do planeta (300 metros), tamén é o máis longo (430 metros en total, 375 se soamente cóntase a parte que colga) e conta coa plataforma máis elevada do mundo para practicar puenting e coa randeeira máis longa de Asia. A pasarela está feita de grandes paneis de cristal duns 6 metros de ancho e pode soster a 800 persoas.

A obra, creada polo arquitecto israelí Haim Dotan, foi concibida para ser "o máis invisible posible para non obstruir as vistas", segundo explicou no seu momento o creador.

O investimento total ha alcanzado os 460 millóns de yuans (uns 62 millóns de euros).

Zhangjiajie é un dos parques naturais máis visitados de China e está recoñecido pola Unesco como Patrimonio da Humanidade desde 1992.

Recordades os cumes flotantes da lúa de Pandora en Avatar?

FONTE: Xornal El País

No hay comentarios. Comentar. Más...

A NEBULOSA DO VEO

 

Polas súas finas estruturas filamentosas, foi chamada a “Nebulosa do Veo”, pero trátase dos restos dunha estrela masiva que estoupou hai aproximadamente oito mil anos.

Calcúlase que a nebulosa mide 110 anos luz de diámetro, e está a 2.100 anos luz de distancia na constelación de Cygnus, o Cisne.

As volutas de gas visibles, son todo o que queda do que foi unha estrela 20 veces máis masiva que o noso Sol. 

FONTE:ngenespanol.com/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

O MIRADOR XIRATORIO MÁIS ALTO DO MUNDO

20160804073625-the-british-airways-i360-gallery-3.jpg

British Airways i360 / Imaxe: luxuriousmagazine.com

Chámase British Airways i360 e atópase en Brighton, ao sur d0 Reino Unido. Mide 162 metros de altura, caben 200 persoas e fai un percorrido de 20 minutos. O novo observatorio de cristal ofrece espectaculares vistas de 360 graos de Brighton e a costa sur de Inglaterra ata 41 quilómetros á redonda.

O percorrido custa 15 libras esterlinas (18 euros) e 7,50 libras (9 euros) para os nenos ata os 15 anos.

Espectacular!

No hay comentarios. Comentar. Más...

O NENÚFAR XIGANTE DE VIGO

 

O milagre da natureza xa se produciu. O nenúfar xigante (Victoria cruziana) de Vigo, que se atopa na Fundación Sales, considerada como unha das dez plantas máis raras do mundo, superou o seu momento máis delicado, a floración do seu primeiro capullo

En apenas mes e medio multiplicou por cinco as súas tamaño grazas á calor rexistrada durante o mes de xullo.

FONTE: Xornal Faro de Vigo


UN ANO NA TERRA VISTO A 1,6 MILLÓNS DE KM DE DISTANCIA

 

En menos de tres minutos resúmese a evolución do lado iluminado da Terra ao longo de todo un ano, desde agosto de 2015. Pero o máis sorprendente do novo vídeo da NASA superior é que se gravou a 1,6 millóns de quilómetros de distancia, nunha rexión do espazo coñecida como Lagrange 1 onde a gravidade da Terra e o Sol exercen forzas similares. A metraxe é unha rápida sucesión de 3.000 imaxes (un estafe lapse) tomadas pola cámara EPIC do satélite DSCOVR.

Desde o seu punto de vista, EPIC é testemuña da saída do Sol polo oeste e o ocaso polo leste, polo menos, 13 veces cada día. Tampouco perde detalle da néboa que aparece sobre a superficie terrestre e que se debe á dispersión da luz por parte das moléculas da atmosfera; o mesmo fenómeno que fai que o ceo sexa azul durante o día e vermello á tardiña. Durante ese ano, ademais, captou a sombra da Lúa durante a eclipse solar do pasado marzo.

Con este tipo de ferramentas, a NASA pretende estudar os niveis de ozono e aerosois presentes na atmosfera, ademais da altura e cambios na cuberta de nubes que axuda ao balance térmico, a vexetación e como se reflicte a radiación ultravioleta. EPIC viaxa a bordo do satélite DSCOVR, que se lanzou en febreiro de 2015. DSCOVR é unha asociación da NASA, a Administración Oceánica e Atmosférica Nacional (NOAA) e a Forza Aérea dos Estados Unidos. O seu obxectivo é facer un seguimento do vento solar, aspecto de vital importancia para asegurar a precisión e a anticipación das alertas e os prognósticos do tempo espacial da NOAA.

FONTE: Xornal El Nundo/Ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

ERROS CIENTÍFICOS QUE SE REPITEN UNHA E OUTRA VEZ NO CINEMA (e VII)

 

Continúo coa sétima, e última, entrega dos erros relacionados coa ciencia que parecen quedarse na pantalla para non irse xamais: O efecto Coliolis é así de potente.

O efecto Coriolis é a forza producida pola rotación da Terra no espazo que tende a desviar a traxectoria dos obxectos que se desprazan sobre a superficie terrestre; á dereita no hemisferio norte e á esquerda, no sur. É un efecto moi pequeno e difícil de medir. A pesar deles, serve desde hai anos para que os guías turísticos de países ecuatoriais sáquense un bo diñeiro en propinas con espectáculos explicativos. Fíxosenos pensar que os seus efectos son moi grandes.

Quen son os culpables? Os Simpson.

FONTE:FONTE: Xornal Público.es/strambotic

No hay comentarios. Comentar. Más...

ESPECIES ASOMBROSAS DO 2016: UN CABALIÑO DE MAR VERMELLO RUBÍ

20160701071445-005-pdewysea-onlineimage-800x533.jpg

Nova especie de cabaliño de mar atopada en Australia / Imaxe:newscientist.com

Sigo co Top 10 das especies máis asombrosas entre as descubertas durante os últimos 12 meses e que o Instituto Internacional para a Exploración de Especies publica cada ano.  Desta vez tócalle a un caballito de mar vermello rubí.

Atopado en Australia, o Phyllopteryx dewysea é un caballiño de mar de cor vermella rubí con liñas verticais vermellas, marcas de luz no seu fuciño e non chega aos tres centímetros de lonxitude. A pesar de ser tan rechamante, non fora descrito polos científicos ata o ano pasado, o que evidencia o pouco que se sabe da fauna mariña.

FONTE: Revsta Consumer/Medio Ambiente

No hay comentarios. Comentar. Más...

TEST: CURIOSIDADES DO MUNDO ANIMAL (e XV)

20160713105852-el-raton-y-el-gato1.jpg

Gato e rato/ Imaxe:tucucu.com

A contestación á decimo cuarta pregunta do test é: 48 km/h.

Un gato cun peso normal (sen sobrepeso) pode chegar a alcanzar unha velocidade de 48 quilómetros por hora. Por comparar cos seres humanos, o corredor olímpico Usain Bolt, por exemplo, non chega aos 38 quilómetros.

Aquí remato este test que espero que axudase a coñecer curiosidades do mundo animal.

 FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante/Natureza

No hay comentarios. Comentar. Más...

TEST: CURIOSIDADES DO MUNDO ANIMAL (XIV)

20160713105216-image28.jpg

Gato correndo / Imaxe:gatospedia.com

A contestación á decimo terceira pregunta do test é: KOALA.

A curiosidade máis destacable deste marsupial é, sen dúbida, a súa capacidade para durmir. É o animal que dorme máis horas ao día: unhas 22 horas; as dúas horas restantes dedícaas a comer e a asearse.

Imos coa pregunta de hoxe e última do test:

14. Que velocidade media de carreira pode alcanzar un gato?

- 40 km/h

- 45 km/h

- 48 km/h

A solución o próximo día.

 FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante/Natureza

No hay comentarios. Comentar. Más...

TEST: CURIOSIDADES DO MUNDO ANIMAL (XIII)

20160710124712-rec-animal1.jpg

 

A contestación á duodécima pregunta do test é: O CABALIÑO DE MAR.

Os caballiños de mar posúen un sistema de reprodución bastante particular. A femia deposita varios centenares de ovos no macho e é leste o que xesta as crías. Tras varias semanas de xestación dentro do abdome masculino, nacerán, tras uns dous días de parto con contraccións, aproximadamente, unhas 1.500 crías.

Imos coa pregunta de hoxe:

13. Cal é o animal que dorme máis horas ao día?

- Gato

- Preguiceiro

- Koala

A solución o próximo día e unha nova pregunta.

 FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante/Natureza

No hay comentarios. Comentar. Más...

TEST: CURIOSIDADES DO MUNDO ANIMAL (XII)

20160710122848-anim12.jpg

 

A contestación á undécima pregunta do test é: SI.

Así é. A jirafa non posúe cordas vocais, polo que é un animal completamente mudo. Coa súa lingua azul escura e a súa tremenda planta, que adoita superar os cinco metros de altura, o seu método de comunicación é a base de estímulos visuais e olfativos.

Imos coa pregunta de hoxe:

12. Esta especie ten un sistema de reprodución único. É o macho o que xesta as crías. A que animal referímonos?

- A ra dourada

- O hipopótamo

- O cabaliño de mar

A solución o próximo día e unha nova pregunta.

FONTE: Sarah Romero/ Revista Muy Interesante/Natureza

No hay comentarios. Comentar. Más...

TEST: CURIOSIDADES DO MUNDO ANIMAL (XI)

20160710122151-anim11.jpg

A contestación á décima pregunta do test é: A EIRUGA.

As eirugas teñen entre tres e seis veces máis músculos que os seres humanos. Posúen máis de 2.000 en comparación cos ao redor de 600 do ser humano, nun corpo considerablemente máis grande.

Imos coa pregunta de hoxe:

11. Existe algún mamífero completamente mudo?

- Si

- Non

A solución o próximo día e unha nova pregunta.

FONTE: Sarah Romero/ Revista Muy Interesante/Natureza

No hay comentarios. Comentar. Más...

TEST: CURIOSIDADES DO MUNDO ANIMAL (X)

20160708201335-musculos-cuerpo-frente2.gif

Músculos do coprpo humano / Imaxe: saberia.com