A ORIXE DAS PALABRAS: Xenio e figura ata a sepultura

A expresión xenio e figura ata a sepultura é unha desas frases que, aínda que se escoita a miúdo, poucos se deteñen a desentrañar o seu verdadeiro significado. Utilízase para referirse á idea de que a esencia dunha persoa, os seus trazos máis característicos e o seu comportamento, mantéñense constantes ao longo da súa vida, mesmo ata o momento da súa morte. 

A expresión ten raíces no idioma español, e crese que a súa orixe remóntase á obra dalgúns escritores do Século de Ouro, un período que abarca desde finais do século XV ata o século XVII. Este foi un tempo de florecemento cultural en España, onde a literatura, a arte e o pensamento alcanzaron novas alturas. A frase popularizouse grazas ao seu uso no teatro e a poesía, onde os autores exploraban a natureza humana e os trazos que nos definen.

Cando falamos de xenio, referímonos á esencia, a personalidade e o carácter dunha persoa. É esa faísca que nos fai únicos, o que nos diferencia dos demais. Doutra banda, figura pode interpretarse como a aparencia ou a forma en que nos presentamos ao mundo. Xuntas, estas palabras suxiren que o que somos no fondo (o noso xenio) e como nos mostramos (nosa figura) son aspectos que permanecen inalterados ao longo das nosas vidas. Pero, é realmente certo que nunca cambiamos? A vida é unha continua aprendizaxe, e aínda que os nosos trazos máis profundos poden permanecer, as nosas experiencias moldéannos de maneiras inesperadas.

Imaxina a unha vella árbore nun bosque. Aínda que as súas ramas poden cambiar coas estacións e as súas follas poden caer e renacer, a esencia da árbore, o seu tronco e as súas raíces, permanecen firmes. Da mesma maneira, podemos cambiar nas nosas actitudes, comportamentos e en como enfrontamos a vida, pero a nosa esencia segue sendo a mesma. Esta é o paradoxo que nos presenta a frase xenio e figura ata a sepultura.

FONTE: carolinaferrera.es   Imaxe: billiken.lat