O telescopio Nancy Grace Roman rematado / NASA
O Universo está a piques de quedarse sen agochos. Durante décadas, os nosos telescopios espaciais foron como francotiradores mirando a través dunha mirilla de alta precisión: capaces de ver cun detalle asombroso obxectos afastados, pero cegos á inmensa paisaxe que os rodea. Pero agora a NASA acaba de cambiar as regras do xogo. O Telescopio Espacial Nancy Grace Roman, bautizado en honra á ’nai do Hubble’ e primeira xefa de astronomía da axencia espacial norteamericana, xa está completamente ensamblado, probado e listo para viaxar ao espazo. Oito meses antes do previsto e cun custo inferior ao orzamento inicial. Algo inédito no mundo das misións espaciais, onde os atrasos e os sobrecustos están á orde do día.
O que se espera deste colosal instrumento non é unha simple evolución, senón unha auténtica revolución no noso coñecemento do cosmos. Equipado cun Instrumento de Campo Amplio (WFI), o Roman ten un campo de visión cen veces maior que o do telescopio Hubble, pero coa súa mesma e impecable resolución infravermella. Para que nos fagamos unha idea: cun só disparo da súa cámara, capturará unha porción do ceo que ao Hubble custaríalle cen imaxes distintas cubrir. Espérase que o novo telescopio descubra decenas de miles de exoplanetas, revele miles de millóns de galaxias, cartografe os misteriosos baleiros cósmicos e rastrexe como se expandiu o Universo ao longo do tempo. En resumo, Nancy Grace Roman vai regalar un novo e completo atlas do Universo.
A emoción era palpable no Centro de Voo Espacial Goddard da NASA en Maryland, onde os máximos responsables da misión desvelaron ante o mundo esta proeza da enxeñería. Jared Isaacman, administrador da NASA, non ocultou o seu orgullo ao dar a noticia: «Teño o privilexio de anunciar hoxe que estamos a apuntar a un lanzamento a principios de setembro, oito meses antes do previsto e por baixo do orzamento».
Nunha industria onde os sobrecustos e os atrasos, mesmo de décadas, adoitan ser a norma (basta lembrar o tortuoso camiño do Telescopio Espacial James Webb), o éxito do Roman é un fito monumental. Isaacman deixou claro que o obxectivo é facer ciencia de ’estándar ouro’ e a unha velocidade vertixinosa. «O que ao Hubble tomaríalle 2.000 anos procesar o Roman pode facelo nun ano».
Nicky Fox, administradora asociada da Dirección de Misións Científicas da NASA, definiu ao telescopio como «unha auténtica máquina de velocidade» á hora de procesar datos. E non esaxeraba.
O torrente de información que enviará á Terra, de feito, non ten precedentes. «Hubble recompilou 172 terabytes de datos nos seus primeiros 30 anos. Roman descargará 1,4 terabytes de datos científicos cada día», explicou Fox. O cal significa que ao longo dos seus cinco anos de misión principal, acumularanse uns 2.500 terabytes. Segundo Fox, se tivésemos que imprimir toda esa información, formariamos «unha hipotética pila de artigos científicos que chegaría máis aló da Lúa».
Pero a velocidade non é o único fin do novo telescopio espacial. Como puntualizou Julie McEnery, científica senior do proxecto, «Roman non se limitará a facer a ciencia do Hubble máis rápido. Roman abordará preguntas científicas ambiciosas e completamente novas». Para ilustrar a inmensidade das súas imaxes, McEnery asegurou que «se tomásemos a imaxe única que se produce no noso rastreo principal e tratásemos de mostrala completamente cun conxunto de televisores 4K, necesitariamos máis de medio millón de televisores. Segundo a científica, todas esas pantallas cubrirían por completo O Capitán no Parque Nacional de Yosemite, o monólito de granito maior do mundo, unha parede vertical de 914 metros de altura (dúas veces o Empire State Building)».
A ciencia leva anos enfrontándose a unha verdade incómoda: o Universo non se comporta como debería segundo as teorías vixentes. Os científicos levan tempo observando preocupantes discrepancias entre a velocidade á que o cosmos se expandía nas súas orixes e a velocidade á que o fai hoxe (un problema coñecido como a Tensión de Hubble). Ademais, a enerxía escura (a forza misteriosa que acelera a expansión cósmica) podería non ser unha constante inmutable, senón algo que varía co tempo.
«As observacións actuais -admite McEnery- insinúan que o noso modelo estándar de Universo é incorrecto». Pero o Nancy Grace Roman, co seu inmenso campo de visión, observará miles de novos baleiros cósmicos e medirá cunha precisión dez veces maior a estrutura a gran escala do cosmos. «Roman -asegurou a científica- poderá confirmar estas gretas e poñernos no camiño para entender que é o correcto, descifrando a natureza fundamental da materia escura, a enerxía escura e o tecido do Universo mesmo».
Máis aló da cosmoloxía, o novo telescopio será tamén o mellor rastrexador de planetas que temos ata o de agora. A través da técnica de microlente gravitacional (un efecto óptico que permite amplificar obxectos afastados grazas á curvatura da súa luz, que fai de ’lupa’) examinará o corazón da Vía Láctea para realizar un censo masivo de sistemas solares, descubrindo decenas de miles de mundos que van desde xigantes gasosos ata planetas rochosos e mundos errantes que vagan libres polo espazo sen unha estrela anfitrioa.
Ademais, o telescopio incorpora un coronógrafo de tecnoloxía punta, un instrumento deseñado para bloquear o resplandor das estrelas e permitir a observación directa de planetas. Segundo Fox, este coronógrafo é «o máis avanzado que xamais voase ao espazo» e servirá como pedra angular tecnolóxica para o futuro Observatorio de Mundos Habitables (Habitable Worlds Observatory), a próxima gran aposta da NASA para a década de 2040.
O Roman actuará como un inmenso mapa do tesouro: atopará os lugares máis singulares do cosmos para que os telescopios Hubble e James Webb investíguenos a fondo
Con todo, Roman non traballará só. De feito, formará unha terna imbatible xunto ao Hubble e ao Telescopio Espacial James Webb (JWST). McEnery ofreceu un exemplo sobre esta sinerxía: «Podemos considerar que un dos papeis do Roman é ser algo así como un mapa de procura para o Telescopio Espacial James Webb; atoparemos algúns dos lugares máis extraordinarios e únicos do Universo, e logo poderemos dirixir os nosos telescopios máis potentes para profundar nos detalles e aproveitar así tanto a amplitude do Roman como a profundidade do Hubble e do Webb».
Detrás deste xigante tecnolóxico hai millóns de horas de esforzo humano. Jamie Dunn, director do proxecto no centro Goddard, quixo rebaixar a euforia técnica para centrarse nas persoas. Lembrando o recente día de portas abertas para familiares, Dunn confesou: «Ver os nenos emocionarse... non todos os días vese unha nave espacial».
Preguntado sobre como lograron a fazaña de terminar antes de tempo e gastando menos do previsto, Dunn foi tallante: «A arquitectura xeral, desde o principio, foi deseñada para ser alcanzábel. Houbo retos, pero eran retos coñecidos». O investimento temperán en tecnoloxías críticas (como os detectores) e un financiamento estable por parte do Congreso permitiron ao equipo traballar sen a espada de Damocles dos recortes anuais.
O Telescopio Espacial Nancy Grace Roman está agora á espera de ser embalado e enviado ao Centro Espacial Kennedy, en Florida. Desde alí, e a lombos dun foguete Falcon Heavy, de SpaceX, despegará o próximo mes de setembro, abrirá os seus ollos na escuridade, e mostraranos, por fin, un panorama completo do Universo en que vivimos.
FONTE: José M. Nieves/abc.es/ciencia
